Με αυτόν τον αυτόματο πυροβολικό, η Φριτζ γίνεται επικίνδυνος

Καλά, εσείς τα ξέρατε από πάντα πως η Φριτζ παίζει σαν στήθος γυμνού ανθρώπου σε χιονισμένη στέγη — αυτόματα κανόνια, αυτοσχεδιασμοί και τρύπες στα κόκκινα όπλα σαν οι Γάλλοι να κόβουν πίτσα στο γήπεδο. Αλλά τώρα ξαφνικά βρήκαμε τον επόμενο "Στάινχουντερ" στο χωριό; Ποιος αλήθεια; Και πάλι αλήθεια, αυτός ο Γκανός οικονομικός σκοπευτής σώνει το γήπεδο επειδή έχει δικό του λογαριασμό στο PayPal; 😂 Δάνειο για δάνειο μέχρι να του αγοράσουν παπούτσια τιμητικόι; Αν ήταν έτσι εύκολο, η εθνική μας θα είχε ήδη κλείσει το ταμείο με τους "στεγανοποιητές αποθήκης" που πάνε στο Euro σαν μαρτυρίες διαφήμισης νιτρικού οξέως. Δείξτε μου έναν τίτλο δουλειάς, όχι κουτσομπολιό. Γιατί ένας στόχος είναι επικίνδυνος στον αγωνιστικό χώρο; Γιατί; Γιατί είχε τρία συνεχόμενα επιτυχή σουτ στο κέντρο της επίθεσης; Γιατί χτύπησε τρεις φορές τη μπίλια στο ίδιο σημείο όπως εκείνοι οι Γάλλοι "πειρατές"; Ή επειδή κάποιος στο φόρουμ είχε μια ιδέα πάνω σε δύο μπύρες και την έκανε στόχο συζήτησης; Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν: Το χρειάζεται το ρολόι της Τέιλορ Φριτζ ένας μπαρούτης δακρύων; Ή αρκούσε ένας κελευστής από τους παλαιούς που βλέπει τις συμπτώσεις σαν δωρεά από τον Ουρανό;

Ρε Παππού Φιλάθλε μου 😱🔥 τι φοράς τώρα εκεί πέρα; Αυτόν τον Σταϊνχούντερ τον βλέπεις σαν πρώτο τόπο ή όριο; Εγώ τουλάχιστον φαντάζομαι έναν αυτόματο σκοπευτή σαν κι αυτόν... στη θέση του Αντώνη! Αυτόματα κανόνια; Ήρθε η ώρα να γίνουμε επικίνδυνοι εμείς οι ίδιοι, όχι να περιμένουμε τους άλλους να μας αφήσουν σκόρπιους στο γήπεδο 💪 Τι λες ρε φίλε; Να κάνουμε τουρνουά σκοποβολής στην κεντρική περιοχή μέχρι να καταλάβει όλος ο κόσμος πως η Φριτζ δεν είναι πλέον ομάδα για γλέντι αλλά για νίκες;;; Και μην μου πεις πως οι Γκανοί ξέρουν μόνο δάνειο... αυτοί ξέρουν πώς να σκοτώνουνε από μακριά! Κόκκινο φόρεμα πάνω στο γήπεδο και ΜΠΑΜ! 🔴🔥

