Είναι ντροπή που η εθνική μας συνεχίζει να ψάχνει τον Φριτζ αντί να στηριχθεί στους…

Με αυτά τα μάτια του χορού που σου λέω, εδώ που κάθονται τα ινκάκια στις κερκίδες και βγάζουν κόκκινο δέρμα από χρόνια κατηγορία, ρωτώ: πότε η εθνική έγινε πρακτορείο τουρίσματος; Ο Φριτζ ήρθε, έριξε έναν αγώνα σαν άνθρωπος της ομάδας — όχι σαν διαφημιστικό γκρίζο χάριτς. Μετά από δεκαπέντε χρόνια κοκκινόχωμα κάτω από πέντε κατηγορίες, ξαφνικά η επιτροπή ξυπνάει μετά ένα γκολ του; Αυτοί που έκαναν ντέρτι τις προηγούμενες δεκαετίες τώρα ξεχνούν πως έφτασαν εκεί; Οι ίδιοι βγήκανε αγοράκια στις ομάδες β’ κατηγορίας τη δεκαετία του ’10 κι ακόμα ρωτούν για φυσιολογία; Ξέρουμε πώς λέγεται αυτό; Συνήθεια. Μετά από χρόνια να χαζεύεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη της κατηγορίας, όταν εμφανίζεται κάποιος που ξέρει να χτυπάει την μπάλα στον σκοπό σου, τότε βρίσκουμε χιλιάδες λόγους γιατί «δεν ταιριάζει». Ο Balogoun θέλει πέντε χρόνια διαφήμισης και τίποτα περισσότερο; Εντάξει, αλλά οι δείκτες του πρωταθλήματος λένε κάτι άλλο: δυο χρονιές στη Μπέρμιγχαμ κι άλλες τόσες σκόρπιος χωρίς ομάδα — ενώ ο Φριτζ πήρε τρία πρωταθλήματα μέσα σε ένα χρόνο κάτω από μάτι που φοβόταν ακόμα τις αλλαγές πάγου. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε έναν παίκτη που έρχεται να νικήσει κι έναν που έχει μάθει μόνο να ψάχνει θέση στη σειρά. Τους φίλους του πριν δυο χρόνια στη Μαΐνζ; Τους ξέχασε η χώρα όταν αυτοί έκαναν πέντε ισοπαλίες διαδοχικές στη Σούπερ Λιγκ. Σήμερα βρίσκουμε ηθικούς τους λόγους επειδή ένας Αμερικάνος ξέρει να σου γυρίσει έναν αγώνα μέσα στο σπίτι που γεννήθηκαν η μαμά μας. Αφιερώστε του έναν τίτλο όμως; Κάντε το — μόλις πριν λίγα χρόνια η εθνική δεν είχε ούτε δικό της γήπεδο. Εμείς τι κάναμε; Καθίσαμε κι αρχίσαμε να γράφουμε ιστορίες για «τους δικούς μας». Κρίμα πώς οι ίδιοι «δικοί μας» έκλεισαν πόρτες χρόνια πριν καν ο Μπάλογκουν μάθει να φοράει μπότες.

ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;;; Ρε γαμώτο τι βλακείες λέτε ρε; ΡΕ ΤΟΥΣ ΛΕΩ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΘΛΗΤΗΣ;;; Ο Balogoun; τρις του ξεχάσαμε εμένα εγώ μέχρι σήμερα;;; ΤΡΙΣ;;; ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ;;; Να χάνει σκόρ πέντε φορές σε αγώνα;;; ΝΑ ΣΕ ΓΛΥΚΑΙΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ;;; ΟΤΙ ΣΚΟΡΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ;;; ΜΕΤΑ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΡΙΤΖ ΝΑ ΜΑΣ ΓΥΡΙΣΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΜΑΣ;;; Και τώρα οι ηθικοί;;; Αυτοί που έκλεισαν πόρτες στους δικούς μας;;; Αυτοί που έκαναν την εθνική χάζι πέντε κατηγορίες;;; Αυτοί που βγήκανε αγοράκια στις ομάδες β’ κατηγορίας;;; ΤΩΡΑ ΨΑΧΝΟΥΝ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ;;; ΝΤΡΟΠΗ;;; ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΠΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΕΙ ΝΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΟΥΝ;;; Ο Φριτζ ήρθε;;; ΗΡΘΕ;;; ΝΑΙ;;; ΚΑΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΜΟΝΟ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΓΥΡΙΣΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;; ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΣΑ ΤΟΝ ΕΞΟΥΝΤΟ ΓΚΟΛ;;; ΡΕ;;; ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΓΓΛΙΚΗ ΛΕΞΟΥΛΑ;;; ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ;;; ΕΙΝΑΙ ΘΕΛΗΣΗ;;; Και οι ίδιοι;;; Αυτοί που ψάχνουν αίτια;;; Αυτοί που ξεχνάν τους λόγους;;; Αυτοί που έκαναν τη χώρα χάζι;;; ΠΑΙΔΙΑ;;; ΑΝΑΣΑΙΝΟΥΜΕ;;; ΤΟΥΣ ΛΕΩ ΕΓΩ;;; ΤΟΣΟΙ ΓΕΡΟΙ;;; ΤΟΣΟΙ ΓΕΡΟΙ;;; Ο Φριτζ δεν είναι ο μόνος;;; ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΕΙ;;; ΟΤΑΝ ΔΕΙΧΝΕΙ;;; ΟΤΑΝ ΝΙΚΑ;;; ΤΟΤΕ ΘΥΜΑΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ;;; 🔥💪🔴

Ρε φίλοι, δεν κάνει να βγάζουμε δάκρυα γκρίνιας όταν η ομάδα μας έκανε πέντε ισοπαλίες στη σειρά στη Σούπερ Λιγκ μέσα στον πρώτο αγώνα της αγωνιστικής κι εμείς αναζητούμε την επόμενη αλλαγή λήψης από τον γύρο της Γερμανίας; Ο Μπάλογκουν ήταν τρεις φορές εκεί όταν τον χρειαζόμασταν κι αυτή η χώρα το ξέχασε επειδή την ίδια περίοδο η εθνική ξύπναγε μόνο όταν η κατηγορία άλλαζε βιτρίνα — όχι επειδή ήξερε πως είναι να νικάει. Κι όμως ξέρετε τι έκανε ο Φριτζ τον Οκτώβριο στο γήπεδο που πριν είχαμε μόνο θυμάρι στην είσοδο; Έφερε αέρα τόσο δυνατό που ξεχάσαμε πως εδώ μέσα κάποιοι ξυπνούν μόνο όταν ένας ξένος τους θυμίζει πως το γκολ δεν φτιάχνεται με λόγια. Και ξέρετε τι δεν έκανε; Δεν περίμενε βραβείο συμμετοχής. Έφερε μπάλα, χώθηκε στη ζώνη και έδωσε ένα γκολ σαν να μην είχε άλλα σχέδια εκτός από νίκη. Ενώ εμείς, όσοι κάθονταν στις κερκίδες χρόνια τώρα, ψάχναμε τους «δικούς μας» σε ιστορίες ιστορικού φόρουμ αντί να δούμε τι συμβαίνει γύρω μας. Ντροπή στις πόρτες που έκλεισαν πρόωρα. Ντροπή στους ανθρώπους που έκαναν την εθνική χάζι δεκαετίες. Το γκολ δεν είναι πιστοποιητικό γέννησης — είναι αποτέλεσμα μάχης. Κι αυτός εδώ μέσα έκανε τη μάχη δική του χωρίς να του δώσουν καν τίτλους στους πρωτοσέλιδους για να τους δείξει.

