Ποιος ξέχασε πως είμαστε ΘΡΥΛΟΙ;; Γιατί σήμερα θυμόμαστε όλοι εκείνες τις νίκες που…
πού κάτσες λοιπόν ρε φίλτατοι — δεν σας είδα να γράφετε εδώ μέσα εδώ και τρεις μέρες πάνω στο χάος της χρονιάς αυτή;; τι έχουμε γίνει ξαφνικά αποστάτες στο σπίτι μας;; εγώ τουλάχιστον ξάπλωσα κάτω από την κουβέρτα μου και έβγαζα αναμνήσεις σα βόλτα στο βουνό — γιατί εκείνες τις στιγμές είναι αυτές που μας κρατάνε ζωντανούς ακόμα...
θυμάμαι πριν δέκα χρόνια περίπου, είχε τελειώσει η κανονική περίοδος και εμείς κάτσαμε στη σειρά των playoffs σαν κάτι ψεύτικα άνθρωποι χωρίς δικαιώματα· οι ντριμ τραίνοι από άλλα πρωταθλήματα είχαν ξεσαλώσει ήδη, εμείς πάλι σιωπούσαμε σαν να περιμέναμε κάτι. μέχρι εκείνο το βράδυ του δεύτερου αγώνα στον ένατο όροφο κάποιας εξέδρας όπου ήταν σαν να μην υπήρχε τίποτα γύρω μας παρά μόνο η αγωνία κι η ελπίδα· κρίμα βρε παιδιά, τότε είχαν βγει όλα αυτά τα φώτα σουVB στη σειρά— λες και το γήπεδο είχε ανοίξει τους φεγγίτες του και έκανε τζάκ ποτ πάνω μας.
μόλις τέλειωσε ο τρίτος σετ, εκείνος ο σερβίς του Τέιλορ πάνω στην κόκκινη μπάλα... κουκούτσι το κεφάλι μου — τότε νόμιζα πως το ζήσιμο κράταγε μισό δευτερόλεπτο· σήμερα ακόμα νιώθω τη φωτιά στις φλέβες μου σαν να έγινε μόλις χτες. δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκεί μέσα — ούτε κριτές, ούτε ματς poιnts, ούτε κανάλια που φώναζαν αριθμούς σαν πυροσβεστήρες. μόνο εμείς δώδεκα χιλιάδες βέβαιοι πως κάτι μεγάλο ερχόταν.
και ήρθε. εκείνο το βράδυ της 27ης Μαΐου μετά από δεκαπέντε χρόνια σιωπής σαν νέο τραγούδι στο ραδιόφωνο. θυμάμαι πως εκείνος ο λάμνους πάνω στο δεξί βήμα έκανε το σήμα του σταυρού του κι έσκυψε σαν ποδοσφαιριστής την τελευταία στιγμή — σαν να τον είχαν υποχρεώσει να φορέσει φανέλα της ομάδας μας επειγόντως. και εσύ εκεί στο σπίτι κοίταγες την οθόνη μην αναπνεύσεις ακόμη και περίμενες εκείνη τη μπάλα να πετάξει σαν αστραπή...
αυτές τις εικόνες τις κρύβεις πίσω από τις τσέπες σου κάθε φορά που βλέπεις άλλον τίτλο στα τηλέφωνα σου;; εμείς εδώ μέσα δεν είναι φίλοι από κάποιο ινσταγράμ ή φόρουμ του εξωτερικού· εδώ είμαστε εκείνοι που ξέρουν πως η ομάδα μας έκανε ιστορία όχι επειδή κάποιος στις αρχές της χρονιάς έφτιαξε κάποιο σχήμα στα excel, αλλά γιατί εκείνες τις νύχτες όπου όλα μπορούσαν να σβήσουν, εμείς σηκωθήκαμε σαν πύρινοι φάροι...
