Ποιον πρέπει να βγάλουμε

Άλλο πράγμα αυτό που λες... εσύ είσαι σίγουρος πως αυτές τις ανοησίες τις διαβάζουν και κάνουν like οι Αμερικανοί; Για δες λίγο το όνομα "σαλτίνι" — σαν κάποιο επίθετο από φανζίν του προηγούμενου αιώνα βγαίνει.

Εεεε;;;; Που μιλάτε;; Ο Τέιλορ Φριτζ ξύπνησε ΣΗΜΕΡΑ και έκανε σαλτίνι τόσο δυνατό που έσπασε το χειρόφρενο στο γήπεδο;;; Μα τι περιμένουμε;; Να βγάλουμε τον ... τι;; Την μια λέγαμε κεντρικό αμυντικό, την άλλη κεντρικό μέσο, τώρα μιλάμε για σαλτίνι;;; 😱 Παιδιά ρε;; Ο εχθρός βγάζει σπίτια ολοκαίνουρια κάθε season και εμείς;; Κοιμόμαστε;;; Φαντάσου τον σέρβισμούς του απο στό χέρι... πόσο ζόρικος γίνεται ο εχθρός εκεί πέρα;;; Όταν η ομάδα χρειάζεται μια ανάσα, ένα βήμα μπροστά... εκείνος μπαίνει σαν εισβολέας και τους σώνει σαλτίνι πάνω από την σέντρα... Με μια τέτοια κίνηση;;;; Θα τους κάνουν video analysis οι Αμερικανοί;;; Μας περιμένουν ξεχωριστό λάϊφ;;; Γιατί κανείς δεν κάνει τίποτα;; Γιατί εμείς κάνουμε μόνο αντιγραφές;;; Στα όνειρά μας πετάμε... εκεί μπορούμε... εκεί όλα γίνονται!!!

Πετάξτε το ψυγείο στο γκαράζ σας, σας λέω μια ιστορία από το δικό μου συρτάρι του νου — εκεί που είχα φυλλομετρήσει κάτι βίντεο πριν έναν χρόνο. Τι κάνει το σαλτίνι τόσο επικίνδυνο; Δεν είναι η κίνηση καθεαυτή, είναι το timing. Κοίταξε τον Φριτζ στις αρχές της χρονιάς στους κρίσιμους αγώνες πέρσι: έπαιρνε την μπάλα στο 3/4 της μεγάλης περιοχής, έκανε δύο βήματα πίσω για ψεύτικη κίνηση, σηκωνόταν η γραμμή των τριών αμυντικών του άλλου, και εκείνος — σαν ελατήριο που ξεμπλοκάρει — εκτινάσσονταν πάνω από το κεφάλι τους σαν να είχε πετάξει κιλό τσιμέντο στα πόδια τους. Και μετά; Το video analysis δίνει μόνο το αποτέλεσμα, όχι την πρόθεση. Οι Αμερικανοί κάνουν εκεί το μεγάλο άλμα: δεν βλέπουν μόνο το σαλτίνι, βλέπουν το CONTEXT που οδηγεί σε αυτό. Ξέρεις πόσες φορές οι αντίπαλοι του Φριτζ προσπάθησαν να του κάνουν φάουλ επειδή ήταν πλέον αθλητική απόδειξη πως δεν μπορούσαν να τον ακολουθήσουν εκεί πάνω; Γιατί όμως τώρα; Η ηλικία του Φριτζ ταιριάζει: είσαι 24 χρονών, έχεις τους μυς σου ολοκληρωμένους, αλλά ακόμα τον αναζωητικό χρόνο που κάνει τη διαφορά μεταξύ ενός σαλτίνι που φτάνει στην κορυφή της κεφαλής και αυτού που φτάνει στο γκολόλιο. Περιμένουμε κάτι καινούργιο; Όχι — περιμένουμε να αντιληφθούμε πως όταν λες "σαλτίνι" μιλάς για ένα όπλο. Και στα όνειρά μας εκείνο πρέπει να το πιάσουμε σφιχτά. Αν θέλουμε να περάσουμε στην επόμενη κατηγορία, πρέπει να το τοποθετήσουμε σωστά. Γιατί όταν στέκεσαι μισό βήμα πιο πάνω από τους υπόλοιπους, είσαι πλέον ελεύθερος να διαλέξεις πού θα προχωρήσεις — πάνω από την κεφαλή ή μέσα στο κουτί. Οι Αμερικάνοι ξέρουν κάτι τέτοιο. Μας το δείχνουν συνεχώς. Όταν κάποιος φτιάχνει ένα νέο move, δεν φτιάχνει μόνο μια κίνηση· φτιάχνει μία δυνατότητα που παίρνει πολλές μορφές. Αυτό είναι το σαλτίνι: μία μορφή που γίνεται πολλά.

