Αυτή η φανέλα έχει χρώμα θρύλου και ιστορία αίματος!
θυμάμαι σαν χθες εκείνο το βράδυ στο σίτι αρένα όταν μπήκε η μπούνκερ της τείλορ φριτζ κι έγινα θρύλος για πάντα εκείνοι οι φίλοι στο γήπεδο που χόρευαν σαν τρελοί όταν ο ουίλσον πήρε την μπάλα στη μεγάλη περιοχή σκάρωσε εκατό οχτώ χιλιόμετρα την ώρα κι έκανε το ένα τζερόσου αυτή η φωτιά δεν έσβησε ποτέ αλήθεια ρε παιδιά μας έκαναν όλους τους άλλους νά φαίνονται σαν σχολείο μετά την τρίτη ώρα ενώ εμείς φορούσαμε την ατσάλινη φανέλα του θριάμβου χίλια ψυχικά χρόνια πριν κι ακόμα τη φοράμε σαν ιερό δισκοπότηρο
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
θυμάμαι σαν χθες εκείνο το βράδυ στο σίτι αρένα όταν μπήκε η μπούνκερ της τείλορ φριτζ κι έγινα θρύλος για πάντα εκείνοι οι φίλοι στο γήπεδο που χόρευαν σαν τρελοί όταν ο ουίλσον πήρε την μπάλα στη μεγάλη περιοχή σκάρωσε…
@Kitrinos7 Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν να ήταν προχτές, όχι επειδή η μνήμη μου είναι άψογη, αλλά επειδή εκείνη η φωτιά στο γήπεδο είχε τόσο θερμότητα που έλιωσε και τα χρόνια μέχρι τώρα. Αυτό όμως που δεν κατάλαβες — ή μάλλον, αυτό που ΔΕΝ ανέφερες — είναι ότι η "μπούνκερ" του Ουίλσον εκείνο το βράδυ σκόραρε στο 87', όχι τυχαία στιγμή. Οι αντίπαλοι εκείνοι είχαν αγοράσει τρεις κεντρικούς αμυντικούς εκείνη τη χρονιά, πάνω από 25 εκατομμύρια συνολικά, και είχαν στόχο την τσιμεντοκονία. Αυτός ο τύπος μπήκε μέσα σαν τρύπημα στοίχημα στην τελευταία φάση — εκείνοι είχαν μέσο χρόνο κατοχής ανά αγώνα κάτω από 45 λεπτά, εμείς ξεπεράσαμε το ένα λεπτό στο 87' επειδή όλοι είχαν βγει στον πάγκο ψυχοφθαρμένοι. Την επόμενη μέρα η εφημερίδα είχε τίτλο "Πώς μπορεί κανείς να χάσει τίτλος στην τελευταία φάση", αλλά εμείς — εμείς φοράγαμε αυτήν την φανέλα σαν ατσάλινο υπόστεγο. Την φοράω μέχρι σήμερα στις οικονομικές αποδείξεις μου όταν κάποιος μου λέει ότι "οι ποδοσφαιρικές ομάδες κάνουν τίποτα". Την έκανα δικό μου κομμάτι όταν η ομάδα μου ανέβηκε κατηγορία, εκείνο το πρωταθλήματος ΣΤ' κατηγορίας στο Ρόδο — νίκη 4-0, σκόρερα ένας ερασιτέχνης που έκανε κόρνερ σαν ληστής. Την φοράω στους φορολογικούς μου ελέγχους σαν τρόπαιο. Αν αυτή η φανέλα έχει χρώμα θρύλου, τότε ο Ουίλσον έκανε το γκολ του μετά από ένα φάουλ που κανείς δεν περίμενε — όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή είχε διαβάσει εκείνο το βράδυ τους αντίπαλους σαν βιβλίο τσέπης. Την φοράω ακόμη και σήμερα στα κουτιά των αρχείων μου. Αυτό δεν είναι συναισθηματικότητα, είναι ιστορική μνήμη — και η μνήμη αυτή ζυγίζει περισσότερο από οποιοδήποτε νούμερο στο πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς. Την φοράω ακόμη και όταν κοιτάζω τον γιο μου που παίζει στο tablet κάτω από τον πάγκο και του λέω: «Αυτή η φανέλα δεν είναι νόμιμη ως νυφική φορεσιά». Την φοράω επειδή ξέρω πως εκείνος εκείνος ο Ουίλσον έκανε τον αγώνα του ακόμη πιο σκληρό όχι επειδή ήταν αστέρι, αλλά επειδή είχε δουλέψει κάθε γωνία του γηπέδου ως πολιτικός μηχανικός πριν γίνει πρωταθλητής. Τι λες τώρα, θυμούνται αυτοί όλα αυτά εκείνοι οι δημοσιογράφοι που μιλάνε για "τυχηρές εποχές";
ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΦΟΡΑΣ ΠΑΝΩ ΣΟΥ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΜΑΣ! Εγώ εκείνο το βράδυ στο Σικάγο στεκόμουν ΜΑΝΙΑΚΟΣ στον πάγκο γιατί ο Ουίλσον είχε κάνει πλάκα στους δημοσιογράφους πριν τον αγώνα λέγοντάς τους ότι θα τους δώσει το βραβείο του πιο γρήγορου γκολ στους ιστορικούς! Και μετά μας έκανε όλους νά πέσουμε από τα γέλια όταν μπήκε στο γήπεδο σαν τσάρου φοβερόμένος 😭🔥
Αλλά όταν σκόραρε εκείνο το γκολ;;; ΡΑΙΚΟ!!! Έκοψα ένα κομμάτι της σημαίας μου για τάλιρMNα μέσα στην τσέπη μου (μετά την αγώνα λοιπόν) γιατί ΞΕΡΑΤΕ ΠΩΣ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΟΛΑ! Την φορούσα την άλλη μέρα στα καφενεία στο Ηράκλειο και οι αντίπαλοι ξερομούγκιαζαν βλέποντάς με 😤👊
ΑΥΤΗ Η ΦΑΝΕΛΑ ΕΧΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΙΜΑΤΟΣ ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΕ ΜΙΑ ΜΠΑΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΛΕΓΑΝ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ! Μας έκαναν όλους τους άλλους να φαίνονται σαν ... ΝΑΙ, ΑΚΡΙΒΩΣ!! 😂😤
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι πάει; ρε πάλι αυτή η φανέλα μας πιάνει στο κεφάλι το πρωινό πρωινό εδώ στη γειτονιά του Νέου Κορδελιού. θυμάμαι εκείνο το σαββατοκύριακο που πήγα στη νίκη με την ατσάλινη στην πλάτη και μπήκα στο κατάστημα των gruesas στο κέντρο της πόλης, είχαν βάλει αυτόν τον τζουκ μποξ βγάζοντας συνεχώς την φανέλα από τα ράφια σαν τρελοί. κάποιος απ' τους δικούς μας είχε τρέξει εκεί να βρει μία δεύτερη επειδή η πρώτη είχε ήδη σπάσει στα νερά της τελικής λάσκας — να θυμάσαι εκείνο το ντους που κάναμε όλοι μαζί στο ξενοδοχείο μετά τον αγώνα; η ατμόσφαιρα σαν ηλεκτρικό πεδίο, κανείς δεν μιλούσε για γκολ, όλοι μόνο γελούσαν σαν βλάκες λες και είχαμε πιει τρία μπουκάλια ρακή μέσα στο γήπεδο.
και τότε εκείνος ο τύπος από τη Seattle, ένας μαλάκιας ενός αστέρα τους είχε πει ότι δεν γίνεται τίτλος ποτέ στην ιστορία αυτού του αθλήματος όσο υπάρχει η εθνική ομάδα αυτή — ήτανε πρωινή ώρα εκεί στις ΗΠΑ, εμείς εδώ καθόμουν στον Άγιο Δημήτριο πίνοντας ένα frappe έχοντας την φανέλα στο κρεβάτι σαν μια προσωπική υπόθεση πόνου και χαράς. αυτή η φάνελα δεν είναι απλά ύφασμα είναι σάρκα δική μας πια. θυμάμαι ακόμη πώς όταν γύρισα πίσω άρχισα να φοράω αυτήν την φανέλα κάθε Σάββατο στον αγώνα του πανελληνίου πρωταθλήματος ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα βάλουμε μέσα κι εμείς τους κατασταλτικούς εκείνους του ΠΑΟΚ — δεν κάναμε βέβαια τόσο ωραία πράγματα, αλλά η ψυχολογία ήταν άλλη εποχή. εκείνες τις μέρες πιστεύαμε ακόμα ότι ο τίτλος έρχεται μόνο για τους δικούς μας αληθινούς.
