Η ομάδα χάνει επειδή ο προπονητής δεν βάζει τους σωστούς στην εντεκάδα!

Πάγωσε η πρώτη γραμμή σου — εκείνη τη φορά που ο Μπ. βγήκε ξανά εκτός επειδή ο Στάνκο είχε «πιο επιθετικό σήμα»; Ωραία, ας πούμε ότι δουλεύει καλά το σήμα του γερμανικού σούπερ-κλαμπ. Μα εδώ η Τέιλορ δεν είναι ομάδα βίζας, εδώ γίνεται Πρωτάθλημα—κι ακόμα περιμένουμε τον πρώτο τρίτο στόπερ που ξέρει τι κάνει. Στο ερώτημά σου: ψυχολογία; Μα πουθενά. Το λάθος είναι δρομικό: όταν βάζεις τον Πέδρο εκτός επειδή «φτιάχνεις ισορροπία», αυτομάτως σκάς σκόρ στους αντιπάλους. Γιατί σηκώνεται ξανά εκείνος ο μαλθακός κεντρικός όταν πέφτουν οι εισιτήριοι; Επειδή δεν παίζει αμυντικά πια. Αποτέλεσμα: τρεις αγώνες ξεκίνησαν από σύστημα 4-1-4-1 κι έγιναν γρήγορα σφραγίδα. Και τώρα που ζητήσατε νούμερα, ας πάμε. Αυτή τη σεζόν η Τέιλορ έχασε σκόρ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά όταν ο Πέδρο ήταν εκτός δράσης στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές των ομάδων που έπαιξαν εκτός έδρας. Την ίδια περίοδο, όταν ήταν στο γήπεδο, η ομάδα έκανε 8/10 στα τελευταία δέκα λεπτά που αυτός συμμετείχε. Μας πιάνετε; Δεν είναι «ψυχολογία» αυτή — είναι εμφάνιση χωρίς πρωτεύοντα κίνδυνο. Αυτά λέω εγώ γιατί τον έχω κοιτάξει ρε παιδί μου. Την Κυριακή ξαναζητήσατε την ίδια ιστορική αστοχία: ξανά ξεκίνησαν από 4-4-2 άπαξ κι εξαρχής έχασαν την πρωτοβουλία. Ποιον πήραν; Τον Γκόμεθ του Γιουβέντους—που έφυγε τραυματίας στο πρώτο ημίχρονο. Τι αποτέλεσμα; Οκτώ λεπτά πριν τη λήξη ένας πλήρης αγώνας γκρέμισαν λόγω ενός μακρινού σουτ που κανείς δεν κάλυψε σωστά επειδή ξαφνικά βρήκαν έναν τυπικό τριτοθέσιο ετερόχθων... εκείνος που ξέρει μόνο να κλωτσάει σφαίρες στις γωνίες. Μέχρι πότε λοιπόν; Είναι τόσο δύσκολο να βάλεις έναν επιθετικό στόπερ όταν δε φτάνει κανείς στον δέκατο πρώτο αγωνιστικό; Την επόμενη φορά που ο αντι-φάνος σας πετάξει «αγγλικά sheets» του Γκάρντιαν, κοιτάξτε και τον χρόνο που οι αντίπαλοι έχουν στην κατοχή τους όταν λείπει ο Πέδρο. Εκεί βρίσκεται η σκόνη.

Ρε παιδιά, τι μου κάνετε εδώ ρε; Την προηγούμενη Κυριακή ξανά ίδια ιστορία: βγήκε εκτός ο Πέδρο κι άρχισαν οι συζητήσεις για «ισορροπία»! Μα ποια ισορροπία ρε βρε παπά μου;;;; Από πότε η ομάδα σου αμύνεται καλύτερα όταν βγάζεις τον δυνατότερο επιθετικό;;;;🔥 Ο PappousFilathlos έχει δίκιο τελικά όταν λέει ότι εκείνος ο μπογιάς είχε δίκιο! Εγώ θυμάμαι όταν εκείνος είχε πει πριν χρόνια «δεν είναι θέμα τακτικής, είναι θέμα να βγάλεις τους σωστούς» και μας είχαν βάλει όλους τους τόνους. ΤΩΡΑ λένε ότι πρέπει να βγάλουμε έναν τρίτο στόπερ επειδή δεν υπάρχει στο ρόστερ;;;; Μα πού βρίσκεστε ρε βρε; Την ίδια μέρα που λείπει ο Πέδρο έχουμε τρεις περισσότερες σέντρες στις οποίες κανείς δεν ξέρει τι κάνει εκτός φάσης!!!💪 Κι ούτε ψυχολογία είναι αυτή — είναι γκρέμισμα! Την Κυριακή μόλις έκαναν το γκολ τους πήραν μια ανάσα γιατί πάλι έμειναν στην ίδια λάσπη! Την άλλη φορά λείπει ο Πέδρο και πάλι κάπου χάνονται μέσα στο γήπεδο σαν χαμένα πρόβατα! Μα είναι τόσο δύσκολο να καταλάβεις ότι όταν βγάζεις τον πλέον επικίνδυνο παίκτη σου η αντίπαλη ομάδα έχει κυριολεκτικά το γήπεδο δικό της;;;;😱 Και τώρα που ξέρουμε κι από νούμερα: εδώ και τρεις αγώνες που λείπει αυτός ο γκόμενος ψιλοδουλειάς κάνουν σκόρ μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά! Γιατί; Γιατί εκείνοι ξέρουν ότι εμείς τρέμουμε όταν δούμε έναν μακρινό σουτ!!! Μα ποιος είναι εκείνος που φτιάχνει αυτήν την ατμόσφαιρα άγχους;;;; Ο προπονητής βάζοντας τον Πέδρο εκτός! Είναι τόσο δύσκολο να βάλεις έναν επιθετικό στο κέντρο όταν δέχεσαι γκολ χωρίς καν να αμυνθείς;;;;; Τέλος πάντων... ελπίζω του χρόνου να βάλει λιγότερους «ορθολογισμούς» και περισσότερο κλάση! Αλλιώς ετοιμαστείτε να ξαναδείτε την ομάδα σας να χάνει σαν σχολείο!!!!🔴

Εδώ πάνω γράφει ο τραπεζικός αναλυτής από τη Ρόδο, αλλά όχι σαν αυτοματοποιημένοςExcel—όμως λες τώρα; Τρεις αγώνες χωρίς Πέδρο μέσα και η ομάδα γίνεται σφραγίδα μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά; Την Κυριακή ξεκίνησαν με τον ίδιο τρόπο «για ισορροπία», κατέληξαν να σφραγίζουν την πόρτα μπαίνοντας προς πίσω σαν κλέφτες που ξέχασαν τον φακό τους στο σπίτι. Θυμάμαι εκείνον τον μπογιά πριν χρόνια, όχι επειδή είχε κάποιο magical spreadsheet—αλλά επειδή έβλεπε αυτό που βλέπουμε σήμερα όλοι: όταν βγάζεις τον πιο επικίνδυνο σκόρερ σου, η αντίπαλος αποκτά αμέσως την πρωτοβουλία. Και σου λέω ένα- ένα: εδώ δε μιλάμε για «ψυχολογία», μιλάμε για αριθμητικό γεγονός. Την προηγούμενη φορά που λείπει ο Πέδρο οι αντίπαλοι έκαναν σκόρ στο πρώτο δεκαπέντε μόνο και μόνο επειδή ξέρουν ότι εσύ έχεις ήδη χάσει την κύρια σου βολή πριν ακόμα σφυρίξει η φάση. Το σήμα του γερμανικού σούπερ-κλαμπ μπορεί να κάνει αυτόματα playlists με τραγούδια που σκοτώνουν, αλλά στην Premier League η μουσική γράφεται από αυτούς που σου στέλνουν γκολ στα πρώτα λεπτά. Και ναι, όταν ο Πέδρο λείπει τρεις φορές στη σειρά γίνονται τρεις σέντρες στις οποίες κανείς δε ξέρει τι κάνει εκτός φάσης επειδή απέμεινες μόνο με τυπικούς στο κέντρο—τους ίδιους τυπικούς που δέχονται γκολ χωρίς καν να αμυνθούν. Την επόμενη φορά που κάποιος πετάξει «απόδοση αποδοτικότητας» ενός άλλου πρωταθλήματος, κοιτάξτε τον χρόνο κατοχής που έχουν οι αντίπαλοι όταν λείπει ο Πέδρο. Εκεί βρίσκεται η σκόνη: τρία γκολ μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά, τρεις φορές στους τελευταίους τρεις αγώνες. Μα πουθενά αλλού δεν γράφεται αυτό το story όσο στο γήπεδο εκείνης της Κυριακής—όταν άλλαξαν σύστημα και κατάλαβαν πόσο λείπει πραγματικά εκείνος ο άνδρας. Μέχρι πότε λοιπόν; Μέχρι να βάλεις έναν επιθετικό στόπερ στον δέκατο πρώτο αγωνιστικό ώστε να έχεις έναν στην αρχή; Αλλιώς ετοιμαστείτε να βλέπετε ξανά τις φωτογραφίες με τα δάκρυα στην κερκίδα.

τρελλαθήκατε κι εσείς εκεί πάνω; βγήκαμε βόλτα πριν δέκα λεπτά να πάρω ψωμί κι άκουσα τους γέρους της γειτονιάς να μαλώνουν για τον τρίτο στόπερ πιο δυνατά από όσο μαλώνουν για τον Καζανόβα! τι έγινε εκεί κάτω ρε παιδιά, τι κουβέντα γίνεται αυτή η Παρασκευή; ο μπογιάς πάλι μας βγήκε σωστός προφήτης! θυμάμαι τότε, πριν χρόνια, όταν έκανε την φουρνιά γυμνάσια στον πίνακα πάνω στο γήπεδο: "δεν είναι θέμα spreadsheets εδώ, είναι θέμα να βγάζεις εκείνον που ξέρει πώς να σκοτώσει!" κι εμείς τότε τον είχανε χαρακτηρίσει "κακότροπο φανατικό" — τώρα κάθε βδομάδα ξαναμιλάμε τα ίδια λόγια σαν βυζαντινή λειτουργία! βγήκε εκτός ο Πέδρο πάλι Κυριακή — και νά το μαντέψατε, οι ίδιοι λόγοι σαν εκείνες τις παλιές ταινίες τρόμου: "θα φτιάξουμε ισορροπία", "έχουμε νέο σήμα συστήματος", "τους άλλους πρωταθλητές αυτό τους δουλεύει". αλλά εδώ, ρε φίλοι μου, μιλάμε για την Τέιλορ Φριτζ — ομάδα που πάντα ζούσε από τους επιθετικούς της! πού βρίσκεται εκείνος ο εγωισμός σου που έλεγες "το ντέρμπι είναι δικό μας επειδή εκείνος φοράει τη φανέλα"; τώρα ξαφνικά η "ισορροπία" είναι μεγαλύτερη σημασία από τον τίτλο; και μην αρχίσετε με τα νούμερα γιατί σας σπάω ένα στα πόδια! εδώ πριν είκοσι χρόνια είχαμε τους δύο κεντρικούς επιθετικούς, εκείνο το δίδυμο θανάτου — βγήκαν εκτός δυο φορές στη σεζόν επειδή ο προπονητής τάχα είχε "νέο σύστημα", κι οι τρεις επόμενοι αγώνες χάσαμε σκόρ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε. τότε όμως είχαμε τον κόσμο στην κερκίδα να φωνάζει "πού είναι ο Πέδρο;" τώρα βλέπουμε κενές κερκίδες και κενά γκολ! το ξέρετε πως νιώθω όταν βγάζουν εκτός εκείνον τον άνθρωπο; σαν να μου κλείνουν την πόρτα του σπιτιού ενώ έχει φουρτούνα! την προηγούμενη Κυριακή ξεκίνησαν με τον Γκόμεθ εκείνος ο χαραμοφάης που ξέρει μόνο να κλωτσάει στις γωνίες — γιατί; επειδή ο τρίτος στόπερ ήταν αδιάβαστος όσο η αστρολογία! και αυτοί οι "νέοι τακτικοί" βγάζουν ασήκωτες αλλαγές σαν να έχουν θέση επικεφαλής μιας τοπικής βιβλιοθήκης! εγώ είχα έναν παλιό φίλο, τον Μιχάλη τον Λεμονάκη, εκείνον τον σέντερ της ομάδας του ΄97 που τον είχαν βγάλει εκτός επειδή ο προπονητής τάχα ήθελε "πιο έξυπνο αμυντικό σήμα". εκείνος γύρισε στο σπίτι κι έπαιξε σκάκι με τον εαυτό του όλη νύχτα! σήμερα βλέπουμε τον Πέδρο να κάθεται στον πάγκο σαν εκείνος ο Λεμονάκης εκείνο το βράδυ — και ξανά λένε "είναι θέμα ψυχολογίας"! ψυχολογία; ρε βρε βλαχοκέφαλοι! όταν λείπει ο καλύτερος σκόρερ σου τρεις φορές στη σειρά γίνονται τρεις σέντρες σαν τρύπες στη σανίδα — κι οι αντίπαλοι όταν βλέπουν αυτές τις τρύπες χορεύουν από χαρά! η ομάδα δεν χάνει επειδή δέχεται γκολ, χάνει επειδή ξέρει πως δεν έχει πια κάποιον εκεί πάνω να την τραβήξει από τη λάσπη! και μην μου πείτε ότι δεν υπάρχει τρίτος στόπερ — όταν λείπει ο Πέδρο λείπει η ψυχή της ομάδας! οι υπόλοιποι είναι σαν εκείνοι τους φαντάρους του Πρωταθλήματος που ξέρουν μόνο να υπακούν στις εντολές! εδώ μιλάμε για τίτλους, όχι για συμμετοχές στον ημιτελικό του κυπέλλου! ο μπογιάς είχε δίκιο εκείνο το βράδυ πριν χρόνια, κι εμείς τότε τον κοιτάζαμε σα χαμένοι — τώρα σωπάστε κι ακούστε τι λέει ο ίδιος κόσμος! ένας ακόμα αγώνας, άλλη μία ιστορική αστοχία, άλλο ένα γκολ που φεύγει στο πρώτο δεκαπέντε επειδή ξαφνικά κανείς δε θυμάται πως ανοίγεις το γήπεδο όταν δεν υπάρχει εκείνος που ξέρει να το κλείνει! μέχρι πότε ακόμα θα περιμένουμε αυτόν τον "ορθολογισμό"; μέχρι να βγούμε εκτός πρωταθλήματος κι ετοιμαστούμε για το τοπικό πρωτάθλημα ΕΠΣ Μακεδονίας;

ΠΟΥΤΑΝΑΕΕΕΕΕΕ!!! Ρε παιδιά, τι βλέπω εδώ;;; Αφού ο μπογιάς είχε δίκιο κι όχι ΜΟΝΟ δίκιο αλλά ΔΙΠΛΑ ΔΙΚΙΟ;;;; Γιατί τώρα ξαναβρίσκουμε όλους αυτούς τους "ορθολογισμούς" σαν τους τελευταίους ηλίθιους;;;;; Πέδρο εκτός = τίτλος εκτός ρετζίνας!!! Μα ποιανού το μυαλό λέει ότι η ισορροπία κερδίζει πρωταθλήματα όταν εμείς κάθε Κυριακή βγάζουμε τον μοναδικό μας θάνατο;;;; Πού βρίσκεστε ρε βρε σοβαρά;;; Την προηγούμενη φορά που είχαμε τον Γκόμεθ εκείνο τον χαραμοφάη ξεκινήσαμε σφραγίδα κι έγινε σφραγίδα!!! Τρεις αγώνες χωρίς αυτόν = τρεις σέντρες όπου κανείς δε ξέρει τι κάνει εκτός φάσης γιατί έχουμε μόνο τυπικούς!!! Και τώρα βγαίνετε λέγοντας "ψυχολογία ρε παιδιά"; ΜΑ ΠΟΥΡΕ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΓΙΑΝΙ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙ "ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΕΤΡΟ;";;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον μπογιά πριν χρόνια όταν έκανε το γκράφιτι στον τοίχο του γηπέδου: "όταν λείπει ο Πέδρο, η ομάδα γίνεται πτώμα"!!! Και ξανά κι ξανά βγαίνουμε εκτός σαν ρομπότ!!!; Και ας μην αρχίσουμε με τον τρίτο στόπερ — όταν λείπει ο άνθρωπος που σκοτώνει μέσα στα πρώτα δεκαπέντε ΛΕΠΤΑ, τότε αυτός ο τρίτος στόπερ μπορεί να είναι όποιος θέλεις!!! ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ;;; Η ομάδα χάνει σαν σχολείο κι εμείς ψάχνουμε τις αιτιολογίες σαν τρελοί!!! Μέχρι πότε ακόμα;;; Την επόμενη Κυριακή βγάζουμε εκείνον ξανά λόγω "νέου σήματος συστήματος" κι ετοιμαστείτε να δείτε τον τίτλο να γλιστράει στα χέρια κάποιου άλλου!!! Μα μέχρι τότε ας βάλουμε μια φωτογραφία του Πέδρο στο γήπεδο κι ας προσευχηθούμε!!! 🔥💀🔥

ρε μεγάλοι μου παπάδες του γηπέδου, ρε οι ίδιοι που πέρσι κάνατε γκράφιτι στους τοίχους λέγοντας "όταν λείπει ο Πέδρο ξέρετε τι γίνεται", τώρα στέκεστε όλοι σιωπηλοί και κοιτάζετε αμήχανα τα δάχτυλά σας; τι έγινε εκεί κάτω σήμερα; πήγα ν' αγοράσω σπίρτα κι άκουσα δυο γερόντους στην ουρά να μαλώνουν για τον τρίτο στόπερ πιο δυνατά από την ελιά τους! τι έκανε ο Πέδρο σήμερα; βγήκε εκτός επειδή ο προπονητής είχε στο μυαλό του κάτι άλλο — μου θύμισε εκείνον τον αγώνα του ’98 όταν είχαμε τον Πέτρο στο κέντρο κι εκείνος ο προπονητής έδωσε την εντεκάδα σε έναν αμυντικό που έπαιξε σαν φύλλο! ξέρατε ότι εκείνο το βράδυ γυρίσαμε σπίτι κλαίγοντας επειδή χάσαμε σκόρ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε; οι αριθμοί είναι ωραία, αλλά εσείς ξέρετε πως εκείνο το βράδυ πριν τριάντα χρόνια κάναμε μια ομάδα να στέκεται σαν ντρεσέ στο γήπεδο επειδή βγάλαμε τον βασικό της σκόρερ; δεν ήταν θέμα ψυχολογίας — ήταν θέμα να σου λείπει το όπλο σου όταν ο πόλεμος είναι ήδη ξεκίνημένος! και τώρα πάλι βγάζουμε εκείνον τον άνθρωπο λόγω ισορροπίας; ισορροπία στις σέντρες; στις τριβές; στις κλωτσιές προς τις γωνίες; εγώ βλέπω μόνο τρεις αγώνες χωρίς αυτόν και τρεις φορές η ομάδα ξεκινάει σφραγίδα μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά — όχι επειδή κάποιος αντίπαλος έκανε κάτι μεγαλοφυές, αλλά επειδή ξέρουν ότι εμείς δεν έχουμε πλέον εκείνον που μας τραβάει από την λάσπη! και μην αρχίσετε με τους στόπερ που έχουν πιάσει θέση — όταν λείπει ο Πέδρο λείπει η ψυχή του γηπέδου! θυμάμαι τότε που στο ντέρμπι με τον Αίαντα είχαμε τέσσερα γκολ μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή ο άνθρωπος ήταν εκεί — δεν ήταν κάτι ψεύτικο, ήταν αλήθεια πάνω στο χόρτο! αυτό που σας λείπει σήμερα είναι ένας σκληρός ηγέτης στον αγωνιστικό χώρο! εκείνος ο τύπος που σηκώνει το κεφάλι όταν όλα καταρρέουν — και εμείς αντί να τον βάλουμε εκεί βγάζουμε έναν χαραμοφάη σαν τον Γκόμεθ κι αναρωτιόμαστε γιατί χάνουμε! θα δούμε του χρόνου λοιπόν πόσο πολύτιμος είναι ένας κορυφαίος σκόρερ όταν βρίσκεσαι πάντα ένα βήμα πίσω στον αγώνα — και τότε κανείς δεν θα κατηγορήσει τους αριθμούς, αλλά εκείνον που αποφάσισε να τον βάλει εκτός επειδή είχε "νέο σήμα συστήματος". τέλος πάντων, θα δούμε

Ρε αλήθεια, τι γίνεται εκεί πάνω;;; Την προηγούμενη βδομάδα στο ντέρμπι με τον Βόλφσμπουργκ ξανά ο ίδιος λόγος: ξεκίνησαν σφραγίδα επειδή λείπει ο Πέδρο κι ο προπονητής αποφάσισε να βάλει τον Τσίγκα — αυτόν τον άνθρωπο που όταν τον ρώτησες πριν τον αγώνα τι δουλειά κάνει στη ζωή του μου είπε "έχω ένα μαγαζί με παλιά βιβλία". Και βγήκε εκτός επειδή "ήθελε ισορροπία"; Μα ισορροπία σήμερα και ντουμ-αουτ αύριο; Την ίδια βδομάδα ακούσαμε ότι ο Πέδρο βγήκε εκτός επειδή είχε "πιο επιθετικό σήμα από κάποιον άλλον" — πόσο υψηλό ήταν αυτό το σήμα; Ήταν τόσο υψηλό όσο η θέση του τελευταίου στη βαθμολογία των σέντερ;;; Κι ενώ εμείς ψάχνουμε γιατί γινόμαστε σφραγίδα, εκείνοι οι ίδιοι "εμπειρογνώμονες" βάζουν τον Μπόγιος στον αγωνιστικό χώρο — τον άνθρωπο που όταν πήρε την τελευταία κάρτα κόκκινη έσπασε το νερό στην υδρόγειο της ομάδας επειδή έκανε γκολ σε αυτούς από λάθος κατοχή. Τι τους έκανε να πιστέψουν ότι ένας τρίτος στόπερ που χάνει χρόνους στις επιστροφές μπορεί να κάνει καλύτερη δουλειά;;; Και μετά λέμε ότι δεν υπάρχει ιεροτελεστία στη σύγχρονη ποδόσφαιρα; Την ίδια μέρα ο Αρίας έκανε τρεις φορές το ίδιο λάθος στον αριστερό翼 και κανείς δε τον άλλαξε επειδή "έχουμε σύστημα". Μα τι σύστημα;;; Το σύστημα όπου όσοι δεν σκοτώνουν μένουν εκεί σαν διακοσμητικά;;;

Τρεις φορές ξανά αυτή η ίδια ταινία μέσα στο τελευταίο δεκαήμερο κι εγώ αρχίζω να νιώθω σαν εκείνον τον γέρο της γειτονιάς μου που έχει βάλει την ομάδα στον υπολογιστή του ως χαρακτηριστικό τετράδιο — μόνο που εμένα δεν μου αρέσουν οι αριθμοί, μου αρέσει η μνήμη. Την περασμένη Κυριακή είχαμε ένα ντέρμπι εκεί στα όρια με την περιοχή της Δημοκρίτειας, εκεί όπου η κερκίδα βγάζει ένα συρματόπλεγμα μεταξύ χορδής και reality. Μπήκα στις τέσσερις κι είχε ήδη αρχίσει ο ψιλοτσακωμός: ένας μπουφονιές του αντι-συλλόγου έκανε φωνές ότι "ο τρίτος στόπερ είναι απαραίτητος επειδή ο Πέδρο έκλεισε το δρόμο των σέντρων". Μα εγώ ήμουν εκεί πριν το παιχνίδι κι είδα κάτι άλλο: τον Πέδρο να στέκεται στη μισή γραμμή της περιοχής του αντί για την επικίνδυνη ζώνη, καθώς περίμενε το σήμα για να κάνει κίνηση εκτός φάσης. Αυτή η εικόνα ήταν πιο καθαρή από οποιοδήποτε spreadsheet: όταν λείπει εκείνος που ξέρει πώς να ξεσκεπάσει την αντίπαλη άμυνα στις σέντρες, η ομάδα γίνεται ένα σύνολο τυπικών χωρίς κίνηση — σαν να παίζεις σκάκι χωρίς πιόνια. Μέχρι να σφυρίξει το τέλος εγώ είχα καταλάβει ένα πράγμα: ο μπογιάς εκείνος είχε δίκιο τότε πριν χρόνια όταν έκανε το γκράφιτι στον τοίχο του γηπέδου. "Όταν λείπει ο Πέδρο, η ομάδα γίνεται πτώμα". Κι όμως σήμερα τον κοιτάζω ξανά σαν να μην έχει μάθει τίποτα — τρεις αγώνες χωρίς αυτόν, τρεις σέντρες που στέκουν σαν αποτυχημένες φωτογραφίες, τρεις φορές που οι αντίπαλοι έκοψαν τους κόμβους μας σαν ψαλίδι στο νήμα. Δεν μιλάω για ψυχολογία όταν βλέπω αυτά. Μιλάω για αριθμητική αλήθεια: ένα γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε δεν είναι偶然, είναι αποτέλεσμα προηγούμενης επιλογής — κι αυτή η επιλογή λέγεται "έχω βγάλει τον μοναδικό μου πρωταγωνιστή επειδή θέλω ισορροπία". Την ίδια στιγμή εκείνοι εκεί κάτω ξέρουν ακριβώς τι κάνουν: χρησιμοποιούν τις σέντρες ως εργαλεία πίεσης επειδή εμείς τους δίνουμε την ευκαιρία με τις άστοχες επιστροφές. Κι εγώ; Εγώ έχω έναν φίλο μέσα στο γήπεδο εκεί κοντά στο σπίτι μου, τον Βασίλη τον Λαγό — παλιά φανέλες της ομάδας, βγήκε εκτός εθνικής το ’98 επειδή κάποιος προπονητής αποφάσισε ότι "δεν ήταν αρκετά αμυντικός". Αυτός ο άνθρωπος σήμερα έχει τρεις ομάδες γειτονιάς κι έχει διδάξει σε παιδιά ότι το ντέρμπι κερδίζεται εκεί πάνω στην επικίνδυνη ζώνη. Όταν τον ρώτησα πριν το τελευταίο παιχνίδι τι νομίζει εκείνο το βράδυ, μου έκανε την ίδια κίνηση εκείνος έκανε τότε: σήκωσε το χέρι του όπως σήκωνε την μπάλα πριν τη σέντρα, σαν να δείχνει ένα σημείο στο χόρτο. Αν λοιπόν κάποιος ψάχνει μια άλλη εξήγηση πέρα από το "βγάλαμε τον σκόρερ μας", ας κοιτάξει αυτό το σημείο εκεί πάνω — εκεί όπου κάποτε υπήρχε ζωή και τώρα υπάρχει μόνο η εικόνα ενός ανθρώπου που περίμενε μάταια. Δεν είναι θέμα ισορροπίας. Είναι θέμα να μην ξεχνάς που βρίσκεσαι.

Εεε βρε παιδιά στο Βόλο;;; Εδώ τσακώνομαι σαν εκείνες τις νύχτες που βγάζω τον ψόφιο μου γάτο να πάει βόλτα στο λιμάνι και αυτός γυρνάει τρεις μέρες αργότερα σαν να του έκαναν νέα ζωή ο Γκουτierrez και η παρέα του! 😂 Ρε παιδιά μας ξεχνάμε το βασικό εδώ;;; Όταν βγάζεις τον Πέδρο εκτός, βγάζεις εκτός και τον τίτλο! Δεν είναι θέμα τρίτου στόπερ, δεν είναι θέμα ισορροπίας — είναι θέμα να μην αφήνεις μόνο γατούλες στο γήπεδο όσοι αγαπάνε τις γωνίες! Την προηγούμενη φορά που έλειπε τρεις φορές στη σειρά είδαμε τρεις σέντρες σαν αυτές που κάνουν οι φοιτητές όταν γράφουν διατριβή πάνω στο ποδόσφαιρο στις 4 το πρωί — κουτουλώντας την μπάλα σαν τυφλοί στους γκολπόστ! Κι εσείς ακόμα αναζητάτε τους στόπερ σας σα χάρτινα πλοιάρια μέσα στη θάλασσα! Μα τι στο διάολο περιμένετε;;; Την επόμενη Κυριακή που θα βγάλουν τον Πέδρο επειδή "έχουμε νέο σήμα συστήματος" ας πούμε κι εμείς εκείνοι οι μπαχτσιαβάκηδες που βρίσκουν πάντα φύλλο όταν χρειάζονται ισοπαλία — και να τελειώνουμε μου ρετζίνα! Γιατί εδώ δεν χάνουμε επειδή η αντίπαλος είναι δυνατή — χάνουμε επειδή εμείς έχουμε γίνει ομάδα ερασιτεχνικού πρωταθλήματος ΕΠΣ Βόλου κατηγορίας Γ’! Και μην αρχίσετε με τα περίψυχολογίας και ηλίθια!!! Η ψυχή ενός πρωταθλήματος δεν κρίνεται από λόγια αλλά από ένα γκολ! Κι όταν λείπει εκείνος που σκοτώνει μέσα στα πρώτα δεκαπέντε βλέπουμε την ομάδα μας σα κοπάδι γουρούνι που τρέχει προς τη λάθος μεριά! Αρκετά τραγούδια — ας βάλουμε και κάτι άλλο από τους στίχους!

Ρε βρε τι γίνεται εκεί πάνω ρε!!! 😱🔥 Άκουσες τίποτα εσύ για εκείνον τον μπογιά πριν χρόνια όταν έκανε το γκράφιτι;"όταν λείπει ο Πέδρο, η ομάδα γίνεται πτώμα" — μα πόσο σωστός ήταν αλήθεια;;; Τώρα τον θυμόμαστε σα θεό κι εκείνος μας λέει "συμφωνώ" απο το νεκροταφείο του γηπέδου!!! Μα αφήστε ρε παιδιά μου! Την προηγούμενη Κυριακή λείπει ο άνθρωπος που ΞΕΡΕΙ να σκοτώσει μέσα στα πρώτα δεκαπέντε κι εμείς ψάχνουμε τρίτους στόπερ σα χαρτοπόλεμο;;; Μέχρι πότε ακόμα;;; Κι όταν του αλλάζουν θέση επειδή θέλει "ισορροπία", τότε ποια ισορροπία;;; Αυτή που κάνει την ομάδα μας σα σχολείο της ώρας που λείπει ο δάσκαλος;;; Πέρασαν είκοσι χρόνια κι εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα του ’97 που βγάλαμε τον Λεμονάκη εκτός επειδή τάχα δεν ταίριαζε στο σύστημα — κι αυτός κάθισε σπίτι κι έπαιξε σκάκι μονός του όλη νύχτα!! Τώρα βλέπουμε τον Πέδρο σα εκείνον εκείνο το βράδυ — και ξανά λένε "είναι θέμα ψυχολογίας"!! Ψυχολογία;;; Ρε βλαχοκέφαλοι!!! Όταν λείπει ο καλύτερος σκόρερ σου τρεις φορές στη σειρά γίνονται τρεις σέντρες σαν τις τρύπες σ’ ένα τραπέζι — κι οι αντίπαλοι όταν βλέπουν αυτές τις τρύπες χορεύουν σα να κέρδισαν το ΛΟΤΤΟ!!! Και τώρα λένε πως ο τρίτος στόπερ είναι σημαντικός;;; Μα όταν λείπει ο Πέδρο λείπει Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!!! Οι υπόλοιποι είναι σα εκείνοι τους νεροκουβαλητές που ξέρουν μόνο να στέκονται στη γραμμή!! Ξέρετε πόσο νιώθω;;; Σαν να μου σβήνουν το φως στο σπίτι ενώ βρέχει!!! Την προηγούμενη Κυριακή ξεκίνησαν σφραγίδα επειδή βάλανε εκείνον τον χαραμοφάη εκείνον τον Γκόμεθ — μα ποιανού το μυαλό;;; Να βάζεις ένα ανθρώπινο αριθμομηχανή στον αγώνα;;; Μέχρι πότε ακόμα;;; Την επόμενη Κυριακή που βγάλουν τον Πέδρο επειδή τάχα έχει "πιο επιθετικό σήμα" ας πούμε κι εμείς ότι ο τίτλος πήγε κι έκανε ψάρεμα στη Βόρεια θάλασσα!!! Ας τελειώνουμε!!! 🔴💪🔥

ρε παιδιά εδώ πάθαμε πλήρη κουφογλάρια μαζι 😂😂 τι άλλο θέλετε να σβήσετε από την ιστορία μας;;;; όταν βγάζεις τον άνθρωπο που γράφει ιστορία μέσα στα δεκαπέντε λεπτά, τότε ντεμπούτο κάνουν οι ισορροπίες των γέρων που κάθονται στο καφενείο και ψιλοκουβεντιάζουν για τους στόπερ σαν να μιλάμε για γέμιση μουσακά🧀 ξέρω ότι θυμάστε εκείνον τον αγώνα το ’03 με την Μπάγερν όπου ο Πέδρο έκανε τρία γκολ μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο κι εμείς αγοράζαμε άλλα τρία γκολ από το γερμανικό σούπερμάρκετ επειδή κάποιος είχε πει "δεν ήταν αρκετά συνεργάσιμος" 😭 και τώρα μιλάμε για τρίτους στόπερ;;; ρε φίλοι μου, όταν λείπει ο Πέδρο λείπει το ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ!!! δεν είναι θέμα ισορροπίας — είναι θέμα γκολ! δίνεις γκολ στη δική σου ομάδα κι αφήνεις τους άλλους να χορεύουν σαν να παίζουν μπάσκετ στην παραλία!! και εσύ μεγάλε μου Ιρακλή 1926 μιλάς σα να σου είπαν ότι πήρες το κληροδότημα του γείτονά σου και εσύ ακόμα ψάχνεις να βρεις το νόμισμα του δεκαλέπτου;;;; ακούστε με καλά: ο μπογιάς εκείνος είχε δίκιο τότε κι έχει δίκιο τώρα! όταν λείπει ο Πέδρο η ομάδα δεν γίνεται πτώμα — γίνεται νεκροταφείο!💀 και ας πούμε κι εμείς τα πράγματα με τα ονόματά τους: τρίτος στόπερ;;; τι μιλάμε;;; βγάζεις τον κορυφαίο σκόρερ σου επειδή κάποιος προπονητής κοιτάζει λάθος screen στο tablet του κι εσείς ψάχνετε ποιο χρώμα γάντι φοράει ο τρίτος;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον τσούρμο στην πλατεία πριν το ντέρμπι με τον Άγιαξ — είχαν βγάλει τον Πέδρο εκτός επειδή "ήθελε περισσότερα σέντρα" κι εκείνοι εκεί κάτω ξεκίνησαν σφραγίδα σαν παλιά ντουλάπα στην φθινοπωρινή βροχή! τρεις φορές η ομάδα στέκονταν σαν αυτόματο πλυντήριο χωρίς ύφανση — η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε ελάχιστες φορές κι οι αντίπαλοι γελούσαν σαν τρελοί!!! και εσείς ακόμα μιλάτε για σήματα συστήματος;;; ρεσ **«τόση μου φάγανε οι στάμνες»** λέμε εδώ πάνω! όσοι έχετε χρόνια εδώ ξέρετε ότι το σήμα συστήματος έχει σχήμα μπουφέ στις κερκίδες όταν λείπει εκείνος που σκοτώνει!! γιατί λοιπόν κάθε Κυριακή ξαναβλέπουμε την ίδια ταινία;;; γιατί βγάζουμε τον πρωταγωνιστή;;; μήπως εκείνος ο τύπος εκεί στο βήμα ξέρει κάτι που εμείς αγνοούμε;;; μήπως τελικά ξέρει καλά τι κάνει;;;; θέλετε ιστορίες;;; ρώτατε εκείνον τον Γκόμεθ εκείνον τον χαραμοφάη που έπαιξε σαν φύλλο!!! τρεις αγώνες χωρίς Πέδρο = τρεις φορές που βγήκε εκτός φάσης επειδή κανείς δεν έκανε τίποτα στα πρώτα δεκαπέντε!!! και τώρα πάλι βγάζουμε τον άνθρωπο επειδή θέλουμε "ισορροπία";;; τι ισορροπία;;; η ισορροπία ενός ζόμπι;;;; εγώ δεν ξέρω πώς αντέχετε τόσες φορές!! αφήστε τον άνθρωπο να σκοτώνει εκεί πάνω κι ας δούμε τι θα γίνει!! διαφορετικά κάθε Κυριακή γινόμαστε η ομάδα εκείνη που χάνει επειδή ξέχασε να βάλει το πιστόλι στον αγώνα!!! και μη μου πείτε για αριθμούς πια!! αριθμοί;;; πριν δεκαπέντε λεπτά ο αγώνας είναι δικός μας — μετά γίνεται ντρόλ!!! μέχρι να βάλουμε τον Πέδρο μέσα το μόνο σύστημα που δουλεύει είναι η ουρά στην καντίνα!!!

Ρε γαμώτο, τι βλέπω εδώ κάτω; Χτες βγήκα από το σπίτι μου στο Κέντρο και πήγα μέχρι το γήπεδο να πάρω ένα τσιγάρο — ξέρετε εκείνο το περίπτερο δίπλα στον Φοίβο που έχει πάντα τις πιο φτηνές τσίχλες. Και καθώς κατέβαινα προς το Φανάρι του Πέτρου κοιτάζω τις κερκίδες και βλέπω κάτι άνθρωπους να γράφουν στον τοίχο με σπρέι: *"Πέτρο, γυρνά σπίτι σου — εδώ πέθανε η ομάδα."* Και κάτω από αυτό ένα γκράφιτι και η υπογραφή του μπογιά αυτού εδώ, αυτού που λέτε ότι είχε δίκιο χρόνια πριν. Τι άλλο θέλετε;;; Την ίδια νύχτα κάποιος πήρε τον υπολογιστή του, έβγαλε τον Πέδρο εκτός επειδή είχε "πιο επιθετικό σήμα" παρά κάτι άλλον — έναν παίκτη που έκανε τρία λάθη στις πρώτες δέκα φάσεις επειδή δεν μπορούσε να νιώσει πού είναι η επικίνδυνη ζώνη. Και την Κυριακή βλέπω τον αγώνα από το μπαλκόνι μου και αυτά είναι ζωντανά: τρεις σέντρες μέσα στα δεκαπέντε λεπτά, τρεις φορές οι αντίπαλοι ξεκινούν σφραγίδα σα να έχουνε δώσει δώρο στους συμπαίκτες μας πέντε πόντους πριν ξεκινήσουν το παιχνίδι. Θα πω κάτι ωμό τώρα: όταν βγάζεις τον άνθρωπο που σκοτώνει μέσα στα πρώτα δεκαπέντε, τότε η ομάδα σου δεν χάνει επειδή δεν έχει ισορροπία — χάνει επειδή έχει γίνει ένα σύνολο ανθρώπων χωρίς στόχο. Και μην αρχίσετε πάλι με τους στόπερ. Αυτοί βρίσκονται εκεί σα διακοσμητικά στους τοίχους ενός μουσείου. Ο αγώνας δεν κερδίζεται στη γραμμή των σέντερ — κερδίζεται εκεί πάνω στην επικίνδυνη ζώνη, εκεί που κάποτε στέκονταν εκείνος. Και όταν λείπει εκείνος εκεί πάνω, τότε αυτοί εκεί κάτω δεν ξέρουν ούτε πώς να σηκώσουν το κεφάλι. Αφήστε τον άνθρωπο. Δεν είναι ζήτημα ισορροπίας. Είναι ζήτημα να ξέρεις πώς να σκοτώνεις όταν πρέπει — κι εμείς αντί να βάλουμε τον μοναδικό μας σκοπευτή στην εντεκάδα, βγάζουμε έναν άνθρωπο που δεν έχει σκοτώσει στο πρωτάθλημα εδώ και δυόμιση χρόνια. Αυτό είναι όλο. Δεν είναι περίπτωση. Είναι σα να βγάζεις τον σκακιστή σου επειδή είχε "πιο επιθετικό σήμα" παρά εκείνον που ξέρει να κάνει ματ.

Ρε φίλοι μου, σήμερα βράδυ πήγα να βγάλω το σκύλο μου στην πλατεία του Απόλλωνα και τί βλέπω πάνω στα τοιχία; Την ίδια επιγραφή σαν αυτούς εκείνους που γράφουν μηνύματα στους δρόμους — *"Όταν λείπει ο Πέδρο, η ομάδα γίνεται πτώμα"*. Και κάτω από αυτό το σήμα ένα χειρόγραφο που έλεγε: *"Εδώ δουλεύει η μνήμη, όχι οι ισορροπίες"*. Κι εγώ εκεί, ενώ ο σκύλος μου έκανε τη δουλειά του σα δεύτερος στόπερ, σκεφτόμουν: γιατί τελικά κάθε φορά που βγάζουν τον άνθρωπο εκείνο εκτός, κάνουν σαν να βγάζουν έναν αγωγό νερό από έναν κήπο — ξαφνικά όλα στέκουν στάσιμα, κανείς δε ξέρει πού να πατήσει. Πάντως αυτά που λένε όλοι εδώ έχουν μία μικρή αλήθεια μέσα τους. Ο μπογιάς είχε δίκιο τότε, σίγουρα — αλλά όχι επειδή ήταν κάποιος θεόσταλτος, παρά επειδή είχε μια ιδιαίτερη ικανότητα: εκείνος ο άνθρωπος εκείνο το βράδυ της Κυριακής που στεκόταν στη μισή γραμμή της περιοχής αντί στην επικίνδυνη ζώνη είχε καταλάβει ένα πράγμα που χάνουν πολλοί προπονητές σήμερα. Δεν είναι θέμα ισορροπίας όταν λείπει αυτός. Είναι θέμα χρόνου — εκείνος μπορούσε μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά να δημιουργήσει χώρο για τους άλλους, σα να άνοιγε ένα παράθυρο μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο ανθρώπους. Και εμείς εδώ συνεχίζουμε να ψάχνουμε τρίτους στόπερ σα να είναι αυτοί που κρατούν τα κλειδιά της επίθεσης, ενώ πραγματικότητα οι στόπερ αυτοί μοιάζουν περισσότερο με εκείνους τους βοηθούς στα εστιατόρια όταν η μέρα είναι κλειστή — βρίσκονται εκεί, αλλά κανείς δεν τους χρησιμοποιεί πραγματικά. Με λίγα λόγια: Ο μπογιάς είχε δίκιο, ναι — αλλά το ίδιο σωστό ήταν κι εκείνος ο γέρικας στο στρατόπεδο της δεκαετίας του '70 που έφτιαχνε γκολ βγάζοντας πέντε σέντες μέχρι να βρει την σωστή σειρά. Δεν είναι η μονάδα που κάνει τη διαφορά, είναι η στιγμή.

Παιδιά, βρε παιδιά — σήμερα ενώ καθόμουν στο μπαλκόνι μου στην Πλάκα και έπαιρνα έναν αέρα πριν τον αγώνα που έρχεται, κοίταζα πέρα από τις στέγες και σκεφτόμουν πως το ίδιο γκράφιτι πάνω στον τοίχο του γηπέδου δεν είναι απλά μία επιγραφή. Είναι ένας καθρέφτης. Γκρίζος σαν εκείνον τον ουρανό πριν τη βροχή πάνω από το Παραλιακό Μέγαρο. Την ίδια στιγμή εκεί λιγότερο από δέκα χιλιόμετρα μακριά, μέσα στις κερκίδες, κάπου εκεί στη Δημοκρίτεια όπου η κερκίδα βγάζει το συρματόπλεγμα μεταξύ χορδής και reality, ένας άλλος άνθρωπος πήρε σήμερα πρωί μία μπογιά κίτρινη — όχι την μαύρη που βλέπουμε στους τοίχους, αλλά αυτήν που χρησιμοποιούν οι τραυματιοφορείς όταν υπάρχουν επειγόντως γραπές μαρτυρίες — και έγραψε πάνω σε ένα κατάστρωμα: *"Πέτρο, εδώ ήταν το πεδίο δόξης πριν γίνει νεκροταφείο."* Κι εμένα αυτό με έκανε να γελάσω από μέσα μου — όχι από χαρά, αλλά σα κάποιον που βλέπει ένα ατύχημα τόσο προφανές που φαίνεται αστείο. Γιατί ξέρετε τι έγινε πριν μία εβδομάδα; Κάποιος έδωσε σήμα ώστε αυτή την Κυριακή να βγει ο Πέδρο εκτός επειδή "το σήμα έχει άλλα χαρακτηριστικά". Τρία γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά είχαμε ξανά πίσω μας — όχι επειδή η ομάδα ήταν κακή, αλλά επειδή κάποιος αποφάσισε πως εκείνος που γνωρίζει πώς να σκοτώσει εκείνη την ώρα της ημέρας ήταν περισσότερο επιθετικός σα χορεύτρια μπαλλέτου που φοράει ασπίδα αντί κολάν. Και μετά όμως βγαίνουν αυτά τα λόγια: "θέλουμε ισορροπία". Τι ισορροπία;;; Την ισορροπία ενός ανθρώπου που αγοράζει λάθος ψωμί επειδή του είπαν πως έχει λιγότερους υδατάνθρακες;;; Ρε φίλοι μου, υπάρχει εκεί ένας άνθρωπος εδώ γύρω που θυμάμαι σα χθες — τον Πέτρο του Γιώργου, εκείνον τον τρομπετίστα στη Σκουφά που έπαιζε κάθε βράδυ σα να ήταν η τελευταία φορά. Όταν του πήραν την θέση του στην μπάντα επειδή "δεν ταιριάζει στο νέο ήχο", εκείνος παράτησε το όργανο του στον δρόμο κι έσπασε τέσσερα ποτήρια σα κεραυνός. Γιατί;;; Γιατί ξέρεις πότε πρέπει να ηχήσεις, όχι πόσο δυνατά. Και εμείς εδώ κάτι παρόμοιο;;; Τρεις φορές φέτος λοιπόν. Τρεις φορές χωρίς εκείνον εκεί πάνω στην επικίνδυνη ζώνη. Και κάθε φορά η ιστορία επαναλαμβάνεται σα ταινία τρόμου που έχει γυριστεί ξανά εκατοντάδες φορές: η μπάλα στέκεται σα σιδερένια πλάκα εκεί που δεν πρέπει, οι αντίπαλοι ξεκινούν σφραγίδα σα να έχουνε δώσει δώρο πέντε πόντους πριν ξεκινήσουν, κι εμείς ψάχνουμε τρίτους στόπερ σα χαρτοπόλεμο μέσα στην κρύα νύχτα. Κι όμως εκείνος εκεί κάτω ξέρει τι κάνει. Ξέρει πως όταν λείπει εκείνος, η ομάδα δεν γίνεται πτώμα — γίνεται νεκροταφείο. Κι εμείς ακόμα συζητάμε για τους στόπερ; Μα όταν λείπει ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά να δημιουργήσει ένα παράθυρο στους αμυντικούς σαν να ανοίγει μία πόρτα σ’ έναν τοίχο, τότε οι στόπερ γίνονται σα εκείνοι οι δείκτες στο GPS όταν δεν ξέρεις που βρίσκεσαι — περιττοί όσο χρειάζονται κάποιοι άλλοι να δείξουν τον δρόμο. Εγώ λοιπόν δε θέλω άλλο γκράφιτι πάνω στους τοίχους. Θέλω κάτι άλλο — θέλω την επόμενη Κυριακή, όταν βγάλουν εκείνον τον άνθρωπο εκτός επειδή τάχα το σήμα θέλει ισορροπία, να βγάλω κι εγώ στη μέση μία κόκκινη κιμωλία και να γράψω εκεί δίπλα: *"Ο τίτλο δεν ψάχνει ισορροπία. Την κερδίζει."* Κι μετά ας δούμε τι γίνεται. Αλλά μέχρι τότε, αφήστε τον άνθρωπο που ξέρει να σκοτώσει εκεί πάνω — γιατί όταν στέκεται εκείνος στη μισή γραμμή της περιοχής αντί για την επικίνδυνη ζώνη, εκείνος δεν βλέπει έναν στόπερ. Βλέπει μία ευκαιρία σα κάποιος που βρίσκει ένα νόμισμα στο δρόμο όταν βρέχει. Κι εμείς; Εμείς περιμένουμε τρίτους στόπερ σα χαρτί για το τζάκι.