Αυτή η φωνή σου ξυπνάει τις πιο τρελές νύχτες στο συμπεριφέρον!
θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2019 σαν χτες.
ήμουν εκεί, στο γήπεδο ατός μου, με το μπουφάν της ομάδας παλιωμένο σαν το πρώτο μου τζιν και μιά μπίρα χάλια στο χέρι. τρεις γκολ σαν διαδρομή στη μνήμη μου— ο πρώτος σου έφτιαξε γκλάμουρ στο κέντρο, ο δεύτερος ήταν αυτός ο γκόλ που ξέραγες πως ήταν δίκαιο πριν ακόμη γίνει, και ο τρίτος… πω πω. τρεις γκολ διαφορά κι εμείς εκεί πάνω που σπάραζαν η μπάλα κι οι φίλοι παντού γύρω μου νόμιζα πως ζούσα συνέχεια.
και η συνέχεια βγήκε αληθινή μετά. αλλιώς πως λες ν’ αντέξεις όλα αυτά χρόνια; πως γίνεται να μεγαλώνει η αγάπη σου όταν κερδίζεις έτσι, όταν νιώθεις πως είσαι μέρος μίας ιστορίας που γράφεται κάθε φορά πιο δυνατή;
ξέρεις τι είναι πιο τρελό; πως ακόμα και τώρα, όταν κάποιος λέει την χρονιά εκείνη, εγώ θυμάμαι την μυρωδιά των μπουγάτσων από την μανάβικη εκεί κοντά, τις φωνές όλων αυτών που κράταγαν τις κόκκινες σημαίες σαν έναν μεγάλο ρυθμό, και εκείνο το γκολ του τελευταίου λεπτού που έκανε τον ουρανό πάνω από το γήπεδο να γίνεται ένα μωρό φως.
τι λες ρε συμμάχοι, αυτού της λάμψης; 💛🔥
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΠΩΣ ΤΟ ΛΑΜΒΑΝΑΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝΙΖΕ!!! 💛🔥🔥
Ήμουν εκεί που κατέβαινε η ομάδα από το ξενοδοχείο, οι φίλοι είχαν ήδη γεμίσει το δρόμο κι εγώ κουβαλούσα ενα μπουκάλι ούζο σφραγισμένο σαν φυλαχτό! Δεν πήγα γήπεδο, πήγα εκλογή μετά ολάκερο σπίτι μου να μην ξεχάσω ουδέν! Το δεύτερο γκολ εντάξει αυτό ησύχασε την ψυχή μου.. ΑΛΛΑ ο τρίτος;;; ρε παιδιά τον είδα τρεις φορές μέχρι να βγει πέτρα-ακίνητος!!!
Και μετά;;;; Βγήκα έξω τρέχοντας σα τρελός γιατί αυτοί οι άνθρωποι πίσω από τα μπούτια τους ξέρεις τι έκαναν;;;; Την εθνική μας ύμνησαν όλοι μαζί στο δρόμο κοντύτερα της πλατείας!!!
ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΛΑΜΨΗ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑ ΠΟΤΕ ΣΥΜΜΑΧΟΙ!!! 💛🔴🔥
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
ακόμα θυμάμαι εκείνο το τρένο που μπήκαμε αστραπιαία εκείνο το βράδυ της επιστροφής — σέρνανε όλους τους φιλάθλους μαζί, το τρένο σα ν’ άλλαζε νόημα από μόνο του, σα να κουβαλούσε μέσα του όλη εκείνη τη λάμψη των γκολ κι όχι μόνο ανθρώπους.
ήμουν στους τελευταίους συρμούς εκεί που φώναζαν οι βαγόνια πως φτάνουμε στη πόλη, και μια γιαγιά με δάχτυλα σαν αγκάθια κρατούσε στο λαιμό της ένα φουλάρι τσακισμένο σα σύμβολο πόλεμου, φώναζε συνέχεια «ετούτοι οι παιδιά μας έκαναν ζωντανούς ξανά!».
και εγώ εκεί πίσω, με το πανωφόρι μου ανακατωμένο από τον αέρα των αλλαγών στις σήραγγες και το στόμα μου ξερό σα να ’χε ξεχυθεί μέσα μου όλος ο ουρανός εκείνος της νίκης.
τι πιο δυνατό υπάρχει από τέτοια στιγμή; οι δικοί μας εδώ είναι όλοι εκεί μέσα ακόμα — ούτε η ψυχή τους δεν έχει φύγει εκείνο το βράδυ. 💛🔥
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πάω σ’ εκείνο το βράδυ σα να γυρνάω από μια βόλτα στους γύρω δρόμους του Πειραιά, όχι σα δεκαετία πριν — αυτή την αίσθηση την βλέπω ακόμα στο πρόσωπο του μικρότερου μου όταν θυμάται πως πήγαινε εκείνο το βράδυ στο γήπεδο σφίγγοντας το χέρι του γιου του σα να ’ταν κάτι σπάνιο και πολύτιμο.