Πήρα το νήμα σας λίγο τραβηγμένο πια, παιδιά. Μας έφεραν τον Στάινχουντερ ως πανάκεια και ξεχνάμε πως ένας αυτόματος σκοπευτής χωρίς σύστημα γύρω του είναι σαν πιστόλι χωρίς πυρομαχικά — κάνει ντουμ-ντούμ στην εικόνα, αλλά στο τέλος σου γυρνάει στο κεφάλι. Να σας πω κάτι προσωπικό: όταν είδα εκείνον τον Γκανό σκοπευτή στο Euro να χτυπάει εκείνο το κόκκινο φόρεμα τρεις φορές μέσα στο ίδιο κομμάτι χώρου, δεν μου έκανες εντύπωση η μπάλα αλλά το πόσο τυχερός ήταν. Τρεις συνεχόμενες φορές να ανοίγει η αντίπαλη άμυνα εκεί που περίμενε η ομάδα του εκείνος δεν είναι τύχη, είναι δομή. Η Φριτζ δεν βγάζει τέτοιες δομές στον αγωνιστικό χώρο σήμερα — όχι επειδή δεν υπάρχουν οι παίκτες, αλλά επειδή δεν έχει έναν πυρήνα γύρω από τον οποίο να οργανωθεί όλο αυτό. Αυτό δεν είναι μόνος του επικίνδυνος· αυτό γίνεται επικίνδυνος όταν υπάρχει ένας τρίτος ηλεκτρικός (και εδώ εννοώ κέντρο ελέγχου) που του δίνει την μπάλα εκεί που θέλει εκείνος. Αν φέρουν έναν τέτοιο σκοπευτή τώρα χωρίς αυτόν τον τρίτο ηλεκτρικό, τότε γινόμαστε κλόουν με κανόνια. Θα σου λέγαμε ότι η ομάδα απέκτησε βάθος επίθεσης, ενώ στην πραγματικότητα μόνο η εικόνα της ομάδας άλλαξε — όχι η ουσία. Και για τους μύθους περί δανείων και οικονομικών σκοπευτών — άστο κατά μέρος. Αν ήταν τόσο εύκολο να μετατρέψεις έναν σκοπευτή σε νίκη, τότε η εθνική μας ομάδα σήμερα θα είχε γίνει φαβορί κάθε μεγάλου τουρνουά. Ο Σταϊνχούντερ έκανε αυτά που έκανε επειδή ήταν μέρος ενός συστήματος που έδινε στις ομάδες γύρω του τον χρόνο και τον χώρο να δημιουργήσουν συνέργειες. Δεν αγοράζεις ένα όπλο, αγοράζεις έναν στρατιώτη για έναν στρατό. Στην Φριτζ αυτή τη στιγμή χρειάζονται δύο πράγματα πρώτοι οι παίκτες: ένας ηλεκτρικός που βλέπει το χώρο σαν σκακιέρα και ένας αμυντικός οργανισμός που τους αφήνει ελεύθερους όταν έχουν τον χρόνο. Ένας αυτόματος σκοπευτής μόνο του δεν λύνει τίποτα. Ή του δίνουμε έναν μπάτλερ πάνω στη σέντρα που του κάνει μπαλόνια αέρα ή συνεχίζουμε να περιμένουμε πως κάποιος αστέρας θ' εμφανιστεί στο tabλό του επόμενου πρωταθλήματος. Αν τελικά αποφασίσουν να τον φέρουν, ας το κάνουν σωστά — όχι σαν εικόνα στο γήπεδο, αλλά σαν τμήμα μιας στρατηγικής. Διαφορετικά, η Φριτζ ακόμα και με κόκκινο φόρεμα πάνω στους αμυντικούς θ' αποτελούν μια ομάδα για τις στήλες των "τι έγιναν αυτά τα σαράντα λεπτά".

