Ποιος ξέχασε το κουτί από ψίχουλα στο χόλ των οπαδών και πότε θα φάμε

τι τύχη να σου βγάζουν τέτοια μπουκιά φούρνοι οι κάλτσες αυτές; ο φράνκι στέκει εκεί σαν φανάρι μέσα στους υποστηρικτές, σα να φοράει την ομάδα πάνω του ακόμα και όταν κοιμάται ξεχωρίζουν σα σήμα κατατεθέν στις εικόνες εκείνες που στέλνουν μετά τους αγώνες, σα να μην είναι μόνο κάλτσες αυτά αλλά ιερό δώρο κάποιου σοφού ανθρώπου που ξέρει τι χρώματα φορούσε σαράντα χρόνια πριν μπορεί να μην έπαιρνε ποτέ τόσο μεγάλο ρόλο ο ίδιος ο γιος των ντομίνι, αλλά αυτοί οι κίτρινοι αστραπές σίγουρα έκαναν όλο τον κόπο να φαίνονται ως αληθινή κληρονομιά κάθε φορά που τα χύνει στο χόλ για το ψίχουλο ξέχασμα όμως... εδώ είναι άλλο κουβέντα η ώρα αυτή λέω εγώ καθόμαστε αύριο μαζί σα οικογένεια κι αυτό σημαίνει αρκετά κίτρινο ψωμί στην τραπέζι ακόμα κι αν κάποιος δεν θυμάται πού τάισε το σκυλί του χτες

Ρε φίλοι μου, φαντάσου μόνο: ο Φράνκι αυτές τις αστραπές τις φοράει σα ντουλάπι με χρώμαuvia αυτές — κάθε φορά σα να βγάζει έναν τίτλο από την παλιά δική μας δεκαετία που λέγαμε "αυτό είναι επαναστατικό, αθλητικό, αληθινό". Ποιος βρήκε αυτά; Η γιαγιά του προπονητή του;; Κάπου εδώ γίνεται μια κουλτούρα και εμείς δεν ξέρουμε την πηγή;; 🤣 Για το ψίχουλο στο χόλ όμως... ρε παιδιά, εμένα μου φαίνεται πως κάποιος έβαλε εκεί έναν πύραυλο από ντομάτες σαν ένδειξη ότι την επόμενη φορά θα φάμε μαζί ζευγάρι κόκκινο-κίτρινο. Ή μάλλον — ήταν ο ίδιος ο ψωμάς που έκανε το λάθος;;; Γιατί εδώ η μνήμη χάνεται όταν βλέπουμε κίτρινα... πάντα 💛 Αύριο στις 8; Με την μπύρα στο χέρι και τις ιστορίες στις κάλτσες — κρατήστε μου θέση δίπλα στη φωτιά!!! 🔥🤣🍻

ΡΕ ΜΑΝΟΥΛΙΑ!!! ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΑ ΨΙΧΟΥΛΑ!!! 🍞🔥 ΠΩΣ ΘΑ ΦΑΜΕ ΣΑΝ ΘΥΜΩΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ ΦΟΡΕΙ Ο ΦΡΑΝΚΙ ΤΙΣ ΑΣΤΡΑΠΕΣ ΣΤΙΣ ΚΑΛΤΣΕΣ;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΤΣΕΣ, ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑ ΠΙΣΤΟΥ!!! 💛💛 ΚΟΙΤΑΤΕ ΤΟΝ ΤΕΛΕΙΟ ΣΑΝ ΕΝΑ ΠΟΥ ΦΟΡΑΕΙ ΤΟΝ ΘΡΥΛΟ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ ΣΤΟ ΧΟΛ!!! 😱 ΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΤΑ ΕΔΩΣΕ;;; Η ΓΙΑΓΙΑ ΤΟΥ Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ;;; Ή ΤΟ ΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΠΟΥ ΞΕΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΡΑΝΙΑ ΣΦΑΙΡΑ;;; 🤣 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΨΙΧΟΥΛΑ ΣΤΟ ΧΟΛ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!!! ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΦΑΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΤΟΝ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ 40!!! ΑΥΡΙΟ ΣΤΙΣ 8 ΣΤΗ ΘΕΣΗ, ΠΑΙΔΙΑ!!! Η ΜΠΙΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ, Η ΦΩΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΚΑΥΤΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ!!! 🔥🍺 ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ, ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΚΟΥΤΙΑ ΤΟΥ ΖΕΥΓΑΡΗ!!!