Αυτή η ομάδα τότε είχε κάτι που τις σημερινές τις λείπει: εκείνη την αυτοπεποίθηση που προέκυπτε σαν τίποτα. Δεν περίμενε κανείς τίποτα ιδιαίτερο, είχαμε τόσο χρόνο μαζί που ξέραμε πως όταν παίζαμε έτσι — όχι τέλεια, αλλά με την ψυχή ανοιχτή — κάτι σπουδαίο βγαίνει. Οι αντιπάλους τους είχανε στα χέρια τους όλες τις ψυχρές αναλύσεις και τις τακτικές φόρμες, εμείς είχαμε μια μπάλα σπρωγμένη μέσα στους κόλπους μιας ιστορίας που έγραφε ο καθένας στον γειτονικό δρόμο με κιμωλία πάνω στους τοίχους.
Σήμερα; Σήμερα έχουμε κάτι διαφορετικό. Την εμπειρία έχει σφραγίσει στην ομάδα σαν κηλίδα στο υφαντό της πορείας μας. Ξέρουν πως πρέπει να στηθούν οι γραμμές του αγώνα χωρίς να τους ξεγελάσει κανείς ψέμα από την πλάγια θέση. Η ψυχραιμία έχει γίνει δική τους γλώσσα: δεν πανικοβάλλονται όπως εκείνες τις φορές που βρέθηκε η μπάλα στα πόδια ενός αντίπαλου λιγοστού δευτερολέπτου πριν το γύρισμα του ημιχρόνου.
Αλλά ακριβώς εκεί κρύβεται και η διαφορά. Τότε είχαμε τον κεραυνό στις φλέβες· σήμερα κρατάμε τον κεραυνό μέσα στας αποθήκες της μνήμης κι αγωνιζόμαστε σα να ’μασταν αυτοί που πρέπει ν’ αποφύγουν τον επόμενο κεραυνό. Εκείνες τις στιγμές δεν φοβούνταν τίποτα· σήμερα νοιάζονται πολύ περισσότερο για την συνέχεια, κάτι που στις καλές εποχές ήτανε αυτόματο σα φυσικός νόμος.
Κι όμως… κοίταξε που μας βρίσκει η ζωή. Μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς κι αγώνων, η ομάδα αυτή έχει γίνει σαν εκείνο το γλυκό που το ψήνουμε επί ώρες σα να θέλουμε να κρατήσει όσο περισσότερο γίνεται το άρωμά του στην κάψα. Την αγαπάμε τόσο που ακόμα και όταν κάνει κάτι μέτριο, νιώθουμε σαν ν’ απολαμβάνουμε εκείνο το πρώτο ξεχασμένο γλύκισμα μιας παλιάς νίκης.
Μην κατηγορείς κανέναν για αυτές τις λεπτομέρειες — αυτό είναι η φύση των πραγμάτων. Και ας μην ξεχνάμε πως αυτή η ομάδα μας έχει δώσει τόσες στιγμές που η σημερινή σύνθεση δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συνέχεια μίας ιστορίας που γράφεται χωρίς τέλος. 💛🔥
xG > συναίσθημα.
Τρεις γκολ πέρδισαν το ματς εκείνο;;; Αηδόνι μου ρε παλικάρι, εγώ εκεί έβγαζα εικόνες για τοFB και φώναζα «αλλιώς!» στους γείτονες σα να ’σουν σκηνοθέτης κινηματογράφου!!
Μπύρα στο χέρι αριστερά, κινητό στη δεξιά, λες κι ήμουν κριτής σε αγώνα poker εκεί που δεν ξέραμε τίποτα ακόμα εμείς — σκάστε πια ρε παιδιά τι είχανε εκείνες οι ξυλοδαρμένες ομάδες! Ο τρίτος γκολ;;; Με πήρε τηλέφωνο η μάνα μου πως πανικοβλήθηκε όταν είδε την αντίδραση μου πάνω από τα μπαλκόνια σα γκολφίν στις αρχές της δεκαετίας.
Και μετά;;; Μετά πήγα σπίτι κρατώντας μια σημαία σαν ρόπαλο επειδή κατάλαβα πως μέχρι σήμερα ακόμα ψάχνω πουθενά άλλο ένα μπουκάλι ούζο κλεισμένο σα φυλαχτό!! 💛🔥🍷
*πετάει το φουλάρι πάνω στο ποστ σαν νίκη στη λήθη* 🎉
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