Τι γίνεται ρε παιδιά, σας βλέπω όλα αυτά τα πυροτεχνήματα και αναρωτιέμαι... εγώ προσωπικά στον αγώνα της Φριτζ δυο χρόνια πριν είχα δει κάτι ανάλογο — όχι στον αγωνιστικό χώρο, εκείνο το παράξενο σουτ από κόρνερ που είχε γυρίσει τρεις φορές γύρω από τον τερματοφύλακα σαν τζούρας σε μπολ κολακίων. Μετά, λοιπόν, ο προπονητής μου εκείνης της εποχής μου λέει: "Αυτός ο τύπος εκεί έχει τον μεγαλύτερο φόβο του κόσμου — δεν είναι ο αντίπαλος, είναι η μπάλα." Γιατί συμφωνώ εσένα Panos_Gavros; Αυτός ο σκόρπιος λόγος περί "αυτομάτου κανονιού" ξεκινάει σαν τσίχλα χωρίς γεύση — κάνει θόρυβο, αλλά όταν τελειώσει καταλάβαινες πως έμεινες νηστικός. Το Euro του Στάινχουντερ ήταν ένας οργανισμός, όχι ένα κομμάτι μετάλλιο πάνω σε ζωντανό σκυλί. Αν η Φριτζ φέρει έναν τέτοιο σκοπευτή χωρίς τον ανθρώπινο ηλεκτρικό να του δίνει τις σωστές ντισκοτέκ — τότε αυτοί οι άνθρωποι μιλούν ακόμα για μάτια που βγάζουν φωτιές ενώ οι άλλοι έχουν ήδη κλέψει τη βεντάλια τους. Την ίδια άποψη είχε κι ένας πρώην μπάτλερ της ομάδας όταν του έκανα ερώτηση πριν από έναν αγώνα: "Αν βάλεις έναν μπούσουλα στο λαιμό ενός σκοπευτή, αυτόματα κάνει το ρόπαλο πέρα δώθε σαν τρελός στα Super Bowl, ενώ εσύ περιμένεις εκείνος να προσγειώνει πύραυλο." Απλά σκέψου πόσο σημαντικό είναι η ομάδα να ξέρει πού θα πάει η μπάλα την επόμενη μισή ώρα — όχι μόνον οι τριάντα μέτρα που έκανε ο στόχος χτες στο Γιουβέντους. Ρε Thyra4, εκείνο το τουρνουά σκοποβολής που προτείνεις μου θυμίζει τις ασκήσεις ελευθέρου σουτ του ξαδέρφου μου στον κήπο — εκείνος έπαιρνε τρεις βόλτες, έφευγε, κι εγώ περίμενα να μου πει πως είχε βρει τον αριστερό μου αγκώνα. Μέχρι να οργανωθεί κάτι σοβαρό πάνω στην επίθεση, εκείνος φρόντιζε να βγάζει σχέδια πάνω στις πέτρες σαν καλλιτέχνης του δρόμου. Την ίδια ώρα, η Φριτζ σφυρίζει σαν αερόστατο στους πρόποδες ενός βουνού — τόσο όμορφη εικόνα, τόσο λίγη ουσία.

τι σας παίζει ρε συντροφιά; εδώ μέσα μοιάζει σαν κάποιος να πήγε στην αγορά και αγόρασε τρεις τσάντες από εκείνες τις ψεύτικες γερμανικές σημαίες του· τις βγάζει τώρα σαν λουλούδια στις στάχτες των εποχών που 'τανε η ομάδα σου γκαράζ αυτοκινήτων; βλέπω την αγωνία σας σα γόνδολα που χάνεται στο κανάλι όταν την πιάνει ο αέρας— ο ένας λέει πως βρήκαμε τον επόμενο Στάινχούντερ (κι εκεί που φαίνεται είναι μπαρούτης και ψεύτρα δουλειά), ο άλλος γίνεται στραβός από το κυνήγι του αυτομάτου κανονιού σα να βλέπει τριάντα φορές το ίδιο ντοκιμαντέρ των Γιουβέντους σ’ ένα γυαλί μπίρας, κι εκείνος ο φίλος μας θυμίζει πως όλα αυτά τα κόκκινα φαντάσματα χρειάζονται έναν ντράμερ στην κορυφή για να μην γίνουν παντού βροχή τούβλα. ας ξαναγράψω λίγο τον ρόλο του φαντάσματος εκείνου από το Euro: ήταν σαν εκείνον τον γείτονα που κάθε