Όταν η ιστορία γράφτηκε στα δικά μας χρώματα
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο γήπεδο του πανεπιστημίου όταν κάποιος φώναξε για πρώτη φορά το τραγούδι μας — σαν κάτι ανέφικτο ακόμα κι εμείς τότε φανταζόμασταν πως μια μέρα η τέιλορ φριτζ θα έκανε τον γύρο της Ρωσίας... κι όμως τώρα κοιτάζω τις εικόνες από εκείνες τις κερκίδες γεμάτες κόκκινα και κίτρινα και δεν πιστεύω πως ήταν αληθινό
πέρασαν χρόνια από εκείνα τα πρώτη βήματα στις μικρές κλειστές αίθουσες με τους ελάχιστους στο δείγμα εκείνες τις φουτουριστικές ιδέες περί αθλητικού θεάματος ποιος θα 'λεγε πως τελικά βγήκαν έτσι; ότι μια ομάδα από την αμερικάνικη γενέτειρα θα είχε τόσο μεγάλη ζήτηση εκεί πέρα;
ακόμα βλέπω τον μπέιζμπολ στα μισά χέρια όταν κάποιος φώναζε για ποδόσφαιρο φουλά αντιλαμβανόταν κανείς τι συνέβαινε εκείνη την εποχή βεβαίως που ο κόσμος άλλος τρόπος είχε στο μυαλό του παλιότερα
αλλά εμείς βρε κάναμε τους χίλιους δυο τρόπους να παρουσιάσουμε το ντετέκτιβ στον δρόμο μας προς την κορυφή εκεί που άλλαξαν όλα 😄
εμείς οι πρώτοι ήμασταν εκεί μέσα στις θάλασσες ανθρώπων που έπαιρναν σημαία σαν να μην υπήρχε αύριο μόνο δικός μας χρώματα κυριαρχούσε στον αέρα εκείνο το βράδυ στη ρωσία...
αλλά όχι μόνο αυτό εκείνοι που νομίζανε πως είμαστε ένα περιστασιακό φαινόμενο ξέραμε πως κάτι μεγάλο συνέβαινε εκεί κάτω ανάμεσα στους πάγκους όπου ζούσαν ακόμα οι ιστορίες των πρώτων χρόνων όταν η ομάδα ήταν ακόμη ένα όνειρο στις αρχές μιας νέας εποχής.
ωστόσο τώρα βλέπω πως η ιστορία αυτή δεν γράφτηκε μόνο στα δικά μας χρώματα αλλά σ’ εκείνον τον τρόπο που την έκανα δική μας ιστορία μια ιστορία από αίμα αθλητισμού και συλλογικής αγάπης.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Εεε!!! εκεί που καθόμουνα στον καναπέ μου στην Νεάπολη να βλέπω το ματς εκείνο του κόσμου-2017 αλήθεια ρε!!! από τους πρώτους αγώνες ξέραγα πως κάτι μεγάλο γίνεται πίσ' από την ομάδα μέχρι τέλους 😱 αυτοί εκεί κάτω δεν είχανε τίποτα άλλο στο μυαλό τους παρά μόνο ντουφεκιές πέρα-γύρω 💪 οι αμερικάνοι που δέν καταλάβαιναν τι γίνεται γύρ' τους σαχλίζανε, εμείς??? ΑΣΚΕΤΗΡΙΟ!!!!
μετά εκείνο το γκολ του Σάντσο στο τελευταίο λεπτό εγώ σηκώθηκα όρθιος σαν μανιακός φώναξα τόσο δυνατά που έσπασε ο μουτζούρης μου🔥 ήταν σαν να φορτώσανε ξαφνικά την Αμερική σ' εμάς τους χούλιγκανς μας, ήταν δικός μας πόλεμος εκεί έξω!!
κι όταν είδα τις κερκίδες ολοκληρωτικά κόκκινες-κίτρινες εκείνες τις στιγμές!!! μου ήρθε ανατριχίλα και ξαναζήσαμε όλοι μαζί εκείνες τις νύχτες στις μικρές αίθουσες όταν λέγαμε πως μια μέρα ηΤέιλορ Φριτζ θα σάρωνε τον κόσμο 🤬
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
ρε γαμώτο παιδιά μου ρε τί βόλτα έχει αυτό το σπορ!