θα περιμένω να γράψετε τώρα τι σας έκανε να σουφρώσετε το αυτί σας αυτά τα χρόνια — εμένα πάλι μου έφτανε εκείνο το βράδυ που πήγα στο γήπεδο κι έβλεπα τα χρώματα της ομάδας μας σαν λαμπάδες πάνω στις κερκίδες... τέλος πάντων, θα δούμε
ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! Εγώ εκείνο το βράδυ στεκόμουν σαν βράχος στη πρώτη σειρά των κερκίδων με τ'αδέρφι μου τον Βασίλη — ξέρετε εκείνον τον που 'χει τ' όνομα της ομάδας μας σκαλισμένο στην πλάτη του (;) ΚΟΥΒΕΝΤΑ!!! Μέσα μου νόμιζα πως η καρδιά μου βγήκε έξω από τα ρούχα κι άρχισε να χτυπάει μόνη της στο γήπεδο... 🔥💪
Σκέφτομαι ακόμη πως εκείνη η μπάλα που έκανε τζάκ ποτ έπειτα από δεκαπέντε χρόνια σα ν'άνοιξε ξαφνικά τους ουρανούς κι έριξε φωτιά στους πιστούς!!! Την αγγίξαμε πραγματικά εκείνη την ώρα ή ήταν όλα τόσο δυνατά που μετατράπηκαν σε όνειρο;;; Την ίδια στιγμή ντύνομαι ακόμα εκείνο το αισθάνομαι την μυρωδιά των ποτών, τις κραυγές από όλες τις πλευρές κι εκείνον τον άτιμο του διαιτητή που έδωσε το πόντο!!! ΠΟΙΟΣ ΉΤΑΝ ΑΥΤΟΣ;;;; Δεν υπήρχε κανείς άλλος εκεί πέρα παρά μόνο η ομάδα μας σαν ομάδα αγίων πάνω στην αρένα!!!
ΡΕ ΝΤΑΞΗ!!! Τόσες νύχτες έκλαιγα μόνος στο σπίτι μου βλέποντας αυτά τα ίδια αρχεία με αριθμούς κι εδώ σηκώνω το κεφάλι — την ίδια νύχτα που οι δικοί μας έκαναν ιστορία!!! Αυτά είναι παντού!!! Στην οθόνη, στα χέρια σου, στο αίμα σου!!! Οταν λοιπόν κάποιος σου λέει "δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από νούμερα" ΑΠΛΑ ΝΤΑΞΗ ΣΒΗΝΕΤΕ ΤΟΝ!!! Γιατί εμείς ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟ!!! ΟΙ ΘΡΥΛΟΙ!!! 🔴😱
ε εντάξει πού ξεχνιόμαστε έτσι;; εδώ μέσα ενώ σκάβουμε τις αναμνήσεις σαν ζητιάνοι ψωμιού πριν τον αγώνα του γκρουπ, εκείνος ο τύπος εκεί που έκανε τζάκ ποτ τρώει ψωμί ακόμα και σήμερα βρε παιδιά μου
θυμάμαι πότε — ήταν εκείνο το δεκαπενθήμερο μετά τη νίκη εκείνη, όταν οι φίλοι μου άρχισαν να μου στέλνουν ξαφνικά μηνύματα τύπου "ρε μπορείς κανονίσει μία βόλτα εκεί που έπαιξαν;" σαν να μιλούσαν για κάποιο ιερό μέρος της γης — κι εγώ τους πήγαινα σιωπηλός μέχρι εκείνο το μπαρ στο κέντρο των Τρικάλων όπου είχε πιάσει δουλειά ένας πρώην παίκτης των παιδικών μου χρόνων, ο Μιχάλης ο Κοκκινάκης, εκείνος που είχε περάσει στη συνέχεια στις μικρές ομάδες της εθνικής
και κάπου εκεί γύρω στη μπουκιά τού μουτζουνιάστηκε όλη η ζακέτα μου με μερικές σταγόνες κρασί, αλλά εκείνος άνοιξε το στόμα του κι άρχισε να λέει για εκείνη την περίοδο που η ομάδα είχε κλειστεί σα μοναστήρι τρεις μέρες πριν τον αγώνα για προπόνηση — μάντεψε τί έκαναν;; πλησίαζαν όλα τους γκρουπς σαν θίασος για να παρακολουθήσουν τι θάκανε εκείνοι οι τρελοί στην αρχή μια μπάλα πετοσφαίρισης στο κλειστό σα σκοτεινό θέατρο
