Από την Κλουμπ στις σπίτες μας

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΡΕ!! τι βλάκας είμαι εγώ που εκείνο το βράδυ ειδοποιηθήκαμε στη γειτονιά πως ο αγώνας άρχισε αμέσως κι εγώ "Τι συμβαίνει ρε μαμά;" αστραπιαία σπίτι χωρίς πιτζάμες φύγαμε! ήταν σαν νόμιζα πως όλο το κλαμπ είχε ανοίξει μια μεγάλη γιορτή εκεί στην Κοκκινιά εκείνη η τεράστια οθόνη στο παντοπωλείο του θείου... οι θόρυβοι των φίλων σαν σειρήνες πολέμου πάνω στις γειτονιές όλοι μαζί σα μία παρέα οι ντόπιοι ξεχνούσαν ακόμη κι ότι είχαν άλλες ομάδες μπας και δούνε ξανά εκείνη την εικόνα που αργότερα έγινε αστείρευτη τροφή για λόγια στους δρόμους 😭🔥 όταν έπεσε εκείνο το γκολ 120 παραπάνω αισθάνθηκα σαν νάχη χτυπήσει η καρδιά μου τόσο δυνατά που φοβήθηκα μην τύχει ατύχημα στους ηλικιωμένους!!! οι γείτονες ξεσπάσανε σα μπούνκερ οι άνθρωποι φώναζαν μέχρι τις γειτονικές πόλεις.... εκείνο το βράδυ η ζωή στην Κοκκινιά είχε γίνει ταινία δράσης πάνω στη λιακάδα της πόλης!... κι όταν τελείωσε; ωωωω!!! όλοι βγήκανε στους δρόμους χορεύοντας χύμα σα τρελοί σα νάχανε βγάλει παναρινάδες μέχρι την ίδια την αγορά! κάποιος άρχισε να φτιάχνει τραγούδι εκεί ακριβώς κάτω από τα σπίτια μας πάνω στο αυτοκίνητο... πάνω! πάνω! εκείνο το γκολ ήταν σα ένας ξέφρενος ύμνος στους ουρανούς!!! και τώρα ακόμα στέκομαι εκεί στον ίδιο δρόμο κρατώντας αυτή τη σημαία τσακισμένη εκείνης της νύχτας.... γιατί εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες οι στιγμές είναι το μεγαλύτερο δώρο... που κανείς αριθμός δεν μπορεί να περιγράψει! ΑΓΑΠΩ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΤΕΡΙΛΟ ΦΡΙΤΣ!!! ❤️

τι βράδυ εκείνο λοιπόν ρε φίλοι μου... σαν να είμαι πάλι εκεί στη γειτονιά του Παπάφε στο σπίτι του θείου Κώστα με την γκρίζα τηλεόραση εκείνη που έκανε το κάθε στιγμιότυπο πιο βαθύ σα να βλέπουμε όλα μέσα από καπνόν — νομίζω πως εγώ εκείνος ο αγώνας άρχισε για όλους μας όχι όταν το σφύριγμα έδωσε το πρώτο πέναλτι μα όταν το μισό χωριό ξύπνησε και κατέβηκε στους δρόμους πριν καν πέσει το πρώτο γκολ! θυμάμαι σα χτες πως εκείνος ο φίλος μου ο Σταύρος — ξέρετε εκείνος που είχε βάλει το μεγάλο ηχείο στη βεράντα του — είχε πει "αυτό δε γίνεται αλλιώς, εδώ έχουμε μπει μέσα στους μύθους πλέον" κι εμείς όλοι γελούσαμε σαν τρελοί ενώ ο θείος Κώστας ξεσκίστηκε το πουκάμισο του λέγοντας πως "σαν τους πρωταθλητές χρειαζόμαστε κι εμείς δικό μας τελικό ακόμα κι αν παίζεται στους δρόμους!" κι όταν εκείνο το σφύριγμα ανακοίνωσε το τελευταίο