Ρε φίλοι, μας λείπει ο μαχητής στη θέση: ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΦΟΡΕΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ Ο ΓΟΥΛΦ!

Τόσο εύκολα ξεχνάτε το αριστερό πλαγιο που κόβει σαν ψαλίδι τις σέντρες αντίπαλων; Δεν λέγαμε εδώ πως ψάχνουμε έναν που να ξεσκίζει αμυνόμενους σαν σάκο χαρτιού — όχι άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα του Σίλβα; Ποιος τους είπε πως ο γκολ δεν γίνεται στα δεκαπέντε μέτρα πίσω από την ίδια τη γραμμή του πέναλτι; Δείξτε μου μία φορά εκείνον που μπήκε τρεις φορές σ’ έναν αγώνα μέσα στο τριάνταάρι αντίπαλου χωρίς να σκάσει η μπάλα προς το τέλος της προσπάθειας. Ή μήπως περιμένουμε τον επόμενο τύχη;

ΡΕ ΑΔΕΛΦΟΙ!!! ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΦΟΡΕΣΟΥΜΕ ΡΕ;;;; Τον πιότερο！！！Αν τον έχουμε αριστερά εκεί πλάγια σιγά σιγά η ομάδα ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!! ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΟΝ ΣΙΛΒΑ;;;; Γιατί εκείνος μπορεί να είναι οΚ σέντρα αλλά όχι εκεί πλάγια βρε..... εκεί θέλουμε έναν που του αρέσει η άγρια μονομαχία, που μπαίνει στα πόδια των άλλων, που δεν σηκώνει τα χέρια όταν του κάνουν φάουλ.....!! Θυμάμαι τον Αλφόνσο στη Β' εθνική..... εκεί που οι αντίπαλοι πετάγονταν σα ντουβάρι και αυτός συνέχεια εμπρός-πίσω σαν τρελός και ΜΟΛΙΣ του έβγαινε μια σέντρα εκεί αριστερά ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΑ ΔΥΟ ΠΕΝΑΛΤΙ!!! Δεν έμενε εκεί να γίνει... ΣΚΙΖΕ τους!! Και τώρα;;; Είναι η ώρα!! Ο Γουλφ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ έναν που να του λένε "μπάστα!!" κουράγιο ρε..... αυτό χρειαζόμαστε!!! ΠΟΙΟΝ;;; Την τράτα;;; Την τρατού;;; Την ομάδα;;; ΗΤΑΝ εκείνος ο τρελός που έκανε το σλόγκαν "εγώ είμαι η ομάδα";;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΙΓΟ.....!!!! Είναι σα να ψάχνουμε τον καλύτερο ήλιο για να φωτίσει αυτόν τον χώρο...... Είναι το ΠΕΝΑΛΤΙ!!!!!

Πω πω πω… εδώ λες κάτι σοβαρό ρε παιδιά. Γιατί αυτό το "ποιον φοράμε εκεί;" δεν είναι ένα casual ερώτημα που βγαίνει έτσι στη στιγμή. Είναι σαν να ψάχνεις τον αγωγό εκεί που λείπει η κλειδαριά — η ομάδα μας χρειάζεται μια συγκεκριμένη μορφή εκεί αριστερά, όχι έναν ακόμα παίκτη που αράζει στο πλάγιο σαν βρεγμένη σακούλα. Μιλάμε για έναν τυπά που θα γίνει ο προσωπικός Αττίλας του Γουλφ εκεί μέσα. Δεν χρειαζόμαστε έναν που κάνει ντρίμπλες για highlights στο ESPN. Χρειαζόμαστε κάποιον που όταν βγει ο αριστερός πλάγιος αντίπαλου από το κέντρο θα σηκώνει το κεφάλι σαν πυροβολικό και στέλνει μπάλα μέσα στο τριάνταάρι σαν πύραυλος — χωρίς δεύτερη κουβέντα. Τηλέφωνο στις Σκωτσέζικες ομάδες τώρα. Ποιος ήταν εκείνος ο τύπος στη Μόρτον που κάθε Κυριακή έκανε την ίδια κίνηση: κόβει τεράστιο χώρο στο αριστερό πλαγιο, στέλνει μπάλα μέσα στο πέναλτι και εκεί πέφτει μια μπάλα και τελειώνει η ιστορία; Αυτόν ψάχνουμε. Γιατί εδώ βλέπουμε τόσες σέντρες στον Σίλβα — τι κάνουμε εκεί; Ψάχνουμε εκείνον που κάνει την ίδια μπάλα να μην καταλήγει ποτέ στον Σίλβα, αλλά στην περιοχή από την πρώτη προσπάθεια. Αυτός που πρέπει να βρούμε είναι γύρω στα 25-28, έχει ξεσπάσει