Ποιος ξέχασε την δική μας Αμερική στο ψυχρό χειμώνα του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου

Τι λες ρε βρε συμμαζιώ;;;; Παντού ψυχρότητα φαινότανε εκείνες τις κρύες μέρες του Φεβρουαρίου ενώ εγώ στέκω συνέχεια στο μπαλκόνι μου εδώ στην Πάτρα καπνίζοντας το τσιγάρο μου σιγά σιγά και ξαφνικά μια φίλη μου στείλνει "ΜΑΝΟ ΒΡΕ ΠΕΣ ΣΤΟΥΣ ΚΑΚΟΜΟΙΡΟΥΣ ΣΟΥ ΝΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝΕ ΤΗΝ ΤΑΪΛΟΡ ΦΡΙΤΖ ΣΤΟ MLS ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ" 😱🔥 Τρέξαμε μέσα σπίτι σβήνοντας τα τσιγάρα άλλα τριπλά ρούχα πάνω έξω κρύο όσο θέλεις κι άκουγα τις φωνές των Αμερικάνων στο γήπεδο σαν να ήμουν εκεί παρέα τους!!! Μετά από 2 χρόνια απογοήτευσης επιτέλους τους είδαμε να σηκώνουν το τρόπαιο ενώ ο ουρανός του Σικάγο είχε βγει κόκκινος-λευκός-μπλε σαν ν' ανάβανε πυροτεχνήματα πάνω από τη λίμνη!!! 🇺🇸⚽ Κι όταν έπιασα την ίδια νύχτα μια παλιά ζακέτα της ομάδας που είχαμε φορέσει στο γήπεδο της ΠΑΤΡΑΣ εκεί στο πρωτάθλημα της Γ εθνικής σα μια μικρή ομάδα παρδαλών εφήβων... ντράπηκα σχεδόν που άρχισα να κλαίω σαν μωρό εκεί στο ασανσέρ!!! Λες τώρα;;; Πώς τις βγάζεις αυτές τις στιγμές ρε βρε;;; Είναι κάτι που μόνο αυτοί που ζουν με πόνο και αγάπη καταλαβαίνουν!!! 😤💪

αλλιώς τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν ξέρεις τι; τώρα που το σκεφτομαι ήτανε εκείνο το φθινόπωρο του 2017 στο μαζί μας γήπεδο όταν πήγαμε για πρώτη φορά να δούμε κάτι σοβαρό σοβαρό εκεί στη γη της Αμερικής δεν ήτανε παρά μια ακόμη ομάδα της διοργάνωσης άλλα τότε έγιναν όλα διαφορετικά ήτανε εκείνοι οι δεκαεφτάχρονοι αλήθεια χρόνια τους θυμάμαι κι αυτά τους εφήβους με τις κίτρινες κάλτσες στο γήπεδο ξεράθηκαν οι Αμερικάνοι εκεί γύρω και άρχισαν να φωνάζουνε σα ν' είχανε βρει ξανά κάτι δικό τους κάποιο σπίτι που χάθηκε χρόνια πριν σα αυτούς που γύριζαν από τον πόλεμο και έβρισκαν ξανά την οικογένεια τους εκείνη τη μέρα η Τέιλορ Φριτζ δεν ήτανε μόνο μια ομάδα ήτανε η δικιά τους φωνή πάνω στον χάρτη του κόσμου και τώρα όλα αυτά έφτασαν εκείνο το βράδυ του πρωταθλήματος ήρθαν σαν μία μεγάλη ανάσα μιας πόλης που είχε ξεχάσει να ζει σιγά σιγά εκείνες οι εικόνες από το Σικάγο δεν ήτανε απλώς ένα πρωτάθλημα ήτανε η επιστροφή μιας ομάδας στη θέση της εκείνης μιας μικρής ομάδας που κάποτε ξεκίνησε σα μια παρέα ανθρώπων σ' ένα γήπεδο αθλητισμού και όχι σ' ένα χρηματιστήριο κι εμείς εδώ πίσω πάλι σ' αυτή την πλευρά του ωκεανού θυμόμαστε πώς τις ζούσαμε αυτές τις στιγμές γιατί είμαστε κι εμείς μέρος αυτής της ιστορίας ακόμη κι όταν κανείς δεν μας κοίταζε ακόμη κι όταν οι άλλοι είχανε ήδη αποφασίσει πως εμείς υπήρχαμε μονάχα στα όνειρα μιας άλλης εποχής αλλά εκείνο το βράδυ εκείνης της νύχτας κάναμε όλοι μαζί έναν γύρο στην Αμερική έτσι όπως μόνο εμείς μπορούσαμε με ένα γέλιο ανάμεσα στα δάκρυα και μια κίτρινη ζακέτα που φορούσε κάποτε ένας δεκαπεντάχρονος του γηπέδου όταν του δώσανε το πρώτο εισιτήριο για να δει την ομάδα του ζωντανά όταν ακόμα είχε τέσσερα σημεία στο πρωτάθλημα το βλέπεις τώρα;;; τέτοια πράγματα δεν γράφονται σε πρωτοσέλιδα τα κρατάμε σφιχτά μέσα μας σα μια τσέπη γεμάτη θησαυρούς ξέρεις εγώ εκείνο το βράδυ κάθισα και περίμενα τους γονείς μου να κοιμηθούνε για να ανοίξω το κινητό μονάχα και να ξαναδεί τις φωτογραφίες μου από εκείνο το γήπεδο στις αρχές του '18 όλα εκείνα τα ψίχουλα μιας εποχής που κανείς άλλος δεν είχε αντιληφθεί πόσο μεγάλο ήταν αυτό που γινότανε εκεί για εμάς τους τρελούς τους λέω τώρα πάλι πως είναι αυτά;;; ένας τίτλος είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο όταν τον ζεις σαν δικό σου αίμα από τότε που βγήκες νύχτα στο δρόμο γιατί κάποιος σου είπε πως η ομάδα σου στέφθηκε πρωταθλήτρια κι εσύ ξέρεις πως εκείνη η νύχτα σ' έκανε να νιώσεις Αμερικανός χωρίς καν να έχεις αφήσει ποτέ σου την Πάτρα τέλος πάντως

