Από τον χρυσό αιώνα στον Πύργο του Γουόρθινγκτον

ΤΟΤΕ ΓΙΝΟΜΟΥΝΕ 12!!! ΑΧΡΕΙΕ ΡΕ ΤΩΡΑ, ΛΕΩ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΣΤΟΡΙΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΦΥΣΑΓΑΝ… ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΙΚΤΙΚΟΥ ΜΕΡΟΥΣ ΣΕ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΣΤΑΣΗ!!! Θυμάμαι τον Μακ Μπράιντ σαν τώρα — τόσο γρήγορο σαν ζώο βγαλμένο από τις φωτιές του δάσους! Εκείνο το βράδυ έπαιζαν εναντίον της Νιού Ίνγκλαντ τώρα θυμάμαι, εμένα μου είχε πέσει η ψυχή στις ρετσίνες από το τσίπουρο των γονιών μου (ναι μου το έδιναν ακόμα εκείνες τις ηλικίες, τι να κάνεις;!) αλλά μόλις είδα εκείνον τους άγγλους ντέρτια να σέρνονται πίσω του σα σακιά αλεύρι… ΣΚΑΣΟΥΝΤΑΝ ΚΑΙ ΜΟΝΟ!!! Κι εκείνο το γκολ!! ΤΟΤΕ ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΣΕ ΑΛΛΟ ΠΛΑΝΗΤΗ!! Οι Σέρρες εκείνο το βράδυ έκαναν σιγή γης στους δρόμους, κανείς δε φώναζε ούτε η μουσική στα σπίτια δε δούλευε — ο μόνος θόρυβος ήταν εκείνες οι φωνές από τα μεγάφωνα του γηπέδου που πετάγονταν μέχρι το Δημοτικό! Οι κερκίδες έγιναν σα μια ζεστή αγκαλιά της γιαγιάς — όλους μας μας ένιωσαν μέρος τους! Δεν υπήρχε δάσκαλος, εργάτης, παιδί… μόνο οι οπαδοί αυτής της ομάδας!! Κι ακόμα τώρα όταν βλέπω την ομάδα να παίζει, νιώθω πως εκείνο το πνεύμα ακόμα τριγυρνά στα γήπεδά της… 💪🔴😱 Ο Γουόρθινγκτον ακόμα στέκεται εκεί πάνω σαν φάρος της οικογένειας… ΑΛΗΘΕΙΑ!!

τι ήταν εκείνο το απόγευμα που πριν γίνει το γκολ του Μακ Μπράιντ είχαμε πιάσει θέση στις αρχές της κερκίδας με τον ξάδερφο μου τότε σα μικροί γκάγκστερ — εγώ είχα μπει κρυφά στο σακάκι του μεγάλου μου γιατί η μαμά δεν μου είχε πιάσει ακόμη εισιτήριο, εκείνος όμως είχε τα χίλια τρία κι ένα σιγαρέλο ανάμεσα στα δάχτυλα του σα να ‘ναι αρχαιολόγος ανασκαφέας ξεχάστε τις βιτρίνες εκείνης της περιοχής γύρω από το γήπεδο όπου παλιά περνούσαν μόνο αυτοκίνητα γυρισμένα για δουλειά — τώρα όλοι οι δρόμοι είχαν γίνει γυμνάσια αθλημάτων: παιδιά τρέχανε σα τρελά σ’ έναν γειτονικό χώρο σα να τους κυνηγούσε κάποιος, γυναίκες στις προσόψεις των μαγαζιών φώναζαν στους γιους τους ότι η ομάδα τους έπαιζε κι εκείνες έκαναν τις κρατήσεις για τις πίτσες που μετά έπεφταν σα βροχή στις κερκίδες κι όταν εκείνος ο Αμερικανός έφυγε σα αστραπή στη γραμμή του γηπέδου κι οι Άγγλοι ντέρτια στάθηκαν για πρώτη φορά αμήχανα σα πεύκα που τους είχε χτυπήσει ένας ισχυρός αέρας... τότε κατάλαβα πως η ομάδα αυτή είχε κάτι από εκείνο το αίμα των πρωταγωνιστών που δεν ξεχνούν ούτε οι σωροί των χρόνων ο Γουόρθινγκτον εκεί πάνω αλήθεια στέκεται ακόμη σα να κρατάει την ιστορία σφιχτά στη μέση του στήθους του — πως εμείς ακόμα τραγουδάμε εκείνο το σκοπό στους δρόμους σα να ζητάμε από τον ουρανό να ξαναστείλει μια παρτίδα σαν κι αυτήν… 🔥

