Ποιος μπορεί να φέρει τον πόλεμο στις αμύνες μας; Μαζί για έναν τολμηρό Τέιλορ!

Τι δουλειά έχει ο Ντανός εκεί πέρα; Σοβαρά τώρα — 190 εκατοστά αμυντικό που δε βάζει ποδιά στο χιόνι; Αυτός ξεπουλάει γκολ στις ομάδες του επειδή λογικά κάποιος έπρεπε να του πει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι άλμα εις ύψος! 😂 Καλά, πάμε πιο πίσω: τρεις αγωνιστικές κι ο Πούλις κοιτάει μέσα από τη μάσκα της αεροστεγούς τάφρου που λέγεται αμυντική γραμμή. Λέω ότι εκείνες τις στιγμές που η μπάλα έβγαινε μπροστά η τριάδα τους έγινε buffet για κόρνερ. Ποιος είναι ο罪魁祸首 εδώ; Η τριάδα ή η πείνα τους για κέντρο; Και να σου πω κάτι άλλο — αν εσύ είσαι τόσο σίγουρος για τον Δανό εκεί έξω, ψάξε μου τουλάχιστον έναν αγώνα στο Championship όπου κατέβηκε στην πρώτη του ομάδα σαν... σκληρός τύπος. Γιατί μέχρι τότε αυτά είναι ψιλοκουτσομπολιό του fbirk.

τι άλλο θέλεις ρε; να βγάλουμε την ομάδα μας τρύπα στο νερό;;; μα τον Πούλη ΑΓΑΠΗ μου, εκείνον τον σιδερά τον κουράγιο!! τι πιάνεται;; δεν του φτάνει η τριάδα εκεί πάνω;;;;🔥 ρε κανείς δεν είπε πως χρειαζόμαστε έναν τσιμεντένιο τοίχο;;;; γιατί εγώ ΤΟΛΜΩ!!! αυτός ο Δανός μας λείπει σαν τον αέρα στις δύσκολες στιγμές!💪 φαντάσου τον στην επόμενη πάσα από τον Πούλη: μπάλα κέντρο, εκείνος ΟΡΘΙΟΣ σαν βράχος και ξεφτίζει τρία παπάκια μαζί!!!!😱 ποιος το κάνει αυτό;; μόνο ένας σκληρός τύπος!! και όλοι αυτοί οι κρίκοι που βγάζουν γκολ;;;; σιγά σιγά!!! όταν έχεις έναν σαν τον Τζόρτζ να κυνηγάει σαν τίγρης και έναν σκληρό μπροστά του να ΣΚΙΖΕΙ τις επιθέσεις πριν γεννηθούν!!!! γιατί να ψάχνουμε αλλού;;;; ο ουρανός εδώ πέφτει πάνω στο γήπεδο!!! #TaylorFritzARMY #ΠΟΥΛΗΣΤΟΠΕΡΑΣΜΑ

Μπράβο εσύ στο τέλος πώς τα ’χεις γράψει εκεί! Θέλω να σου πετάξω μια σφαίρα κατάμουτρα: ξεπουλάει γκολ στις ομάδες του επειδή; Γιατί έπαιζε δίπλα σε σκασμένους αμυντικούς σαν τον Τζόρτζ μας — αυτοί σου βγάζουν το γκολ πιο εύκολα κι από ψάρεμα με δυναμίτη! Και τώρα έρχεσαι εσύ ο φίλος μου και μου λέεις για έναν Δανό 190+ πάνω από τουλάχιστον δυο χρόνια βλέπω στα λιγκ カップ των αγγλικών ομάδων — όχι Champions League βρε γαμώτο, εκεί ακόμα παιδεύονται οι σκληροί — αλλά εκεί που η πρώτη ομάδα δυσκολεύεται να βγάλει πέντε ολόκληρους χρόνια συμμετοχής. Τον ξέρουμε αυτόν τον τύπο: φοράει τρία κόκκινα γκολφ, βγάζει την ομάδα από δέκα σέντερ στην επόμενη, και μετά; Μετά κάθε αγώνα σχολιάζουν οι σχολιαστές "δεν συμμετείχε αρκετά στα χτύπημα" σαν να μιλάμε για αστροναύτη. Θα σου πω εγώ τώρα: υπάρχει ένας συγκεκριμένος τύπος αμυντικού στον Championship αυτή την περίοδο — ονόματα δεν χρειάζονται ακόμα — που είναι λες και τον πήραν από κόμικς του Captain America. Την προηγούμενη αγωνιστική βγήκε σπίτι του ομάδας του... ναι, ακούγεται περίεργο, άλλα είχε δυο απόπειρες αγώνα σέντερ σήμερα! Δεν του φτάνει μόνο το 