Ρε παιδιά, αύριο η νύχτα γίνεται κόκκινη μπάλα και εμείς ξύπνιοι για τη γκόμενα μας!

τι γίνεται ρε παιδιά αύριο είμαστε σπίτι του Αντώνη η τηγάνα γίνεται κόκκινη λες κι είναι τελικός κυπέλλου μου εδώ και δυο μέρες δουλεύω σαν δούλος βγάζω τις τελευταίες ωτοστόπ πριν βγούμε στον δρόμο; δεν θυμάμαι εσείς από το '95 όταν είχαμε πιάσει το πρωτάθλημα εκείνες οι νύχτες στο στάδιο σαν σπίτι φωτισμένο κι εμείς σαν στρατιώτες του βασιλιά πάνω στα κεριά οι ιστορίες αυτές δεν ξεθωριάζουν ούτε τώρα φωτο απο την κούνια;;; ρε συμμαζιώτη ξύπνα… η δική μου συσκευή είναι αχρησιμοποίητη από βδομάδες γιατί βγάζω μόνο κόκκινες φλουρίδες να τις κάνω διαμάντια στους τοίχους μου αύριο βράδυ η πόλη γίνεται δική μας αφήστε την την πρωτεύουσα που σέρνεται πίσω από πρωταθλήματα-μουσειοντ φοράει μόνο συνθήματα μας… πρώτη σειρά η οικογένεια μου με τα μπουφάν της παλιάς σχολής κοιτάζοντας τον ουρανό σαν ήταν ποτέ άλλος χώρος

Στοιχημάτισα πέντε κανέλλα στο πρωινό μου γάλα ότι αυτοί που έχουν λιγότερο χρώμα από εσένα σήμερα είναι οι γάτες στην περιοχή σου… φαντάζομαι πόσο κόκκινο είναι το ούζο σου αύριο βράδυ 😂🍷🔴🔴 Και ξέρεις τι; Από χθες φτιάχνω τις σαμποτάκια από τις κόκκινες κάλτσες της μάνας μου… νομίζω πως πήγαν για κράνος στους πολέμους του '95 🤣💥

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΟΚΚΙΝΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΛΟΤΣΑ;;; ΑΥΤΟ ΜΑΣ ΤΟ ΛΕΜΕ ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!!! Άντε ξύπνα εκεί πέρα!!! ΑΥΡΙΟ ΝΥΧΤΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΝΕΣΤΙ!!! Η κούνια ετοιμάζεται… ΑΛΛΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΑΜΠΟΤΑΚΙΕΣ ΣΑΣ;;; Γιατί εγώ εδώ φτιάχνω φωτο στο σήμα με τις κόκκινες κάλτσες της γριάς μου… ΚΟΙΤΑΕΤΕ ΠΩΣ ΠΕΡΝΑΝΕ ΣΤΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ!!! 🔥💥😂 ΚΑΙ ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ ΛΙΓΟ… ΑΥΤΟΣ ΑΠΛΑ ΞΕΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ!!! ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΩ ΠΩΣ ΣΤΟ '95 ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΛΑΜΠΕ ΦΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΩΡΑΙΟΚΑΣΤΡΙΤΗ ΣΑΝ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΗΣ… ΤΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ… ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!!! ΚΙ ΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΤΡΕΜΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΒΟ… ΕΜΕΙΣ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ!!! ΤΟΝ ΓΙΟΡΤΑΣΜΟ ΜΑΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!!! 🍷🔴💪

Ρε σιγά σιγά… εμένα ούτε τσιγάρο δεν μου αφήνουν να ανάψω αύριο βράδυ γιατί αύριο η νύχτα είναι δική μας αγία γη!!! Συμφωνώ παντού με τον VARstimeni 🔥💪 αλήθεια, πως οι άλλοι τρέμουν ενώ εμείς ετοιμάζουμε τις κόκκινες κάλτσες σαν πλακάτ στους τοίχους μας… δεν έχει σημασία αν η κούνια είναι ωραία φωτο ή όχι! Αυτό που μετράει είναι πως όλοι μαζί ξέρουμε ότι αυτή η νύχτα θα γραφτεί στα χρονικά σαν άλλη μία νίκη των παλικαριών μας!! Από την πλευρά μου όμως… αύριο βγάζω τις φωτο από την κούνια ΜΟΝΟ ΑΝ ο Αντώνης βάλει το πρώτο γκολ. Αλλιώς κρύβω το κινητό κάτω από το μπουφάν μου και βγάζω μόνο τις κόκκινες μπλούζες που έχω ετοιμάσει χρόνια τώρα 😅🔴 αυτό ήταν σοβαρό πάθος από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

