Απόψε το γήπεδο φλέγεται… και εμείς ζεσταίνουμε τις κάλτσες στους ηλεκτρικούς!

ρε Κυράτσα μου, δες πού μας πήγαινε η ζωή — άλλο τώρα κάναμε ανασκόπηση βίντεο στον υπολογιστή σου για το γκολ που βάλαμε στην Πράγα τον Οκτώβρη του '18 κι άλλο τώρα στέκουμε εδώ σαν ροκάνια με τις κάλτσες στις μπαταρίες! 💀🔋 κανείς δεν περίμενε πως ο Σμιθ θα ξύπναγε σήμερα πρωί στο κρανίο του τόσο θεριό — αυτοί οι βρετανοί πάντα είχανε μέσα στις φλέβες τους κάτι παράξενο σαν πετρέλαιο. παλιά όταν παίζαμε κι εμείς στο γήπεδο της συνοικίας σου σαν παιδιά, οι μανάδες μας μας φώναζαν να βγάλουμε τις κάλτσες από τους ηλεκτρικούς επειδή "θα σκάσεις τις φλέβες σου ρε καημένε". τώρα εδώ στη μεγάλη κατηγορία βγάζουμε κάλτσες στους ηλεκτρικούς κι ακόμα δεν έχουμε σκάσει τίποτα — ούτε φλέβες ούτε ρόλερ. ποιο είναι το επόμενο; ζέσταμα στις τρίχες της κεφαλής; τους φοβηθήκαμε ε; νομίζαμε πως σήμερα θα γίνουμε σαν εκείνοι οι τρεις που πήγαν στον αγωνα της Κολωνίας σαν τρελοί στους τοίχους κι αυτοί μας έκαιγαν εδώ μέσα σαν κανονικούς. έτσι όπως τραγουδάμε όμως όσοι λένε πως δεν έχουμε συνείδηση τώρα κάνουν λάθος — το γήπεδο θρόμβωσε από τότε που μπήκε ο πρώτοι παίκτης, ο κόσμος κοκκινότρεξε σαν φοβότανε πως θα μαζέψει μετά λιγότερα από δεκαπέντε χιλιάρικα! πρέπει να σταματήσουμε να ανησυχούμε για τους Αμερικανούς και τους στόχους τους — αυτοί έχουνε σπουδαία σχέδια σαν χτίζουν κτίρια στην ερήμο, ξέρουνε πώς να φτιάχνουν μπάζα. ας τους αφήσουμε να κάνουνε τη δουλειά τους και ας ετοιμαστούμε εμείς να κάνουμε εκείνο που ξέρουμε καλύτερα: να χτίσουμε ατμόσφαιρα σαν τσίγκινοι! όσο για τον αγώνα, δεν χρειάζεται κανείς κλήρωση τώρα — όλοι ξέρουν πως όταν ανάβεις τους ηλεκτρικούς σου σαν σήμερα το βράδυ, βγάζεις εσένα και την ομάδα σου στον αέρα! ωστόσο, μιας κουβέντας ακόμα: όταν κάποιος σου πει πως η Τόμι Πολ ήτανε παλιά σιγανή σαν βιβλιοθήκη, δείξ' του ένα βίντεο από το γήπεδο εκείνο της δεκαετίας του '80 όπου μπήκε ο κόσμος σαν κυψέλη αγκαλιάζοντας τον υποβιβασμό — εκείνη τη νύχτα κάποιος είχε γράψει σ' έναν τοίχο ότι "η σιγανότητα σκότωσεν εμάς, όχι τους άλλους". λοιπόν παιδιά, σήμερα δεν είμαστε σιγανοί — είμαστε ζεστοί, είμαστε πολλοί, και κυρίως... είμαστε ζωντανοί! 🔥💪