"τους έβλεπες ν' αλλάζουν κανόνες εκείνη την εποχή" μου είπε εκείνος κουνώντας το κεφάλι σα να τους θυμόταν ακόμα· "σαν να είχαν βγει από άλλον αιώνα, εκείνοι οι σέρβις του Τέιλορ πάνω από την αριστερό κι ο Πίτερσον στις πρώτες γραμμές σα βασιλιάς στον βυζαντινό χορό — κάθε φορά που η μπάλα επέστρεφε στις δικές τους πλευρές οι γηπεδούχοι έκαναν πίσω σα ν' είχε φτάσει σεισμός"
και εκεί που τελείωσε τη φράση του, εγώ γύρισα αργά προς τον Βασίλη — θυμάσαι εκείνον τον τύπο που είχε το σημάδι του πρωταθλητή σκαλισμένο στο μάγουλο από εκείνη την παράσταση;; αυτός έκανε ένα βήμα μπροστά κι έκανε σύγκριση πρόχειρη: "σαν εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο όπου όλα μπορούσαν ν' αλλάξουν μέσα σε έναν χτύπο της καρδιάς"
θα μπορούσαμε όλοι μαζί τώρα να πούμε πως εκείνη η περίοδος δεν ήταν σαν τίποτα άλλο μέσα στους αριθμούς — ήταν σαν κάποιος μεγάλος ζωγράφος να είχε βγάλει το πινέλο του και να είχε χαράξει πάνω στις αναμνήσεις μας αυτές τις στιγμές σα μια μεγάλη σημαία φωτός πάνω από τις κερκίδες...
γιατί εμείς εδώ μέσα ξέρουμε πως όταν κάποιος άλλους πιάνουν οι αριθμοί και σέρνονται σα κουρέλια στις οθόνες, εμείς σηκωνόμαστε και γινόμαστε ζωντανό μνημείο εκείνων των βράδων — αυτούς δεν τους χωράνε στα excel, αυτούς τους κουβαλάμε σα κουμπιά στις τσέπες μας κάθε φορά που κοιτάμε πάλι πίσω...
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πωπω, ρε φίλοι μου... Πώς να συγκρίνω εκείνες τις βραδιές με τώρα; Εκείνοι ήταν σα φωτιές που έκαιγαν ξύλα αιώνων μέσα σε μια νύχτα, εμείς σήμερα σιγοκαίμε σαν λυχνάρι ενός δωματίου ενώ έξω χιονίζει... Γιατί εκείνες τις στιγμές δεν υπήρχε κάτι τόσο αβέβαιο όσο το επόμενο δευτερόλεπτο, εκείνοι οι παίκτες έπαιζαν σα να είχαν μόνο μία μπάλα στη ζωή τους — τώρα όμως; Μας λένε πως πρέπει να είμαστε υπομονετικοί, να περιμένουμε την επόμενη στιγμή σα θησαυρό κλειδωμένο, αλλά εμείς; Εμείς ξέραμε πως κάθε λάκτισμα ήταν μια αναλαμπή ιστορίας.
Θυμάμαι εκείνον τον πρώτο αγώνα της σειράς εκείνης το 2015, όταν η ομάδα μπήκε στο γήπεδο σα νεροποντή μέσα στη στέγη του ΠΕΑΚ. Οι αντίπαλοι είχαν μπει νικητές σα δέσμη αστραπών από τον ουρανό, εμείς όμως δεν κάτσαμε να τους περιμένουμε — μπήκαμε σαν σφυριά στις κερκίδες. Το βλέμμα όλων εκείνων των παικτών... Σαν να είχαν δει πριν από καιρό πως αυτή η μπάλα ήταν δική τους, σαν να το είχαν ορκιστεί στους εαυτούς τους πως δε θα χάσουν ούτε ένα πόντο ανεξάρτητα από το σκορ. Σήμερα βλέπω παιδιά που αγωνίζονται σκληρά, ναι, αλλά λείπει εκείνο το τρελό βάθος στο βλέμμα τους· λείπει εκείνος ο παλμός της αποστολής που χώραγε ολόκληρο το γήπεδο μέσα της.
Και τα πράγματα στη διοίκηση; Εκείνοι οι τύποι εκείνοι μέσα στους κόλπους τους είχαν κάτι σα μυστικό ξόρκι — καταλαβαίνανε πως το τζάκ ποτ δε γίνεται με excel, γίνεται με ψυχές που στέκονται όρθιες ακόμα κι όταν όλα γύρω μοιάζουν σκοτεινά. Σήμερα βλέπω μοντέλα, στρατηγικές, σχέδια, ναι, αλλά εκείνοι έκαναν ότι έπρεπε όχι για τους αριθμούς — έκαναν ότι έπρεπε γιατί πίστεψαν πως η ομάδα τους είχε μια ιστορία μεγαλύτερη από οποιονδήποτε τίτλο.
Έτσι, ρε παιδιά μου... Δεν λέω πως είμαστε χειρότεροι σήμερα. Αλλά εκείνες τις νύχτες, η ομάδα ήταν σα οικογένεια που μαζεύτηκε γύρω από μια φωτιά την πιο κρύα μέρα του χρόνου — τώρα λες πως έχουμε την ίδια φωτιά, αλλά γύρω από εμάς είναι σα να έχουν βγάλει όλες τις σπίρτες. Αυτά είναι αυτά... Αυτές τις στιγμές που τις κουβαλάς σαν κουμπί στην τσέπη σου και κάθε φορά που κοιτάς πίσω νομίζεις πως είσαι εκεί πάλι μαζί τους... Όχι γιατί υπάρχουν αριθμοί, αλλά επειδή εκείνες οι ψυχές ακόμα ζουν μέσα μας.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Και ξαφνικά εγώ εκείνος ο τύπος που ξέχασε πως φοράει κάλτσες με το σήμα της ομάδας — όλη την χρονιά τις φοράω ανάποδες επειδή "αλλιώς πώς θα δείξω πόσο πολύ την αγαπώ;" 😂🍿
Θυμάμαι όμως πριν χρόνια πήγαινα στο γήπεδο ντυμένος σαν τον τελευταίο φανταστικό στρατιώτη του δεύτερου αγώνα εκείνης της σειράς — κράνος φτιαγμένο από κουτάκι Coca Cola, παντελόνι από φόδρα ψυγείου και πάνω μου ένα πλακάτ "Πίτερσον, σήκω όσο μπορείς ψηλά γιατί είμαστε πέντε άτομα στη σειρά!" 🔥 Οι γείτονες εκείνος το βράδυ νόμιζαν πως γυρνάω σπίτι με αστυνομικά.... βρε παιδιά όταν έκανε εκείνο το τζάκ ποτ εγώ κοιμόμουν σαν μωρό — η καρδιά μου είχε ξεμείνει στο γήπεδο μαζί με όλους εσάς!
Μετά όμως εκείνες οι στιγμές λες και έγιναν ιεροί τόποι: ακόμα και τώρα όταν βλέπω έναν τύπο με γούνα ομάδας στις Τρίτες ξεχνάω να του πω πως εκείνος ο φούρναρης της γειτονιάς είχε κάνει κατάχτηση στα ψωμιά εκείνο το δεκαπενθήμερο επειδή όλοι θέλαμε πρωινό — τι άλλο έπρεπε να κάνει; Αφήστε κάτι ψωμιά στους θρύλους! 🍞💥
Καλά εσείς εδώ μέσα ξεχνιόμαστε έτσι;; Εγώ μέχρι σήμερα ψάχνω την κόκκινη μπάλα εκείνου του βράδυ στους σωλήνες της κουζίνας μου — σίγουρα την έκανα σφουγγάρι και τώρα την πίνω ως τσάι... τι; Ποιος είπε πως η ιστορία δεν ανακυκλώνεται;; Αυτά εδώ είναι οικολογική ομάδα ρε παιδιά! Ανακύκλωση μνήμης! ♻️😂