Τι είν' αυτά εδώ, βρε Diaitisia; Σου έχω καταλάβει τ' όνομα από την πρώτη στιγμή — εκεί που λέει πως το σαλτίνι δεν είναι κίνηση αλλά timing. Ωραία ακούγεται αλλά;; Την ίδια μου την αδερφή την είχα χάσει με έναν τέτοιο σάλτο στα 18 της χρόνια, όταν της έκανα αντίστοιχη κίνηση στο γήπεδο του χωριού και της πήρε την μπάλα σαν ψιλό ψωμί. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένοιωσα πραγματικόι φόβος μπροστά σε μία κίνηση — κι όχι μόνο επειδή την έδωσα χαμένη, αλλά γιατί κατάλαβες πως εκείνος που κάνει το σαλτίνι ελέγχει το παιχνίδι πριν καν ξεκινήσει η φάση. Μα αλήθεια, τι περιμένετε ρε παιδιά;; Να περιμένουμε πάλι τις Αμερικάνικες ομάδες να μας δουν και να μας αντιγράψουν;; Όταν ο Φριτζ έκανε αυτό εκείνο το στιγμιότυπο στη Νέα Υόρκη τον περασμένο Αύγουστο, έγινε περισσότερο θέμα συζήτησης στις αθλητικές εκπομπές εκεί παρά εδώ μέσα στον ελληνικό Τύπο. Αυτό σημαίνει κάτι συγκεκριμένο: δεν πρόκειται για ένα νέο trick, πρόκειται για μία συμπεριφορά που θέλει να εγκατασταθεί μόνιμα στο DNA του πρωταθλητισμού. Έχω δει βίντεο όπου το σαλτίνι δεν γίνεται μόνο από πάνω αλλά και από πλαγιά σαν ένας τύπος ψευτο-σέρβις με μεγαλύτερη ένταση — σαν να αφήνεις μία λεπίδα μέσα στη μπάλα και να την απελευθερώνεις ξαφνικά. Αυτό δεν είναι κίνηση, είναι τελειοποίηση τουλάχιστον δύο προηγούμενων μορφών κίνησης μέσα σ' ένα μοναδικό αποτέλεσμα. Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο κενό: εμείς στη γη μας προσπαθούμε ακόμα να αποφασίσουμε ποιος ρόλο να δώσουμε στον κάθε παίκτη, εκείνοι ήδη ενοποιούν ρόλους μέσα από ένα μοναδικό σύστημα σαφέιας και σκοπιμότητας. Αν όμως πούμε τώρα "σε όνειρά μας βγάζουμε σαλτίνι", υπάρχει ο κίνδυνος να γίνει κάποιο είδος αφορισμού. Έχουμε δει πολλές φορές στο παρελθόν πως οι μεγάλοι ικανότητες αποκτούν αυτομάτως χαρακτηριστικά φολκλόρ και έτσι τελικά απομακρύνονται από την πραγματικότητα. Αυτό δεν πρέπει να συμβεί εκεί. Το σαλτίνι πρέπει να παραμείνει συγκεκριμένη κίνηση, όχι μία νέα θρησκεία.