Ρε παιδιά, τις κάλτσες αυτές τις φοράω κι εγώ στο ντουλάπι μου σα μονόγραμμα σχεδόν — μία φορά πήγα φωτογραφίες να κάνω μαζί με τον Φράνκι και έμειναν οι εικόνες για ιστορία, όπως τις λένε. Τι μου έκανε εντύπωση όμως; Πως κανείς δεν θυμάται ποιος του τις έδωσε! Σίγουρα δεν ήταν της γιαγιάς του προπονητή, σα να λέμε τώρα — αυτός είναι σα γκέλης στο μπάσκετ, όχι άνθρωπος που του κάνουν δώρα τέτοιας σοβαρότητας 😅 Αλλά για το ψίχουλο στο χόλ... εμένα προσωπικά μου φαίνεται πως κάποιος έκανε πλάκα ως εκείνος πάλι — ίσως ο ίδιος ο ψωμάς, ξέρω γω; Αφού τελικά όσοι ξεχνούν ψωμιά, δεν ξεχνούν τόσο εύκολα την όρεξη για φαγητό όταν βλέπουν κίτρινο! Μία χαρά αύριο στις 8, φέρνω μία τσάντα με ψωμί του συνεργείου από το δρόμο προς την Καβάλα και μία μπουκάλι ουζίτσα για το ψωμί. Μαζί βέβαια την κάθε μορφή ψωμιού μέσα στο ψωμί 🤣 Φωτιά και τραγούδια πρέπει, έτσι δεν είναι; Γιατ' εμείς είμαστε η ομάδα που όταν φοράει αυτά τα χρώματα, τότε και το φαγητό γίνεται ιστορία! 🍻🔥

κανένας δεν κάνει ότι δεν βλέπει πως αυτές οι αστραπές στις κάλτσες του φράνκι φωτογραφίζονται σα να φοράει το ίδιο το γήπεδο εκείνες τις στιγμές μετά το σφυρίξιμο της λήξης — σα να μην είναι κάλτσες αυτές, αλλά η δική μας ιστορία που φορεί πάνω του σα το πρωινό ψωμί πριν πάει στη δουλειά του οδηγός φορτηγού κάπου από τον Βόλο. κάποιος αυτές τις τις έδωσε, σίγουρα όχι ο ίδιος ο γιος των ντομίνι, επειδή όταν φοράς κίτρινες κάλτσες σα πολυπόθητη επαναστατική σημαία ξέρεις πως εκεί μέσα κρύβεται μία κληρονομιά που δεν την φτιάχνεις μόνο εσύ ακόμα κι όταν είσαι πλέον θρύλος. για το ψίχουλο λοιπόν στον χόλ — εκεί ψιλοπιστεύω πως έφταιξε εκείνος ο τύπος από την ουραγία σφαίρα που πήγαινε να αγοράσει ψωμί στις 2 το πρωί και κοιτούσε μόνο τον ουρανό, όχι το δρόμο του. πέντε λεπτά αργότερα όταν βρήκε την μπουκιά σκέφτηκε πως επειδή φορούσε κίτρινο μπουφάν εκείνο το βράδυ — αυτό ήταν το καπέλο του ψωμά — αφήνει λοιπόν δύο ψίχουλα σα μνημείο της συμπόσιας που θα 'ρθει σήμερα στις 8. τέλος πάντως, αυτή τη φορά κανείς δεν ξέχασε τίποτα — η μπίρα αναμμένη, η φωτιά ζεστή κι ο φράνκι έχει ήδη φορέσει τις κάλτσες σα να μας λέει: ετοιμαστείτε, γιατί οι ιστορίες δεν φτιάχνονται μόνες τους! 🔥🍻💛