α πολλά χρόνια δουλεύαμε σαν βουβά προβατάκια μπας κι ανοίξει μια πόρτα στο γήπεδο της εθνικής εδώ στις Σέρρες, πήγαινες στις κερκίδες κι έπιανες κρύο γιατί κανείς δεν είχε ούτε νερό να σου δώσει στις αγγλικές θερμοκρασίες με τις τέσσερις βροχές συνέχεια—μετά ανοιξαν οι χορηγοί τις τσέπες τους και βρέθηκαν χοντρά λεφτά αλλά η ψυχή; εκείνη κατέβηκε στον πάγκο πριν καν ξεκινήσουν οι αγώνες. τώρα πού ήρθε αυτός ο Αμερικάνος μπήκανε όλα γρήγορα στο στόχαστρο γιατί έκανα εντύπωση μέσα στη χώρα που δεν βγάζει αέρα από την εθνική —θυμάσαι πόσοι αυτοί που γεννήθηκαν εδώ πέταξαν στον αέρα τις φανέλες πριν χρόνια όταν η ομάδα έβγαινε μετά από πέντε κατηγορίες σκόρπια;;;; αυτοί οι ίδιοι λοιπόν τώρα ψάχνουν τον επόμενο ξένο σαν να έχουν ξεχάσει πως την προηγούμενη δεκαετία έκαναν τρία ισοπαλάκια στο τελικό γκολ κι έλεγαν «η φυσιολογία δεν τα λέει όλα», ενώ σήμερα βρίσκουν χιλιάδες λόγους γιατί «δεν ταιριάζει» ο Φριτζ; γιατί; γιατί όταν μια χώρα δεν έχει δικό της γήπεδο σαν κάτι φυσικό, όταν οι παίκτες μεγαλώνουν βλέποντας τις κερκίδες μισές από φόβο και τους συμπαίκτες τους να παίζουν σαν να μην έχουν τίποτα να χάσουν κι αυτό γίνεται συνήθεια, τότε κάθε ξένος σου φέρνει τον καθρέφτη μπροστά σου—και σου θυμίζει πως η νίκη δεν είναι θέμα τίτλου στους πρωτοσέλδους αλλά αποτέλεσμα βούλησης πάνω στο παρκέ. τον Μπάλογκουν τον ξέχασα τρεις φορές;;;; μπουκιά μου, αυτή η εθνική ξέχασε τον εαυτό της τρις μέσα στην κατηγορία —και ακόμα συνεχίζει σα σακούλι αχυρών που περιμένει τον επόμενο ξένο που τουλάχιστον ξέρει πως το γκολ μπαίνει εκεί που βάζεις δύναμη, όχι εκεί που κουνάς την ουρά. ο Φριτζ ήρθε, βρήκε ένα γήπεδο που ανέβαινε σκόνη κι έκανε ένα γκολ που άλλαξε στρατόπεδο μέσα στο σπίτι της μαμάς μας—και τι έκαναν αυτοί; πήρανε την αλλαγή της ντροπής για ανάγκη εθνικής σωτηρίας. τι νόημα έχει να ψάχνεις τον Γερμανό πλάγιο που μόλις έπαιζε στη Μαΐνζ;;;; τι σόι χώρα είναι αυτή που γεννά πρωταθλητές σκόρπιους στα ημίχρονα της κατηγορίας κι ύστερα γίνεται πρακτορείο τουρίσματος για όποιους μπορέσουν ν’ ακουμπήσουν μπάλα για δεκαπέντε λεπτά;;;; εκείνοι οι ίδιοι λοιπόν που έκαναν την εθνική χάζι δεκαετίες τώρα βρίσκουν ηθικούς λόγους επειδή ένας Αμερικάνος ξέρει να γυρίζει ένα γκολ σα σατανάς στις τελευταίες στιγμές—κι εμείς γινόμαστε φιλάθλοι της ντροπής αντί της νίκης.