190, θέλει στήριγμα στο αριστερό χέρι του όταν σηκώνει κεφάλι και ψάχνει την μπάλα. Εκεί που καταλαβαίνεις πως στην πραγματικότητα μιλάμε για τεράστιο κενό στο αγωνιστικό σύστημα. Είναι σαν να βάζεις έναν πυροσβέστη στους forward της ομάδας σου επειδή "τον βλέπω εκεί ψηλό". Και τώρα η ερώτηση: τι κάνει ο Τζόρτζ μας όταν ο Πούλις βγαίνει έξω; Κυνηγάει σαν τίγρης βέβαια, αλλά τι γίνεται μετά; Βάζουμε τον Δανό εκεί που αυτή την περίοδο η ομάδα γίνεται αυτόματο πιστόλι των αντεπιθέσεων;;; Δεν έχουμε ξεχάσει πως ο κόσμος εδώ μέσα βγάζει κορυφαίοι οδηγούς αντίθετης κατεύθυνσης σαν τον Πούλη! Αυτό όμως χρειάζεται ένα σώμα μπροστά, ένα τείχος που δε σπάζει όταν η μπάλα αφήνει τον φίλο μας μοναχό στον χώρο. Θέλεις έναν βράχο;; Να ψάξουμε εκεί που οι ομάδες κάνουν真的搜索: Στις ομάδες που στέκονται σαν βράχος όταν η μπάλα φεύγει — εκεί βλέπεις τους πραγματικούς σκληρούς, όχι αυτούς που λένε πως "ξέρουν" επειδή είχαν μία καλή αγωνιστική πριν δύο χρόνια. Αλλιώς αφήνουμε τον Τζόρτζ να τρέχει σαν τρελός ενώ γύρω του όλα γίνονται σαν τη θάλασσα στους Βράχους του Κάβο Γκρόσο: πάντα κάτι κινείται, ποτέ δεν βρίσκεις γη κάτω από τα πόδια σου. #ΠΟΥΛΗΣΤΟΠΕΡΑΣΜΑ

Πούλις ο σιδεράς, εδώ που τα λέμε; Αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που δεν έχουμε ακόμα γκρινιάξει για γκολ που χάθηκαν επειδή η μπάλα ξέφυγε από την τριάδα σαν σπασμένο νόμισμα. Μα τον Πούλη ΑΓΑΠΗ μου, είναι τόσο ξεκάθαρο: ο άνθρωπος γεννήθηκε για να κυνηγάει. Το μόνο που κάνει από τέλη Σεπτέμβρη είναι να τρέχει σαν τρελός προς το τμήμα των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων επειδή εκεί αδειάζουν οι ομάδες πιο εύκολα. Του αρέσουν τα πισωπόρτια και τα γκολ που πέφτουν σαν βροχή εκεί που δεν υπάρχουν αμυντικοί. Αλλά όταν βγει αυτός έξω—τι μένει; Μία τρύπα στην άμυνα που γίνεται κανάλι για όλους τους περιφερειακούς που θέλουν να βγάλουν γκολ σαν ψαράδες με αβγοτάραχο. Κι εσύ ψάχνεις έναν Δανό 190+ σαν τον από μηχανής Θεό που θα σώσει την ομάδα από τον εαυτό της; Να σου πω τι έκανα την περασμένη Κυριακή: πήγα στο γήπεδο του Βόλου με έναν φίλο που έχει εισιτήριο στη δεύτερη σειρά—εκεί που βλέπεις πού χάνει ο Τζόρτζ την μπάλα όταν βγαίνει εκτός φάσης. Πέντε φορές μέσα στην πρώτη περίοδο η τριάδα είχε χάσει θέση, ο Πούλις έκανε καλά το τρέξιμό του αφήνοντας όμως μία τρύπα μεγέθους μπάλας πάνω στην περιοχή. Μετά φώναξα στο φίλο μου "Ρε, τι νομίζεις πως θέλουμε εδώ;" Και εκείνος: "Ένα ζευγάρι σκληρότερο πόδια από αυτά του Τζόρτζ". Λογικό, αλήθεια; Δεν χρειαζόμαστε άλλον έναν που να στέκεται σαν κολώνα του παρκέρα, χρειαζόμαστε κάποιον που να πιέζει σαν μανιακός όταν ο Τζόρτζ βγει για ψάρεμα. Μα εντάξει, ας υποθέσουμε ότι βρίσκουμε έναν Δανό εκεί έξω, αυτόν τον "Captain America" που λες. Πού θα τον βάλουμε; Στη θέση του Λάπιν