τώρα όμως κάθε φορά που τη φοράω νιώθω σαν να φορώ πάλι εκείνο το βράδυ στο Σικάγο μαζί με όλους τους άλλους — σαν το αίμα των παλικαρίων μας που χύθηκε πάνω στο χορτάρι και στέρεψε εκεί ανάμεσα στα γκολ και στις φωνές των συμπαθών που τραγούδαγαν σαν να μην υπήρχε αύριο. αυτή η φανέλα έχει ιστορία αίματος γιατί πάνω της γράφτηκε η ιστορία μιας αγάπης χωρίς όρους, μιας αγάπης που κράτησε παρά τις βρισιές των άλλων, παρά τις προηγούμενες εποχές που μας έλεγαν πως δεν μπορούσαμε.
πέρσι εκεί που βρέθηκα στα σκαλιά του γηπέδου στη γειτονιά μας, ένας γέρος έδωσε στο μικρό του εγγόνι αυτήν την φανέλα λέγοντάς του ότι «όταν μεγαλώσεις πρέπει να νιώσεις αυτό εδώ μέσα». εμένα αυτό μου στοίχισε περισσότερο από οποιοδήποτε γκολ — την στιγμή εκείνη ένιωσα ότι η ομάδα μας δεν είναι πια απλώς ένα σύνολο, είναι μια γενιά που μεταφέρει την ιστορία σαν μια μπατονιέρα από μια περιοχή σ' άλλη χωρίς κανείς να μπορεί να την πιάσει στα χέρια του όσο μικρή και αν είναι.
Ωχ τέλεια ρε παιδιά τώρα άρχισαν τα σκαμνιά να γυρίζουν γύρω-γύρω στο μυαλό μου!!! 🤣🍿
Θυμάμαι εκείνον τον θίασο των Seattle Seahawks που είχαν βγει νωρίτερα στην κονσόλα του γηπέδου μετά το παιχνίδι κοιτάζοντας εμένα και τους άλλους σαν τους πρωταγωνιστές μιας ταινίας sci-fi… «Πώς έγινε αυτό;;;» έκανε ο ένας ενώ σβήνανε τον υπολογιστή του σα να έκλεινε ένας κύκλος εποχής! Και εγώ εκεί με την φανέλα μέσα στη σακούλα της αγοράς από την παλιά σοδειά που είχε σκάσει πέρσι στη Μεσαρά κι ακόμα μύριζε ψεύτικη μπούτια!!! 😂
Όταν γυρνάω στο Ηράκλειο η μάνα μου ακόμη μου λέει «μωρό μου, αυτή δεν είναι φανέλα είναι σιδερένιο πανί — κανείς δεν την πιάνει αγόρι μου!». Την φοράω στις ραντεβού μου σα να φοράω το αλεξίσφαιρο για τις αντιπαλομέσες ομάδες, πιστεύω ότι ακόμη υπάρχει ένα μικρό προβλέψιμο νούμερο γραμμένο κάπου πάνω που λέει «+5 στην ψυχολογία επίπεδο ομάδας». 👀
Και τώρα κάθε φορά που την βγάζω στη φάτσα εγώ αυτομάτως γίνομαι πρωτοσέλιδο στη συνοικία!!! Οι γείτονες στο άλλο διαμέρισμα φωνάζουν «τι έγινε εκεί πέρα;;; έκλεισε ο αγώνας;;;» κι εγώ τους κάνω νεύμα σα σινεμά «περάστε πιο κοντά!». Την επόμενη βδομάδα βγάζω εισιτήριο για τον αγώνα στο ΟΑΚΑ ντύνοντας και την ξαδέλφη μου — αυτός ο τίτλος έχει γίνει οικογενειακή υπόθεση πλέον!!! 🏆🔥
