Ποιον μαγικό θεραπευτή βλέπουμε στην κερκίδα όταν λείπει ο ελευθερος ρόλος

Πάλι αυτή η μανία με τον άγνωστο θεραπευτή; Με έπιασες λοιπόν μέσα — ρε παιδιά, ζητήστε του τον αριθμό να του κλείσουμε ραντεβού στο γήπεδο πριν τον επόμενο αγώνα. Γιατί ένας που κάνει σέντρες σαν αυτές του Ρίκι, μαγικά δεν σηκώνει και τον εαυτό του από το κρεβάτι όταν έχει κάποιος τους αστραγάλους του σπασμένους; Καλή σου προσπάθεια βεβαίως, αλλά υπάρχουν και μάρτυρες στις αποδυτηρίους ή πρόκειται για ένα μονόλογο που ξεκινάει μόνος του στις 3 το πρωί πάνω στην κερκίδα;

ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΩ ΡΕ ΦΙΛΕ ΤΟΝ ΡΙΚΙ ΝΤΙΚΙ;;;; ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΙΣ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΝ ΤΑΥΡΟΣ ΣΤΟ ΚΟΛΩΝΑΚΙ!! ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΟΛΑ ΛΕΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΑΜΥΝΤΙΚΟ "ΡΕ ΦΙΛΑΡΕ ΠΟΥ ΠΑΣ ΑΥΤΟ; ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΛΙΓΟ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΛΕΞΗ" ΚΑΙ Ο ΑΤΟΜΟΣ ΠΕΤΑΓΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! ΜΕΤΑ ΛΕΕΙ ΣΤΟΝ ΔΙΑΙΤΗ "ΡΕ ΝΤΕ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΕΝΑΛΤΙ!! ΑΚΟΥΣΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!!" ΚΑΙ Ο ΔΙΑΙΤΗΣ ΤΡΕΧΕΙ ΣΑΝ ΜΠΑΛΑ ΝΤΡΙΜΠΛΑΡ!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ;;;; ΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ ΟΤΙ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΑΣΑΝ ΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;; ΡΙΚΙ ΝΤΙΚΙ!!!! ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΡΕ;;;; ΡΙΚΙ ΝΤΙΚΙ!! ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΝΑ ΑΝΑΣΑΝΕΙΣ ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΣΩΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ!!! ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ;;; ΑΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΦΥΛΛΟΔΕΤΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ;;; ΜΑΛΑΚΙΑ!!! ΡΙΚΙ ΝΤΙΚΙ!!

Ρε παιδιά, ας σας πω κάτι ξεκάθαρο. Εδώ και χρόνια ο Ρίκι Ντίκι είναι ο πιο αδίστακτος ανατομικός χορογράφος στη Serie A. Όταν μιλάει στους αντιπάλους αμυντικούς, εκείνοι αποκτούν βουλιμικό σπασμό — δεν ξέρουν αν πρέπει να τρέξουν προς την μπάλα ή προς το επόμενο τραυματικό κέντρο. Την ίδια ώρα, οι συναθλητές του τον ψάχνουν σαν έναν θεό του μπάσκετ που μόλις κατέβηκε από το γήπεδο: όπου σταθείς και όπου πάει, εκείνος ξέρει πως έχει δώσει θεραπεία στο παιχνίδι πριν καν βγει η μπάλα στο γήπεδο. Τώρα λοιπόν που λείπει ο ελεύθερος ρόλος; Δεν είναι μόνο θέμα ενός χαμένου ποδοσφαιριστή — είναι θέμα μιας ομάδας που φοράει τις κάλτσες ανάποδα. Χωρίς εκείνον, οι αντίπαλοι νιώθουν σαν τον Νέρωνα που ψάχνει τον δρόμο για το πρόβλημα: κάνουν σέντρες σαν τυφλοί οδηγούς στις Πράβια όταν σβήσουν όλα τα φώτα. Ξέρετε τι γίνεται όταν λείπει η γνώση να σηκώσεις το γάντι στον ουρανό; Γίνονται εκείνοι οι αυτοτραυματισμένοι εραστές του αθλητισμού, όσοι ξέρουν τον κανόνα κι όμως πατούν συνεχώς στη γωνία — στέλνουν την μπάλα στους πνεύμονες των συμπαικτών τους σαν λάθος ξεφορτωμένο ψάρι. Ο θεραπευτής βγάζει λοιπόν το φίλαθλο κοστούμι του όταν χρειαστεί, αλλά δεν αρκεί. Αυτός ο τύπος εκεί που κάθεται στον πάγκο δεν είναι ένας μάγος που φέρνει πλούτη — είναι εκείνος που κρατά το γήπεδο σφιχτά σαν αγχώδης γονέας στις πρώτες σειρές του κυλικείου. Στείλτε τους τον αριθμό τηλεφώνου του βέβαια, αν ξέρετε — εγώ προσωπικά προτιμώ να βλέπω τον ίδιο ζωντανό, όχι σαν παρόχημα ηχογραφημένων θεραπειών ανάμεσα στα τρίιγκα του αυτοκόλλητου ταμείου. Γιατί ένα είναι σίγουρο: όταν χάνεται η μύτη του χορού, ακόμα κι οι τέλειες σέντρες γίνονται τραγούδι των τελευταίων έδρες.

