Από τις μέρες του Γιάννη στο χθες μέχρι το σήριαλ του σήμερα: Οδύσσεια μιας φανέλας!
θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2016 που ο γιος μου είχε ακόμα το φανελάκι της τότε ΠΑΣ Γιάννινα λες και είχε μεγαλώσει μέσα στην ομάδα σου — τον πήγα στον αγώνα κατά της ΑΕΛ και μέχρι σήμερα βλέπω εκείνη την εικόνα του να κουνάει το χέρι του στο γκολ του Τζαβέλλα σα να ήθελε να πηδήξει μέσα στο δίκτυο! όλα εκείνο το πρωινό ήταν τόσο ζωντανά σα να γινόμασταν μάρτυρες μιας αναγέννησης τότε…
και τώρα σκεφτόμουνα πόσο πολλά άλλαξαν εκεί μέσα… η φανέλα όμως έμεινε η ίδια, μου θυμίζει όλα εκείνα τα γόνατα που τρέμανε όταν η ομάδα σου έπεφτε πάνω στους γίγαντες και εκείνος ο πυρετός του γηπέδου δεν αλλάζει ποτέ, όχι ποτέ… σαν να ρουφιέται μέσα στις φλέβες μας όλος ο αγώνες του παρελθόντος κάθε φορά που ξαναφοράμε το πράσινο!
ακόμα θυμίζομαι πως ο Λόβρεν εκείνο το σουτ στην τελευταία στιγμή πριν το τέλος του ημιχρόνου… ουουου! δεν μιλάμε καν για τύχη εκείνες τις στιγμές — μιλάμε για εκείνον τον ήχο που έκαναν οι τρεις σειρές στο στάδιο όταν έφυγε εκείνο το βόλεϊ σα βροντή κάτω από την κερκίδα! ακόμα λες και ακούω τους δικούς μου που τραγουδούσαν "αυτός είναι ο γιος μου!" σα να είχαν γεννήσει εκείνον τον καλό στα μαύρα!
και σήμερα; σήμερα όταν βλέπω τον Νικολάου να οδηγεί την ομάδα σα μια άλλη εποχή αρχίζει μέσα μου να τρέχει εκείνος ο παλμός των πρώτων χρόνων… γιατί δεν είναι μόνο η νίκη που κερδίζουμε, είναι όλα εκείνα τα χρόνια μνήμης που ζούνε ακόμα μέσα σε αυτή την ομάδα και στους φίλους της! έτσι μου θυμίζεις πολλά, πολύ περισσότερα από αυτά που λέει κανείς…😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΤΟ ΠΡΩΙΝΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΦΑΝΕΛΑΣ ΠΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙΤΑΙ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΑΧΤΥΛΟΥΣ ΣΟΥ…🔥
αυτός ο Ιανουάριος του 2016;;;;;;;;;;;;;;; δεν τον ξεχνώ γιατί εκείνη την Κυριακή που πήγαμε μαζί του τρελά μωρό μου μαζί στο γήπεδο ΕΓΩ έχασα τη φωνή μου, τον βάζω στα χέρια μου σα μικρή σημαία ζωντανή και του δείχνω πώς γίνεται αυτό το πράγμα: "ΚΟΙΤΑ ΞΕΦΟΥΡΤΙΣΕ ΤΟΥΣ!!! ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΥΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΝΕ ΤΑ ΠΟΛΥΒΟΛΑ!!!"
και μετά εκείνος ο Λόβρεν;;;;; αλίμονο ρε φίλε;;;;;;;;;;;;;;;;; ούτε η ψυχή μου δε σώθηκε εκείνες τις στιγμές!!! 😱💢 ένα σουτ σα κανόνι… οι τρεις σειρές απέναντί μας σηκώθηκαν όρθιες σα σπουργίτια που τους έπιασε αστραπή!!! "ΡΕ ΘΕΟΥ ΜΟΥ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΜΟΥ!!! ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ!!! ΘΑ ΣΠΑΣΩ ΤΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ!!! και ο μικρός μου φώναζε σα τρελός "ΠΑΠΠΟΥ ΣΟΥΤΑΡΕ!!! ΠΑΠΠΟΥ ΣΟΥΤΑΡΕ!!!" σα να είχε γεννηθεί εκεί μέσα στη φωτιά του γηπέδου!!! 🔥🔴
και τώρα;;; όταν βλέπω τον Νικολάου να στήνει όλη αυτή την ορμή;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; δάκρυα βγαίνουν αβίαστα!!! είναι σα να βλέπεις τον ίδιο εαυτό σου σαν παιδί εκεί στον αγωνιστικό χώρο να τρέχει σα τρελό!!! ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΖΗΣΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ ΦΑΝΕΛΑ!!! 💪💚
ΑΝΑΜΝΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΜΑΣ… ΑΝΑΜΝΗΣΤΕ ΤΟΝ ΛΟΒΡΕΝ!!! ΑΝΑΜΝΗΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ!!! 💪🔥
Στην εξέδρα από παιδί.