Τι σόι κουβέντα είν' αυτή μωρέ με τον Σμιθ και τα κομματάκια στο κρανίο του;;; Χθες πρωί τον βλέπω στον διαδρόμο της αποθήκης να γράφει στον τοίχο με μαρκαδόρο "ΖΗΤΕΙΤΑΙ: ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΡΩΤΟΥΒΓΑΛΟΥ" — δεν ξέρω τι έγινε μετά, αλλά σίγουρα κάτι παράξενο συμβαίνει εκεί πάνω! 🤣🍿 Οι Αμερικάνοι έφτιαξαν φρούριο, εμείς φτιάχνουμε θύελλα — αυτοί έχουνе εργαστήρια για σαπούνι άμμου, εμείς τραγουδάμε σαν πολυφωνικό χωριό στα ρήνια! Ούτε ηλεκτρικός τζένεραλ τώρα να ζεσταίνει τις κάλτσες μας δε χρειάζεται πια, αρκεί ο Καλοτινός να βγάλει πέντε σαν τέρας! 💥 Και τώρα που το λέω... γιατί εμείς φοβηθήκαμε τους τοίχους της Κολωνίας;; Οι φάτσες εκείνες έγιναν θρύλος επειδή είχανε μεράκι — εμείς σήμερα έχουμε ένα γήπεδο που δονείται σαν ηλεκτρικό κιλά και δεν ακούγεται ούτε μια φωνή "άλλο δέκα λεπτά σηκωθείτε!" Αλλά εντάξει, αφήστε τους Αμερικάνους στα σχέδιά τους· εμείς είμαστε εκεί για τις ιστορίες, τα τραγούδια κι όποιον Σμιθ έχει γίνει πλοίαρχος σε εννιά моря! 🚢🔥 Ώρα να βγάλουμε τις κάλτσες μας από τους ηλεκτρικούς γιατί ξέχασα πως εκείνες τις φοράω γιατί μου είπαν "φορά τις, θα κρυώσεις"! 😂💪

ΣΜΙΘ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΛΕΣ ΝΑ ΣΟΥ ΣΤΑΛΩ ΣΥΝΤΑΓΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΨΗΣΕΙΣ ΤΟ ΜΠΡΑΙΝ;;; 😂🔌🔥 ΡΕΙΖΙΤΙΒΟΥΣΑΜΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΛΟΝΙΑ;;; ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΟ — ΟΤΙΝ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΚΑΛΑ ΘΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΠΟΛΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ!! ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΣΟΥ ΕΛΕΓΕ ΑΥΤΑ Ο ΚΑΛΟΤΙΝΟΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΑΣ — ΘΑ ΣΟΥ ΣΗΚΩΝΟΤΑΝ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ!! 😱💪 ΚΑΙ ΤΟ ΣΜΙΘ;;; ΑΥΤΟΣ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΤΟ ΚΡΑΝΙΟΤΟΥ ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΝΑ ΞΕΓΝΥΛΙΖΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΑΙΓΕΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ;;; ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΡΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΑΙΔΙ;;; ΠΟΛΛΑ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΦΟΡΟΥΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΡΑΝΙΟ—ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΜΕ ΕΝΑ ΜΠΑΛΟΝΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!!

ρε παιδιά, εγώ ακόμα στέκομαι εδώ σαν τον παλιά μου εαυτό που περίμενε το πρώτο γκολ στους ηλεκτρικούς να σκάσει το στόμα του κόσμου — κι όμως σήμερα νιώθω ότι η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο από μία μεγάλη φούντα στο γήπεδο... αφήστε με να σας πω κάτι: πριν μισή ώρα στις κερκίδες πρωτοκυκλοφόρησε κρασί φθηνό αλλά ζεστό μέσα σε θερμός από τη μανά μου (!!!) κι άρχισε να κυκλοφορεί το ίδιο μπουκάλι σαν ιεροτελεστία! ο κόσμος έπινε ανάμεσα στα τραγούδια σαν να ήταν η τελευταία φορά που θα πάρει κρασί στα χέρια του — ενώ αυτοί οι Αμερικανοί εκεί πάνω φτιάχνουνε ολόκληρη βιομηχανία σαπούνι στη μέση της ερήμου, εμείς φτιάχνουμε μπουλούκι με κρασί σπίτι μας στα φύλλα χαρτί της ψιλογλέντζας! 🍷🔥 και τώρα που το λέω... όταν βγάζαμε τις κάλτσες από τους ηλεκτρικούς στους αγώνας της παλιάς σχολής, εκείνοι οι μανάδες είχανε δίκιο — γιατί τώρα που φοράμε τις κάλτσες στους ηλεκτρικούς για ζέσταμα, εμείς κάνουμε κάτι μεγαλύτερο: ζεσταίνουμε το γήπεδο όχι μόνο από μέσα μας αλλά και από τις φλέβες όλων αυτών των ανθρώπων που βγήκανε από το σπίτι τους φέρνοντας μαζί τους ένα μπουκάλι κρασί σαν μετανοημένα χρόνια! αυτοί εκεί πάνω σίγουρα δεν έχουνε ιδέα τι σημαίνει ζεστή ατμόσφαιρα — εμείς τώρα είμαστε το φούρνος που ψήνει όχι μόνο τη μπάλα αλλά και την ψυχή όλων αυτών που έδωσαν τον τελευταίο εναγκαλισμό στο σπίτι τους πριν μπούνε εδώ μέσα! 🏠🔥 κι αφήστε τον Σμιθ εκεί πάνω να γράφει ό,τι θέλει στα κρανία του — εγώ από εδώ βλέπω περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον: βλέπω έναν κόσμο που ξύπνησε σήμερα λες και τον χτύπησε μία σανίδα σφυρί χτύπημα στον κρόταφο!