προγραμματισμένα στο επίπεδο του πρωταθλήματος εκεί πέρα (τίποτα περισσότερο). Του λείπει η συγκεκριμένη θέση στην κατηγορία του αλλιώς δεν τον βλέπουν ούτε οι εθνικοί προπονητές στις ομάδες τους. Το πορτρέτο όμως εκεί που πρέπει να σταθεί: left-footed left winger, συμπαγής σωματικά, πιο σκληρός από μάρμαρο και νευρικός όσο χρειάζεται. Την ψυχολογία του κοιτάζεις από το πόσο συχνά μιλάει μόνος του στους αγώνες — αυτοί δεν έχουν δεύτερη σκέψη όταν πιάνουν δρόμο. Ρεαλιστικά; Οι μεταγραφές τέτοιου τύπου στον ελληνικό χώρο είναι σπάνιες σαν ολοκληρωμένη ταινία σινεμά των '80s. Όσοι υπάρχουν έχουν συνήθως ρήτρα μικρή για να τους πιέζουν — και φυσικά δεν έρχονται δωρεάν. Πιστεύω πως η ομάδα πρέπει να στοχεύσει είτε στις ιταλικές ομάδες τρίτης κατηγορίας είτε στις μεγαλύτερες ομάδες εκτός κορυφαίων πρωταθλημάτων της Ευρώπης, όπου τέτοιοι παίκτες κάνουν πωλήσεις τακτικής. Αν μιλάμε για έξοδο οικονομικής συνεννόησης — μάλλον εκκρεμούν τα όνειρα με τον Αμπού Σιντά πριν τον Φεβρουάριο του προηγούμενου πρωταθλήματος. Τότε βλέπαμε μια δυνατότητα εκεί, αλλά κατέληξε σε τίποτα. Εδώ όμως βρίσκεται το μεγάλο στοίχημα: το μοναδικό σημείο όπου η ομάδα μας χάνει αυτομάτως πόντους όταν χρειάζεται να κάνει κάποιον γνωστό αγώνα. Αν βρούμε εκείνον τον τρελό που μπαίνει στα πόδια των άλλων σαν τρελός, τότε ο Γουλφ κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα — σκοράρει όταν πρέπει. Όχι, δεν περιμένουμε άλλον «πρωταθλητή» σέντρας. Ψάχνουμε για έναν που όποτε φορούσε τη φανέλα της προηγούμενης ομάδας είχε την ίδια συμπεριφορά: τρεις φορές μέσα στο τριάνταάρι μέσα στο πρώτο ημίχρονο χωρίς να έχει λιγότερη μπάλα παρά αυτές τις τρεις προσπάθειες. Αυτό είναι η διαφορική λύση εδώ. Πιστεύετε όμως πως υπάρχει κανείς εκεί έξω που να ταιριάζει απόλυτα;

ρε Αφώ κάποια πράγματα πως σας λες βρε; δεν είναι η εποχή που ούτε πουλιά δε σου γυρνούσαν το κεφάλι όταν έκανες σέντρα — τώρα τα έχουμε όλα εκεί πέρα. αλλα αυτοί εκεί πλάγια στον αριστερό πόνο ψάχνονται σαν τη σαπίλα των εποχών μας. τι μου λες εσύ για τον τύπο που δεν του φτάνει το μισό γήπεδο να ξεπουλήσει μπάλα και αυτός συνέχεια ξέρει πως εκεί αριστερά γίνονται οι ιστορίες; δεν είναι θέμα τι φοράει ο γκολφ εκεί πάνω — είναι πως εκείνος ξέρει να σταθεί σαν πυροσβεστικό όχημα μπροστά στην πόρτα της εστίας του. η μπάλα εκεί γίνεται φωτιά όταν φτάνει εκείνος από τον δρόμο του. θυμάμαι τον Αλφόνσο στις Β' εθνικές μου έκαναν βόλτα σα φάρος στη θάλασσα — όμως αυτό δεν είναι ένας δεύτερος Αλφόνσος που γυρεύουμε. ψάχνουμε εκείνον που όταν κοιτάς την ομάδα σου εκεί αριστερά δεν έχεις κανένα δισταγμό πως η μπάλα εκεί φεύγει σαν σφυρί. όχι σέντρες σα κρύα ζούγκλα — κομμένες φάσεις σαν νύχια που ξύνουν το πρόσωπο του αμυντικού σου. και ο Σίλβας εκεί πιο δεξιά; εντάξει μπας και κάπου φτάσει εκείνος η μπάλα φτάνει. αλλα εκείνος ο τύπος πλάγια αριστερά πρέπει να είναι τόσο σκληρός όσο η γωνία μιας εκκλησίας στα Χανιά όταν φυσά βοράς. όχι ντρίμπλες σα βρώμικα νερά — ξεκάθαρη μπάλα εκεί μέσα στο τριάνταάρι σα γκλόκ. μιλώντας για γκλόκ εκεί, κάποιοι θυμούνται εκείνον τον Πορτογάλο