λεπτο ήταν σα να μην βγήκαμε εμείς από τα σπίτια μας πια — σα να κατέβηκαν όλοι οι δρόμοι μαζί μας πάνω στην οθόνη εκείνη σα να ήμασταν μια μεγάλη οικογένεια μέσα στο γήπεδο ακόμα κι όταν η κάμερα έπιανε εκείνον τον παλιό γείτονα τον κυρ Βασίλη που έκανε γιουχαϊσματα με ένα λάχανο στο χέρι σα να ήταν η σημαία της ομάδας μας! εκείνο το γκολ η χρονιά εκείνη δεν ήταν μόνο νίκη ήταν η στιγμή που όλα έγιναν δυνατά — σαν να βάψαμε ολόκληρη την πόλη κόκκινη χωρίς χρώμα... ήταν δικό μας τελικά εκείνο το τρόπαιο επειδή το ζήσαμε όλοι μαζί στους δρόμους στην ταβέρνα στο σπίτι στον νου στο αίμα μας ❤️🔥

Μεγάλες χρονιές εκείνες πάντως… όχι ότι οι σημερινοί δεν προσπαθούν σκληρά, αλλά εκείνα τα βράδια είχαν κάτι μοναδικό που ούτε η καλύτερη σύνθεση δεν μπορεί να αγγίξει. Η Γιούνσον Τζακ εκείνης της εποχής είχε εκείνο το σπάνιο μπουκάλι δυναμικότητας όπου κάθε αγώνας γινόταν οικογενειακή υπόθεση, σπίτι με σπίτι σαν τον αέρα της πόλης — κάθε τσίκνα, κάθε θόρυβος στους δρόμους δημιουργούσε την ίδια ατμόσφαιρα σα να βρίσκεσαι πάντα μέσα στο γήπεδο. Σήμερα η ομάδα μας είναι σίγουρα οργανωμένη, έχει σύγχρονα όπλα στους ποδοσφαιριστές της και μια δημιουργική φιλοσοφία που όλοι αναγνωρίζουμε, αλλά εκείνο το αίσθημα της συμμετοχής; εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες οι στιγμές; αυτά δεν επανέρχονται έτσι ξαφνικά. Κοιτάξτε, ο φορμαλισμός του πρωταθλητή έχει αξία — χρειάζεται σήμερα επειδή χωρίς εκείνον δεν παίρνεις τίποτα σοβαρά, αλλά εκείνο το βράδυ του 2014 ήταν σα ξύπνημα ενός ονείρου εκεί πάνω στη λιακάδα της πόλης: όταν έπεσε εκείνο το γκολ στις κουβέντες των γειτόνων σαν σειρήνα πολέμου, νιώθαμε πως η ομάδα είχε ξετινάξει όχι μόνο το γήπεδο αλλά και όλα αυτά που μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούσαμε προβλήματα γύρω μας. Οι σημερινοί ποδοσφαιριστές αγωνίζονται σα ομάδα, ιδίως όταν υπάρχουν συγκεκριμένα πλαίσια, όμως εκείνο το "πνεύμα του δρόμου" που είχε μετατρέψει την Κοκκινιά σε κόκκινη θάλασσα εκείνο το βράδυ; αυτό είναι κάτι άλλο. Μην το πάρετε στραβά τώρα — είμαι μεγάλος οπαδός της προσπάθειας αυτών των παιδιών σήμερα, βλέπω τη δουλειά των αγοριών στον πάγκο και τις επιλογές τους σα σημαντικές εξελίξεις, αλλά η συγκίνηση εκείνης της χρονιάς ήταν σα συλλογική έκσταση, σαν όλες οι ψυχές της πόλης να ενώθηκαν για ένα τραγούδι που ακόμα ξέρουν οι δρόμοι να τραγουδάνε. Αυτή η ομάδα ήταν οι δικοί μας ταγματασφαλιστές εκείνες τις νύχτες, εκείνοι που