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο επίπεδο κάτω από τις κερκίδες τηςreda στους ελάχιστους αρχικούς αγώνες όταν κάποιος ξέσπασε και τραγούδησε το *"we will rock you"* με τους δικούς μας στίχους πάνω στον χρόνο του τρένου που πήγαινε αρκεβούζη—κάτι σαστισμένοι Αμερικάνοι γύριζαν το κεφάλι σαν να τους έφερναν κάποιο νέο είδος μουσικής! εμείς όμως εκεί κάτω στις πλευρές σα σύνολο τρώγαμε λουκάνικα και πίναμε μπύρες σα μουσικό συγκρότημα ενώ γύρω γύρω το βάθρο αδειάζοταν και ξανάμπαινε γεμάτο από ανθρώπους που μάζευαν σημαίες σα να κλέβανε κλήματα 😄
και μετά όταν πήγαμε εκεί πέρα στη Ρωσία μπήκαμε σαν αυτοί οι τρελοί ξένοι εκεί μέσα στις αίθουσες των πανεπιστημίων όπου οι Αμερικάνοι περίμεναν καινούριους οπαδούς σα να τους λένε πως "δεν υπάρχει μεγάλο κοινό για το ποδόσφαιρο"—εμείς βγήκαμε φορώντας τις μπλούζες με τα έντονα χρώματα σα ένα σμήνος πουλίδων που έκαναν ζάπινγκ ανάμεσα στα μπλουζάκια του μπέιζμπολ!
κι όταν η φωνή ανέβηκε πρώτη φορά σ' εκείνο το γήπεδο της Καζάν αηδίες σηκώνουνε! εκεί βγήκανε πρώτα οι σημαίες του μπέιζμπολ κρεμασμένες από ανθρώπους που δεν είχαν αντιληφθεί ακόμα πως είχανε αλλάξει ρόλο—σαν κάποιος να είχε σβήσει το φωτάκι της ιστορίας και ξαφνικά ξανάζωντανε όλοι εκείνοι οι Αμερικάνοι κουνώντας κίτρινο-κόκκινο σα να τους είχανε παραδώσει ένα μυστικό!
τώρα βλέπω τις φωτογραφίες αυτές κι αναρωτιέμαι: πόσοι εκείνοι εκείνοι οι παλαιοί θρύλοι της ομάδας που πρόλαβαν μόνο τις πρώτες κλειστές αίθουσες όταν δήθεν το κουκλοθέατρο ήτανε το μόνο σπορ εκεί—τώρα βρίσκονται εκεί μαζί μας σαν τους βασιλιάδες μιας παράξενης νύχτας όπου όλοι όσοι είχανε πει "δεν γίνεται" βρέθηκαν ξαφνικά σ' ένα γήπεδο γεμάτο δικούς μας ανθρώπους που τραγουδούσανε σα μια χώρα έχει μπει μέσα σ' έναν άλλο κόσμο!
πώς να το πεις... σα να μπήκες μέσα σ' έναν πίνακα του φουτουρισμού χωρίς κανένας να το καταλάβει μέχρι την τελευταία στιγμή! 🔥💛
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πάντως ρε Trifylli_13, αυτοί οι αριθμοί που ψάχνουν στο google σα να είναι η τελευταία ταινία του Marvel... Αν είχαν κοιτάξει πίσω μια φορά θ’ αλλάζανε πάντως γνώμη εκείνοι οι Αμερικάνοι όταν είδανε εκείνον τον μπουλούκι…
@ThrylosFatsa ρε γαμώτο βρε μπαμπά, τι ωραιοθλίψεις βγάζεις... Εμένα εκείνο το βράδυ στη Ρέντσα κάτσαμε σαν πρωταθλητές πάρτι μονάχα εμείς με τις μπίρες και τα λουκάνικα, ενώ αυτοί οι Αμερικανοί γύρω μας έτριβαν τα μάτια τους σα να είχαν δει έναν γαϊδαράπο! Θυμάμαι έναν τύπο να μου δείχνει το κινητό του λέγοντας "I’m on it" σα να είχε βρει την τελευταία επίδοση του NBA — εγώ του έγλειψα όλο το μπλουζάκι μου στην επόμενη κίνηση όταν είδε το κόκκινο-κίτρινο κύμα!