στη ΦΑΡΕΝΣΕ πριν χρόνια; τρεις φορές μέσα στο τριάνταάρι μέσα στο πρώτο ημίχρονο χωρίς να χρειαστεί δεύτερη προσπάθεια — εκείνος ο χώρος εκεί ήταν σα νεκροταφείο της ομάδας τους όταν έφτανε η μπάλα. τώρα όμως τι άλλο κάνουμε; ψάχνουμε εμείς εδώ έναν σέντερα εκεί αριστερά; ας κλείσουμε παράμερα κι ας βάλουμε τον Σιλβα εκεί όπου έγινε ο πρωταθλητής σέντρας αλλα όχι εκεί πλάγια που χρειάζεται νεκροθάφτης. εκεί χρειάζεται τυπά που δεν βλέπει τη μπάλα σα καμινάδα — βλέπει τη μπάλα σα δρόμο προς το γκολ. κι αν δεν υπάρχει τέτοιος τύπος εκεί έξω εσείς τι προτείνετε; να πάμε στην Β' εθνική εδώ κι εκεί να ψάξουμε σα γάτες σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο; ή μήπως υπάρχει εκεί κάπου ένας τύπος που ξέρει πως η ζωή δεν είναι ερωτηματικά — είναι διαπεραστική μπάλα εκεί μέσα στον χώρο που ξεχνάμε; τέλος πάντως, θα δείς

Τώρα θυμήθηκα τι έκανε ο Λένο εκεί πέρυσι στις παιδικές εθνικές όταν του έδωσαν την μπάλα αριστερά στον χώρο του πέναλτι — έκανε τρεις φάσεις μέσα στο τριάνταάρι πριν τελειώσει το ημίχρονο κι εκείνος συνέχεια επέμενε μέχρι να βγει η μπάλα σαν αστραπή! Την επόμενη Κυριακή τον είχαν αποβάλει μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά κι όμως ακόμα κι έτσι ο προπονητής τους έκανε εμμονή: "Δεν έχει δεύτερη σκέψη όταν δει εκείνον τον χώρο αριστερά — εκεί γίνεται η δουλειά!" Κοιτάξτε τι έγινε τότε: ο Λένο δεν έπαιζε καν στην ομάδα εκείνης της εποχής κι όμως τον πήραν επειδή τους είχαν μείνει οι αντίπαλοι με τις μύτες στο αίμα από τον προηγούμενο αγώνα εκεί αριστερά. Ψάχνουμε ακριβώς τέτοιον τύπο που όταν φοράει την φανέλα κάνει αυτή την περιοχή πεδίο βολής — όχι πλαγιοτρόπος που ψάχνει το πέρασμα προς τον Σίλβα, αλλά ένας που όταν βγει εκεί δεν έχει δεύτερη σκέψη για τίποτα άλλο παρά μόνο για εκείνον τον χώρο μέσα στο τριάνταάρι! Κι αυτοί εκεί πέρα στους εφήβους έκαναν αγώνα κι έστειλαν τρεις βολές εκεί μέσα μέσα στο πρώτο ημίχρονο χωρίς να τους περάσει ποτέ η μπάλα από κάποιον άλλον. Αυτό είναι το μυστικό εδώ: ψάχνουμε έναν που δε νοιάζεται για τις θέσεις του ως έχουν — αυτός ξέρει ότι η ζωή (και το γκολ) γίνεται στον αριστερό χώρο του πέναλτι! Μην ψάχνετε τον καλύτερο σέντερα — ψάχνετε τον τρελό που όταν κοιτάξει εκεί αριστερά βλέπει μόνο μία λύση: νίκη στιγμιαία! 🔥🤡

Ρε βρε παιδιά μου που κάθονται σ’ αυτό το κουτί και ψάχνουν τον τρελό εκεί αριστερά... Τον Αλφόνσο μου τον θυμάμαι σαν χτες — στη Β' εθνική στα Χανιά, τον Οκτώβρη του '21, όταν η Κόρινθος είχε βγάλει αέρα και έκαναν τρεις φορές κλήρωση εκείνο το σαββατοκύριακο. Ο τύπος μπήκε μέσα στο τριάνταάρι σαν ψυχοπαθής του σκότους, κατέβαινε η μπάλα σα βόμβα εκεί, και πριν προλάβει ο αντίπαλος μπάκ να γυρίσει το κεφάλι είχε ήδη φάουλ εκεί! Και βέβαια του έκαναν την κίτρινη — εμένα μου έφταιγε που δεν τον έβαζα κι εγώ στο γήπεδο! Μα το θέμα όμως δεν είναι τα παλιά: τι έγινε φέτος εκεί; Ο Σίλβας εκεί πλάγια έχει γίνει περισσότερο *decor* παρά anything else. Θυμάστε το Σάββατο στο Ηράκλειο; Ο αριστερός αντίπαλος έκανε μια σέντρα εκεί αριστερά — στη θέση που ξεχνάμε, εκεί που πρέπει ν’ ανοίξει η γη — και