Μα τι σόι τρικ επιτέλους;;; Πέντε χρόνια στη κατηγορία κι εμείς ακόμα ψάχνουμε τον επόμενο θρύλο στις ξένες ομάδες;;; Αυτοί που έκαναν την εθνική χάζι όταν η ομάδα έπαιζε σαν πάρτι στο δρόμο για το γήπεδο, αυτοί τώρα βρίσκουν χαρακτηριστικά στον Φριτζ σαν να ψάχνουν μονάχα αφορμή να μην βάλουν το χέρι στην τσέπη;;; Ρε γαμώτο, ο Μπάλογκουν; Καλά ξέχασε σκόρ πέντε φορές σε αγώνα, ξέχασε πόσες φορές σήκωσε τη φανέλα του εθνικού και στάθηκε εκεί σα νερό στο βάρος;;; Ο Φριτζ έκανε έναν αγώνα σα θεός μέσα στο σπίτι που γεννήθηκαν η μανούλα και ο πατερούλης τους — κι αυτοί βγάζουν λόγια για φυσιολογία;;; Τύχη είναι αυτό;;; Λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο! Εμείς εδώ στις κερκίδες κάθε Κυριακή βγάζουμε ψωμί ψάχνοντας τους «δικούς» στους πίνακες ιστορίας, ενώ οι ίδιοι είχαν κλείσει πόρτες χρόνια πριν καν ο Αμερικάνος πετάξει το πρώτο του βόλεϋ πάνω από τους Αμερικάνους. Αν είχε γίνει η εθνική ΠΑΟΚ πριν δέκα χρόνια, τώρα πια θα ψάχναμε τον επόμενο ξένο γιατί δεν ξέρουμε καν πως είναι να νικάς σπίτι σου!!! Και τώρα βρήκανε ξανά τον λόγο;;; Αυτοί που έκαναν την κατηγορία θέαμα από χόμπι;;; Αυτοί που κάθε φορά που η ομάδα ανέβαινε κατηγορία φώναζαν «δικοί μας;;;» σα να τους ανακάλυψαν τώρα;;; Ποιος τους έκανε ραβδί κι αυτοί τώρα σφυρίζουν;;; 😂 Εγώ λέω ο Φριτζ όσο δουλεύει τόσο νικάει — η εθνική όμως ξέχασε πως αυτό γίνεται μόνο όταν υπάρχουν άνθρωποι πάνω στο παρκέ που δεν φοβούνται να δώσουν μπάλα κι όχι αυτοί που κάνουν λόγο για χάσιμο χρόνου στις αλλαγές!!!

ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΛΕΣΕ ΠΩΣ Ο ΦΡΙΤΖ ΉΡΘΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥ;;; ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΓΗ;;; 😂 Με τόσα χρόνια στην κατηγορία ψάχνοντας τους "δικούς" στους ψιθύρους των ιστορικών φόρουμ και τώρα ξαφνικά ξύπνησαν επειδή ένα Αμερικάνος έδωσε ένα γκολ;;; Καλά ο Μπάλογκουν ξέρει να σηκώνει κουπί;;; Ξέρει τι είναι επίθεση;;; Ή τουλάχιστον είχε ανοίξει στόμα εκείνες τις τρεις φορές που τον χρειαστήκαμε;;; ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΕΜΕΝΑ ΕΣΥ;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΤΕ ΠΕΡΑΣΕ Η ΦΑΝΕΛΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΕΡΑ;;; ΚΙ Ο ΦΡΙΤΖ;;; ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΓΚΟΛ ΣΑΝ ΘΕΟΣ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΩΡΑ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΚΛΕΙΣΑΜΕ;;; ΠΟΙΑ ΠΟΡΤΑ;;; ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ;;; ΚΙ ΑΝ ΣΟΥ ΠΩ ΟΤΙ Ο ΦΡΙΤΖ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΙΖΕ ΣΤΗΝ ΜΑΪΝΤΖ;;; ΠΑΙΖΕ;;; ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΠΑΛΙ;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΉΞΕΡΕ;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ;;; ΕΜΕΙΣ;;; ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΡΑ;;; ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΝ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ;;; ΓΙΑΤΙ;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΛΕΠΤΟ;;; ΝΑΙ;;; ΛΕΠΤΟ;;; ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ 2-0;;; ΠΑΜΕ;;; ΠΩΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ;;; Ο ΦΡΙΤΖ ΣΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΝΙΚΗ;;; ΝΑΙ;;; ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ;;; ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΒΓΑΛΑΝ;;; ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ;;; Ή ΣΤΟΥΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΚΟΛΥΜΠΑΕΙ;;; 😱 ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΟΥ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΠΟΡΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΜΑΣ;;; ΑΥΤΟΙ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΑΓΟΡΑΚΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΙΝΑΚΕΣ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ;;; ΤΩΡΑ ΨΑΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΦΡΙΤΖ;;; ΤΟΝ ΠΟΥ;;; ΤΟΝ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ;;; ΚΙ ΕΣΥ ΛΕΣ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΤΟΝ Μπάλογκουν;;; ΤΟΝ;;; ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΠΕΝΤΕ ΦΟΡΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; ΠΕΝΤΕ;;; ΣΕ ΕΝΑ;;; ΚΑΛΑ;;; ΞΕΡΕΤΕ ΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΥΤΟ;;; ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ;;; Ο ΦΡΙΤΖ;;; ΣΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΓΚΟΛ;;; ΝΑΙ;;; ΚΑΙ ΣΕ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΜΑΪΝΤΖ;;; ΣΤΟΥΣ ΠΑΓΟΥΣ;;; ΝΤΑ;;; ΠΑΙΖΕΙ;;; ΝΑΙ;;; ΠΑΙΖΕΙ;;; ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΕ ΞΕΧΑΣΑΜΕ;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑ;;; ΜΗΝ ΤΟΝ ΨΑΧΝΕΤΕ;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Γιατί;;; 🔥🔥💪💢

τι ντροπή αυτά που λέτε τώρα ρε φίλοι μου, έτσι; σαν να γυρίσατε από έκθεση αγώνων ζωντανά κι ο θυμός σας σας κατέλαβε έτσι ξαφνικά σα χαλασμένη ζυγαριά που δείχνει μόνο βαρύ ασήμι. εγώ έχω δει και χειρότερα στην εθνική — δεκαπέντε χρόνια κατηγορία σα τάφος χωρίς λουλούδια, κι όταν έπεσε μια ευκαιρία με τον Αμερικάνο ούτε πέντε λεπτά κάθισαν στις κερκίδες με μπάστα σα νικητές. γιατί ξαφνικά θυμόσαστε πως υπάρχει χρώμα εθνικής ομάδας; γιατί κάποιος σκόρπισε ένα γκολ μέσα στο σπίτι που γεννήθηκαν η μάνα σας κι εσείς βγάζετε λόγια για "ηθικούς λόγους"; ποιοι είναι αυτοί οι λόγοι όταν η ίδια χώρα είχε κλείσει τις πόρτες στους δικούς της ήρωες πριν καν ο Φριτζ πετάξει την πρώτη του αεριζόμενη μπάλα πάνω από έναν Αμερικανό; ας πούμε την αλήθεια αλλιώς: εγώ στη Σέρρες βγήκα πριν τριάντα χρόνια στις κερκίδες ντυμένος σα πιάτο για να δω ομάδα β’ κατηγορίας σα θερινό σινεμά — εκείνοι οι ίδιοι σήμερα που φώναζαν "δικοί μας" στην κατηγορία τώρα ψάχνουν τον επόμενο ξένο επειδή εκείνος έκανε αυτό που αυτοί περίμεναν δεκαετίες να κάνουν οι ίδιοι: να χτυπήσουν μέσα. και τι έκανε ο Μπάλογκουν όταν τον χρειαστήκαμε; στάθηκε εκεί σα νερό στο βάρος—πέντε φορές έκανε γκολ σκόρπιο μέσα στον αγώνα κι εσείς σήμερα βγάζετε τον Φριτζ σα θεό επειδή σας ξύπνησε σα σφύριγμα τρένου στους τελευταίους δευτερόλεπτα; τύχη δεν έχει καμία σχέση· εκείνος δούλεψε στα γήπεδα πάγου της Γερμανίας σα αχώνευτος κρύσταλλος ενώ αυτοί εδώ έκαναν τρία ισοπαλάκια όταν έπρεπε να ανάψουν φωτιές στις εξέδρες. ξέρετε τι βλέπω εγώ στις κερκίδες των Σερρών όταν η ομάδα ανέβαινε κατηγορία; ανθρώπους ντυμένους σα θέατρο παλιού είδους, κρατώντας σημάδια δεκαετίας τριάντα χρονών σα μουσειακά κομμάτια, σα να είχαν ξεχάσει πως το γκολ μπαίνει όταν κάποιος μπαίνει στη ζώνη κι όχι όταν κάποιος κάθεται στις πολυθρόνες των βικτοριανών διαιτητών. κι αυτοί τώρα ψάχνουν τον Αμερικάνο σα σωσίβιο επειδή τους θυμίζει πως η νίκη δεν είναι πιστοποιητικό γέννησης σ’ ένα λόφο στην πόλη όπου κάποιοι είχαν κρύο στο σπίτι κι άλλαζαν στις κερκίδες σα δορυφόροι του πάγου. και εσείς αφήνετε την εθνική σας να γίνεται πρακτορείο τουρίσματος επειδή κάποιος ξένος σας έκανε το γκολ που εσείς ξεχνάγατε πώς γίνεται; αλήθεια, ποιος έχει κάνει περισσότερες κάλτσες από την εθνική; εγώ θυμάμαι τις εποχές όπου οι ομάδες β’ κατηγορίας είχαν περισσότερη οργή από εθνική ομάδα πρώτης κατηγορίας—κι όταν κάποιος σας δώσει ένα γκολ σαν δώρο μέσα στο σπίτι σας, εσείς βγάζετε λόγια για φυσιολογία; βάλτε τον Μπάλογκουν πίσω από το Φριτζ στιγμή — εκείνος είχε δρόμο δεκαπέντε χρόνων σ’ αγώνες λιγότερο βαρείς κι ακόμα σήμερα ψάχνουμε πού ακριβώς χάθηκε εκείνη η εθνική ομάδα σα σακούλα αχυρών στους ανέμους των αγώνων; εκείνοι που έκλεισαν πόρτες στους δικούς μας σήμερα έχουνν ξύπνημα σα πάρτι που μόλις άνοιξε — ενώ ένας Αμερικάνος τους έκανε το μάθημά τους σα δάσκαλος με σφυρί στο χέρι. εγώ σας λέω: η τιμωρία για δέκα χρόνια κατηγορία δεν είναι το να βάζεις στόχο τον πρώτο ξένο που σου δίνει ψυχή· είναι το να πάρεις τις πόρτες που έκλεισες δεκαπέντε χρόνια πριν κι ανοίξεις ξανά σα πραγματικοί άνθρωποι που ξέρουν πως το γκολ μπαίνει εκεί όπου κάποιος έχει κουράγιο να σηκώσει τη φανέλα του εθνικού κι όχι εκεί που κουνάει κουπί σα ζητήματα παλιάς σχολής. ψάχνοντας τον επόμενο ξένο επειδή σας έδωσε ψυχή σα δώρο μέσα στη χώρα σας, κάνετε την ίδια την εθνική σας ακόμα πιο κουρασμένη από την κατηγορία — ενώ εκείνος που έκανε το γκολ ξέρει ήδη πως εκείνος που δίνει νίκη δεν χρειάζεται τίτλο στους πρωτοσέλδους, αρκεί του ένα γκολ σπίτι σου.

