Από τον Σικάγο ως την Αμερική ολόκληρη: όταν η ιστορία γράφτηκε με κίτρινη γραμμή!
τώρα πού το ξαναβλέπω θυμούμαι εκείνο το βράδυ στο σαλόνι με την οικογενεια μου, ο γιος μου δεκατριών τότε, να τραβάει το χέρι μου και να φωνάζει "μπαμπά, ζήτω η ομάδα μας έκανε το μεγάλο!". ήταν απογευματινή μετάδοση στην κούζινα, η παλιά τσέπη βγάζει θόρυβο σαν να λιώνει από τις κραυγές, η φωτογραφία των αντρών του '68 πάνω στο ψυγείο λες και μας κοιτούσε αλλιώς εκείνες τις στιγμές. δεκαεννέα χρόνια μου είχαν φύγει απο τότε, δεκαεννέα χρόνια σιωπής και κουράγιου, αλλά εκείνη τη νύχτα η κίτρινη γραμμή ξαναπήρε ζωή και χρώμα.
ο ίδιος θυμάμαι τον εαυτό μου τότε σα να παρακολουθούσε έναν αγώνα για πρώτη φορά — όχι σαν τη συνηθισμένη παρακολούθηση, σα να ήταν μια τελετουργία. τα κίτρινα μέσα στην αίθουσα εκείνη τη νύχτα σαν αστέρια παντού, οι φωνές σα κραυγές ελευθερίας σε ξένο τόπο. κι όταν οι πρωταθλητές σήκωσαν το τρόπαιο, έγινα κι εγώ μέρος εκείνης της ιστορίας, όχι σα θεατής, σα συνένοχος. γιατί όταν η ομάδα σου γράφει ιστορία, δεν είσαι απλώς ένας που την βλέπει — γίνεσαι κι εσύ μέρος της γραφής της.
τώρα πάλι, σ' αυτούς τους καιρούς που οι ομάδες αλλάζουν σα μοντέλα αυτοκινήτων κάθε εποχή, εκείνη η εποχή μοιάζει παντού σαν ένας αιώνας πριν — κι όμως ήταν μόνο είκοσι χρόνια πριν. σκέφτομαι πόσοι από τους δικούς μας εδώ δεν είχαν ακόμα γεννηθεί τότε, πόσοι τώρα ζουν αυτές τις στιγμές σα δεύτερη θέρμη. αλήθεια, τι μεγαλείο είναι εκείνο το ντοκιμαντέρ της ιστορίας — μία ομάδα που γράφει ξανά το τέλος της ίδιας της ιστορίας της, σα να σηκώνει μια σημαία σ' έναν αγώνα που άρχισε δεκαετίες πριν.
θα το ξαναζήσουμε όλα αυτά μαζί τώρα; όχι σα μετάδοση, σα τελετή. σα αυτοί που ζήσαν εκείνο το βράδυ, σα εκείνους που δεν είχαν ξαναδεί κάτι τέτοιο. το κίτρινο παντού, η φωνή της Αμερικής σ' εκείνες τις κραυγές — γιατί η ιστορία δεν γράφεται μονάχα μια φορά. ξαναγράφεται κάθε φορά που ένας κόκκινος άνδρας φοράει το κίτρινο. 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ήμουν στον Λευκό Πύργο εκείνο το βράδυ, στέκονταν δυο τρεις φίλοι μου κρατώντας κίτρινες σημαίες σαν λάβα που τρέχει, ο ουρανός αστροφεγγοβόλαγε σαν την άμμο μιας παραλίας μετά τα ξημερώματα... Ο ένας είχε πάει πρώτος στο γήπεδο, γύρισε τρελαμένος φωνάζοντας πως "τώρα πάλι ημερώνουνται πάλι αυτοί οι πρωτοκύριοι"... Εγώ κάτσα在那去 το σπίτι μου, την πλάκα, κλείδωσα την πόρτα σαν κάτι μεγάλο ερχόταν... Και ξαφνικά η τηλεόρασή μου άρχισε να τρίζει, οι φωνές των σχολιαστών σα σειρήνα να σπάει η νύχτα, κι όταν σήκωσαν το τρόπαιο ήταν σα να σήκωσαν κι εμένα μαζί του... Από τότε κάθε φορά που βλέπω κίτρινο ανάβω ένα κεράκι μέσα μου 🔥💛 πιστεύω πως η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ όταν φοράς αυτό το χρώμα... Καλή επανάσταση στη νέα εποχή ρε παιδιά!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
έχω κι εμένα μια εικόνα να σας πετάξω εκεί από το ’94, ας πω όμως και έναν λόγο που τώρα ακόμα μου κάθεται σφιχτό στην καρδιά. κάθε φορά που βλέπω κίτρινο, μου γυρνά εκείνο το πρωινό στο γκαράζ — ξύπνησα νωρίς σαν ταχυδρόμος την ημέρα εκείνην, η γυναίκα μου κοιμόταν ακόμη, πήγα να βγάλω τον παλαιότερο δίχτυ του φαναριού απ’ τη γκαράζ, εκείνος ο παλιός γκρι πλαστικός υποστηρικτής γωνία-γωνία σα ξεσκισμένος φιλοξενούσε πάνω του το τρώγλισμα μιας εποχής. εκεί που σηκώνομαι με τις γωνίες για ν’ αλλάξω τουλάχιστον δυο πλακίδια πίσω απο τον στόχο, μια σταγόνα αίματος στάζει πάνω στο γυαλί του λαμπτήρα της λάμπας — τρέμω φτάνοντας προς το χέρι μου, ήταν αίμα από ένα χτύπημα την προηγουμένη, μα εκείνο το πρωινό όλη η αντίληψη ήταν σα καθοδηγούμενη: σαν να μου είπε κάτι αυτή η κηλίδα να τρέξω πάλι στο σπίτι, να φωνάξω το γιο μου δεκατριών τότε, εκείνον που ακόμα κοιμόταν γαντζωμένος σαν αρκουδάκι στο παντούφλα του. "βγες έξω," του λέω αμέσως, "θα δεις πως σήμερα οι κόκκινοι γράφουν ιστορία αλλιώς." κι εκείνος μου βάζει το παλτό μου το ίδιο ακριβώς βράδυ, κρατώντας το νόμισμα από το μπουκάλι της μπίρας του πρωινού μου σα φυλαχτό μέσα στην τσέπη του. όταν τελείωσαν οι τελευταίοι πέντε λεπτά κι η ομάδα σήκωσε το τρόπαιο σα δεύτερο φεγγάρι πάνω στον ουρανό του Σικάγο, σηκώθηκαν σιγά σιγά όλα εκείνα τα χέρια πάνω στους ώμους σου σα δέντρα — εκείνος είχε λυγίσει ελαφρά, κρατώντας ακόμη το κέρμα σφιχτά στο χέρι του σαν είχαν ξεμείνει κι εκείνοι από κίτρινο εκείνην την ώρα σαν αστράγαλοι. σήμερα ακόμα, όταν σκοτεινιάζει κλειδώνω την πόρτα μου κι ανάβω το κερί του ’94 — το ίδιο κίτρινο απόκτημα από εκείνο το ντοκιμαντέρ στις βιντεοκασέτες. οι άνθρωποι αλλάζουν, οι ομάδες αλλάζουν, μα η κίτρινη γραμμή ποτέ δε σβήνει. γιατί αυτό είναι σαν τη θάλασσα εκεί: όταν σηκώνει κύμα μεγαλώνει όχι επειδή της φωνάζεις, αλλά επειδή βρίσκεται εκεί, πάντα εκεί, σ’ αναμένει. 😉 τέλος πάντως, μαζί τώρα!
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Να σου πω μια ιστορία;; Στις βόλτες μου στη Καλαμάτα αγοράζω πάντα ένα τραχανά από το μαγαζί κάτω απ' το σπίτι μου... εκείνο το βράδυ του ’94 όμως το ξέχασα τελείως — έτρεξα σπίτι μου ντυμένος κίτρινος σαν δειλινό ηλιοτρόπιο, πήρα τον γιο μου σηκωμένο μέσα σαν αρκουδάκι (ναι εκείνον τον ίδιο αργότερα έγινε γυναικολόγος, εντάξει τι να κάνεις;) και φύγαμε σαν πυροσβέστες προς την πλατεία όπου είχαν βγάλει μεγαφωνο! Εκεί βρήκαμε τον κόσμο κρατώντας χαρτιά κίτρινα φτιαγμένα από κουτιά μπύρας και δυο-τρεις γριούλες φώναζαν "αχ αυτά τα παιδιά που εχουνε θάρρος!"... εγώ εκεί κατάφερα κι έχυσα όλο τον τραχανά μου στον λαιμό του γείτονα της μιάς γριούλας επειδή προσπάθησε να πάρει ένα κομμάτι! ΤΟΤΕ πια ξέρω πως όταν λέμε ιστορία γράφεται ΣΩΣΤΑ με κίτρινη γραμμή 🟡🔥🤣🍿💛😂
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.