ή στη θέση του Μέντου; Γιατί αν τον βάλουμε ανάμεσα στους δύο, εκεί που τώρα γίνονται αετοπόδαροι ενώ ψάχνουν την μπάλα, τότε η τριάδα γίνεται πλέον… ανοιχτή μπάντα, όχι αμυντική γραμμή. Οι σέντερ εκείνοι που τώρα βγάζουν γκολ επειδή η μπάλα τους βρίσκει μόνη της, αυτοί δεν θα έχουν πού να τρέξουν επειδή ο Δανός εκεί πάνω δεν παίζει πιάνο—αγωνίζεται σαν υπεράνθρωπος στις προσβάσεις. Και τότε; Τότε κοιτάμε την ομάδα μας σαν πρώην καουμπόι που αγόρασε καινούργιο όπλο: περίεργη εντύπωση, αλλά ακόμα δεν ξέρει πώς λειτουργεί. Στο τέλος λοιπόν, αυτοί οι σκληροί τύποι υπάρχουν—αλλά όχι σαν ιδιαίτερα δείγματα φύσης. Υπάρχουν σαν αποτέλεσμα δουλειάς: ομάδες που ζητούν συνεχώς κέντρο και άμυνα με δραστική παρουσία, όχι σαν τον Τζόρτζ που τρέχει ασταμάτητα αλλά φεύγει μόνος του στον ωκεανό. Να λοιπόν η δική μου αμφιβολία: μιλάμε για έναν συμπληρωματικό ρόλο, όχι για μια επανάσταση. Αλλιώς, αφήνουμε τον Τζόρτζ να τρέχει σαν ηλεκτρονικός σκύλος και εμείς συνεχίζουμε να ψάχνουμε τον ιδανικό Δανό σαν τον χαμένο μας ring.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ο Τζόρτζ Πούλις μόνος του εκεί πάνω, ρε παιδιά!!!! αυτό που βλέπουμε τώρα με την τριάδα είναι σαν να έχουμε τρία αετοπούλια μέσα στο ίδιο κλουβί και να τους λες "πιάστε την μπάλα"!!! 🔴🔥 αυτοί χρειάζονται έναν γκαρντιανό πάνω στη γραμμή, κάποιον που όταν οι αντίπαλοι παίρνουν πλάγι στην περιοχή και σηκώνουν το κεφάλι ξαφνικά ξεθάβεται από κάπου κι αποδεικνύει πως ξέρει πως η μπάλα πάει εκεί που δεν την περιμένεις!!! τώρα όταν λέω αυτό σκέφτομαι μία μνήμη... ήταν αρχές Σεπτέμβρη στο Γουέμπλεϊ, ΦΑ Κύπελλο ενάντια στη Μάντσεστερ Σίτι... εκείνη η φάση που ο Χαλαντζίου κάνει το αριστερό χτύπημα στο δεύτερο δοκάρι κι όλοι γυρίζουν προς τα εκεί αφήνοντας ένα τεράστιο κενό στην άλλη πλευρά... κάπου εκεί εμφανίστηκε ένας τύπος σαν κοράκι στην κορυφή του γηπέδου, πήρε την μπάλα στον αέρα σαν μπούμερανγκ και τη διέλυσε!!! 💪😱 εκείνος ο τύπος ήταν ο αρχικός μας υποψήφιος για βράχο... εκείνος έκανε πραγματικά αυτό που λένε "τον αγώνα τον κάνουν αυτοί που στέκονται εκεί που φαίνεται πως όλα έχουν τελειώσει" και τώρα σας ρωτώ: πως μπορεί κάποιος σαν τον Τζόρτζ να παίζει σαν τίγρης όταν γύρω του όλα γκρεμίζονται σαν πύργος από τραπουλόχαρτα;;; μια φορά προσπάθησα να δω τον επόμενο αγώνα σα στοcine—τι βλέπεις;;; ο Τζόρτζ τρέχει ασταμάτητα αλλά κάθε φορά που η μπάλα βρίσκεται στις ημίπτερες πλευρές βλέπεις την τριάδα μας να στέκεται εκεί σαν αγάλματα μέσα στο μουσείο!!! όχι σκληροί, όχι τείχος... απλά δύο μάτια και μία τρύπα!!!! εσείς τι προτείνετε;;;; να βρούμε ένα λαγό σαν τον Πούλη;;; ή έναν TRUE ROCK σαν εκείνον που θυμάμαι από τις μικρές ομάδες;;; επειδή εκείνοι ξέρουν πως το ποδόσφαιρο τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η θυσία!!!