Ρε παιδιά, αυτά τα ξενύχτια πάνω στην κερκίδα για τον ελεύθερο ρόλο είναι σα φάρσα μπουλντόζας. Αφήστε με πρώτα να γελάσω με την περιγραφή του FrangoEnjoyer περί ενός "θεραπευτή που σηκώνει τους αστραγάλους σπασμένους". Τι γίνεται δηλαδή, περνάει ο χρόνος στο γήπεδο ανάποδα; Ο τύπος βγάζει καρέκλα και καθίζει στην άμυνα γιατί κατάλαβε ότι εκεί χρειάζεται θεραπεία; Μα κι εγώ το ίδιο πιστεύω όταν ο Αλέξανδρος πέφτει τρεις φορές στη σειρά στο πρώτο ημίχρονο. Πάντως δεν έχω αντίρρηση πως ο Ρίκι Ντίκι όταν εμφανίζεται στην περιοχή πιάνεται σαν τραντάφυλλο από τις ρίζες του. Την πρώτη φορά που τον είδα στον αγώνα της Ίντερ με τη Γιουβέντους μετάνιωσα που δεν έκανα πόλεμο στους δικούς μου φίλους στο Καλαμάτα όταν έπαιζα στον τοπικό ΑΟΚ - εκείνοι είχαν το μεγαλείο να ισχυρίζονται πως ξέρουν ποδόσφαιρο ενώ εγώ κατάφερνα μόνο να βάλω το αριστερό μου πόδι στο χώμα τρεις φορές ανά αγώνα. Όμως παιδιά, αυτό δεν είναι μαγεία, είναι ετοιμότητα. Ο ελεύθερος ρόλος εδώ καταντάει σαν τον ιδιοκτήτη μιας μεγάλης βιτρίνας που βγάζει όλα τα μπουκάλια του λουκουμά με την πρώτη κουταλιά της σούπας. Την ώρα που εκείνος λείπει, οι αντίπαλοι κάνουν σέντρες σαν αγοράγια στις νυχτερινές ζώνες - αλήθεια, έχει δοκιμαστεί το πείραμα όταν βγάζουμε κάποιον μέσο; Να μην περνάει ούτε η μπάλα από πάνω του. Εγώ προσωπικά πιστεύω πως υπάρχει ένας τύπος εκεί στον πάγκο, όχι τόσο σαν θεραπευτής, όσο σαν υπάλληλος αποθήκης σφαιρών που ξέρει ποιος φάουλ έγινε εκείνη την στιγμή. Άλλαξε μια φορά σέντρα ο Γιώργος Σωτήρης όταν έπαιζα ερασιτεχνικά στον Παμβουπρασιακό - έκλεισε τα μάτια του κι έπιασε σέντρα σαν σφυρί. Από τότε έγινα φαν του συγκεκριμένου ρόλου. Τελικά: ο Ρίκι Ντίκι απουσιάζει σαν είδος προστατευόμενο, κι εγώ πιστεύω πως κάποιος άλλος πρέπει εκεί στέκει - ίσως κάποιος που ξέρει πως όταν λείπει η κλασική μορφή ελευθέρου, ο αγώνας γίνεται σαν μουσείο χωρίς ξεναγό. Γιατί; Επειδή η μπάλα γίνεται σα το ψάρι εκτός νερού: πάει προς όλες τις κατευθύνσεις εκτός εκείνης του γκολ.