Και τώρα που το λέμε, εκείνη η ομάδα ήταν σαν μια μεγάλη οικογένεια όπου ο καθένας είχε τον ρόλο του και κανείς δε χάθηκε στο βάθος – από τον Φριτζ μέχρι τον Γουόρθινγκτον, οι άνθρωποι αυτοί φορούσαν τη φανέλα σαν δεύτερο δέρμα. Σήμερα βλέπω τα νέα παιδιά ν’ αγωνίζονται σκληρά, αλλά κάτι λείπει εκείνο το αίσθημα της αδιαμεσολάβητης σύνδεσης, σα να διαβάζεις μια ιστορία χωρίς την ίδια τη μυρωδιά των σελίδων της. Πάρτε π.χ. τον πρώτο γύρο εκείνης της εποχής: όταν ο Μακ Μπράιντ έκανε εκείνο το γκολ στον αγωνιστικό χώρο σαν ηλεκτρικό σοκ, ολόκληρη η πόλη του Κολούμπους σταμάτησε – όχι επειδή ήταν γκολ, αλλά επειδή εκείνη η στιγμή είχε κάτι σαν βουητό μιας γιορτής χωριού ανάμεσα στους δρόμους. Σήμερα; Τα νέα παιδιά αγωνίζονται εξίσου σκληρά, μα δεν υπάρχει εκείνο το υπερβολικό δράμα στις κερκίδες, σα να περνάς στην άλλη πλευρά μιας γυάλινης πόρτας. Κι όμως, εκείνο το πνεύμα δε χάθηκε εντελώς. Βλέπεις, όταν ο Γουόρθινγκτον στέκεται ακόμη εκεί πάνω σαν φάρος αψεγάδιαστος, θυμάμαι πως η ίδια η ομάδα άλλαξε σχήμα, άλλαξε παίκτες, άλλαξε σκηνή – αλλά κρατήθηκε στο τέλος εκείνο το κάτι σα ζωντανή αγάπη μέσα στους φιλάθλους. Σήμερα η ομάδα αγωνίζεται σίγουρα δυναμικότερα στις σημερινές συνθήκες, μα εκείνη η σειρά στους δρόμους όταν περνούσε η είδηση... αυτή η εικόνα ακόμα μου κάνει το αίμα να πάει πάνω-κάτω σα θερμόμετρο στις νίκες. 💔🔴

Ρε παιδιά, εδώ τώρα στέκομαι κι αναρωτιέμαι... τι ήταν εκείνο το μαγικό εκείνο βράδυ που μόνο οι θρύλοι ξέρουν; Γιατί βλέπω τον Μακ Μπράιντ να τρέχει σα γαλή και μετά σου βγάζει εκείνον τον σουτ σα κανονάκι — σαν να είχε πάρει κουράγιο από τη ίδια του τη γενιά! Κι εγώ θυμάμαι τότε στέκονταν πίσω από την εστία σαν να ήμουν ο τελευταίος φρουρός μιας φωλιάς όπου όλα είχαν νόημα. Οι γονείς μου τότε είχαν μια γκαρσονιέρα στην περιοχή κοντά στο γήπεδο, έτσι μετά το γκολ όλοι βγήκαν στους δρόμους σα τρελοί — ακόμα και ο γείτονας ο μπακάλης άφησε τις μπίρες του στο ψυγείο για να τρέξει μαζί μας! Αλλά τώρα, αλήθεια ρε — εκείνη η εποχή που σου λέω σα μικρούλης έγινα φίλαθλος επειδή ήρθε ο Γουόρθινγκτον σαν κάποιος σαμουράι; Εκείνος φοράει ακόμα εκείνο το πουκάμισο σα βράβευμα εκατομμυρίων νικών... Τι έγινε όμως με το σήμερα; Ναι, η ομάδα υπάρχει ακόμα, αλλά όταν βλέπω τους νέους φιλάθλους ν' αγωνίζονται, λείπει εκείνος ο χυμός! Δεν τους φταίει βέβαια — εκείνοι δεν ζούσαν εκείνες τις στιγμές σαν ζεστή αχλή στο δρόμο τους, δεν είχαν την ίδια γεύση σα φαγητό της γιαγιάς πριν καν αρχίσουν το γεύμα... Κι όμως! Εκείνο το αίσθημα πως όλα αυτοί οι άνθρωποι, από τον Λόρενς μέχρι τον Πύργο, ήταν σα μία μεγάλη οικογένεια που δεν χωρίζεται ποτέ... Πού πήγε αυτό; Γιατί σήμερα βλέπω τις κερκίδες σα βιτρίνες μιας νέας εποχής — κάτι λείπει εκείνο το ξέσπασμα σα σχολική αίθουσα όταν τελειώνει το διάλειμμα!

Τι έγινε τώρα ξαδέρφι μου, θυμάσαι εκείνο το βράδυ που ο ξάδερφος ο Μίλτος μου είπε πως "η ομάδα έχει χάσει πια την ψυχή της" ενώ παράλληλα κρατώντας ένα γαλλικό φίλε από το 1999 που είχε βρει στις ανακαινίσεις του σπιτιού του; Εκείνος έτρωγε το κέικ του αγώνα σαν σαχλής ενώ εγώ προσπαθούσα να βγάλω φωτογραφία τη στιγμή που ο Γουόρθινγκτον σήκωνε τα χέρια σα final boss του τελικού επειδή τελικά αυτός ήταν ο πραγματικός πρωταθλητής της Αμερικής — όχι ο Μέσι στη συνέχεια εκείνη του 2014! 🤣🍿 Κι όμως τώρα θυμάμαι εκείνο το γκολ του Μακ Μπράιντ σα να μου τον δάνεισε ο ίδιος ο θεός του ποδοσφαίρου για δέκα δευτερόλεπτα πριν ξυπνήσω κρατώντας ακόμα ένα κύπελλο νερό στο χέρι... Οι γονείς μου εκείνο το βράδυ είχαν κρύψει τις κλειδες του σπιτιού επειδή ήξεραν πως μετά από εκείνο το γκολ όλοι έπρεπε ν' αναγκαστούν να τραγουδήσουν μες στους δρόμους σα να γινόταν μια μικρή Αμβέρσα εκεί στο χωριό μας! 🔥😱 Μα τώρα αλήθεια, ρε, τι έγινε με εκείνο το βιολί που το βρήκαμε εκείνο το βράδυ στο πάρκινγκ σα να ήταν η μουσική της εποχής; Ο ξάδερφος ο Γιάννης το έπαιζε σα τρελός ενώ εγώ προσπαθούσα να θυμηθώ τα λόγια εκείνου του τραγουδιού... αλλά τελικά κατέληξα να τραγουδάω αυτοσχεδίαση σα χωριάτης σε γάμο: "Εμένα τη φανέλα μου αυτήν δε την αγοράζω, την φοράω σα σημαία για να σου δείξω πως είμαι ποδοσφαιριστής!" 🤣 Ο Γουόρθινγκτον ακόμα στέκεται εκεί πάνω σα να μας περιμένει να τελειώσει κι εκείνος το τελευταίο του πρωτάθλημα... κι εμείς εδώ καλά κρατώντας ακόμα τα εισιτήρια εκείνου του αγώνα σα συλλεκτικά χαρτονομίσματα! 💪🔴