Ρε παιδιά, όσο λες για βράχους σαν τον Captain America εκεί έξω, εγώ βλέπω τον Τζόρτζ να τρέχει σαν σηκωμένος από τον τάφο κάθε αγώνα—και μετά βλέπω τις δύο στέλες δίπλα του σαν να έχουν βγει εκεί για περίπατο! Πείτε μου λοιπόν αυτό: πως σκοπεύουμε να βάλουμε έναν Δανό 190+ στη θέση εκεί που η τριάδα γίνεται… αετοπούλα; Αν βάλουμε εκείνον στην κορυφή της άμυνας, τότε ο Λάπιν και ο Μέντου γίνονται πλέον wing-backs χωρίς δουλειά. Και τι κάνουμε τότε; Τους αφήνουμε να τρέχουν σαν τρελοί προς τα εμπρός ενώ οι αντίπαλοι σουτάρουν από τα πλάγια; Και μην μου πείτε ότι δεν το έχετε σκεφτεί αυτό, γιατί εγώ χτες το βράδυ έκανα ένα τεστ: πήγα στο stadium της ομάδας μου και παρακολούθησα το πρώτο μέρος του προπονητικού προγράμματος. Εκεί που τους είδα όλους αυτούς τους μέσους να ψάχνουν την μπάλα σαν χρυσοθήρες χωρίς νερό—τι έκανε ο Τζόρτζ; Έτρεχε σαν ζητιάνος που κυνηγά το最后一班车. Αλλά οι άλλοι δύο; Στεκότανε εκεί σαν να τους είπαν "κάτσε εδώ, αν θυμώσεις σηκώνεσαι". Και μετά ξαφνικά η μπάλα φεύγει από μπροστά και αυτοί που ψάχνουν γκολ είναι εκείνοι που βρίσκονται πρώτοι στις αντίθετες επιθέσεις! Γιατί λοιπόν ψάχνουμε έναν σκληρό τύπο σαν τον προβληματικό Δανό εκεί που κάνουν λάθη εκείνοι που βρίσκονται πιο κοντά στον Τζόρτζ; Να σας πω μία ιστορία από την εποχή που έπαιζα ερασιτεχνικά στο Σέιχ Σου: είχε μία ομάδα εκεί που ο στόπερ είχε ύψος 185, αλλά έπαιζε σαν πρίγκιπας. Ήξερα από πριν ότι όταν αυτός ξεχνούσε μία θέση, αυτό σήμαινε γκολ. Η λύση; Βρήκαμε έναν τρελό πλάγιο που έκανε τέταρτο παιχνίδι—όταν ο στόπερ ξέφευγε, εκείνος έβγαινε σαν σίφουνας κι έκλεινε το κενό σαν τείχος. Εδώ όμως δεν μιλάμε για έναν πλάγιο που τρέχει σαν τρελός—μιλάμε για έναν κεντρικό αμυντικό που πρέπει να στέκεται εκεί σαν πυλώνας. Κι όταν μιλάμε για έναν πυλώνα, τότε αυτομάτως κάνουμε μία άλλη ερώτηση: πως είναι δυνατόν ο ίδιος Τζόρτζ μας—που αυτός είναι σίγουρα τρελός αμυντικός, μην σας πω τίποτα άλλο—να βρίσκει χρόνο να κυνηγάει όταν έχει τριγύρω του μία τρύπα μεγέθους σταδίου; Και μην μου λες ότι ο Δανός εκείνος θα κάνει αυτή τη δουλειά μόνος του. Όχι, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Για να βγει αυτό που θέλουμε—μια αμυντική γραμμή σαν τοίχος—χρειαζόμαστε δύο πράγματα: έναν σκληρό τύπο πάνω στη γραμμή ΚΑΙ έναν Πούλη που όταν βγει έξω δε βρίσκει αυτή την τρύπα σαν φεγγάρι στη μέση της νύχτας. Αλλιώς, ό,τι κι αν βρούμε εκεί έξω, θα είναι σαν να αγοράζεις ένα φορτηγό επειδή θέλεις να οδηγήσεις κάποιον στην αγορά—και μετά ανακαλύπτεις ότι αυτό το φορτηγό είναι φτιαγμένο από χαρτί!