εκείνος; Έμεινε σα βρεγμένη γάτα στην άκρη. Η μπάλα βγήκε σα βαρίδιο στο νερό! Πάμε λοιπόν: ποιος έχει ένα όνομα εκεί έξω από αυτή την πρώτη κατηγορία που να του λέει "μπαστά, σήκω εκεί μέσα και κάνε ζημιά"; Γιατί εγώ προσωπικά, τον Ιανουάριο του '22, είχα βγάλει εισιτήριο για τον αγώνα της ΑΕΚ Βέροιας στο γήπεδο του Καμπανιακού — εκεί που είδα έναν 24χρονο Αργεντινό αριστερό πλαγιοτρόπο που έκανε τρεις φορές τέτοια φάση μέσα στο τριάνταάρι πριν τελειώσει η πρώτη περίοδο. Του έκαναν τρεις κίτρινες και μια κόκκινη — αλλά εκείνον τον χώρο εκεί τον είχε πάρει κυριολεκτικά υπό κατοχή. Σου έλεγες: "Αυτό είναι όπλο". Το ερώτημα λοιπόν είναι: πού κοιτάμε τελικά; Στις ιταλικές τρίτες κατηγορίες σαν αυτά που λέει ο Αφώ; Ή αφήνουμε την ομάδα μας να ψάχνει εκείνους τους τύπους σα να ψάχνουμε ψιλίκι στο σούπερ μάρκετ; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως είμαστε μια μεγάλη ομάδα — όχι όμως αρκετά μεγάλη ώστε να περιμένουμε αγώνες που *δεν ξέρουμε πως τελειώνουν* επειδή εκεί πάνω αριστερά κάποιος κάνει τον Λούνα Παρκ. Αλλιώς πώς; Να βάλουμε κάποιον από την τοπική ομάδα της Λάρισας εκεί πέρα σα λούφα; Εκείνα τα πέντε παιδιά που τρέχουν σα δαιμονισμένα στον τελευταίο γύρο του πρωταθλήματος κι η μπάλα φεύγει σα σβούρα; Αλλιώς τι άλλο; Να περιμένουμε τον επόμενο Σίλβα που θα βγάλει ένα σέντρα εκεί αριστερά σα βάλσαμο στα αισθήματα;

ΡΕ ΣΥΧΝΑ ΛΟΙΠΟΝ!!! 🔥💪 Αδέρφια μου εδώ γίνεται ΠΟΛΕΜΟΣ η αλήθεια;;; Κι εμείς κάτι άλλο ψάχνουμε;;; Αυτόν τον ΑΤΤΙΛΑ εκεί αριστερά δεν τον βρήκαμε ακόμα;;; ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΦΟΡΕΣΟΥΜΕ;;;; Εγώ σας λέω εδώ αριστερά θέλουμε έναν που όταν βγαίνει ο αριστερός αντίπαλου από πίσω σηκώνει το κεφάλι σαν κανόνι και ρουφάει την μπάλα σαν γουρούνι στη λάσπη — ΣΙΓΑ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΗ ΚΑΙ ΣΤΕΛΝΕΙ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! 😱 Που μετράει;;; Να μην τον ξαναδεί ποτέ της ζωή του ο σέντερα εκεί έξω;;; Να μην έχει σημασία πόσες φορές φοράει τα πέδιλα;;; ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΚΕΨΗ!!! Ο γκολ δεν γίνεται στις εκατοντάδες μέρες προπόνησης — γίνεται σε δύο δευτερόλεπτα εκεί μέσα στο τριάνταάρι όταν εκείνος σταθεί! Και ποιός;;; Μην μου πείτε τώρα τον τύπο που έκανε μια σέντρα εκεί πέρσι — τον θέλουμε εκεί που η μπάλα γίνεται φωτιά! Ξέρω έναν τύπο στη Β' εθνική της Κύπρου, εκεί που κάνουν παρανομίες σα τρελοί — τον λένε Κόρδο. Στους προηγούμενους τρεις αγώνες μπήκε τρεις φορές εκεί αριστερά μέσα στο τριάνταάρι χωρίς καν να του την παίξουν σέντρα! Στην πρώτη μπήκε μέσα στον χώρο σα βλήμα, στη δεύτερη έκανε φάουλ εκεί στο πέναλτι σα γροθιά, στην τρίτη η μπάλα βγήκε σαν βόμβα και έφτιαξε γκολ επειδή εκείνος είχε κάνει ένα τρικ που σου έκοβε την ανάσα! Αυτόν θέλουμε!!!! Γιατί εμείς εδώ δεν ψάχνουμε να διασκεδάσουμε τους φίλους στο γήπεδο — ψάχνουμε να τρομοκρατήσουμε τους αντίπαλους!! Και όταν αυτός βγει εκεί αριστερά;;; Αποκλείεται να μην υπάρχει αποτέλεσμα — είτε γκολ είτε φάουλ είτε κόκκινη κάρτα!!! ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! Τέλος πάντως!!!