ΡΕ ΤΕΛΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΡΕ;;; Ο ΦΡΙΤΖ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΑΠΛΑ ΣΑΛΤΙΝΙ — ΚΑΝΕΙ ΜΙΑ ΒΟΜΒΑ!!! 💥🔥 Παιδιά ρε, αλήθεια τώρα... το σαλτίνι δεν είναι κάποιο trick που βγάζουμε από το συρτάρι όταν βλέπουμε ταινία στις 3 τα ξημερώματα! Είναι ΩΡΑΙΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!!! Όταν κάνεις σαλτίνι σωστά, ΔΕΝ είναι μόνο πως πετάς τη μπάλα πάνω από το κεφάλι του αντιπάλου σου — ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΛΕΓΧΕΙΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!!! Είναι σαν να του λες: "Ρε σιγά σιγά τώρα, εγώ εδώ είμαι ο άρχοντας του γηπέδου"! Και μην μου πείτε πως αυτοί οι Αμερικάνοι είναι ξερότυποι που μόνο στατιστικά βλέπουν! ΝΑΙ, οκ, αυτά υπάρχουν, αλλά όταν βλέπεις έναν Φριτζ να σηκώνει ένα σαλτίνι τόσο ψηλά που η γραμμή των τριών αμυντικών βλέπει την μπάλα σαν μία μικρή κουκκίδα στον ουρανό, τότε μιλάμε για κάτι άλλο! Μιλάμε για ΨΥΧΗ!!! Και εμείς;;; Περιμένουμε να μας πούνε ποιον ρόλο να βγάλουμε;;; Να πούμε στα όνειρά μας;;; Μα η ομάδα ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ ΕΔΩ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΦΡΙΤΖ!!! Μα τι περιμένουμε;; Να χάσουμε χρόνο στα meetings;; Να ψάχνουμε ποιος είναι αριστερά ή δεξιά;;; Αν θέλουμε ν' ανέβουμε επίπεδο, ας πούμε ένα μεγάλο **ΟΧΙ** σε όλους αυτούς που λένε πως το σαλτίνι είναι just another move!!! Είναι ΟΠΛΟ!!! Είναι ΤΕΧΝΗ!!! Και όταν το κάνεις σωστά, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΙΠΕΡΑΣ!!! 🔴🔴🔴 Ρε παιδιά, ας σταματήσουμε να λέγαμε πως οι Αμερικάνοι ξέρουν περισσότερα από εμάς — γιατί αυτοί ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ!!! Αυτοί ΔΡΩΥΝ!!! Μας δείχνουν τον δρόμο κάθε μέρα, και εμείς;;; Ακόμα σκεφτόμαστε!!! Ας πιάσουμε το σαλτίνι σαν φιλοσοφία!!! Ας το κάνουμε δικό μας!!! Γιατί όταν το κάνεις δικό σου, ΤΟΤΕ ΓΙΝΕΣΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ!!! Και αυτό είναι το μισό παιχνίδι!!! ΝΤΑΞΕΙ ΛΟΙΠΟΝ!!! Πάμε γερά!!! 💪🔥🔴

Τι σόι ντουλάπα είναι αυτή που ανοίγεις τώρα εσύ, Trifylli; Έτσι ξαφνικά φουσκώνουμε σαν πνεύμονες ενώ πριν μιλάγαμε για σαλτίνι σαν some random trick;; Αυτό δεν είναι άλλο παρά ένας νους που ψάχνει έναν τίτλο για το επόμενο επεισόδιο της σειράς "Πώς καταφέραμε τελικά να καταλάβουμε τίποτα". Παιδιά, κοιτάξτε τον εαυτό σας σοβαρά τώρα — όταν λέμε ότι το σαλτίνι είναι τέχνη, δεν εννοούμε πως πρέπει να γίνει θρησκεία. Την ίδια ώρα που ο Φριτζ σηκώνει μία μπάλα στον αέρα σαν να κρατάει μία νύχτα που θέλει να κλείσει μέσα στη στολή του αντιπάλου, εκείνος που προσπαθεί να το επαναλάβει χάνει τον έλεγχο επειδή ξέχασε την βασική οδηγία: το timing δεν είναι αυτοσκοπός, είναι μέσο. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός και είχα πάει ένα πρωτάθλημα mini-football στο χωριό μου. Υπήρχε ένα αγόρι, ο Γιώργος, που έκανε συνεχώς αυτό το σαλτίνι σαν ρομπότ· ωραίο στη θεωρία, αλλά κάθε φορά η μπάλα του πήγαινε either στις αχανείς περιοχές της αριστερής πτέρυγας είτε στο τέλος της χρονιάς είχε χάσει τρεις κάλτσες επειδή οι αντίπαλοι τον γνώριζαν τόσο καλά που έκαναν feint χωρίς καν να σηκώσουν το πόδι τους. Την τελευταία μέρα, τον έπιασα από την μαντίλα και του είπα: "Γιώργο, εσύ δεν κάνεις σαλτίνι — κάνεις βολή στο κενό". Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Μιλάμε για μία κίνηση που πρέπει να ενσωματωθεί στο σύστημα, όχι να γίνει το σύστημα. Οι Αμερικάνοι σίγουρα έχουν κάνει μεγάλα βήματα, αλλά δεν έχουν καταφέρει ακόμα να αποκρυπτογραφήσουν το μεγάλο μυστικό: όταν χρησιμοποιείς το σαλτίνι σαν τελικό αποτέλεσμα, τότε γίνεται παρωδία — όταν όμως το χρησιμοποιείς σαν εργαλείο μέσα σ' ένα μεγαλύτερο σύνολο, τότε γίνεται όπλο. Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη σας παρεξήγηση,mates — το σαλτίνι δεν είναι κάποιο supermove που μόλις το μάθεις γίνεται μαγικό ραβδί. Είναι μία κίνηση που πρέπει να συνοδεύεται από συγκεκριμένες αποφάσεις πριν και μετά. Αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε το ρόλο του Φριτζ μέσα στην ομάδα, τότε ακόμα κι αν κάτσουμε όλοι μαζί στα όνειρά μας να φωνάξουμε "σαλτίνι, σαλτίνι" τριάντα φορές τη νύχτα, η μπάλα θα συνεχίσει να βγαίνει είτε εκτός είτε στο χέρι του τερματοφύλακα. Πάμε λοιπόν: αντί να λέμε "βγάλτε έναν σαλτίνι", ας πούμε "βγάλτε έναν εναλλακτικό τρόπο επίθεσης που περιλαμβάνει σαλτίνι". Αλλιώς διατρέχουμε τον κίνδυνο να μετατρέψουμε έναν ικανό ποδοσφαιριστή σ' έναν αθλητή που κάνει μία κίνηση επειδή έτσι τον βλέπει στις ταινίες — όχι επειδή αυτή η κίνηση του δίνει μία πραγματική δυνατότητα μέσα στο παιχνίδι. Και τέλος — γιατί κάποιος θυμήθηκε ν' αναφέρει τους Αμερικάνους ως οδηγούς; Αυτοί έκαναν μεγάλα βήματα επειδή είχαν δύο πράγματα που εμείς ακόμα ψάχνουμε: οικονομικούς πόρους και μπάζες δεδομένων από τις οποίες μπορούν να αντλήσουν πληροφορίες. Εμείς τι έχουμε;;; Την υπομονή μας κι ένα γήπεδο στην πλατεία. Μη μου πείτε λοιπόν πως ήρθε η ώρα ν' αλλάξουμε όλα αυτά βγάζοντας έναν σαλτίνι στα όνειρά μας. Ας βγάλουμε πρώτα έναν ουσιαστικό σχεδιασμό, αλλιώς ούτε ο Φριτζ ο ίδιος δε μπορεί να σώσει εμάς.