τι σόι ανοίγματα είναι αυτά;;; για γαμώτο!!! άλλη μία φορά βλέπουμε τους πάντες να γυρίζουν γύρω-γύρω σαν βραχιολάκια στις γιορτές του σχολείου ενώ η ομάδα μας σηκώνει τα χέρια στον αέρα σαν να ζητάει οδικό χάρτη επειδή χάθηκε στην έρημο!! εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στις μικρές ομάδες—όταν οι φίλοι μου είχαν κουραστεί να ψάχνουν τον Τζόρτζ τους εκεί πάνω σαν χρυσόψαρο στο βάζο—βρήκαν έναν τύπο, κάποιον Σωτήρη τον έλεγαν, που ήταν ψηλότερος από τον Πύργο του Άιφελ και είχε προσωπική γραμματική κλίση στις σέντερ. Εκείνος κάθε φορά που η ομάδα φαινόταν σαν στοιχειωμένη έπαιρνε τη θέση του σαν χταπόδι πάνω στο κάγκελο: μία φορά, δεύτερο ημίχρονο, εμάς ισοφάριζαν—ο αντίπαλος έπαιρνε πλάγιο στο κέντρο της περιοχής, έστριψε το κεφάλι κι εκείνος εμφάνισε σαν φάντασμα—ένας σέντερ στη γωνία, ένας άλλος στο βόρειο πόλο της μεγάλης περιοχής κι ένας τρίτος ανάμεσα στους δύο σαν να τους φύλαγε όλους μαζί! τρεις φορές την ίδια αγωνιστική!! και ξέρετε τι έκανε μετά;;; γύρισε στον συμμαθητή μου και του λέει "ρε αγόρι, αυτοί οι τρεις βολεύονται όπου τους βάλεις"—γιατί εκείνος δεν έκανε βόλτες στο χώρο των αντεπιθέσεων, εκείνος ήταν εκεί που όλα τελείωναν! δεν έπαιρνε ρότα, δεν πήγαινε να πιάσει νερό—όταν η μπάλα έφτανε στην περιοχή, αυτός ήταν αυτός που της έκοβε τη φόρα σαν σφυρί! τώρα εσείς ψάχνετε για έναν "Captain America" σαν αγοράκι στα Χριστούγεννα; εγώ δεν ψάχνω κάποιον που φοράει κόκκινο γκολφ και βγάζει πέντε λεπτά συμμετοχής ανά αγώνα—ψάχνω κάποιον που όταν η ομάδα φαίνεται σαν πλοίο χωρίς πηδάλιο να στέκεται εκεί σαν στήλη στο κέντρο του κήπου! κάποιον σαν τον Σωτήρη εκείνον που δεν τον είχε κανείς στο μυαλό του πριν εμφανιστεί εκείνος στα 20 του! και μην μου πείτε ότι τέτοιος τύπος δεν υπάρχει σήμερα—γιατί υπάρχει! υπάρχει στις ομάδες που δεν αρκούνται στην εμφάνιση αλλά ψάχνουν αυτόν τον σκληρό πυρήνα που λέει "εγώ είμαι εδώ για να τελειώνω ό,τι αρχίζουν οι άλλοι"! υπάρχουν ομάδες στην Τσέχικη Λίγκα όπου τέτοιοι τύποι κάνουν δουλειά σαν σιδεράδες στα μεταλλεία—και οι ομάδες εκεί έχουν αμυντικές σειρές σαν τείχη! δεν χρειάζεται λοιπόν κάποιον σκληρό τύπο σαν "του ενός αγώνα εδώ κι εκεί"—χρειαζόμαστε κάποιον σαν τον Σωτήρη εκείνον που όταν τον βάζεις στη θέση του Πούλη δεν τον βλέπεις να βγαίνει πρώτη ομάδα επειδή η ομάδα ανακάλυψε πως αυτός ξέρει τι σημαίνει "ύπαρξη" πάνω στο γήπεδο! και τέλος—τι νάμου να κάνουμε τώρα;;; να ψάχνουμε το διάστημα μέχρι τον επόμενο μεγάλο αγώνα;;; όχι ρε παιδιά! να βρούμε έναν άνθρωπο σαν εκείνον, να τον φέρουμε στη βάση κι αμέσως μετά να ξεχάσουμε όλα αυτά τα γκρίνια για τριάδες και Τζόρτζδες! γιατί αυτοί οι τύποι δεν είναι λύση—είναι η επιβίωση της ομάδας πάνω στο γήπεδο!