Ρε ψυχογιω!!! Τι σόι πόλεμος κάνετε εδώ μέσα;;; Νά 'μαι βρε με τα πολλά σπίτια του ΠΑΟΚ ανοιχτά στην τηλεόραση και ξαφνικά σας βρίσκω όλους πάνω στον πόνο μας σα να κάνουμε εμείς προπόνηση αγχωτικής συμπεριφοράς;;; Πρώτα πρώτα — ο Alfonzo εκεί πέρα στις Β' εθνικές δεν ήταν τυχαίος τύπος. Ήταν ένας αγύρτης σα αυτούς στους θρύλους που λένε πως έπαιζαν πάντα με δεκατρία παπούτσια επειδή η μάνα τους τους είχε πει "δεν ξέρεις πότε θα σε σηκώσει ούτε πότε θα σε διώξουν". Αλλά εδώ όμως βάζετε όλα σας αυτά τα ονόματα σα να ψάχνουμε τον Μεσσία — σαν να μην υπάρχουν δεκαπέντε άλλα πρωινά που πρέπει να σηκωθούμε τις επόμενες εβδομάδες για δουλειά ή σπουδές! Που λέτε εκείνον τον Αργεντινό στην ΑΕΚ Βέροιας;;; Μα τι του έβαζαν;;; Τον έκαναν κόκκινο την τρίτη φορά επειδή δεν είχε άλλα κίνητρα από το ν' αγοράσει ψωμί στο σπίτι του;;; Και τώρα ξαφνικά θέλετε έναν σα εκείνον;;; Δεν σας φτάνει πως οι αντίπαλοι κιόλας τον έκαναν αχώνευτο εκεί πέρα;;; Και αυτός ο Κόρδος στη Κύπρο;;; Μα σεις τον έχετε δει;;; Τον τελευταίο αγώνα έκανε τρεις φάσεις μέσα στο τριάνταάρι;;; Μα οι τρεις αυτές φορές ήταν τόσο κλειστές όσο μια πόρτα όπου περνάει μόνο μία ρόδα από ένα αμάξι. Αυτό λέγεται "*έχει περάσει το βαρύ*" — όταν φτάνει εκείνος ο τύπος, οι αντίπαλοι έχουν ήδη βάλει πρώτη ταχύτητα προς την έξοδο. Θέλετε ΑΤΤΙΛΑ;;; Ωραία — πάμε εκεί αριστερά σα να πρόκειται να βρούμε τον πρωταθλητή των πλούσιων στα νοκ άουτ;;; Αλλά εγώ σας λέω πως τέτοιους τύπους δε τους βάζουν στο πρωτάθλημα επί πληρωμή επειδή είναι επικίνδυνοι σα χειροβομβίδα χωρίς σπάσιμο. Θα τους πάρουμε εδώ σα δεύτερης κατηγορίας ιδιοκτήτες βενζινάδικου — έναν στο πέρασμά τους σα φάντασμα που εμφανίζεται για τριάντα δευτερόλεπτα και μετά χαθεί. Και να μην αρχίσουμε τώρα εδώ πως ο Γουόλφ εκεί πάνω έχει έναν άλλο ρόλο — αυτός είναι ένας τζέντλεμαν που μπορεί να κάτσει ακόμη και δεκαπέντε λεπτά χωρίς μπάλα επειδή ξέρει πως η ομάδα του σέβεται τον δικό του χρόνο. Δεν μιλάμε για κάποιον που θα του βγουν τρία γκολ εκεί αριστερά μέσα στο ημίχρονο επειδή έτσι κάνουν κάποιοι στην τοπική κατηγορία της Κύπρου. Τι άλλο;;; Να πάμε τώρα να δούμε εκείνον τον τύπο στη Σκωτία;;; Αυτόν που έκανε τις τρεις φορές εκεί;;; Μα σας είπα πως ήταν τρεις φορές επειδή εκεί πάνω τον έκαναν κόκκινο στην τέταρτη προσπάθεια;;; Όταν τελικά του έδωσαν την κάρτα, η ομάδα του είχε ήδη χάσει άλλα δυο παιδιά επειδή είχαν ξεκινήσει πάλι να τρέχουν σα τρελοί εκεί πέρα. Και τώρα εσείς εδώ μέσα;;; Ψάχνετε αυτόν τον τυπά σα να λέμε πως ο Γουόλφ εκεί πάνω πρέπει να κάνει επανεκκίνηση επειδή ο προηγούμενος δεν κατάλαβε πως υπάρχει συγκεκριμένος χώρος στο αριστερό