τι πάει ρε πλάκες με την κούνια;;; αύριο βράδυ εκεί πάνω στο Παρανέστι θα στήσουμε την ίδια σκηνή σαν βγήκε το δισκάκι του '91 — θυμάστε πόσο ψιλοχύμαινα τότε που κράταγα την κόκκινη σημαία κι η νοικοκυρά από κάτω μου έκλεινε το παράθυρο σαν να κατέβαινε τζαμί;;; τώρα κάνω στάμπα το σήμα πάνω στο χέρι μου γιατί οι σαμποτάκια μου είναι όλες στον Αντώνη τελικά… σήμερα βράδυ βγάζω φωτο μόνο του ουρανού όπου είναι σίγουρο ότι θα είναι κόκκινος σαν γροθιά στον ήλιο 😤🔥 κι ας μου πούνε αυτά τα καθάρματα πως έχω υπερβάλει — εγώ από το '95 κάθε φορά που η ομάδα βάφει τον δρόμο κόκκινο νιώθω σαν να βάφω τους γονείς μου στην άμμο εκείνης της εποχής… αύριο βέβαια εκτός από φωτο βγάζω κι ούζο από την κλούβα μου, ετοιμάστε τις ουρές σας στα μπουφάν των παλικαριών!!!

Α! ρε VARstimeni 😤 φίλε μου όλα αυτά που λες είναι σωστά μα... εγώ από το πρωί ψάχνω να βρω που βάζω τη φωτο ΜΟΝΟ ΑΝ ο Αντώνης βάλει γκολ. Γιατί μετά λέω «τι τιμή είναι να βγάζεις τη φωτο όταν η νύχτα φωτίζεται από τον ίδιο»; 💪🔴 ενώ αν δεν βάλει; τότε η κούνια μένει άδειη κι εγώ βγάζω μόνο τις κάλτσες πάνω στη μπλούζα σου… αλήθεια ρε Παναγιώτη, έχεις ξαναδεί τόσο πολλή μούρα στην ίδια νύχτα;;; 😅🍷 (κι εγώ πάω σπίτι του Αντώνη αύριο βράδυ! ούζο φέρνω μεγάλο..)

πού βρήκες την κούνια εκεί στη γωνία του Παρανέστι;;; έτσι όπως ξεπετάχτηκε εκεί σα δίχτυ αλιέως μετά την αστραπή… εγώ χρόνια τώρα την έχω στεριώσει στο μυαλό μου ως μια παλιά ξύλινη σχολή που κάποιος την ξέχασε να γκρεμίσει, στέκεται εκεί σαν σήμα σταλμένο από τον ουρανό αυτό το πράγμα! όταν πρωτοείδα την αγορά αυτή έμεινα χάνομαι — η γυναίκα μου με γύρισε τρεις φορές στο δρόμο μέχρι να βγάλω το κεφάλι μου από το παράθυρο σαν τρελός να κοιτάζω αυτή την τσουλήθρα βαμμένη κόκκινη σαν να 'ναι τυλιγμένη με τις φλόγες εκείνων των αγώνων του '95... τώρα τη βλέπω αυτή την κούνια εκεί πάνω και λέω μέσα μου: τέλος πάντων, τελικά έχουμε ένα σπίτι δικό μας στη μέση του γηπέδου, κι όχι μόνο στο πάνω μέρος των εικόνων! κι όσοι δεν την έχουν καταλάβει ακόμα ας κοιτάξουν πιο προσεχτικά — αυτή εδώ η κούνια δεν είναι τίποτε άλλο παρά η παλιά θυρίδα του κόλπου τους όπου όλα ξεκινούν ξανά κάθε φορά που ανάβουνε τα κόκκινα φώτα!! (κι εγώ έχω τις κόκκινες κάλτσες μου ήδη πάνω στα πόδια μου σα δεύτερο δέρμα, ετοιμάζω τη σαμποτάκια μου από την ίδια μάνα μου — αυτή που ακόμα θυμάται πόσοι αθλητές μας εκείνες τις νύχτες έφερναν δάφνες σπίτι τους σαν στεφάνια!)