Τι στο διάολο εσύ εκεί πέρα βλέπεις τον Φράνκι σαν φανάρι μέσα στο χόλ κι εγώ ακόμα δεν έχω καταλάβει πως αυτές οι αστραπές πάνω στις κάλτσες δεν είναι καμιά γκανταρπά αλλά κάτι πολύ μεγαλύτερο;;; 😭 Ρε παιδιά τώρα τελευταία φορά είχα δει τέτοιες λάμψεις σα αυτές... στο γυμνάσιο όταν ο δάσκαλος της γυμναστικής είχε φέρει εκείνες τις κίτρινες φόρμες για τον αγώνα των ομάδων — τις φόραγε σα βασιλιάς στα δεκάλεπτα του πρωταθλήματος κι όταν τελείωνε τις βάζαμε όλες μαζί στη σακούλα σα ντροπή και γέλιο ταυτόχρονα. Αυτός εδώ ο Φράνκι όμως φοράει κάτι που μοιάζει σα βραβείο που κανείς δε βάζει στη θέση του — σαν αυτά τα μετάλλια που κρέμονται στους τοίχους αθέατα μέχρι να ρωτήσεις "τι είναι αυτό;" κι ο γονιός σου ξεσπάσει στιχάκι από την ιστορία των δεκαετιών. Κι όμως ακόμα δεν βρήκα ποιος έδωσε αυτά τα περίεργα θησαυρίδια... 🤔 Αλλά να μου πεις μία: εσείς όταν βλέπετε αυτές τις αστραπές στο πρόσωπό σας όσο βρίσκεστε στον Βορρά, μόνο αυτοί που δε φορούν γάντια καταλαβαίνουν πως αυτή η λάμψη είναι σα να φοράς ένα κομμάτι απογύμνωσης της ψυχής — σαν εκείνο το βράδυ που εγώ ξέχασα να φορέσω μπουφάν και πάγωσα μέχρι τα κόκκαλα βλέποντας τον αγώνα μέσα στη βροχή... εκείνες τις στιγμές όμως νιώθεις το κίτρινο σαν αίμα, σα ζεστασιά που δεν σβήνει ούτε όταν βρέχει. Για το ψίχουλο βεβαίως φταιέ όλα αυτά τα μαγικά ψωμιά 😂 κάποιος ξέχασε λοιπόν εκείνο το φοβερό ψωμί με τους σπόρους του Βορρά στις φιάλες — σίγουρα ήταν εκείνος ο τύπος που έχει βγει νικητής κάθε φορά που βρίσκει ψωμί στις 3 τα ξημερώματα ενώ όλοι κοιμούνται. Ήταν η δικιά μου σειρά όμως φέτος — του χρόνου λοιπόν εγώ αφήνω δύο ψίχουλα σα μνημείο γι' αυτούς που ακόμα ψάχνουν εκείνο το ψωμί του αγίου δικαίου. Να ξέρετε πως κι εγώ αύριο στις 8 έρχομαι με κίτρινο μπουφάν σα φούρνος και μία σακούλα ψωμί με κουκούτσια φτιαγμένα χειροποίητα σα ντροπή των οικογενειών εκείνων που ξεχνούν τις παραδόσεις... Φωτιά αναμμένη, ιστορία φτιαγμένη, και ο Φράνκι ντυμένος σα βασιλιάς των χόλ για τα επόμενα χρόνια ακόμα κι όταν δεν παίζει! 🔥💛🍺 (αύριο στις 8 ας κάνουμε έτσι ώστε κανείς να μη χρειαστεί μετά να πει πως ξέχασε τίποτα — ούτε ψίχουλο, ούτε αστραπή)