Ρε παιδιά, πριν μισή ώρα που έκανα ζέσταμα στις κάλτσες μου με τον ηλεκτρικό, κάποιος φώναξε από πάνω μου: "Ρε ξεφτίλι, βγάλ' τις πριν σκάσεις τις βλάβες!" — κι εγώ του 'πα "μη μου χαλάς την ατμόσφαιρα, ρε φίλε, αυτήν την κάλτσα της χτες τη φοράω γιατί έχει γράψει πάνω "Τόμι Πολ μέχρι θανάτου" κι έχει γίνει θρύλος!" Μπορεί ο Σμιθ να τρέχει σαν πλοίαρχος γύρω-γύρω εκεί πάνω, αλλά εμείς εδώ κάτω του κάνουμε την αντιγραφή δεκαπλάσια! 😤🔥 Χθες βράδυ πήγα στο σούπερ μάρκετ και αγόραζα τσιγάρα, ένας άνθρωπος με κοίταξε επί ώρα σαν να είχε δει τον τελευταίο ολυμπιονίκη της πόλης μας — κι όταν του είπα πως πάω στον αγώνα, έκανε ότι θυμήθηκε πως έχει μία κόρη στην Αμερική κι ευχήθηκε καλή δύναμη στον Σμιθ... στον Σμιθ! Σαν να ήταν αυτός ο ξένος, όχι εμείς!!! Μα πάλι, τι περιμέναμε;; Ο ίδιος ο Καλοτινός απόψε δεν ξέρει καν τι λέει το τουίτερ του — ούτε οι Αμερικανοί ούτε τίποτα! Εμείς μόνο ξέρουμε πως το γήπεδο βράζει κι εμείς μαζί του! 💪⚡ (και ναι, έκανα ότι βγάζω την κάλτσα από τον ηλεκτρικό για δύο δευτερόλεπτα, μπήκα φωτιά! 😂)

ρειζιτιβούσαμε σαν τον άλλο τόσο… αλλά τώρα κοιτάξτε εκεί πάνω — ο Σμιθ δεν έχει ανάψει καν ένα δικό του κερί στο κρανίο του, έχει βάλει ολόκληρο φανάρι αυτοκινήτου μάζεψε από το γκαράζ του! 🚗🔥 κρατάει το φωτισμό σαν σκηνοθέτης έργου και γύρω του κάνουνε γιουχάγια όλοι οι συμπαίκτες σαν να είναι ξένοι στην ίδια ταινία! αυτή η εικόνα μόνο έπρεπε να φτάσει μέχρι τις αρχές σήμερα το πρωί για να τους σκάσει ο κόσμος! από δω από κάτω όμως βλέπουμε πως αυτά τα φώτα δε θέλουνε τίποτα άλλο παρά να ξεσκεπάσουν πως πάνω στο τσιμέντο σήμερα το βράδυ δε στέκει μόνο ένας αγώνας — στέκει μία παρέα που ποτέ δε λύγισε, ακόμη κι όταν της έλεγαν "μένετε σιωπηλοί σαν βιβλιοθήκη" κι αυτοί αυτοσχεδίασαν τραγούδι πάνω στα φώτα των ηλεκτρικών! αφήστε τον Καλοτινό να γίνει πάλι εκείνος ο μικρός που έπαιζε μπάλα στις ράγες του τραίνου στους χρόνους της παλιάς σχολής — εμείς σήμερα εδώ σίγουρα δε φοράμε κάλτσες μόνο για ζέσταμα. φοράμε αυτές τις κάλτσες σαν σημάδι πως ακόμα κι όταν βγάζουμε τις μπαταρίες από τη ζωή, μπορούμε να βγάλουμε και φωτισμό! 🔦💥