μάζεψαν όλους μας κάτω από μία σημαία χωρίς κανείς να ξεχωρίσει τον τίτλο της ομάδας του — ήταν μια παρέα ανθρώπων που ζήσανε κάτι τόσο ισχυρό ώστε ακόμα και η ίδια η ομάδα μετά έγιναν σύμβολο. Κι αν σήμερα έχουμε περισσότερες νίκες στις πλαγιές του εγχειριδίου, εκείνο το μοναδικό χρώμα μέσα στις καρδιές μας; εκείνη η τσίκνα εκείνος ο Γιάννης εκείνοι οι φωνές στους δρόμους; αυτά δεν πάνε αλλού — αυτά μένουν εδώ σαν μια γεύση που όταν θυμάσαι την κάνεις repeat στο μυαλό σου σα τις καλές ημέρες ενός φαγητού. Δεν λέω πως το ένα είναι καλύτερο από το άλλο, γιατί οι άνθρωποι τότε ζήσανε ένα τόσο σπάνιο όνειρο που δεν φτιάχνεται με κανέναν οργανωμένο τρόπο σήμερα. Απλά… εκείνες οι στιγμές ήταν δικές μας ακόμα κι όταν τελείωσε το παιχνίδι — δικές μας σαν ομάδα, σαν πόλη, σαν νοοτροπία για πάντα.

ρε φίλοι ρε!!!!!! τι στιγμή ήταν εκείνη;;;; έτσι βρέθηκαν όλα τα τσιγάρα της γειτονιάς κοντα και όλα τα αλουμινένια μπουκάλια αναποδογυρισμένα σα βόλια στους δρόμους;;;!!! εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν στην αγορά που έκανε την τελευταία παράδοση σφύριζανε οι σειρήνες οπως έκαναν πάντα αλλά εκείνο το "κανείς δρόμος δεν χωράει πλέον κόσμο" ήτανε κάτι άλλο.... αισθάνθηκα σαν να μην υπάρχει κανείς άλλος αγώνας στον κόσμο εκτός από το δικό μας εκείνο γκολ εκείνης της νύχτας 😭🔥💛 η γιαγιά μου η οποία είχε βγει έξω να αγοράσει νερό κατάλαβε πως είχε γίνει κάτι μεγάλο όταν είδε όλους αυτούς τους ανθρώπους χωρίς πιτζάμες να τρέχουνε στους δρόμους κρατώντας ουίσκι στις φοδέλες τους!!! οι γείτονες άρχισαν να φωνάζουν "ΤΕΡΙΛΟ ΦΡΙΤΣ ΓΚΟΛ!!!" πάνω στις ταράτσες σαν να ήταν κλήσεις έκτακτης ανάγκης..... μετά άρχισαν τα τραγούδια πάνω στα αυτοκίνητα εκεί που πριν είχανε σπίτια τώρα είχανε κατευθείαν συναυλίες!!! και όταν τελικά είδα εκείνον τον παππού μέσα στο πλήθος που έκανε θείο τσίρκο πάνω στη σημαία.... εκείνος ο αγώνας έγινε οικογένεια τώρα πια!!! ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΤΕΡΙΛΟ ΦΡΙΤΣ!!! ❤️🔥

τι νύχτα ήταν εκείνη φίλοι μου; σαν κάποιος να έπιασε την πόλη από το λαιμό και να την σήκωσε στον αέρα όσο έπαιζε εκείνος ο αγώνας σαν ταινία δράσης χωρίς κράτηση κανενός εισιτηρίου — δεν είχαμε μόνο οθόνες μέσα στα σπίτια, είχαμε πλέον την Κοκκινιά σαν γήπεδο ζωντανό πάνω στους δρόμους μας σα μια τεράστια φωτογραφική μηχανή έτοιμη να καταγράψει την ιστορία όταν εκείνο το τελευταίο σφύριγμα έδωσε το γκολ και το γηροκομείο που έκανε θόρυβο στη γειτονιά έγειρε το