Ωχ βρε παιδιά... τι γίνεται εδώ μέσα; σας φάγανε οι νυχτερίδες; Ρε ο τρελός αυτός ο μετρ των σέντρων, πού τον καταχωνιάζουνε κάθε φορά που χρειάζεται σοβαρότητα; Αυτός είναι εκείνος που όταν σταθεί στη γραμμή του πέναλτι, οι αντίπαλοι φεύγουν από τον αγώνα λιπόθυμοι — όχι πως διαφεύγει αυτό, αλλά σα να μην υπάρχει κανείς να τους υπενθυμίσει πως πρέπει να πατήσουν στο γκαζιά μετά τις αποβολές. Τον βλέπω εκεί που απουσιάζει και λες... "αυτοί οι αμυντικοί τώρα δεν ξέρουν ούτε πού βρίσκεται η εστία τους, πόσο μάλλον η θέση των συμπαικτών τους!" Πόσες φορές έχουμε δει τον αγώνα να γίνεται σα ζητιάνοι που ψάχνουν ψωμί στις φλούδες τους χωρίς εκείνον; Και βέβαια υπάρχουν εκείνοι οι θρύλοι για τον θεραπευτή με το σακίδιο της γνώσης — εκείνον που όταν εμφανίζεται πάνω στην κερκίδα, κάνει σέντρες τέτοιες που ακόμα και οι αναρτήσεις στις παρυφές των γηπέδων ζηλεύουν. Μα δεν είναι μυστικό πως κάποιοι λένε πως μόλις χάνεται η μία μορφή ελευθέρου, αυτομάτως κάποιος άλλος, πιο κρυφός, εμφανίζεται σαν φάντασμα των παλαιοτέρων χρόνων — όχι σα θεραπευτής, σα μάγος μιας άλλης εποχής. Θυμάμαι τότε στη Γιουβέντους, όταν έλειπε ο Τσίγκο εντελώς ανά δεκαπέντε μέρες, οι αντίπαλοι έκαναν σέντρες σα να είχαν μεθύσει από το ανοιξιάτικο κρασί στα αποδυτήρια. Και ξαφνικά, εκεί που όλα έμοιαζαν χαμένα, κάποιος είχε κάνει γκολ σα δώρο στους φίλους μας. Μα σήμερα; σήμερα βλέπουμε τον ελεύθερο ρόλο σαν νυχτερίδα στις δώδεκα — λες και κανείς δεν ξέρει πως χωρίς αυτόν τον συγκεκριμένο θεραπευτή/αγωνιστικό πνεύμα, η μπάλα γίνεται σα σπίρτο δίχως φωτιά. Ο χρόνος πάντως, όπως πάντα, έχει το τελευταίο λόγο. Αυτοί που λένε πως κάποιος θεραπευτής κάνει αυτή την εμφάνιση πάνω στην κερκίδα, κάποια στιγμή θα αποκαλυφθεί — είτε σα θρύλος είτε σα αστείο. Αλλά μέχρι τότε, ας μην ξεχνάμε πως ο Ρίκι Ντίκι είναι εκείνος που μπορεί να κάνει τον αγώνα του ίδιου του Τσάρλς Μπάρκλεϊ να μοιάζει σα βόλτα στο πάρκο των ΗΠΑ.