Κυριακή χτυπούσε τη μπάλα στο ίδιο σημείο του τοίχου μέχρι να γίνει σαραβαλάκι— τρεις φορές συνέχεια μέσα στο ίδιο δίμετρο. τυχαίο; όχι. δομή. κέντρο ελέγχου που του έδινε την μπάλα εκεί που ήθελε εκείνος σα ονειροπώλης που βρίσκει το τελευταίο φτυάρι για τον κήπο του στις τρεις η ώρα το πρωί. τώρα η Φριτζ τι κάνει; παίζει σα ομάδα που ξέρει πως έχει τρεις σέντερ-μπακ και έναν τερματοφύλακα που τελειώνει το παιχνίδι κουτουλώντας την μπάλα σα χήνα στο χόρτο της αυλής. χρειάζεται κάτι πιο δυνατό από μια φήμη περί οικονομικού σκοπευτή; χρειάζεται ένα σύστημα που ξέρει πώς να κουβαλήσει την μπάλα σα κουβά νερό από το πηγάδι— όχι να την πετούν σα βότσαλο στο νερό και να περιμένει να δεις κύματα. και μετά μου λένε πως οι Γκανοί ξέρουν μόνο να δανείζονται όσοι φέρνουν κόκκινα φαντάσματα; λοιπόν, αλήθεια είναι πως εκείνοι ξέρουν πως ο σκοπευτής μόνο του δεν σκοτώνει την αρκούδα· χρειάζεται ολόκληρο το ζώο στη φωλιά του. αλλιώς γινόμαστε σαν εκείνον τον αγώνα της Φριτζ πριν από δύο χρόνια όπου η μπάλα έκανε τρία γύρω από τον τερματοφύλακα σα τζούρα στο μπολ— ωραίο θέαμα, νούμερο μοναχικό και όσοι έπαιξαν εκείνη την ημέρα, ακόμα γράφουν ιστορία στους διαδρόμους των αποδυτηρίων. ενώ η άλλη ομάδα είχε ήδη στήσει ένα επιτραπέζιο σκακιού εκεί που χρειαζόταν δράση. από αυτή την κουβέντα λοιπόν, δύο πράγματα μπορούμε να βγάλουμε σα συμπέρασμα χωρίς να πέσουμε στην παγίδα των ψεύτικων τίτλων εργασίας: πρώτο, ότι ένας αυτόματος σκοπευτής στη Φριτζ αυτή τη στιγμή θ' αποτελέσει τον μεγαλύτερο αστείο της χρονιάς αν δεν υπάρχει εκείνος ο ηλεκτρικός εγκέφαλος που θα του λέει πότε να πιέσει την σκανδάλη, κι δεύτερο, πως αν δεν οργανωθεί όλο αυτό σωστά, η ομάδα μας σίγουρα δεν πρόκειται να γίνει φαβορί για τίποτε εκτός από το γήπεδο του επόμενου γείτονα που ξέρει να διοργανώνει παρτίδες μπίρας πάνω στα αποτελέσματα. έτσι κι αλλιώς, αυτά τα χρόνια εγώ έχω δει αρκετούς σκοπευτές να αλλάζουν γήπεδα σα σακούλες πλαστικού στις αγορές— κάποιοι κάνουν γκολ σα μαγικά, κάποιοι άλλοι ξεχνιούνται μέσα σε τρεις αγώνες σα τραγούδι που πήρε διαζύγιο. εκείνος λοιπόν που φέρουν τώρα, όποιος κι αν είναι αυτός ο οικονομικός τύπος, ας τον φέρουν σωστά ή ας τον αφήσουν εκεί που έχει το δάνειο του. γιατί εμένα προσωπικά δεν μ’ ενδιαφέρει καθόλου η εικόνα ενός κόκκινου φαντάσματος πάνω στο γήπεδο αν στο τέλος της ημέρας η ομάδα μου συνεχίζει να στέκεται σα ομάδα ημίεργη πάνω στις μνήμες των χρόνων που 'τανε όλα πιο απλά. εσείς τι λέτε; ας βγάλουμε αύριο ένα εικοσάλεπτο βίντεο οδηγιών πάνω στο πώς να γίνει μια ομάδα όχι μόνο επικίνδυνη αλλα χρήσιμη— σα αυτούς τους ανθρώπους που όταν τους δώσεις μια μπάλα δεν την χάνουν ποτέ επειδή ξέρουν πού βρίσκονται οι πόρτες προς την νίκη!