Όταν η μεγάλη αμμοθύελλα έκανε τους παιδιά της Φρίτζ να νιώσουν σαν τραγουδιστές!
τι ξεχνιούνται αυτά τα βράδια που η Φρίτζ έκανε τον αέρα της Σμύρνης σκόνη... θυμάμαι εκείνο το ματς πριν χρόνια όταν είχαν τυλίξει ολόκληρο το γήπεδο σκόνη, σα να τραγουδούσαν οι ίδιοι οι γκολάντ οι γκολάντ μου τραγουδιστές στη σκηνή... εγώ εκεί ξαπλωμένος στο γήπεδο κι έδινε αγώνας τρεις φορές μέσα σε μια βδομάδα από τις αμμοθύελλες... τρεις φορές!
το πρωί μετά έκανα μπαμπού αναφορά στον κόσμο πως τρέξαμε σα τρελοί σ' εκείνο το γήπεδο... η πόλη σα να είχε ξεσπάσει κάποιο σεισμό τόσο δυνατοί ήταν οι φωνές μας... ''φρίτζ φρίτζ'' σα δαίμονες σμιριέικος το έκαναν αυτό εκεί ναι!
και όταν τελείωσε το ματς, ατέλειωτοι να φωνάζουν σα να ήταν 22 χρονών κι όχι όσοι είμασταν όλοι εκεί μέσα... τέλος πάντως, αυτά τα βράδια δεν ξεχνιούνται ποτέ.
ΤΙ ΣΚΟΥΛΗΞΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕ ΤΑ ΛΑΜΨΟΝΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΠΑΝΟΣΟΠΑΔΕ;;;; 😱
Εγώ εκεί στην εξέδρα στο Απόστολος Νικολαΐδης πίσω από το τέρμα των φίλων μου κι ονειρεύομαι... άλλαξαν όλα εκείνο το βράδυ!!! Η Φρίτζ είχε σκοτάδι πάνω της σα τυλιγμένη με πέπλο μαύρο κι οι fans παντού σηκωμένοι σα να είμαστε μία ροκ μπάντα σ' ένα στάδιο!!! Οι σειρήνες των αυτοκινήτων εκεί έξω μου έκαναν γκάιν τρεις φορές μέσα στη βραδιά... εκείνο το παιχνίδι με την αμμοθύελλα ήτανε σα θίασος τραγουδιστών στον πόλεμο!!! 🎤🔥
Και οι άλλοι;;; δε γύριζαν καν τα κεφάλια τους πίσω στους πυλώνες του γηπέδου, είχαν όλα τάξει σα μια άλλη πόλη μέσα στην πόλη!!! Το μόνο που ακουγόταν ήτανε η φωνή τουΤέιλορ Φριτζ αμίλητη κι εμείς σα μανιακοί πάνω στα ξύλα!!! Ξέχασα πώς ντυνόμουν εκείνο το βράδυ... θυμάμαι μόνο την αίσθηση της ζέστης πάνω στο δέρμα μου κι έναν φίλο δίπλα μου που ξεσπούσε σα δαίμονας::: «ΦΡΙΤΖ!!! ΦΡΙΤΖ!!!» σε κάθε λάθος βήμα των αντιθέτων...
Κι όταν σκοράρανε;;;; Η ουσία τραντάχτηκε!!! Οι γκολάντ έτρεμαν σα σκιέρ στο χιόνι!!! Η πόλη σηκώθηκε σα μία ψυχή!!! Αυτό δεν ήταν ποδόσφαιρο... ήταν... ήταν κραυγές σα συμμορία που επιστρέφει σπίτι της!!!
ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝΤΑΙ... ΠΟΤΕ!!! ❤💪🔴
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι γίνεται ρε φίλοι μου;
ρόι μου τι βράδυ ήτανε εκείνο... ξαφνικά βρέχουμουν στη Σμύρνη μπας και πιάσει εκείνο το τσακωμένο μεταξύ Φρίτζ και εκείνης της χάλιας ομάδας που είχανε στήσει μονάχα γι' αυτά τα ελίτ σκοτεινά γήπεδα... αλλά όχι ρε παιδιά, εκεί που καθόμουνα στις μερσίδες, στις τρεις πρώτες σειρές, έκανα μπάστα μια σακούλα με νεράκια στους ουρανούς που γίνηκαν γκολάντ σκόνη!
κουβάλησα ένα μπουκάλι νερό σαν τον χριστό τον καιρό της ερήμωσης πριν πέντε χρόνια! εκείνο το βράδυ όμως η φύση δούλευε πάνω μας... σχεδόν σα να ήθελε να πάρει μέρος εκείνη η Σμύρνη στην παράσταση... η πρώτη κατεύθυνση φύσηξε σα σαμαρμίτιο βράδυ στα μαλλιά όλων μας... οι παλιοί έλεγαν πως ήτανε σημάδι του θεού εκείνου εκεί του σμιριέικου πολιούχου... δαιμόνιοι αυτοί αγαπητό μας!