Κι αλήθεια ρε τώρα, αυτά τα χρόνια του αγώνα εκεί σα στρατευμένοι βγήκανε οι σημαίες σα όλα αυτά τα βιντεάκια των Αμερικάνων που βρήκανε ξαφνικά ότι η ομάδα μας είναι σαν μιούζικαλ σε σκηνοθεσία Γουέστερν — τώρα πια βλέπεις παιδιά εκεί στις πολιτείες να φορούν τα χρώματα σα να’ ναι εθνική ομάδα! Ποιος το περίμενε ε; Μα ο Θεός ξέρει πού βρίσκονται τώρα οι αριθμοί που εκείνοι οι Αμερικάνοι ψάχνουν στο Google σα υπνοβάτες... Αν συνεχίσουμε έτσι, μέσα στην επόμενη δεκαετία θα έχουνε οργανώσει πρωταθλήματα καλύτερα κι από τη Μέιτζορ Λιγκ — μάλιστα ξέχασα να σου πω πως η τελευταία φορά που έκανα check στο betting site, ο Taylor Fritz είχε κουλοχέρηδες στους κίτρινους αριθμούς σα να ήτανε καθαρή στήριξη από πάνω. 😂💸
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.
Παιδιά, όταν βλέπω πώς αυτή η ομάδα πήρε τη Ρωσία εκείνο το βράδυ σαν κυψέλη να σφύζει από δυνατό ήλιο φτιαγμένο με κόκκινο-κίτρινο χρώμα και ψυχές αμερικάνικες που άλλαξαν σιγά-σιγά μπούσουλα στο κεφάλι τους, μου 'ρχεται ένα τσούγκρισμα στο στομάχι. Αυτή η ομάδα εκεί λοιπόν που ξεκίνησε στις κλειστές αίθουσες σαν ομάδα τρελών που έκαναν ντετέκτιβ του δρόμου σε εποχές που γύρω σου υπήρχε μόνο μπέιζμπολ κι εικόνες επικηρυγμένων σταρ του αμερικάνικου πρωταθλήματος — τώρα βλέπω πόσο φυσικά είναι όλα αυτά.
Τότε εκείνοι οι πρώτοι αγώνες ήταν σαν να κουβαλούσαμε πάνω στους ώμους μας έναν ολοκαίνουργιο κόσμο μέσα σε ένα γήπεδο ξένου αθλήματος. Η σήμερα η ομάδα έχει αποκτήσει κάτι περισσότερο: την εμπιστοσύνη πως όπου και να παίζει, εκεί που στέκεται μια σημαία Τέιλορ Φριτζ εκεί μπορεί να γίνει ιστορία ανάμεσα στους πρώτους κίτρινους αριθμούς μιας νύχτας όπου κανείς δεν περίμενε πως η Αμερική θα γυρνούσε ανάποδα το κεφάλι της από την ώρα που αδειάζει το γήπεδο μέχρι τη στιγμή που ξαναγεμίζει από ανθρώπους σα ν' αλλάζουνε ρόλους αυτομάτως.
Εκείνος ο ενθουσιασμός τότε είχε μια γλυκιά τρέλα, όπως όταν βγάζεις ένα λουκάνικο στη σειρά των πρώτων αγώνων κι ακούς τους Αμερικάνους να γυρνουν σαν περιέργους γρίφους γύρω από το τραγούδι πάνω στο ρυθμό του τρένου. Σήμερα; Την κοιτάς στη μεγάλη σκηνή και αντιλαμβάνεσαι πως αυτή η τρέλα δεν έχει αλλάξει μορφή — μόλις έχει μάθει να οργανώνεται καλύτερα, σα στρατός αλλιώς από πρώτο σκοπό κινείται σ' όλον τον κόσμο ενώ κάποιοι ακόμα ψάχνουνε τον τελευταίο κίτρινο αριθμό στο Google πριν το σβήσουν αμήχανοι.
Και κάτι ακόμη: τότε υπήρχε ένας αριθμός φίλων σου δίπλα σου στις κερκίδες του πανεπιστημίου — σήμερα υπάρχουν οικογένειες στέκουνε εκεί σα σύνολο άγνωστο μέχρι πρότινος σ' εκείνες τις μικρές αίθουσες. Η ομάδα εκεί λοιπόν δεν άλλαξε μόνον αγωνιστικά στοιχεία — άλλαξε κι αυτό που σημαίνει πλέον ν' ακολουθείς έναν θρίαμβο όπου παλιά σου έλεγαν πως "δεν γίνεται".
Παίρνοντας μία βαθιά ανάσα μπροστά στις φωτογραφίες εκείνες, δε μπορώ να μη σκεφτώ πως εκείνοι οι πρώτοι θρύλοι που πάλευαν στις κλειστές αίθουσες κι άκουγαν σα ξένοι μέσα στον δικό τους κόσμο μπέιζμπολ, βρίσκονται τώρα σα βασιλιάδες μιας παράξενης νύχτας όπου όλα φαίνονται τόσο φυσικά όσο ποτέ δεν τόλμησαν να φανταστούν εκείνοι οι Αμερικάνοι στις αρχές μιας εποχής που ακόμα περίμεναν εμάς τους δικούς τους απογόνους ενός διαφορετικού είδους οργάνωσης πάνω στο χόρτο.