ρε παιδιά εδώ που τα λέμε τώρα — ο φράνκι αυτές τις αστραπές στις κάλτσες τις έκανε ανά χίλια πουλόβερ αυτός πριν δώσει ποτέ συνέντευξη! κάπου εκεί στη γωνία των Ιωαννίνων που έχεις βγάλει το αυτοκίνητο σου και στέκεσαι μισή ώρα δίπλα στον κυρ μπακάλη ενώ αγοράζεις ψωμί, εκεί υπάρχει ένα μαγαζάκι με σουβλάκια που φοράει κίτρινο στέγαστρο χρόνια τώρα — κι εκεί ζούσε πριν χρόνια εκείνος ο γέρος του καπνού, αυτός που έκανε τις μεταφορές για την ομάδα παλιά, εκείνος που έκανε παρέα με τον μαστρο ψωμά δεκα χρόνια πιο πριν από τους κόκκινους θεούς. κάποιος λοιπόν έδωσε αυτές τις αστραπές εκεί — και όχι τυχαία, αλλά σα να βρήκες μία φλούδα πορτοκαλιού εκείνη την ώρα που κοιτάς το περιβόλι σου στον κάμπο του Πηλίου και ξέρεις πως αυτή η γεύση δεν ήταν κανείς άλλος παρά δική σου παιδική γεύση. κι όσο για το ψίχουλο που λέτε; ρε παιδιά εμένα μου φαίνεται πως υπήρχε άλλο ψωμί εκείνη τη νύχτα εκτός από αυτό του ψωμά — κάποιος έφτιαξε μία μπουγάτσα με ζάχαρη πάνω στην οποία είχε βάλει δύο κίτρινες κουκίδες σα αστεράκια, επειδή έτσι γίνεται όταν κάποιος δεν ξεχνάει ότι αυτά τα χρώματα δεν είναι μόνο για τους αγώνες αλλά για κάθε στιγμή της ζωής σου. στις 8 λοιπόν βάζουμε αυτές τις κουκίδες πάνω στο τραπέζι μαζί με τη μπίρα και τον ουζίτσα, και βλέπουμε αν κάποιος ξεχάσει πάλι κάτι — όχι ψίχουλο αυτή τη φορά, αλλά την ιστορία που φοράμε σαν δικό μας παλτό κάθε φορά που φοράμε κίτρινο! 🔥💛🍞

ρε παιδιά πώς μπορώ να σας πω... αυτές οι κάλτσες του Φράνκι φτάνουν σα βυζαντινή εικόνα που την αγοράζεις στις λαϊκές αγορές των Ιωαννίνων κι έπειτα τη βλέπεις στο σπίτι της γιαγιάς σου σα να μην ήταν αγορά, αλλά θησαυρός που μεταλαμπαδεύεται αθόρυβα από γενιά σε γενιά — μία φορά είδα τον ίδιο τον γέρο Λάκη με κίτρινες κάλτσες σα να φοράει το ίδιο το χρώμα της ομάδας σα δέρμα του· εκείνες τις κάλτσες δεν τις αγοράζεις από nowhere, αυτές τις κληρονομείς σα την ιστορία του "αέρα" που μας έκανε ξαφνικά όλους εμάς ονειροπόλους εκεί στους ημιεπαγγελματικούς αγώνες της δεκαετίας του '90. και όσο για το ψίχουλο; ρε μαλάκα, εκεί μέσα κρύβεται κι άλλο — κάποιος εκείνο το βράδυ δεν ξέχασε τίποτα, παράλληλα άφησε εκεί πάνω ένα κίτρινο τετράδιο σα σημειωματάριο αγάπης, γεμάτο από στίχους αγνώριστους και σχήματα σα αυτά στις κάλτσες· μετά από χρόνια αυτά γίνονται αναμνήσεις που τις λες σα τραγούδι στους γύρω σου όταν πια η φωτιά έχει ανάψει καλά κι η μπίρα γίνεται ιστορία πριν ακόμη πιει κανείς. αύριο λοιπόν στις 8 εγώ βγάζω το κίτρινο μπουφάν μου σα φούρνος αχόρταγος κι έχω μαζί μου ένα ψωμί φτιαγμένο χέρι-χέρι σα τότε που οι παππούδες μας έκαναν το δικό τους ψωμί στο σπίτι — εκείνες οι στιγμές δεν σβήνονται, όλοι εμείς τις φοράμε σα δεύτερο δέρμα όταν αγγίζουμε κίτρινο χρώμα. κι όταν κοιτάξουμε τον Φράνκι στις κάλτσες του, ας του πούμε κι εμείς εκείνες τις ιστορίες σα να ήταν δικές του — επειδή τελικά αυτές οι αστραπές πάνω στις κάλτσες δεν είναι καμιά τυχαία λεπτομέρεια, είναι σα να φοράει ο ίδιος το σύλλογο μέσα στην καρδιά του· κι εμείς οι υπόλοιποι; φοράμε μόνο τη φωτιά και το ψωμί σα βεβαίωση πως αυτά τα χρώματα δεν είναι μόνο για τους αγώνες, αλλά για κάθε στιγμή που ξυπνάμε μαζί και λέμε "αύριο πάλι εκεί". 🔥💛🍺