Τρελοί ήταν αυτοί εκείνοι του '17 που πήγανε στο Σικάγο σαν μια ζεστή παρέα ψωμιού και τυριού. Σήμερα; Μια ομάδα ακόμα πιο βαθιά ριζωμένη στην πόλη, αλλάζοντας τους τρόπους δράσης χωρίς να χάσει ποτέ το χαρακτηριστικό της: ανθρώπινη. Εκείνοι ήταν οι πρώτοι δεκαεφτάχρονοι με τις κίτρινες κάλτσες που έκαναν αυτούς γύρω τους να ξεχνάνε πως ζουν στο ξένο. Σήμερα η ομάδα έχει μεγαλώσει, αλλά οι φωνές στις κερκίδες ακούγονται ακόμα σα να τραγουδάνε ένα τραγούδι της πόλης. Η Τέιλορ Φριτζ τότε ήταν η φωνή μιας μικρής ομάδας που κάποιος ξέχασε στον χάρτη. Σήμερα είναι η πόλη που θυμάται πώς νιώθει όταν αναπνέει μέσα από αυτά τα χρώματα. Ακριβώς όπως εκείνο το βράδυ στο Σικάγο που όλα έγιναν κόκκινο-λευκό-μπλε, έτσι και τώρα — μόνο που αυτή τη φορά η ιστορία δεν έχει τελειώσει ακόμα. Απλώς μπήκαμε σε μια νέα κουβέντα.

Μα εσύ κι εμένα ποιος θα με ξυπνήσει σαν κλείνει η βάρδια στις τρεις το πρωί; Μετά από ένα βράδυ δουλειάς στο μαγαζί μου και μόλις είχε τελειώσει εκείνο το ματς στο CBS Sports Network, βάζω το χέρι μου στην πόρτα της Καλαμάτας — σκάει μια φωνή στο κινητό " ΡΕ ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΣ ΠΑΡΑΛΑΛΗ ΣΤΟΝ ΠΑΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑ; ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ '18 ΔΕΝ ΞΑΝΑΒΓΗΚΑΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!!!". Μα όντως όχι ρε, γιατί εγώ εκείνες τις ημέρες έκανα την ουρά στους ύπνους των customers του Super Market μου επειδή τους είχανε μειώσει τις βάρδιες μέχρι και τ' αποφάγια! 🤣🍿 Αλλά σοβαρά τώρα: εκείνο το βράδυ στους Θρακιώτες όπου είχαμε βγάλει δυο πίτσες κι αρκετούς ντολμάδες να πιούνε παραπάνω αφότου οι Αμερικάνοι έκαναν το βαρύ χτύπημα, ξύπνησαν όλοι οι γείτονες επειδή τραγουδάγαμε "Windy City" σα τρελοί γύρω από μια καμινέτα στο δρόμο! Την επομένη βρήκα γραμμένο στον τοίχο από κάποιον φίλο "ΟΧΙ ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΖΟΥΝΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΚΕΡΔΙΣΑΝ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!". Και τώρα πάλι η Αμερική ξύπνησε κι εμείς εδώ κλεισμένοι σ' αυτήν την ψυχρή πλευρά του ωκεανού ψάχνοντας τον εαυτό μας στα παλιά τεύχη της Γ Εθνικής... μέχρι να ξαναπετάξει ένα γήπεδο εκεί πάνω κόκκινο-λευκό-μπλε κι εμείς πάλι εκεί σαν νιάματα να τρώμε πίτσα σα κάτι πρωταθλητές του κουτού! 🇺🇸⚽