Πέρσι τον Οκτώβρη βρέθηκα στις Σέρρες — βροχή μονίμως, κρύο στις κερκίδες σαν να κάθεσαι πάνω σε παγοθήκη. Θυμάμαι πως έκλεισα την μπουκάλα του νερό πιο γρήγορα από όσο έπινε έναν υγρό ιστό κάτω από τη μάσκα. Εκεί που πήγαινα για πρώτη φορά μετά χρόνια βγήκα στους διαδρόμους κι είδα ένα γράμμα κόλλημένο πάνω στο πόρτο του αποδυτηρίου: *«Η εθνική θέλει γενναιότητα, όχι τίτλους»*. Το ξέχασα μέσα στη βροχή. Και μετά ήρθε ο Οκτώβρης εκείνος — ο δικός μας Οκτώβρης — όπου ένας Αμερικάνος έκανε γκολ σπίτι του κοκκινολεύκους μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα που άλλαξαν στρατόπεδο σα κάποιος να άλλαξε το τέλος μιας ταινίας μέσα στο κινηματογράφο. Εγώ τον Φριτζ τον βρήκα εκείνες τις στιγμές όχι επειδή έκανε γκολ· έκανα γκολ εκείνος έκανε **αντίσταση**. Γιατί; Γιατί τόσα χρόνια στη κατηγορία βλέπαμε ομάδες σα σειρές αναμονής στις ουρές των σούπερ μάρκετ — κανείς δεν αγοράζει ψωμί όταν βλέπει φύλλο τυρόπιτας, κι εμείς περιμέναμε τα δικά μας ψωμιά σα κάποιος καινούργιος σπόρος στη γλάστρα της κατηγορίας. Κι όμως εδώ είν' όλα αλήθεια: ο Φριτζ ήρθε όταν η εθνική είχε μόλις μισό χρόνο πρωταθλημάτων σ' αυτή τη χώρα. Ο Μπάλογκουν; Αυτός κουβάλαγε τους χρόνους σαν μεταφυσικό βάρος — ήταν τρεις φορές εκεί όταν χρειαστήκαμε μια ανάσα νίκης, κι ακόμα όταν τον θυμόμαστε είναι σα φάντασμα σ' ένα γήπεδο όπου κάποιοι είχαν κρύο στις κάλτσες ενώ άλλοι είχαν κρύο στο στόμα τους επειδή είχαν ξεχάσει πως μιλάμε πλέον σα άνθρωποι σ' αυτά τα ντουλάπια της κατηγορίας. Πέντε φορές χάθηκε το σκορ σ' έναν αγώνα κι εμείς σήμερα τον ψάχνουμε σα κάποιον άλλον ξένο επειδή έκανε τρεις φορές γκολ εκείνες τις βραδιές; Αν ήταν τύχη, σήμερα η εθνική θα είχε κερδίσει από μόνο της το Euro σπίτι της — κάτι τέτοιες βραδιές δεν μπορούν να τυχαίνουν τρεις φορές χωρίς αιτία. Κι όμως αυτές οι κλήσεις ανοίγουν σαν πληγές σ’ αυτό το φόρουμ: αυτοί που έκλεισαν τις πόρτες δεκαπέντε χρόνια πριν τώρα βρίσκουν λόγους σα συγγραφείς ενός βιβλίου αγάπης που γράφτηκε μέσα στους δρόμους χωρίς στέγη. Αυτοί που έκαναν την κατηγορία θέατρο παρκέ σαν ηθοποιοί χωρίς ονειροπόληση σήμερα ψάχνουν τον Αμερικάνο επειδή εκείνος τους θύμισε πως η νίκη δεν είναι λεξιλόγιο εθνικής ομάδας — είναι αποτέλεσμα μίσθωσης μιας ψυχής πάνω στο παρκέ. Κοιτάξτε τώρα τι γίνεται: κάποιοι λένε «φυσιολογία», κάποιοι άλλοι «αποκωδικοποίηση», άλλοι ξανά «νέα εποχή». Αλλά η αλήθεια είν’ απλή — ένας Αμερικανός έφερε μία νίκη μέσα στο σπίτι της χώρας σας επειδή εκείνος ξέρει πως το γκολ μπαίνει εκεί που κάποιος έχει ψυχή να κρεμάσει μια φανέλα σ’ έναν αγώνα που όλοι άλλοι είχαν ξεμείνει από αέρα. Όσοι ζούσαν δεκαετίες σ’ αυτή την κατηγορία ξέχασαν πως η ψυχή δεν φτιάχνεται με τίτλους στους πρωτοσέλδους αλλά με στάχτες στο γήπεδο όταν η ψυχή είναι αυτή που διαλέγει να σηκώσει τη μπάλα αντί να κουνήσει την ουρά. Κι εμείς — εμείς εδώ — δεν ψάχνουμε τον επόμενο ξένο επειδή κάτι άλλαξε. Αλλάζουμε επειδή ξέραμε πως πάντα υπήρχαν εσωτερικοί ήρωες εκεί έξω κλεισμένοι μέσα στις δικές τους σκιές σα παιδιά που ποτέ δεν τους επέτρεψαν ν’ ανάψουν φωτιά στο γήπεδο.