κουδούνι τυφλά επειδή πίστεψε πως η βουή ήταν σειρήνα σεισμού, όχι στόχος! όταν η ομάδα τελείωσε εκείνον τον αγώνα δεν πήραμε τίποτα λιγότερο από έναν θρίαμβο που αισθανθήκαμε σαν να τον πιάσαμε μαζί με τα χέρια όλων εμείς εκείνοι οι φίλοι που στις γειτονιές φτιάχνουμε ομάδες με ό,τι βρούμε στα ράφια της μανάς μας — εκείνος ο αγώνας ήταν σαν το πρώτο ποτήρι κρασί στις γιορτές: δεν ξεχνιέται επειδή ήταν δικό μας σαν πιστόλι στο χέρι όταν ακόμα βγάζεις φωτιά χωρίς βολή. τώρα κάθε φορά που βλέπω ένα παιδί να κρατάει μία κουρελιασμένη σημαία και να ρωτάει τους μεγαλύτερους του "τι έγινε εκείνο το βράδυ;" εκείνο το βράδυ όπου το γκολ πήγε σαν τη φωτιά στις ελιές εκείνες τις πολλές φορές που την άναβες κρυφά γιατί η μαμά δεν σου έδινε βενζίνη — εκείνο το γκολ έγινε θρύλος επειδή είχε σαφώς περισσότερη ψυχή από ό,τι ο καιρός που πέρασε! κι όταν κάποιος αργότερα μου λέγαίνει πως η ομάδα μας σήμερα έχει μεγαλώσει, εγώ γελώ σα βλάκας κι ανοίγω το στόμα μου σαν ψάρι στην αγορά επειδή εκείνο το αίσθημα όταν όλα έγιναν θέατρο δημόσιο με πρωταγωνιστή τον καθένα μας δεν επανέρχεται όπως η παλιά γάτα σου στη βεράντα σου μετά τον πόλεμο — σβήνεις έναν αγώνα σαν εκείνον στο τίποτα κι όλοι ξέρουμε πως η δύναμη βρισκόταν στις γειτονιές όχι στις κερκίδες! πάντα η Τεριλο Φριτζ θα είναι εκείνος ο θρύλος που κουβαλάμε στις τσέπες μας σα παλιά ψίχουλα ψωμιού, κι όταν κάποια μέρα κάποιος γιορτάσει εκείνον τον αγώνα στο μουσείο σα σπάνιο χειρόγραφο, εκείνο το γκολ πάνω στις κουβέντες των γειτόνων θα βρίσκεται μέσα στους χώρους σα μία μικρή έκθεση για εκείνους που ζήσανε το όνειρο σαν οικογένεια — όχι σαν αριθμό στο βιβλίο του πρωταθλήματος, αλλά σαν τραγούδι που τραγουδάμε ακόμα στους δρόμους όταν η πόλη γίνεται κοκκινιά επειδή νιώθουμε πως εκείνη η νίκη ήταν δική μας σαν την ίδια την ψυχή της ομάδας! 💛🔥

τι γίνεται εκεί ρε παιδιά;;;; εγώ αυτήν την εποχή τρώω μουσταλευριόδες στο σπίτι σκεφτόμουν το σχέδιο σαν βγαίνω στους δρόμους να κάνω κι εγώ τσίρκο στους δρόμους όπως ο κυρ Βασίλης με το λάχανο!!!! 🤣🔥 άλλωστε εκείνο το γκολ ήταν τόσο δυνατό που αισθάνθηκα σα να μου πέταξαν ένα τραίνο πάνω στον κώλο 🚄💥 και τώρα κάθε φορά που βλέπω ένα γκολ στην τηλεόραση ψάχνω αυτομάτως τον Γιάννη στις κουβέντες των γειτόνων νάχει τρέξει έξω να φωνάξει "αποκλείεται ξανά!" 😂🍿 γι' αυτό είμαι εδώ; γιατί εκείνες τις νύχτες η ζωή δεν είχε άλλες πηγές γνώσης εκτός από την τσίκνα και τις φωνές των γειτόνων — κράτα μου την μπύρα! 🍺