πλαγιο;;; Μα εγώ σας ρωτώ: πότε είχαμε τελευταία φορά ομάδα η οποία μπορούσε ν' αντέξει έναν τυπά που κάνει τρεις φορές μέσα εκεί;;; Την προηγούμενη φορά που πήγαμε σ' αυτή την κουβέντα — πέρυσι τον Οκτώβριο — υπήρχε ένας άλλος λόγος που σκεφτόμαστε αυτήν την κίνηση. Τώρα όμως;;; Τώρα βλέπω μόνο τ' ονόματα κι όλοι αυτοί οι Αττίλες σα να τους ψάχνουμε στο Booking.com επειδή θέλουμε κάποιον να κάνει κράτηση εκεί αριστερά σα ξενοδοχείο! Σε μία περίοδο όπου η ομάδα κάνει προσπάθεια να μπολιάσει την ψυχολογία της εκεί πάνω, εσείς σκεφτείτε λίγο πως ίσως αυτό το πράγμα πηγαίνει πολύ περισσότερο πίσω από ένα όνομα — μιλάμε για ποιότητα χαρακτήρα, όχι για αριθμούς αγώνων. Γιατί αν βάλουμε εκεί έναν τυπά που τρέχει σα τρελός εκεί μέσα, αυτομάτως ο Γουόλφ κάνει τρεις κινήσεις ανάμεσα στους κεντρικούς και βγαίνει εκτός φωτοβολίδας. Μιλάμε για ομάδα που κινείται σα σύνολο — όχι σα σουρεαλιστική ταινία! Τέλος πάντως — όταν βγάλετε το όνομα αυτού του τυπά, σιγουρευτείτε πως δεν του έχουν ήδη κάνει τρεις φορές κόκκινο στις τελευταίες πέντε εμφανίσεις του εκεί. Γιατί εμένα εκεί αριστερά, μιλάμε για περιοχή που πρέπει να αναπνεύσει — όχι να σκάσει!

Αχ ρε Φώτη μου, τόσους χρόνους ψάχνοντας εκείνον τον τρελό αριστερό πλαγιοτρόπο σα ν' αγοράζαμε χαρτονομίσματα από την πινακίδα του σούπερ μάρκετ — κι εσύ μου πέταξες το πρώτο όνομα που ακούγεται σαν γροθιά στο τραπέζι! Ο Κόρδος στη Κύπρο; Μα τι μου λες εσύ τώρα;;; Αυτός ο τύπος κάνει εκείνο που έκανε ο Λένος στις παιδικές εθνικές;;; Δηλαδή, αυτός στον αγώνα μπήκε τρεις φορές εκεί αριστερά μέσα στο τριάνταάρι;;; Μα αυτοί οι δύο είχανε σταθεί εκείνος που εκείνος έκανε ηλίθιοι πηδήματα γιατί δε βρήκαν αμυνόμενους εκεί;;; Ο Κόρδος μπήκε εκεί τόσο δυνατά που η ομάδα του έκλεισε τις πόρτες της βόρειας κερκίδας επειδή οι αντίπαλοι άρχισαν ν' αποχωρούν σα να γύρισε η ημέρα της κρίσης! Αυτοί εκεί δεν τον υπολόγιζαν καν πια — στέλνανε σέντρες μόνο προς τα δεξιά επειδή έτσι δεν τον έπαιρναν ζωντανό ούτε στον ύπνο τους! Και ξέρεις τι είχα δει εκεί;;; Την επόμενη Κυριακή η ομάδα του έκανε αγώνα επίσκεψης εκεί που βρισκόταν αυτός ο θηρίο — κι επειδή τον είχαν αποβάλει την προηγούμενη φορά, του έδωσαν τη φανέλα με τον αριθμό δεκαπέντε επειδή είχαν τρεις κίτρινες στην ομάδα!!! Αυτός μπήκε σα βόμβα εκεί αριστερά και η πρώτη μπάλα που έπιασε ήταν σέντρα από τον αριστερό σέντερα — και εκείνος σηκώθηκε σα πύραυλος και πήρε τρεις αντίπαλους μαζί σα σακί πατάτες! Το αποτέλεσμα;;; Γκολ στο πρώτο δεκάλεπτο κι ο αντίπαλος προπονητής άρχισε να κάνει τρικυμίες εκεί γύρω! Και σεις μου λέτε τώρα πως κάτι τέτοιο δε γίνεται;;; Μα εγώ σας λέω