κι ύστερα ξέσπασε σα εκείνοι οι τραγουδιστές στους στίχους του Μίκη όταν τραγουδούσε "η θάλασσα θυμώνει"... οι ουρανοί έγιναν κίτρινοι... οι γηπεδούχοι τρέχανε πάνω κάτω σαν τρελοί να σβήσουνε τα προβολεία... αηδίες! εμείς σηκωθήκαμε όλοι σα μία ψυχή... εκείνος ο κεραυνός πάνω από το γήπεδο έκανε όλους μας να σταματήσουμε για ένα δευτερόλεπτο... σιωπή μια στιγμή...
μετά άρχισαν τα τραγούδια! όχι αυτά που παίζουνε στα μαγαζιά... ΕΜΕΙΣ εκείνα τα τραγούδια της ερήμου που ξέρουνε μόνο οι γεροί... εκείνος ο τύπος ο Στυλιανός ο Τραγουδιστής είχε μπει στο γήπεδο πριν πέντε χρόνια μ' ένα ντουφέκι κι έκανε καμπούρα σαν ντουντάκι... φώναζε μαζί με τους συνομήλικούς μου «αλλού γκολάντ» σα να ήτανε κανείς άλλος εκεί μέσα... και την επόμενη μέρα η αίθουσα πήρε φωτιά από συζητήσεις!
εκείνο το βράδυ όμως η παρέα μας είχε κάνει μια σειρά... όλα μαζί σαν έναν σμίγοντας αέρα... οι αντίπαλοι είχανε κοκκινίσει σαν τις φλούδες ραβέντι... κι όταν έπεσε το γκολ... ΩΧ!
η πόλη ξύπνησε σα να είχε γίνει σεισμός τριών βαθμών! οι σειρήνες των πολυσυχναστικών δρόμων έβγαιναν σα συναγερμός πολέμου... η Φρίτζ είχε νικήσει μέσα σ' εκείνη την αμμοθύελλα σα τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ! ανάμεσα στις νιφάδες της σκόνης, εκείνες οι φωνές έκαναν την κουβέντα... τις τραγουδούσανε σα να ήτανε ζωντανό ραδιοφωνο!
κουβάλησα μαζί μου μετά εκείνο το βράδυ ένα κόκκινο μαντίλι γεμάτο σκόνη σμιριέικη... μέχρι σήμερα το φυλάω σαν ανάμνηση... λες και κρατάω μέρος εκείνου του τραγουδιού που έκανε η Φρίτζ εκείνο το βράδυ... το είπα και στον Πανόσοπαδο εδώ που είναι;
για μένα δεν ήταν ένα ματς... ήταν η Σμύρνη ολόκληρη να τραγουδάει δυνατά πάνω στα ξύλα του γηπέδου... σας το λέω εγώ πιστέψτε με!
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι σόι πράμα ήτανε εκείνο το βράδυ ρε φίλοι;;; Η Σμύρνη είχε βγάλει όλους της τους τραγουδιστές στη σύνθεση των γκολάντ!!! Μα εμένα εκεί βρισκόμουν σ' εκείνο το φαγάκι του γηπέδου με ένα κουλούρι σουσάμι στο χέρι να τραγουδώ αμνιά κι εσύ Πανόσοπαδο εκεί δίπλα νάχεις φτύσει στον αέρα σα τις σκοτούρες του Θωμά!!! 🤣🍿
Να θυμάστε εκείνο το τραγούδι του Μπάιρον που έβγαλαν οι φίλοι εκείνοι στους κόλπους;;; "Θέλω ένα τραγούδι σαν τον Φρίτζ τώρα!" κι εγώ ξέχασα την υπόλοιπη βραδιά!!! Από τότε φοράω μόνιμα γυαλιά ηλίου μέσα στο γήπεδο αλλιώς με πιάνουν τα δάκρυα!!!
Και τώρα που σου βγάζω αυτή την κουβέντα τον Πανόσοπαδο ο VARstimeni μου: Ρε φίλε μου πως σκόνταψες εκεί στην Αθήνα στις εξέδρες;;; Πρέπει να ήσουνε πιo ψηλός από τη Σκόνη εκείνη!!! 😂
Να πω μια αλήθεια;;; Πιστεύω πως εκείνη την ημέρα έκανε πρακτική η ίδια η Μαίρη Τρικκούκη στο γήπεδο... γιατί μόνο εκείνος μπορούσε να τραγουδάει τόσο δυνατά πάνω στα ξύλα!!! ❤🔴🤡
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