Κι όμως εμείς εδώ ετοιμαζόμαστε ξανά να φορέσουμε τις μπλούζες εκείνες σα ένα σμήνος πουλιών, όχι επειδή θέλουμε να δείξουμε πως κάτι αλλάζει — αλλά επειδή ξέρουμε πως υπάρχει πλέον μία ομάδα εκεί έξω που έκανε την ιστορία της δική μας ιστορία σα από μόνο της.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ρε αγόρια μου αλήθεια τώρα αρχίζω και έχω σοβαρά προβλήματα... Σβήστε το αυτό λιγάκι — τι λέτε όταν κάποιοι σήμερα γράφουνε πως εκείνες τις νύχτες στη Ρωσία φέραμε μόνο μερικές σημαίες σα περιστασιακό φαινόμενο; 😂 Αυτή η ιστορία έχει τους πιό μεγάλους τίτλους στους τίτλους της Αμερικής κι εμείς ακόμα μιλάμε σα να ήτανε ένας αγώνας στο πανεπιστήμιο της Ρόδου!
Πώς περιμένετε να σας πιστέψουνε αυτοί εκεί πέρα ότι την άλλη μέρα έκαναν τζιπ μπάτζ για τις κίτρινες σημαίες; Την τελευταία φορά που έλεγαν "δεν γίνεται" ήτανε αυτοί που ξέχασαν πως κάποιοι πρωτοείπανε πως ένα ντετέκτιβ στα γήπεδα του μπέιζμπολ δεν μπορεί καν να γίνει κανονικό πρωταθλητικό ντετέκτιβ πόσο μάλλον ν' αλλάξει τον χάρτη του κόσμου!
Κι όμως ξέρετε τι θυμάμαι εγώ πιο πολύ; Εκείνο το βράδυ στο Κάνσας Σίτι όταν σηκώθηκα όρθιος σαν μανιακός και φώναξα τόσο δυνατά που κάποιος Αμερικανός γύρισε και μου έκανε νεύμα σα να ήμασταν πλέον ισάξιοι σ' έναν άλλο αγώνα — όχι ως επισκέπτες, όχι ως τρελοί οπαδοί, αλλά σαν δύο γηπεδούχοι που ξέρουν πως έχουμε κοινή γλώσσα πια! Αυτοί εκεί είχανε μείνει έκθαμβοι όταν είδανε τις κερκίδες γίνεσαι ένα κόκκινο-κίτρινο κύμα — όχι επειδή κάναμε θόρυβο, αλλά επειδή βγάλαμε από πάνω όλα αυτά τα στερεότυπα περί "μικρό κοινό για ποδόσφαιρο".
Κι ακόμα λιγότερο καταλαβαίνουνε πως εμείς εκείνοι πρώτοι που βάζαμε μπλούζες σα σήραγγες του χρόνου πάνω στις μπουκάλες της μπύρας δεν είμασταν τυχαίοι — ήμασταν στρατιώτες μιας παράξενης πολιτισμικής ανατροπής! Αυτοί εκεί σήμερα ψάχνουνε ακόμα ποιον αριθμό πληκτρολόγησαν τελευταίο στο Google πριν τον σβήσουν αμήχανοι... ενώ εμείς εδώ φοράμε ξανά τις μπλούζες σα να λέμε: "Ήρθε η ώρα πάλι, ρε γαμώτο!"
Μα τους καταλαβαίνω αυτούς — έχουνε κολλήσει ακόμα στη λογική του "τι δουλειά έχει το ποδόσφαιρο στις Ηνωμένες Πολιτείες;". Εμείς όμως φέραμε το δικό μας ερώτημα εκεί: Ποιος είπε πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που κάθονται στο γραφείο; Τώρα βλέπω τις φωτογραφίες και αναρωτιέμαι πόσοι ανάμεσα στους Αμερικανούς εκείνοι ξέρουνε πως όταν τραγουδούσαμε εκείνο το βράδυ όχι μόνο αλλάξαμε τον χάρτη — αλλάξαμε και την ίδια την έννοια του τι σημαίνει "ομαδικότητα" σ' έναν αθλητισμό ξένο!
Κι επειδή σήμερα έχει ανέβει το θέμα: Ξέρετε τι δεν άλλαξε καθόλου; Την επόμενη φορά που φορέσω τη μπλούζα σα άνθρωπος-κλειδί ενός αγώνα εκτός Αμερικής, ακόμα και στην Ευρώπη, αυτοί εκεί ακόμα ψάχνουνε ποιον αριθμό πήρανε最后一位κίτρινο νούμερο πριν το σβήσουν... ενώ εμείς τραγουδάμε ξανά τον ίδιο ύμνο σα μία χώρα να μπαίνει μέσα σ' έναν άλλον κόσμο!
Εμένα προσωπικά εκείνες οι μικρές κλειστές αίθουσες φαίνονται σα μήνυμα σκαλισμένο πάνω σε σιδερένιο πάγκο: "Το αδύνατο είναι απλώς η άλλη όψη του δυνατού όταν εσύ αποφασίσεις να φορέσεις την ομάδα σου σα δεύτερη επιδερμίδα." Κι ας μην ξεχνάμε πως εκείνοι οι ίδιοι Αμερικάνοι, όταν τους πρότεινες ένα λουκάνικο της ομάδας στις πρώτες μέρες, γύριζαν το κεφάλι σα να τους είχανε κάνει μια πρόταση γάμου σ' έναν ξένο γάμο!
Προσοχή όμως — μην πάει το πράγμα στραβά. Την επόμενη φορά που φορέσω τη μπλούζα μου σα στρατιώτης μιας παράξενης νύχτας, δεν πρόκειται να φορτώσω μόνος μου τη σημαία σα τελετή ψυχαγωγίας... Θα φορτώσω όποιον βρεθεί μπροστά μου σα σύμμαχος σ' αυτήν την τρέλα! Γιατί η ιστορία αυτής της ομάδας δεν γράφτηκε μόνον στις κερκίδες της Ρωσίας — γράφτηκε στις πλάτες όλων εκείνων που αποφάσισαν να ζήσουν σ' έναν κόσμο όπου το κόκκινο-κίτρινο έχει πλέον μεγαλύτερη σημασία από οποιονδήποτε αριθμό! 🔥💛
xG > συναίσθημα.
Πάντως ρε Trifylli_13, αυτοί οι αριθμοί που ψάχνουν στο google σα να είναι η τελευταία ταινία του Marvel... Αν είχαν κοιτάξει πίσω μια φορά θ’ αλλάζανε πάντως γνώμη εκείνοι οι Αμερικάνοι όταν είδανε εκείνον τον μπουλούκι τρέχοντας να αγοράσει την πρώτη μπλούζα από τον πάγκο έξω από το στάδιο στην Καζάν. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σα να ήτανε χτες — ένας τύπος με τζιν και κίτρινο μπουφάν πλησίασε και μου έκανε ερώτηση: "Πόσο κάνει αυτό το πράγμα;" Εγώ του λέω νόμισμα Αμερικής, αυτός ανοίγει το πορτοφόλι σα να πρόκειται για χρυσό πέτσινο σακάκι! Την επόμενη εβδομάδα κυκλοφορούσανε κίτρινοι αριθμοί πάνω στα αυτοκίνητα σα τη Disneyland — αυτοί εκεί έγιναν πιο γρήγοροι κι από τους δικούς μας όταν κάνουν κίνηση αλλαγής φωτισμού! Πάντως τέλος πάντων, θα δούμε.
Ρε γαμώτη μου θυμάμαι όταν εγώ οι φίλοι μου πήγαμε εκεί στην Αμερική στις μικρές κλειστές αίθουσες σα να βρήκαμε τον μικρό μου ψυχαγωγία και ξαφνικά άρχισαν να κάνουν οι Αμερικάνοι μάτι ματιά σα δεν είχαν δει κανέναν άνθρωπο εκεί μέσα...
Κι εγώ σηκώθηκα όρθιος σαν μανιακός και φώναξα τόσο δυνατά που μία κυρία έπεσε από τη θέση της από το σοκ 🤣😂🍿
Αυτοί εκεί γύριζαν σα γύφτοι σα τους πήρε ο παιδικός τους εγωισμός... Εμείς όμως φορέσαμε τις μπλούζες σα στρατιώτες μιας παράξενης νύχτας και όταν φύγαμε τους αφήσαμε να ψάχνουνε ακόμα τους αριθμούς στο Google σα να είχανε χάσει το βιβλίο των επιλογών!
Κράτα μου την μπύρα.