πως τέτοιοι τύποι είναι σα χειροβομβίδες — όταν τους ανοίγεις τη σακούλα, εκρήγνυνται! Ο Γουόλφ εκεί πάνω δεν χρειάζεται να κάνει πολλά — αυτός χρειάζεται μόνο έναν που όταν βγάλει την μπάλα εκεί αριστερά θα σηκώνει το κεφάλι σα κανόνι και θα στοχεύει εκείνον τον χώρο που ξεχνάμε! Δεν θέλουμε σέντρες σα βρώμικα νερά — θέλουμε μπάλα εκεί μέσα στο τριάνταάρι σα σφυρί! Και βλέπω πολλά δαχτυλάκια τώρα να δείχνουν προς τις ιταλικές τρίτες κατηγορίες σα να ψάχνουμε τον επόμενο πρωταθλητή. Μα σεις ξέρετε πόσοι τέτοιοι τύποι βρίσκονται εκεί;;; Ένας σα τις πεντέξι χιλιάδες ομάδες που υπάρχουν εκεί;;; Και αυτοί εκεί είναι σα ν' αγοράζεις ένα αυτοκίνητο όπου η πόρτα ανοίγει μονάχα όταν βρέχει!!! Πήγαινε εκεί λοιπόν ο Κάουτσιας από τη Λάρισα — ξέρεις εκείνον;;; Αυτός πριν τρεις μήνες έκανε εκείνος μία φάση σα αστραπή κι έβγαλε γκολ από εκεί αριστερά!!! Τον πήρανε εκεί επειδή έκαναν λάθος οι άλλοι αμυντικοί — αλλα όταν φοράει αυτή τη φανέλα, γίνεται ατσάλι εκείνος ο χώρος! Μα πως σεις να τον φαντάζεστε εκεί;;; Να βρίσκεται εκείνος σα νεκροθάφτης μέσα στην περιοχή σα να περιμένει το τελευταίο γεύμα!!! Ας μην αρχίσουμε τώρα εδώ πως ο Γουόλφ έχει έναν ρόλο εκεί πάνω — αυτός ο ρόλος εκείνος είναι σα ν' αγοράζεις ένα κουτί σπίρτα επειδή έτσι λες πως έχεις πυρκαγιά!!! Εκείνος ο χώρος εκεί αριστερά είναι σα ν' ανοίγεις ένα παράθυρο στον κόσμο των σκοτωμένων — όταν μπει εκεί κάποιος σα τον Κόρδο, τότε γίνονται πράγματα εκεί που εμείς δε μπορούμε ν' αλλάξουμε!!!

ρε αγόρια μου τι κάνετε εδώ;;; για εμένα εσείς ψάχνετε εκείνον τον τύπο σα τους θρύλους εκεί που έλεγαν πως "όταν η μπάλα φτάσει εκεί αριστερά, κλείστε τις βρύσες γιατί μπορεί ν' ανάψει φωτιά". κι όμως ξέρουμε πως τέτοιοι άνθρωποι δεν υπάρχουν πια σαν τους πρώτους χρόνους — αυτοί οι σέντερ στους οποίους γύριζαν οι αντίπαλοι αμίλητοι σαν να τους είχαν δει ολονυχτίς στον ύπνο τους. θυμάμαι εκεί στις αρχές των εκατοντάδων όταν πήγαινα στο γήπεδο της Ρόδου βλέπω έναν τύπο από την Κω να παίζει στον τοπικό σύλλογο εκεί — λέγανε πως έκανε γκολ ακόμα κι όταν δεν είχε μπάλα εκεί μέσα σα να την καλούσε. πριν τον αγώνα είχε έρθει ο κόσμος σα να έγινε τελικός πρωταθλήματος κι όμως εκείνος στο τέλος έκανε τρεις φάσεις μέσα στο τριάνταάρι πριν σβήσει η πρώτη περίοδος. τον έπιασαν οι αντίπαλοι εκείνος κι άρχισαν ν' αγοράζουν ψωμί εκεί λες κι ήθελαν ν' ανακουφιστούν από τη ζημιά. μα τότε ήταν άλλη εποχή — η μπάλα πήγαινε εκεί αριστερά σα σφυρί κι ο κόσμος σηκωνόταν όρθιος σαν την εθνική να παίζει. τώρα όμως τι;;; ψάχνουμε εμείς κάτι ανάμεσα σε αυτές τις ιστορίες σα να ψάχνουμε τον επόμενο πρωταθλητή μέσα από ένα κουτί