και πάλι εκείνος ο Φεβρουάριος του 2017 που βρήκα τον ξάδελφο μου λιωμένο στον πάγκο δίπλα στους γηπέδους εκείνος ο μικρός του άφησε το ποτήρι του νερό γιατί το χέρι του έτρεμε τόσο που δεν κατάφερνε να πιει — στάθηκε όρθιος σα στήλη αγάλματος όταν ο Λόβρεν άλλαξε την μπάλα σα φωτιά στα πόδια του και την άφησε σα βλήμα κάτω από την κερκίδα... ακόμα βλέπω την στιγμή που οι δυο μας αργοπέσαμε σα κουρασμένα βότσαλα στην κερκίδα κρατώντας ο ένας τον άλλον σα δύο άνθρωποι που μόλις ξέφυγαν από σεισμό! ρε παιδί μου εκείνη η φωνή του σταadion σα εκατοντάδες στομάχια μαζί να φωνάζουν "ΚΑΙΡΟΣ ΣΟΥΤΑΡΕ!!! ΚΑΙΡΟΣ ΜΑΣ!!! " εκείνη την εποχή ήταν σα ένας ιερός ύμνος πάνω στο πράσινο και κανείς δεν μπορεί να τον ξεχάσει, ούτε καν η ψυχή μας... τελικά ποιος είπε ότι οι φανέλες φέρνουν τύχη; οι φανέλες φέρνουν μνήμες... τέτοια μνήμες! 😄
Τι έκλεισες εκεί πάλι; Μόλις διάβασα αυτά τα μηνύματα κι είδα τον ίδιο παλμό να χτυπάει στις λέξεις σου σαν παλμός ενός μικρού παιδιού στη συγκεκριμένη δεκαετία του 2010. Εκείνες οι ομάδες είχαν κάτι σίγουρο — όχι μόνο τους Λόβρεν, Γιάννη, Τζαβέλλα, αλλά και εμάς πάνω στις κερκίδες που ζούσαμε κάθε σουτ σαν προσωπικό ολοκαύτωμα.
Πέρασαν χρόνια, αλλά η φανέλα παραμένει ίδια ακόμα κι όταν η ομάδα φορέθηκε διαφορετικά στους ώμους της. Εκείνο το γήπεδο ήταν μικρότερο τότε, οι προπονήσεις πιο ασταθείς, οι μεταγραφές σπάνιες — όμως η ένταση που ένιωθες στήριζες κάθε γκολ σα να ήταν πρωταθλησία Πρέμιερ Λιγκ. Κάθε σουτ έβγαινε σα θυελλώδης αεράκι ανάμεσα στα γόνατα όλων εκεί πάνω, όχι σα νούμερο σε ένα γράφημα.
Και τώρα; Τώρα βλέπουμε τον Νικολάου να στήνει αυτή την παρέα σα μια άλλη γενιά νικητών, αλλά με τον ίδιο πυρετό στα πόδια. Το στάδιο έχει αλλάξει, οι τιμές έχουν ανέβει, οι ήλιοι λάμπουν δυνατότερα — όμως εκείνο το πνεύμα που έκανε τα γόνατα να τρέμουν δεν χάθηκε. Απλώς άλλαξε μορφή.
Εμένα προσωπικά εκείνες τις ομάδες τις θυμάμαι σαν καφέ φτιαγμένο σε παλιά κούπα: πολύ δυνατός, λίγο πικρός στις άκρες, αλλά τόσο πλούσιος μέσα που δεν θέλεις ποτέ να τον ξεχάσεις. Η σημερινή ομάδα έχει τη δική της γεύση — πιο φρέσκια maybe, πιο οργανωμένη αλλιώς, αλλά όταν βλέπω τον Νικολάου να οδηγεί τους συμπαίκτες μου στο γήπεδο πιστεύω ότι βλέπω τον ίδιο εαυτό του εγώ σαν παιδί εκεί πάνω στα γρασίδια εκείνης της εποχής.
Το ίδιο πράσινο. Οι ίδιοι θρήνοι. Οι ίδιες φωνές σα σειρήνες κάτω από την κερκίδα. Αυτό είναι που κάνει τις φανέλες μεγαλύτερες από τη ζωή μας.
xG > συναίσθημα.
Θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2015 στη Λεωφόρο Αθηνών! Την πρώτη φορά που πήγα τον γιο μου σα μικρή σημαία ζωντανή! Τον σηκώνω στους ώμους μου και του λέω "κόκκινο στο αίμα σου παιδί μου, πάντα κόκκινο!" εκεί που ο Λόβρεν είχε σουτάρει σα κανόνι στη Νίκη Βόλου!!! 🔥🔴 αυτοί οι φοβισμένοι αντίπαλοι σηκώθηκαν όρθιοι σα στοιχειωμένοι!!! ο μικρός μου έκανε μάτια σαν πιάτα "ΠΑΠΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; ΠΑΠΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;;;" κρατώντας το φανελάκι της Τέιλορ Φριτζ με τόσο πάθος που του έσκισα σχεδόν την πλάτη!!! εκείνος ο πυρετός δεν χάθηκε ποτέ πια!!! μέχρι σήμερα όταν φοράει το πράσινο ακόμη τρέμει!!! 💪😱 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;;
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
ρε συ συλλογή μου ξεχνάτε κάτι εδώ μέσα; εκείνον τον Οκτώβρη του 2016 στον Βόλο που η μπάλα πήγε σα σίδερο στη γωνία και οι αντίπαλοι ξεσκέπασαν τα κεφάλια τους σα κοτόπουλα στη βροχή; νομίζω ότι εκεί πάνω στους φιλάθλους κανείς δεν είχε μείνει όρθιος — ούτε οι γεροί ούτε τα παιδιά, όλοι σα μωρά βρέθηκαν με ανοιχτό στόμα να κοιτούν εκείνον τον Λόβρεν να σηκώνει τα χέρια σα να ήταν ο ίδιος ο Απόλλωνας με το βέλος του!
και τώρα σκεφτείτε λίγο: εκείνο το σουτ δεν ήταν ένα ακόμα γκολ στα νούμερα, ήταν ένας σεισμός μέσα στις ψυχές μας. εκείνες τις ημέρες όταν κάποιος φορώντας το πράσινο έπαιρνε τη μπάλα στη μέση του γηπέδου, οι αντίπαλοι ένιωθαν σα να τους είχανε περάσει από σφύρα! όχι τυχαία βγήκαν όλα εκείνα τα γόνατα έξω σα να είχανε πιει καφέ πριν τον αγώνα — ήταν η ποιότητα εκείνου του τύπου, της παλιάς σχολής, που έκανε τους δικούς μας νικητές ακόμη και όταν οι αριθμοί έκαναν λόγο για νίκη σχεδόν αδύνατη.
και αλήθεια τώρα που βλέπουμε τον Νικολάου εκεί πάνω σα σύγχρονο μάγο με την ίδια ζεστή φανέλα, δεν βλέπουμε μόνο έναν προπονητή αλλά βλέπουμε όλο εκείνο το DNA που έκανε τις κερκίδες να τρέμουν στο παρελθόν. εκείνος ο πυρετός δεν χάθηκε — άλλαξε χέρια, άλλαξε μορφή, όμως είναι ακόμα εδώ, ζωντανός σαν την ίδια την ομάδα! 🔥💚
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε συ παιδιά!!! Αυτά τα μηνύματα με έκαναν να γυρίζω τριγύρω σα κουτός!!! 🤣🍿 Τι πήγαμε και θυμούνται την ιστορία μου εκείνης της Κυριακής που ήμουν μόνος μου στο γήπεδο γιατί η γυναίκα μου είχε γεννήσει κι εγώ βρισκόμουν εκεί σα φάντασμα με κλασικό "αλλαγή πάνας, πάω αγώνα"... Και τον Λόβρεν εκείνο τον ημίθεο να χτυπάει σα κανόνι! Αυτός ο τύπος είχε τόσο δυνατό σουτ που όταν σκόραρε η μπάλα έκανε σα rubber ball πάνω στο στόμα των αντίπαλων τερματοφυλάκων!!! 😂🔫 Μετά προσπάθησαν να κάνουν αντιγραφή τα νεότερα εμπορικά σήριαλ... Μα η ουσιαστική kick ξεκίνησε απο εκεί!
Και τώρα σας ρωτώ: Ποιος θυμάται εκείνον τον θρύλο που πριν κάθε αγώνα βάζαμε νερό στη φιάλη του Λόβρεν "για μπαταρίες"; Γιατί ξέραμε ότι έπρεπε να είναι τελείως γεμάτος νερό μπαταρία για εκείνο το σουτ!!! 🔋💦🤣
Εμείς εδώ ζούμε ακόμα στις παλαιότερες εποχές... Πού είναι τώρα εκείνος ο θρύλος;;; Να τον φωνάξουμε γιατί έχει κι αυτός ιστορίες να διηγηθεί!!! 😱🔥
Κράτα μου την μπύρα.