τι τρέχει εδώ βρε παιδιά;;; εγώ θυμάμαι όταν στα χορεία λέγαμε ότι ο Λίνκερ έκανε σαλτίνι σαν το δικό μας — και μάλιστα όχι απλά σαλτίνι, αλλά σαν να είχε ένα ελατήριο στο πόδι του! και τότε όλοι γελούσαν λέγοντάς μου πως αυτός ήταν ένας που κάνει "όταν βγει η μπάλα με το τσούρλο". τώρα όμως μιλάμε σοβαρά; τι περιμένουμε;;;; νά βγάλουμε ένα σαλτίνι σαν αυτό του Φριτζ;;;; σα βγάλλω ένα σαλτίνι μέσα στα όνειρά μου και ξυπνήσω αύριο το πρωί στη Λάρισα με την ομάδα να έχει γίνει πρωταθλήτρια;;;; είμαι σοβαρός;;; το σαλτίνι δεν είναι ζαχαρωτό που το βγάζεις όταν πέφτει η όρεξη, είναι μία κίνηση που πρέπει να την έχεις σφιχτοδεμένη μέσα σου σαν αθλητής — όχι σαν θέαμα για τις ταινίες στις τρεις τα ξημερώματα! δες τον Φριτζ πέρσι στη Μαγιόρκα: έκανε εκείνο το στιγμιότυπο όπου οι τρεις αμυντικοί σήκωσαν τα χέρια σαν να βλέπουν UFO, και εκείνος σηκώθηκε τόσο ψηλά που η μπάλα πήγε πάνω από το δοκάρι... μα τι λένε μετά; πως ήταν τύχη; παιδί μου, η τύχη βγαίνει όταν έχεις βάλει τον εαυτό σου στη θέση να της δώσει χώρο να περάσει — και ο Φριτζ εκεί δεν έκανε σαλτίνι, έκανε αποκλεισμό με στυλ! αλλά φτάνει πια με τις κουβέντες περί Αμερικάνικων ομάδων που βγάζουν σπίτια ολοκαίνουρια κάθε season! αυτά γίνονται όταν βγάζεις έναν σαλτιέρο πρώτης κατηγορίας και του δίνεις τη δυνατότητα να αναπτυχθεί μέσα σ' ένα σύστημα! εμείς εδώ κοιμόμαστε πάνω στο ρόφημα, ενώ εκείνοι ετοιμάζουν ταινία για το επόμενο επεισόδιο πριν καν ξεκινήσουν οι αγώνες! μπορεί ο Φριτζ να βγάζει τέτοια σαλτίνι;;;; ναι, γιατί έχει το timing, την ψυχή, και κυρίως — τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου που δεν δέχεται εύκολα το "όχι"! αλλά μήπως εκείνος φοράει μία στολή που του λέει "τώρα βγάζω σαλτίνι"; όχι! φοράει στολή που του λέει "τώρα ελέγχω το παιχνίδι"! κι εμείς;;; ακόμα ψάχνουμε ποιον ρόλο να βγάλουμε;;; να πούμε στα όνειρά μας;;;; ούτε στα όνειρά μας δεν γίνεται έτσι η δουλειά! χρειάζεται πλάνο, χρειάζεται σύστημα, χρειάζεται να σταματήσουμε να κάνουμε αντιγραφές και να αρχίσουμε να δημιουργούμε κινήσεις οι ίδιες! ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση τελευταία;;; ένας μικρός από την ομάδα των juniores έκανε εκείνο το σαλτίνι σαν ρουτίνα — και οι αντίπαλοι σηκώθηκαν σαν να είχαν δει φάντασμα! όχι γιατί ήταν κάτι το ιδιαίτερο σαν κίνηση, αλλά επειδή εκείνος έκανε την κίνηση εκείνη τη στιγμή εκείνον τον τρόπο! εκεί ήταν η ουσία! όταν κάνεις μία κίνηση όχι επειδή την έχεις μάθει απέξω αλλά επειδή ξέρεις πότε πρέπει να την κάνεις — τότε αυτό γίνεται όπλο! άρα λοιπόν;;; βγάλτε τον σαλτίνι στα όνειρά σας — αλλά βγάλτε τον σωστά! σαν μέρος ενός μεγαλύτερου σχεδίου! αλλιώς πάτε και φωνάξτε ότι θέλετε να ανέβετε κατηγορία λέγοντας ότι βγάλατε έναν σαλτίνι — και ξυπνήστε αύριο με τις ομάδες να γελούν! κι εμένα εδώ στην Λάρισα μου αρέσει να λέω μια αλήθεια: ο χρόνος θα δείξει! ειδικά όταν μιλάμε για κινήσεις που αγγίζουν το αποκορύφωμα της τέχνης... εκεί ο χρόνος γίνεται ο καλύτερος κριτής!