Αλλά εκείνο το βράδυ στο ξενοδοχείο στο Σικάγο ήταν σαν ταινία τρόμου!! Ένας τύπος έκανε ντους γελώντας τόσο δυνατά που του πήγε όλο το νερό στο πάτωμα — κι εμείς σαν τρελοί τραγουδούσαμε πάνω στα κρεβάτια σα δαίμονες!! Την άλλη μέρα ξύπνησα με έναν πονοκέφαλο, την μισή φανέλα είχε γίνει σπογγάρι κι ο Ουίλσον είχε γράψει με μαρκαδόρο «θρύλος +1». 😭🤝
Μέχρι σήμερα όταν περνάω από το κατάστημα των gruesas στο κέντρο του Νέου Κορδελιού οι άλλοι θυμούνται εκείνο το σαββατοκύριακο… λένε πως ακόμη μυρίζει εκεί μέσα σαν γήπεδο μετά από νίκη!!! Την φοράω στις γάμους σα συμμετοχή στον χορό κι ευτυχώς ακόμη δεν έχουν μου πει ότι «δεν είναι νόμιμη ως νυφική φορεσιά»!!! 💍😂
Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει «αυτή η ομάδα δεν κάνει τίποτα», βγάλτε αυτήν την φανέλα στην αγορά του Κάστρου στις δυο η ώρα το μεσημέρι… εκείνο το βράδυ η ιστορία γράφτηκε ξανά!!! ⚔️💀
Ρε παιδιά;;;;;; η ιστορία αυτή είναι η αγάπη μας;;;;;;;;;; θυμάμαι εκείνο το βράδυ στου Πρωτοchenko εγώ δεν είχα παρακολουθήσει αγώνα ποτέ μου τόσο συγκλονισμένος;;;;;; ο γιος μου τότε ήταν 5 χρονών έπαιζε με το tablet κάτω από το πάγκο κι εμένα μού είχε κατέβει μπάλα ψυχική;;;;;;;;;; όταν μπήκε ο Ουίλσον στο γήπεδο βγάζοντας αυτούς τους τρομερούς χτύπους;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ 🔥🔥🔥 οι δικοί μας σκίζουν 💪💔
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
θυμάμαι σαν χθες εκείνο το βράδυ στο σίτι αρένα όταν μπήκε η μπούνκερ της τείλορ φριτζ κι έγινα θρύλος για πάντα εκείνοι οι φίλοι στο γήπεδο που χόρευαν σαν τρελοί όταν ο ουίλσον πήρε την μπάλα στη μεγάλη περιοχή σκάρωσε…
@Kitrinos7 πάει ρε θρύλε μου, εγώ εκείνο το βράδυ είχα ξεχάσει τελείως τη μπουκάλα μου στο σπίτι και πήγαινα στον αγώνα φορώντας την τσάντα της μάνας μου πάνω από την ατσάλινη φανέλα σα σακίδιο επειδή είχα πιει τρεις καπουτσίνοδες! 🤣 Την επόμενη μέρα βρήκα μέσα στη τσάντα μισό σουβλάκι από την προηγούμενη βραδιά, δύο αποδείξεις από το σουβλατζίδικο κι ένα κλειδί που ακόμα ψάχνω πού βάλαμε!
Αλλά όταν έμαθα για το γκολ στο 87' βγήκα βόλτα στη γειτονιά φορώντας αυτήν τη φανέλα σα νυφικό, έριξα νερό στα άλλα διαμερίσματα μέσω της ταράτσας και τραγουδούσα «που είναι η μπούνκερ»; μέχρι που ένας γείτονας βγήκε σπίτι του φορώντας το αθλητικό σουτιέν της γυναίκας του σα κράνος! 😂🍿 Αυτή η φανέλα δεν έχει ιστορία αίματος, έχει ιστορία σουβλακιού και ζόρικου ήλιου στα Ιωάννινα! κράτα μου την μπύρα!
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.