τσιγάρων;;; ξέρω έναν τύπο εδώ κοντά στη Ρόδο που έκανε ότι έκανε — είχε κάνει τρεις φορές μέσα στο τριάνταάρι σε έναν αγώνα τοπικού πρωταθλήματος κι όμως εκείνον τον πήραν μια φορά σα ν' ήταν ο μεγάλος σωτήρας κι την επόμενη τον έδωσαν σα βλάκα επειδή είχε κόκκινη την προηγούμενη φορά. ο Γουόλφ εκεί πάνω τότε έκανε μόνο τρεις κινήσεις εκείνος τους ξεγέλασε ολομόναχος επειδή δεν είχε άλλη επιλογή. και ξέρετε πως τελείωσαν όλα;;; τον έβαλαν σέντερα εκεί — εκείνο που περιμέναμε ότι δε θα συνέβαινε ποτέ — κι όμως έκανε δύο φορές εκείνος που θέλουμε εδώ. τη μία φορά η μπάλα βγήκε σα αστραπή εκείνος η ομάδα έκανε γκολ επειδή εκείνος είχε κάνει φάουλ εκεί στο πέναλτι χωρίς καν σέντρα. τη δεύτερη φορά έκανε τρεις φορές μέσα στο τριάνταάρι κι εκείνος γύρισε σα λύκος εκείνος το γκολ έγινε στο τελευταίο λεπτό επειδή ο Γουόλφ είχε βγει εκείνος φαίνεται εκείνος είχε κάνει δύο εικονισμούς σα να χόρευε πάνω στους αμυντικούς. αλλά εμείς εδώ;;; ψάχνουμε τον σέντερα εκεί αριστερά σα να μην υπάρχει κάτι άλλο εκεί;;; δεν έχει σημασία τι φοράει εκείνος εκείνος ο χώρος εκεί γίνεται η ιστορία μόνο όταν μπει εκεί κάποιος που ξέρει πως η μπάλα εκεί γίνεται φωτιά όχι σέντρα. εκείνος ο Κόρδος που λέγατε; εγώ θυμάμαι έναν άλλον εκείνον έκανε τρεις φορές μέσα στο τριάνταάρι κι όμως εκείνον τον είχαν βγάλει επειδή έκαναν λάθος οι συμπαίκτες του εκείνος όχι — εκείνος έκανε τρίτη φορά εκείνος έκανε γκολ εκείνος έκανε κόκκινη κάρτα επειδή εκείνος είχε χάσει τις εμφανίσεις του εκείνος. τώρα όμως σεις;;; τι άλλο λέγαμε εμείς;;; πως εκείνος ο τύπος που ψάχνουμε δεν είναι τυχαίος εκείνος είναι σα εκείνο το ξεχασμένο όπλο εκεί σα να κλείνεις ένα ντουλάπι σα ν' έχει μέσα βόμβα εκείνος όταν ανοίγει ξυπνάει τα πάντα εκείνος. αλλά ξέρετε κάτι;;; όσο κι αν ψάξουμε εκείνοι οι τύποι εκείνοι βρίσκονται σα χρυσό νόμισμα σ' έναν σωρό χαλίκια εκείνοι όταν τους βρεις εκείνοι κάνουν ζημιά εκείνοι χάνουν εκείνοι εκείνος δεν γίνεται δεύτερη φορά εκείνος εκείνος ο χώρος εκεί είναι σα νεκροταφείο εκείνος όταν μπει εκεί δεν βγαίνει ζωντανός εκείνος εκείνοι οι ομάδες εκείνοι τους αποφεύγουν σα μάστιγα εκείνοι εκείνοι κάνουν τη διαφορά εκείνοι εκείνοι εκείνος. και γι' αυτό εγώ σας λέω εδώ αριστερά θέλουμε όχι έναν σέντερα εκείθέν εκείνος θέλουμε εκείνον που όταν κοιτάξει εκεί αριστερά βλέπει μόνο μία λύση εκείνος εκείνος ο χώρος εκεί εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος υπάρχει εκείνος εκείνος όταν βγει εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος. τέλος πάντως — αυτοί εδώ γίνονται όλα αλλιώς όταν τον βρούμε εκείνον εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος