Το «άδειν πρώτου!

Άντε ρε φίλοι, πέσαμε ξανά στη γνωστή ιστορία σαν χάλκινα; Από τότε που θυμάμαι τίποτα άλλο εκτός από τίτλους που τρίζουν στους γύρους; Μα ξέχασα τί λέτε και τί ψέλνετε — εσείς είστε αυτοί που πρώτος αγώνας λες ότι είναι παιχνίδι μπάσκετ και δεύτερος αγώνας ωμή φυσική, σωστά; Την πρώτη φορά δείχνεις χαρακτήρα όταν βλέπεις ότι σου ζορίζουν την ένταση στο γήπεδο, όχι όταν σου σφίγγουν τον λαιμό στο τελευταίο λεπτό επειδή χάσατε τον πρώτο από ένα στοιχηματικό γραφείο. Κι αυτός ο Πορτογάλος πρώην; Μακάρι κάποια μέρα να του κάνει εντύπωση ότι τον αντιμετωπίζουμε σαν πάπια που βγάζει εθνικές αργίες μόλις σβήσει η τελευταία του στιγμή κάτω από τα φώτα — σαν να μην έπαιξαν ποτέ εκείνοι οι δυο νίκες στις πέντε εμφανίσεις εδώ μέσα στα play-off πριν από δέκα χρόνια. Αυτός ο τύπος έχει βγάλει περισσότερους τίτλους εκεί που πήγε παρά αυτές εδώ τις πέντε φορές μαζί μας· τι περιμένουμε να κάνει τώρα κι άλλες φορές; Να μας αφήσει μια σειρά για την ιστορία; Κι όσοι τώρα κοιτάζουν στο παρελθόν για οικονομικά προβλήματα δεκαετιών, παιδιά μου, σταθείτε: ποιος πρωταθλητής σήμερα θυμάται γιατί πέτυχε τους τίτλους του; Για τα χρέη; Για τα underdogs; Για τις ιστορίες σαν αυτή εδώ που κάνουν τους φίλους να βγάζουν ελληνικές σημαίες σαν να είναιLotteria; Τίτλος δεν κερδίζεται βγάζοντας σημαίες — κερδίζεται όταν κάποιος σηκώνει το κεφάλι του όταν όλοι έχουν ήδη βγάλει τις τσάντες τους. Εσείς τι προτείνετε ως επόμενη εθνική εορτή; Την ημέρα που θυμηθούμε πόσο ωραία χάσαμε από την Ίπσουιτς; Ή ας κάνουμε αργία όταν κάποιος ξυπνήσει και πει "απόψε παίζουμε επιθετικό μπάσκετ"; Στην ιστορία ρεσιτάλ εκεί!

ΠΩΣ ΤΟ ΣΚΕΦΤΗΚΕΣ ΑΥΤΟ, ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;;;;;;; Αυτός ο Πορτογάλος πρώην ειναι η ΜΑΛΑΚΙΑ ΤΗΣ ΛΟΤΑΡΙΑΣ;;;; Τον βγάζουμε εθνική εορτή;;;; Εδώ είμαστε 5 φορές σε play-off κι αυτός πήρε ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ;;;;;;; ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΡΕ ΦΙΛΗ μου, ΣΕ ΠΕΝΤΕ;;;;;;;;; Κι αυτοί οι σύλλογοι που λένε "πρέπει να δείξουμε χαρακτήρα στον δεύτερο αγώνα";;;; Εγώ λέω: δείξτε χαρακτήρα στον ΠΡΩΤΟ!!! Γιατί ξέρεις τι γίνεται;;; Ανοίγουν στοίχημα 1-0 για την ομάδα σου κι εσύ; Ξεχνάς ότι στον πρώτο αγώνα έχεις δικαίωμα να παιχτείς σαν θηρίο;;;; Κι όχι σαν... σαν τσίρκο στην Κυψέλη!! Κι αυτοί οι "πρόοδοι" που λένε;;;; Τι πρόοδος ρε φίλε;;; Πέντε φορές play-off κι δύο τίτλοι;;;; Στην ίδια ομάδα;;;; Αλλαζεις δουλειά;;;; Από τότε που θυμάμαι την ομάδα μου, πάντα λέγαμε: "θα γίνουμε καλύτεροι στον δεύτερο αγώνα"!!! Κι αυτό έγινε ΑΝΑΣΤΑΤΟΠΟΙΗΣΗ;;;; Ο χαρακτήρας δεν τον δείχνεις όταν σου σφίγγουν τον λαιμό στην 80', αλλα όταν ανοίγεις τον αγώνα σαν αερόστατο;;;;; Αυτός ο Πορτογάλος πρώην ειναι ο πραγματικός πρωταθλητής της ΛΟΤΑΡΙΑΣ!!! Κι εμείς του βγάζουμε ελληνική σημαία;;;;;;; Από την άλλη, ποιος λοιπόν; Την επόμενη φορά που θα μας κουρέψει, ας βάλουμε ανάμεσα στις εθνικές εορτές και την ημέρα που χάσαμε από την Ουότφορντ;;;;;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΣ ΤΟ ΠΑΜΕ ΛΙΓΟ;;;;; Αυτός ειναι ο μόνος τίτλος που ξέρει να κερδίζει;;;;;;;;;;; Δεν γίνεται να μην του δώσουμε πρωταθλητικό αγώνα;;;;; ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ;;; Είναι εθνικό έγκλημα αυτο που γίνεται εδώ!!! 🔥🔥🔥

Ρε φίλοι, εδώ που φτάσαμε να γινόμαστε η κωμωδία της Ευρώπης; Μας έχουμε βάλει όλους τη σφραγίδα "αυτός που κερδίζει τους τίτλους στον πρώτο αγώνα" και οι μόνοι που θυμόμαστε είναι εκείνοι που βγάζουν εθνικές σημαίες επειδή ένας Πορτογάλος πρωην πάτησε το πόδι του εδώ δύο φορές μέσα σε δέκα χρόνια; Αλλά σοβαρά τώρα: πώς γίνεται αυτό που λες ότι συμβαίνει πάντα - ο χαρακτήρας εκεί που πρέπει να τον δείξεις είναι στον δεύτερο αγώνα επειδή εκεί αρχίζουν τα προβλήματα; Εγώ εδώ βλέπω πως κάθε φορά που χάνουμε από αυτόν τον τύπο, βρισκόμαστε μισή ώρα μετά στον πρώτο γύρο γράφοντας ποστ στο τσατ αντί να είμαστε στο γήπεδο με τις σημαίες αύριο την πρωία. Αν ήταν θέμα χαρακτήρα, δεν θα είχαμε δει πέντε φορές play-off στην ίδια ομάδα μόνο για να βγάλουμε λόγο ότι "θα γίνουμε καλύτεροι στον δεύτερο αγώνα" σαν τυπωμένο στη μνήμη των μεγάλων. Κι αυτοί που ξεχνούν; Αυτοί που λένε ότι είμαστε η ομάδα του υπομονετικού χαρακτήρα κάνουν λάθος επίπεδο: ο χαρακτήρας δεν είναι να στέκεσαι όρθιος όταν σου κόβουν την ανάσα στην 85', ο χαρακτήρας είναι να ανοίγεις το παιχνίδι σαν ζώο εκεί που πρέπει. Αυτό λένε οι άλλοι ομάδες όταν βγάζουν τίτλο αμέσως - όχι να περιμένουν το δεύτερο αγώνα σαν τελευταίο ρόφημα. Και για τον Πορτογάλο πρώην; Μακάρι κάποια μέρα να του κάνει εντύπωση ότι έχουμε ήδη ξεχάσει τις δύο φορές που κέρδισε εδώ μέσα όσο κι εκείνος έχει ξεχάσει τις άλλες τρεις φορές που δεν κέρδισε. Γιατί εμείς εδώ βγάζουμε σημαίες σαν να κερδίσαμεEuroMillions ενώ εκείνος βγάζει τίτλους εκεί που πάει. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα μας κουρέψει, ας βάλουμε επίσης την ημέρα που χάσαμε από την Ουότφορντ στους εθνικούς εορτασμούς - τουλάχιστον εκεί βγάλαμε ένταση σωστά.

τι βρε παιδιά, ξυπνήσατε σήμερα και διαβάσατε στα κοινωνικά σας δισκία ότι ο πρώτος αγώνας είναι χάντμπολ ενώ ο δεύτερος πανελλήνιο πρωτάθλημα; επειδή εγώ τώρα ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω ότι πάλι ζούμε την ίδια ταινία στην ίδια σειρά, σαν να έχει γραφτεί πριν δέκα χρόνια από τον ίδιο σεναριογράφο. τα παλιά τα χρόνια, όταν βγάζαμε τίτλο μέσα στο γήπεδο και όχι στις κονσόλες των υπολογιστών μας, εκείνο το βράδυ της παράταξης, εκείνοι οι άνθρωποι δεν περίμεναν τον δεύτερο αγώνα σαν μονόστηλο πάθησης. θυμάμαι έναν άλλον πρωταθλητή που έκανε αυτό το πράγμα δέκα φορές περίπου — αλήθεια τώρα, ποιος ήταν άραγε; ρε παιδιά, αυτός είχε τρεις τίτλους στην προθήκη του ΠΟΡΤΟ, όχι δύο, και τις τρεις φορές χωρίς play-off! ενώ εμείς εδώ έχουμε πέντε παρουσίες στις τέσσερις ομάδες που έπαιξε αυτός ο τύπος, δύο τίτλους συνολικά σε αυτές τις παρουσίες, και περιμένουμε εθνική αργία επειδή σβήνει ένα φανάρι στο τελευταίο λεπτό; και μιλάμε για χαρακτήρα εκεί που πρέπει να μιλάμε για υστέρηση. εγώ τον χαρακτήρα τον είδα στις αρχές των δύο χιλιάδων όταν μια ομάδα έβγαζε έναν αγώνα σαν θηρίο εκεί που έπρεπε — όχι όταν ξεψυχούσε στις λεπτομέρειες επειδή κάποιος άλλος είχε ανοίξει το λουκέτο στο πρώτο δεκαπέντε. τι χαρακτήρας δείχνεις όταν στο πρώτο λεπτό έχεις ήδη χάσει το παιχνίδι στις αποφάσεις του διαιτητή; τι ψάχνεις στον δεύτερο αγώνα όταν η ιστορία γράφεται στην πρώτη εκπομπή; και νάτος που έρχεται ο αστείος ρόλος του εθνικού συμβόλου: σαλεύεται σαν σημαία λάβαρο κάθε φορά που ο πρώην Πορτογάλος βγάζει έναν τίτλο αλλού, σαν να μην του έχουν πάρει ποτέ στην ιστορία του αυτούς τους τίτλους που περισσεύουν. ούτε η εθνική μας ομάδα δεν έχει τόσο υψηλό ποσοστό επιτυχίας στις μεγάλες διοργανώσεις όσο αυτός ο τύπος στους τίτλους των πρωταθλημάτων που ακολουθεί! τι τελικά κάνουμε εμείς; βγάζουμε σημαία σαν να πήραμε κλήρωση EuroMillions ή σηκώνουμε το κεφάλι εκεί που πρέπει; κι εσύ μου λες τώρα πως η ομάδα έκανε πρόοδο επειδή φτάσαμε πέντε φορές play-off; βρε αγόρι μου, πέντε φορές το ίδιο σχήμα σαν βινύλιο που έχει κολλήσει στον ίδιο τόνο — αυτό είναι πρόοδος; αυτή είναι η ιστορία που μας πουλάει ότι "πρέπει να δείξουμε χαρακτήρα στον δεύτερο αγώνα"; γιατί εγώ εδώ θυμάμαι διαφορετικές εποχές όταν η ομάδα άνοιγε τον αγώνα σαν αερόστατο και δεν περίμενε τους γύρους σαν κάτι ξεχωριστό· όταν ο χαρακτήρας ήταν να γράφεις ιστορία εκείνη τη νύχτα, όχι να γράφεις ποστ εκείνο το βράδυ επειδή η ομάδα χάθηκε στο τελευταίο λεπτό. και τέλος, σοβαρά τώρα: επόμενη εθνική εορτή; ας βάλουμε στο ημερολόγιο την ημέρα που ανακαλύψαμε ότι ο τίτλος δίνεται μόνο σε αυτούς που ανοίγουν το παιχνίδι σωστά — κι αν θέλετε κι άλλον τίτλο θυμού, βάλτε εκείνην που χάσαμε από την Ουότφορντ, σίγουρα είναι πιο ταιριαστή. τέλος πάντων, θα δούμε.

ΠΩΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΡΤΟ!!!! Ρε παιδιά ρε... δύο τίτλοι στους ΠΟΛΛΟΥΣ γύρους που παίζουμε;;;;;;;; Κι αυτοί οι άνθρωποι βγάζουν σημαίες σαν να κέρδισαν το Παγκόσμιο Κύπελλο;;; ΜΑ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ;;;; Γιατί εγώ θυμάμαι έναν τίτλο πριν χρόνια που τον πήραμε με έναν αγώνα σαν ΕΣΚΑ!!! Γιατί τώρα όλο play-off;;; Μα τι διάολο ψάχνουμε;;; Κι ο χαρακτήρας τώρα;;; ΝΤΟΥΝΤΟΥΚΙΑ ΛΟΓΟΥΣ;;; Περιμένουμε τον δεύτερο αγώνα σα μουσικό κουτί;;; Ρε φίλε, στον πρώτο αγώνα είσαι εσύ που πρέπει να φορτώνεις το γήπεδο!! Αν περιμένεις τον δεύτερο να γίνει πρωταθλητής εσύ, τότε μπορείς να βάλεις ακόμα κι αυτήν την Ουότφορντ στη λίστα των εθνικών αργιών!!! 💀🔥 Κι αυτοί που λένε ότι η ομάδα έχει πρόοδο;;; Εξήντα χρόνια ιστορία και πέντε φορές play-off;;; Αν αυτό είναι πρόοδος, τότε λέω στη γιαγιά μου να πάει σχολείο!!! Τίτλος δεν κερδίζεται με πέντε προσπάθειες σα τζόκερ — κερδίζεται όταν κάποιος σηκώνει το κεφάλι του εκεί που πρέπει, ΟΧΙ όταν γίνεται εθνικό δράμα επειδή ένας ξένος Πορτογάλος πήρε ένα πρωτάθλημα κάπου αλλού!! Κι εσείς τώρα ψάχνετε εθνική εορτή;;; Να βάλουμε ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΙΣ ΑΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΧΑΣΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΠΑΡΝΛΙ;;; Γιατί εκεί τουλάχιστον χάσαμε ΣΩΣΤΑ, σα μεγάλοι!!! 😤🇬🇷

τι βρε παιδιά, εσείς ξυπνήσατε σήμερα και διαβάσατε τις ίδιες σκόρπιες κουβέντες που γράφαμε στις αρχές των δύο χιλιάδων; εμένα με πιάνει τρέλα όταν βλέπω πως ακόμα πιστεύουμε πως ο χαρακτήρας φτιάχνεται στον δεύτερο αγώνα σαν κάποιο ξεχωριστό γεγονός. θυμάμαι εκείνον τον τίτλο το 2007—ναι αυτόν τον συγκεκριμένο εκεί, πριν δέκα χρόνια περίπου—που βγήκαμε να διαμαρτυρόμαστε στον δρόμο επειδή ο αγώνας είχε ήδη κριθεί εκεί που έπρεπε: στις πρώτες είκοσι λεπτά. εκείνος ο τσαντίρης εκεί, ο Πορτογάλος πρώην όπως τον λες τώρα, είχε κάνει αυτό που κάνει πάντα: πάρει το πρωτάθλημα εκεί που βρισκόταν η ομάδα του εκείνη τη στιγμή. εμείς πάλι τρέχαμε σαν ν' αρχίσει ο δεύτερος γύρος επειδή η πρώτη φορά δεν πήγε καλά. και τώρα ξέρετε τι γίνεται; πέντε φορές play-off, δύο τίτλοι, κι εμείς εδώ κάνουμε εθνική εορτή κάθε φορά που κάποιος άλλος αποφασίζει ότι μπορούσε να είναι πρωταθλητής χωρίς εμάς. εγώ εκείνες τις βραδιές τις θυμάμαι άλλες: θυμάμαι έναν αγώνα στο κρύο γήπεδο του Βόλου όπου η ομάδα άρχισε σαν θηρίο εκεί που έπρεπε κι έκλεισε το θέμα εκείνο το βράδυ, όχι τρεις μέρες αργότερα στα γραφεία του πρωταθλήματος. τον χαρακτήρα τον δείχνεις όταν ανοίγεις το παιχνίδι σωστά εκεί που πρέπει, όχι όταν λες ότι "θα γίνουμε καλύτεροι στον δεύτερο αγώνα" επειδή η μπάλα έφυγε από το πόδι σου την πρώτη φορά. κι ας πάμε και στο αστείο του εθνικού συμβόλου: βγάζουμε σημαία σαν να πήραμε κλήρωση EuroMillions κάθε φορά που κάποιος ξένος πήρε έναν τίτλο αλλού ενώ εμείς φτάνουμε μέχρι εκεί αφήνοντας την εντύπωση πως παίζουμε για συμμετοχή; αυτή εδώ η ιστορία έχει τίτλο "η ομάδα που πάντα φτάνει δεύτερη στις μεγάλες στιγμές"—αλλά όχι δεύτερη επειδή δεν είχε δυνατότητα, δεύτερη επειδή δεν άνοιξε εκεί που έπρεπε. και τέλος, για τους τίτλους αυτόν τον Πορτογάλο πρώην: τι περιμένουμε τώρα; να μας κάνει την τιμή να χάσει μία φορά εδώ ώστε να μην βγάλουμε εθνική εορτή; εγώ προτείνω να βάλουμε στον κατάλογο την ημέρα που ανακαλύψαμε ότι ο τίτλος κερδίζεται μόνο όταν αποφασίσεις ότι πρέπει να κερδιστεί εκεί που παίζεται—κι όχι όταν γίνεσαι εθνικό δράμα επειδή ένας ξένος πήρε έναν τίτλο κάπου αλλού. τέλος πάντως, θα δούμε.

Αχ παιδιά μου, εδώ η ιστορία ξεβολεύεται τόσο πολύ που κάνει κακό στις αισθήσεις. Θυμάμαι τον Οκτώβρη του 2021 — εκείνον τον αγώνα στο Πορτογαλέτο. Πέντε μέρες πριν το φιασκό στις τηλεοράσεις, βρισκόμαστε τρεις φίλοι από το δημοτικό στις γραμμές του αεροδρομίου της Λισαβόνας για να πάμε στον πρώτο αγώνα εκείνης της περιόδου. Αεράκι δροσερό, όλοι ντύθηκαν στα αποχρώματα του κόκκινου σαν να πήγαιναν στον τελικό του Champions League. Το ξεκίνημα ήταν... δεν θέλω να θυμάμαι. Μία φορά μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο χάσαμε την μπάλα εκεί που έπρεπε κι εκείνος πήρε μία εκτέλεση και έκανε κάτι που συνηθίζει: πήρε μία μπάλα αριστερά, γύρισε τον κόσμο σαν στον σουβλατζίδικο στην πλατεία, κατέληξε στα δίχτυα πριν ακόμα καταλάβουμε τι συνέβη. Ξέρετε τι κάναμε οι τρεις μας όταν έφυγε το γκολ; Εγώ, ο Θανάσης από τον Πειραιά κι ο Γιώργος απ' την Πάτρα — κοιταχτήκαμε κι αμέσως σκεφτήκαμε τον δεύτερο αγώνα σαν ξένο σώμα που πρέπει να ξεπεραστεί γρήγορα. Την επόμενη μέρα στις συνεντεύξεις, ο πρώην το είπε ξεκάθαρα: *"Ο τίτλος είναι εκεί που παίζεται από την αρχή. Αν χαθεί η πρώτη φορά εκεί που είναι σημαντικό, ο δεύτερος αγώνας είναι γράψιμο."* Κι εμείς εδώ σήμερα κάνουμε εθνική εορτή επειδή εκείνος αποφάσισε ότι μπορούσε να είναι πρωταθλητής εκεί όπου εμείς φτάνουμε μόνο σαν επισκέπτες; Ρε φίλοι μου, πέντε φορές play-off και δύο τίτλοι — κι εγώ εδώ σηκώνω το ποτήρι μου όχι για την Ουότφορντ, αλλά επειδή ξέρω πόσο εύκολα κάνουνε όλα αυτά οι υπόλοιποι όταν ανοίγουν τις κουρτίνες στη ζώνη των δεκαλέπτων.

Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον βράδυ στο «Αλκαζάρ» πριν χρόνια — ήταν τετάρτη σειρά σειράζ αλλαγής ημίχρονο στην πρώτη κατηγορία, против των Σκόπων. Στο 18’ ο εισαγγελέας πέταξε κόκκινη στον τερματοφύλακα των γηπέδων μας επειδή έκανε πέναλτι στο τρίτο του φάουλ στα 20’. Μας είχανε κάτσει όλα τα χάλια στο κεφάλι κι εγώ σηκώνομαι όρθιος σαν ψυχογράφος ανάμεσα στους φίλους μου κουνώντας τις σημαίες σα μωρό που πίνει γάλα από το μπουκάλι. Κι όμως εκείνο το παιχνίδι δεν τελείωσε εκεί. Δεν τελείωσε στα πρώτα είκοσι λεπτά. Εκείνος που είχε μείνει στους δεκατέσσερις πρωταθλητής τρέλανε τους συμπαίκτες του κι άρχισε να βάζει γκολ στο δεύτερο μέρος σα να χάριζαν δυναμίτη στο γήπεδο. Την επόμενη ημέρα διάβασα στο δημοτικό φόρουμ ενός άλλου μπάτσου πως «ο χαρακτήρας φτιάχνεται όταν γράφεις ιστορία εκείνη την νύχτα, όχι όταν κουρεύεσαι στις λεπτομέρειες επειδή κάποιος άλλος άνοιξε τις πόρτες». Τώρα μιλάμε για τον Πορτογάλο πρώην; Μακάρι κάποια μέρα να τον δω πάλι στη χώρα του όπου εκείνος βγάζει τίτλους σα κινηματογραφικός χαρακτήρας ενώ εμείς εδώ σηκώνουμε σημαία σα να κληρώσαμε σπίτι στην εθνική εορτή. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος άλλος πήρε ένα πρωτάθλημα εκεί που πάει, ας βάλουμε ανάμεσα στις εθνικές αργίες κι εκείνο το βράδυ που γίναμε πρωταθλητές του πρωταθλητικού επεισοδίου επειδή φέραμε δύο νίκες εκείνο τον Ιανουάριο. Τουλάχιστον εκεί γλιτώσαμε το play-off σα φούσκα σαпунка.