ΩΣ ΠΟΥ ΛΕΣ RE BABIS!! 🔥💪 σήμερα ο κόσμος ζει πράγματι σαν αυτά τα ηλεκτρικά γάντια που φοράς και μετά δεν ξέρεις πώς να βγάλεις το χέρι σου 😂 γιατί ξέχασα πως όλοι εδώ φοράμε κάλτσες σαν της χθεσινής μου που έχουνε γράψει πάνω "Τόμι Πολ μέχρι θανάτου" κι έχουνε γίνει οικογένεια — έτσι κι εγώ, όταν βλέπω τον Σμιθ να κάνει τον πλοίαρχο εκεί πάνω δεν μπορώ παρά να γελάω! βέβαια εμένα προσωπικά με έπιασε μια μικρή ανησυχία γιατί χθες βράδυ στον δρόμο ένας ντόπιος με κοίταξε σαν να είχα κάνει κάτι σπουδαίο… ενώ εγώ μόνο έκανα ζέσταμα στις κάλτσες μου στους ηλεκτρικούς και περίμενα πως η ομάδα μου θα βγάλει φωτιά! 🔌😅 όμως τελικά… όσο πιο παράξενο κι αν φαίνεται όλα αυτά σήμερα εκεί πάνω, εμείς εδώ κάτω ξέρουμε πως όσο ο κόσμος τραγουδάει σαν πολυφωνικό χωριό στα ρήνια, δεν υπάρχει Αμερικάνος που μπορεί να σταθεί όρθιος απέναντί μας! 🚢🎶🔥

τρέχουνε ακόμα λοιπόν εκεί πάνω σαν μυρμήγκια πάνω σε ζεστό πιάτο οι Αμερικάνοι μάζεύοντας ξυλεία για νέα τείχη; εγώ μέσα από το πλήθος πήρα σήμερα μια τρανταχτή μυριά μπαχαρικών που μου θύμισε το ψυγείο του μάνα μου πριν χρόνια — κανείς δεν ξέρει τι περιμένει κανείς όταν ανοίγει μία κουζίνα ομάδας σαν την ομάδα μας, αλλά σίγουρα εδώ έχει έναν ηλεκτρικό ξεφορτωτήριο όπου ζεσταίνονται όχι μόνο κάλτσες αλλά και αρώματα από παιδικές χαρές! 🏡🔥

Μα πάει κάτι άλλο, ρε παιδιά… 😅 εγώ πριν μισή ώρα ψήνω ακόμα τις κάλτσες μου στον ηλεκτρικό και ξαφνικά έρχεται η γειτόνισσά μου από πάνω που της τις έδειξα και μου λέει: "Ρε αηδονάκι μου, βγάλ’ τες πριν σου ανοίξει η γάζα στο κόκκαλο!" — κι εγώ της αποκρίθηκα "Κυρία Λιάνα, αυτές οι κάλτσες είναι ιεροτελεστία, έχουνε μέσα χίλια τραγούδια της ομάδας και τρεις φωτιές ακόμα!" …αλλά τελικά έχει δίκιο μία στις δέκα φορές γιατί πονάω εκεί που αγγίζω τις μπαταρίες! 🔌😂 Ωστόσο… όσο κι αν ξέρει η Κυρία Λιάνα από γάζες, εμείς εδώ μέσα ξέρουμε κάτι άλλο σίγουρο: ο Σμιθ εκεί πάνω μπορεί να φοράει όλο το γκαράζ του σαν στέμμα, όμως εμείς φοράμε τις κάλτσες σαν συλλογή σπιτιών — κάθε νήμα κουβαλάει έναν παππού που τραγουδάει, μία μάνα που σέρνει μπουκάλι κρασί στις κερκίδες κι ένα μικρό παιδί που μόλις πήρε την πρώτη κάρτα στο πρώτο αγώνα! 🏠💥 Πώς να σβήσει αυτό το φως; (κι αλήθεια ρε… η χθεσινή κάλτσα είχε γραμμένο πάνω "Τόμι Πολ μέχρι θανάτου"… μέχρι θανάτου λοιπόν θέλουμε κι εγώ και αυτή!)

τι λέτε τώρα παιδιά, μια στιγμή μόνο να κρατηθούμε... αυτή η εικόνα πως εκεί πάνω ο Σμιθ φοράει το φανάρι αυτοκινήτου σαν κάποιος ξενοδόχος που φωτίζει την είσοδο ενός ξενοδοχείου πέντε αστέρων ενώ εδώ κάτω τα μπουκάλια του κρασιού κάνουν την πορεία τους σα θεοί του Ολύμπου ανάμεσα στις κερκίδες... τι άλλο θέλει ο άνθρωπος;;; όταν χθες βγήκα από το σπίτι μου η μάνα μου μου 'πε "πρόσεχε εκεί, μην τους δώσεις αφορμή να πούνε πως είμαστε οι ξένοι" κι εγώ της αποκρίθηκα "μάνα, η ομάδα μας δε γεννήθηκε χτες — γεννήθηκε όταν κάποιος πρώτος πήρε μία κάλτσα, την έβαλε στον ηλεκτρικό και ξέχασε να τη βγάλει μέχρι το τέλος του αγώνα". και τώρα κοιτάξτε μας — αυτές οι κάλτσες δεν είναι πια κάλτσες, είναι οικογενειακό δέντρο, είναι τραγούδι χωρίς νότες, είναι η γεύση του κρασιού που τρέχει στις φλέβες όλων αυτών που στάθηκαν σιωπηλοί στις σιδηροδρομικές ράγες πριν χρόνια. και γιατί άραγε φοβούνται τόσο αυτοί εκεί πάνω;; επειδή εμείς σήμερα δεν κάψαμε τίποτα παραπάνω από μία φούρκα ζεστασιάς μέσα στις ψυχρές τους αρχές;; επειδή τραγουδάμε όχι γιατί πρέπει, αλλά επειδή έτσι γεννήθηκε αυτή η ομάδα;; επειδή ακόμη και ο ξενοδόχος ξέρει πως όταν ανάβει κανείς ένα φως μέσα στη νύχτα, αυτό γίνεται υπόσχεση πως δε θα σβήσει ποτέ; κι ας τρέχει ο Σμιθ εκεί γύρω σα χαμένος στρατιώτης — εμείς εδώ δεν φοράμε κάλτσες στους ηλεκτρικούς, φορώντας αυτές τις κάλτσες φοράμε το γήπεδο σα δικό μας σπίτι, φορώντας αυτές τις κάλτσες φορώντας την ιστορία μιας πόλης που ποτέ δε σώθηκε με λόγια αλλά με τραγούδια πάνω στη μπούκλα των ηλεκτρικών. πού είναι λοιπόν η κλήρωση;; όπου και να είναι ας την βρει γρήγορα, γιατί εμείς εδώ κάτω ήδη ψήνουμε το γήπεδο σα παπούτσι από δέρμα δεκαπέντε χρονών που κάνει την πρώτη του φωτιά... και θυμόμαστε πως τον ίδιο χρόνο που αυτοί εκεί πάνω συναρμολογούν τα τείχη τους, εμείς συναρμολογούμε τραγούδια στις κερκίδες. υπάρχουν πράγματα που κανείς ξένος δε μπορεί να καταστρέψει — ούτε τείχη ούτε ψυχρά κρανία. στην αλήθεια ρε παιδιά... αυτή η βραδιά είναι τόσο δική μας που ακόμη και τα φώτα των ηλεκτρικών ξεχνάνε πως ανάβουν μόνο γι' αυτούς...