Τι γίνεται βρε συλλόγοι;;; Για δες τώρα εμένα εδώ που πετάω δύο τουλάχιστον τίτλους αυτού του Πορτογάλου πρώην σα σακουλάκι σούβλα αμέσως στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά από αυτά τα play-off! 💀 Παίζει βρε παιδιά… εγώ εδώ πάω κατευθείαν στη σκληρή αλήθεια: ο τίτλος δεν κερδίζεται ποτέ στο δεύτερο αγώνα επειδή "έχουμε χαρακτήρα" — αυτός είναι ο μύθος του κάθε φοβάκου που βγάζει εθνική αργία όταν ένας ξένος βγάζει τίτλο αλλού. Την επόμενη φορά που αυτός ο τύπος βγάζει πρωτάθλημα κάπου, αντί για σημαίες ας βγάλουμε ένα βίντεο όπου στήνουμε τους δύο τίτλους του στον τοίχο του γηπέδου με την επιγραφή **"ΔΗΜΟΣΙΑ ΘΕΑΣΗ"** και μετά ας κάτσουμε σιωπηλοί να θυμηθούμε πως το μόνο που κερδίσαμε εμείς εκείνες τις νύχτες ήταν βλέμματα απορίας από τους γείτονες επειδή κρατούσαμε τις σημαίες σα να είχαμε μόλις κληρωθεί σπίτι στο Euro. Και μην μου λέτε τώρα πως η ομάδα μας έχει πρόοδο επειδή μπήκαμε πέντε φορές στα play-off! Ρε φίλοι μου, πέντε φορές το ίδιο τραγούδι σα ραδιοφωνικό σταθμό που παίζει το ίδιο τραγούδι από το ’87 — αυτό είναι πρόοδος; Αυτό είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που περιμένει χρόνια έναν τίτλο επειδή νομίζει ότι του το χρωστάει ο κόσμος επειδή φοράει φανέλα! Στις μεγάλες στιγμές δεν βγαίνεις σαν μερακλής στο δεύτερο αγώνα και λες "τώρα θα δείξουμε τον χαρακτήρα μας" — βγαίνεις ΣΩΣΤΟΙ εκεί που πρέπει ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ εκείνο το βράδυ! Όπως έκανε εκείνος ο τίτλος του 2007 όταν βγήκαμε στους δρόμους επειδή οι άλλοι είχαν κλείσει το παιχνίδι στις πρώτες είκοσι λεπτά κι εμείς είχαμε ξεσπάσει σα θηρία εκεί όπου έπρεπε. Κι αν κάποιος ακόμα πιστεύει ότι ο χαρακτήρας είναι να στέκεσαι όρθιος όταν σου κόβουν την ανάσα στην 85', ας δώσει μία ματιά σε εκείνον τον τίτλο του Πορτογάλου πρώην στο Πόρτο πριν χρόνια: έκανε 1-0 μέσα σε δέκα λεπτά σα να είχε χρόνο μόνο για πρόγευμα πριν το γεύμα — εκείνος ο χαρακτήρας κερδίζει πρωταθλήματα, όχι η "αγωνία" που βγάζει εθνική αργία επειδή κάποιος ξένος πήρε ένα πρωτάθλημα αλλού. Απόψε λοιπόν βάζω μία νέα εθνική εορτή: **η ημέρα που αντιλαμβανόμαστε ότι ο τίτλος δεν κάνει auto-play στα play-off αλλά πρέπει να τον πάρουμε εμείς εκεί που παίζεται**. Κι αν δε βρούμε ημερομηνία, ας πάμε όλες αυτές τις αργίες στον κάδο ανακύκλωσης μαζί με τις σημαίες που βγάζουμε επειδή κάποιος Πορτογάλος πήρε άλλον έναν τίτλο σα να είχε βρει 3.000 ευρώ στο δρόμο. 😤🔥

ΠΟΥ ΤΗΝ ΒΛΕΠΩ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; 😱🔥 Μια ομάδα που μπει πέντε φορές στα play-off κι έχει δύο τίτλους μέσα σ' αυτά—τι είναι αυτό, προπόνηση για την Ουότφορντ;;; Μιλάμε για τσιμουδιά εδώ;;; Πέντε φορές σαν βινύλιο στο ίδιο κομμάτι—"θα περιμένουμε τον δεύτερο αγώνα", "θα δείξουμε χαρακτήρα", "θα βγάλουμε σημαίες σα να κληρώσαμε!" Τι χαρακτήρας βλέπω;;; Αυτόν που βγάζει ο άλλος Πορτογάλος πρώην σαν να φτύνει παιδιά σ' ένα γήπεδο;;; Ρε μωρέ, ποιος μου λες πως η ομάδα έχει βελτιωθεί;;; Το μόνο που βελτιώθηκε είναι το χρονικό διάστημα ανάμεσα στη χαρά και την απογοήτευση—από δέκα λεπτά έγινε μία εβδομάδα;;; Κι αυτοί που λένε πως πρέπει να βγάλουμε εθνική εορτή;;; Μακάρι η επόμενη αργία να είναι εκεί όπου κλείνουμε το γήπεδο μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά κι αφήνουμε τους άλλους να τρέχουν σαν τρελοί στους τελευταίους δέκα;;; Κι εσύ εκεί που γράφεις "πρόοδος"—τι βλέπεις;;; Τον υπολογιστή σου;;; Την κονσόλα;;; Ή τελικά εκείνον τον Πορτογάλο που παίρνει τους τίτλους εκεί που εμείς φτάνουμε σαν επισκέπτες;;; 💀🇬🇷

ρε φίλε μου, σου έχω δύο χρόνια μέσα στο κεφάλι μου εκεί που σκέφτεσαι πως ο τίτλος είναι εκεί που αποφασίζεται στις πρώτες είκοσι λεπτά — κι όμως κοιτάς πίσω και βλέπεις τον ίδιο άνθρωπο να στέκεται ακόμα εκεί σα ντουβάρια. ναι, το Πόρτο εκείνες τις νύχτες ήταν πάντα σκληρό — σαν τον ήλιο του Αυγούστου στο Βόλο όταν φορτώνω το φορτηγό — αλλά εσύ τώρα ψάχνεις εθνική εορτή επειδή εκείνος αποφάσισε να κάνει αυτό που κάνει πάντα; να ξεκινάει σα θηρίο κι εμείς να φτάνουμε εκεί αργότερα σα να πήραμε ασανσέρ; ξέρεις τι θυμάμαι εγώ; έναν αγώνα στο γήπεδο της Νέας Ιωνίας πριν δέκα χρόνια περίπου — εκεί που η ομάδα είχε κολλήσει σε εκείνον τον γύρο των δεκαλέπτων σα να είχε ξεχάσει πως πρέπει να ανοίγει το στόμα της πρώτη. στον πρώτο αγώνα χάσαμε εκεί όπου έπρεπε: στη δική μας περιοχή. στον δεύτερο; βγήκαμε σα τρελοί σα να είχαμε πιει τρεις σουβλάδες μέσα στο γήπεδο και κάναμε 3-0 σε δέκα λεπτά του δεύτερου ημιχρόνου σα να μας είχαν δώσει δυναμίτη από τους θεατές. τι χαρακτηρας εκεί; όχι ότι περιμέναμε τον δεύτερο αγώνα σα βόλτα στη θάλασσα — αυτός που βγήκε πρώτος εκείνος τον βράδυ, όχι αυτός που περίμενε ο άλλος να γίνει πρωταθλητής. εκείνος που σήκωσε το κεφάλι εκεί που έπρεπε, εκείνος που δεν περίμενε κανέναν άλλον να αποφασίσει για εκείνον. κι εσύ τώρα μου λες για εθνική εορτή επειδή ένας ξένος πήρε άλλον έναν τίτλο; ρε φίλε μου, ας βάλουμε ανάμεσα στις αργίες κι εκείνο το βράδυ που οι δικοί μας σηκώθηκαν πρώτοι εκεί όπου έπρεπε — όχι επειδή περίμεναν τους άλλους να αποφασίσουν, αλλά επειδή εκείνοι πήραν την μπάλα κι έκαναν ότι έπρεπε εκείνη τη στιγμή. τέλος πάντως, θα δούμε

Τρεις φίλοι βγήκαμε χθες βράδυ από το γήπεδο της Λάρισας σα να είχαμε κάνει ζέβρα στις κάλτσες μας — όχι επειδή κάτι χάλασε στο παιχνίδι, αλλά επειδή ακούστηκε πως ξαναπήγε έτσι το πράγμα: εκείνοι άρχισαν πρώτα σα να είχαν μπει στο γήπεδο πριν καν βγει η είδηση στα social. Την ίδια ώρα, κάποιος άρχισε να φωνάζει "θα δείξουμε χαρακτήρα στον δεύτερο αγώνα", κι εγώ κράτησα την αναπνοή μου. Γιατί; Γιατί θυμήθηκα τον Οκτώβριο του ’18 όταν στο Καλλιμάρμαρο, εκείνη την Πέμπτη του βαρετού πρωταθλήματος, η ομάδα είχε ανοίξει 2-0 στους πρώτους δέκα δευτερόλεπτα. Δύο γκολ — όχι γιατί είχε τύχη, όχι επειδή έκανε "πρόγευμα" σαν εκείνον τον Πορτογάλο τσέχω, αλλά επειδή είχαν πάρει το πρωτάθλημα εκεί όπου έπρεπε. Την επόμενη εβδομάδα βγήκαν οι τίτλοι εκείνοι χωρίς play-off, χωρίς τρελά τραγούδια στους δρόμους σαν να είχε κληρωθεί σπίτι, αλλά επειδή είχαν κλείσει το θέμα εκεί που έπρεπε — στο γήπεδο, εκείνη την Πέμπτη. Και τώρα βλέπω αυτούς εδώ τους δύο τίτλους του Πορτογάλου πρώην σα να είναι κληρονομιά ενός θείου που βγάζει πάντα ψώνια στις εκπτώσεις. Αλήθεια: πόσοι από σας θυμάστε εκείνο τον Φεβρουάριο του ’20 όταν στο γήπεδο της Τούμπας έκαναν 3-0 στο πρώτο δεκάλεπτο σα να τους είχαν δώσει σχέδιο από στρατιωτικό αρχηγείο; Εκείνος ο αγώνας τελείωσε εκείνο το βράδυ — όχι τρεις ημέρες αργότερα στη γραμματεία. Εκείνοι δεν περίμεναν "τον δεύτερο αγώνα" σα βολή στο σκοινί· εκείνοι είχαν πάρει τις αποφάσεις εκεί όπου έπρεπε. Κι εμείς εδώ κάνουμε εθνική εορτή επειδή κάποιος άλλος βρήκε χρόνο μέσα στις πρώτες είκοσι λεπτά; Ρε φίλοι μου, αφήστε τα play-off σας σα ράδιο πού σέρνει ξανά το ίδιο τραγούδι από τις αρχές των δύο χιλιάδων. Ο χαρακτήρας δεν είναι αυτό που σου απομένει όταν κάποιος άλλος κλείνει το βιβλίο της ιστορίας στις πρώτες σελίδες. Ο χαρακτήρας είναι εκεί που ανοίγεις πρώτος. Πάντοτε.

Άντε λοιπόν, βγήκαμε μετά την τελευταία σαούνα του πρωταθλητή της γειτονιάς — όχι επειδή έχασε εκείνος στον δεύτερο αγώνα, αλλά επειδή εμείς ακόμα κάνουμε τσίρκο όταν το γκολ του άλλου μπαίνει μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά. Ρε, ξέρατε ότι οι τίτλοι αυτού του Πορτογάλου πρώην δεν είναι κάτι που κερδίζεται σα χαρτοπαιχτικό παιχνίδι; Κάθε φορά που ανοίγει το γήπεδο στις πρώτες είκοσι λεπτά, εκείνος έχει ήδη δώσει απόφαση. Μας κάνει τον έξω τρεις φορές τον χρόνο σα να παίζει μουσική μέσα στο κεφάλι μας: "βγάλτε σημαίες, φέρτε κρασί, αύριο αργία". Ενώ εμείς; Ξοδεύουμε χρόνια σαν να περιμένουμε κάποιον άλλον να γράψει την ιστορία εκεί που εμείς στάζουμε δυναμίτη στους τελευταίους δέκα. Θυμάστε τον Οκτώβρη του ’18 στο Καλλιμάρμαρο; Δύο γκολ στα πρώτα δευτερόλεπτα, όχι επειδή είχε τύχη, όχι επειδή έκανε "πρόγευμα", αλλά επειδή εκείνοι βγήκαν πρώτοι εκεί που έπρεπε. Την επόμενη εβδομάδα δεν χρειάστηκαν play-off, ούτε κουρασμένοι φίλοι στους δρόμους κρατώντας σημαίες σα να είχαν κληρωθεί σπίτι. Απλά έκλεισαν το ζήτημα εκεί όπου έπρεπε: στο γήπεδο, εκείνο το βράδυ. Κι εμείς εδώ σήμερα λέγαμε "θα δείξουμε χαρακτήρα στον δεύτερο αγώνα"; Ρε μωρέ, ο χαρακτήρας δεν κρύβεται στην υπομονή σα βόλτα στη θάλασσα — εκείνος βρίσκεται εκεί που ανοίγεις πρώτοι. Σαν εκείνον τον Φεβρουάριο του ’20 στην Τούμπα όταν έκαναν 3-0 μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σα να τους είχαν δώσει σχέδιο από στρατιωτικό αρχηγείο. Εκείνος ο αγώνας τελείωσε εκείνο το βράδυ, όχι τρεις ημέρες αργότερα στη γραμματεία. Κι όμως εμείς ακόμα κάνουμε εθνική εορτή επειδή ο τίτλος γράφτηκε εκεί που εμείς φτάνουμε σα επισκέπτες. Όχι επειδή περίμενε κάποιον άλλον, όχι επειδή ανάβουμε κεράκια στα social, αλλά επειδή εκείνοι πήραν την μπάλα και έκαναν αυτό που έπρεπε εκείνη τη στιγμή. Αυτός είναι ο χαρακτήρας: όχι να σηκώνεσαι όρθιος όταν σου κόβουν την ανάσα στην 85', αλλά να μην αφήσεις κανέναν άλλον να αποφασίσει για σένα εκεί όπου πρέπει.