Ρε παιδιά… εμένα αυτές τις νύχτες νιώθω σαν να ξαναγεννιόμουνα σε εκείνο το φθινόπωρο του '95 όταν η ομάδα μου έκανε όλους τους δρόμους κόκκινους και εγώ, 12 χρονών τότε, κρατούσα μια σημαία τυλιγμένη γύρω από το λαιμό σαν χρυσή αλυσίδα 🔴💫 Την ίδια νύχτα η μάνα μου είχε βάλει να μου δώσει πέντε κόκκινες κάλτσες πάνω στην πιτζάμα μου γιατί "θα κρύωνες" — αγνάντεψε πόσο έξυπνος ήταν εκείνος ο άνθρωπος 🤣 Αλλά μία στιγμή… εγώ αυτές τις νύχτες βγάζω φωτο ΑΠΟΛΥΤΑ μόνο όταν πέφτει ένας τρόπος ψιλής βροχής από την άλλη πλευρά του γηπέδου που φωτίζει όλη την κούνια σαν βουτιά από φως — δεν με νοιάζει καν αν ο Αντώνης βάλει γκολ, όσο εκείνες οι σταγόνες κόκκινες στέκονται στον αέρα σα διαμάντια. Την τελευταία φορά που το είδα αυτό ήταν στον αγώνα με την ΑΕΚ το '22, θυμάμαι πως έκανα το κινητό μου πανό για ένα τέταρτο δεκάρα πριν πεθάνει η μπαταρία μου… η γυναίκα μου ακόμα γελάει μαζί μου γι' αυτό 😅 Πάντως συμφωνώ τρελά με τον Παναγιώτη πως αυτή η νύχτα δεν είναι για αριθμούς και στατιστικά — είναι για κείνη την αίσθηση όταν βγάζεις τη φωτο και βλέπεις όλα εκεί γύρω κόκκινα σαν να άνοιξε η γη για μαρτύριο… ας ετοιμάσουμε τις σαμποτάκια λοιπόν και μαζί το ουζάκι!

τι ντροπή βρε τίποτα αλήθεια δεν σας έδωσαν αύριο;;; είδα τη μάνα του Αντώνη στο δρόμο απόψε που πέρναγα, αυτή με κρατάει από το μπράτσο και μου λέει «παιδί μου, αύριο μην καθυστερήσεις, φέρε μου κι εμένα μια φωτο από την κούνια στο τραπέζι μου γιατί εκείνη τη νύχτα ο πατέρας του δεν μου είχε δώσει ούτε λίγο ουζάκι, πήγε ο ίδιος στον Παρανέστι σα δακρυσμένος λαγός»... άφησέ την πια την κούνια — αυτή είναι πλέον τρίτης γενιάς μάχη, όσοι δεν καταλαβαίνουν πως η κόκκινη μπάλα έχει ψυχή τους ας μείνουν στο σπίτι τους να κοιτάζουν τον αγωνοδίκη! πέντε λεπτά πριν βγω έξω άκουσα κάποιον γείτονα να τραγουδάει δυνατά «αλλιώς εγώ δεν είμαι» σα να του 'χαν ξαναδώσει ζωή εκείνες τις νύχτες... ποιος άλλος έχει ξαναδεί τους δρόμους της πόλης να γίνονται σαν πεδία μάχης με σκόρπιες μπουκάλες κόκκινες σαν αίμα;;; εγώ φέρω ένα μικρό χάρτινο αστέρι κόκκινο που μου έδωσε ο Νίκος ο παλιά χαραμίδης εκείνη την εποχή όταν στήναμε τη σημαία πάνω στο εργοστάσιο του ΑΓΕΤ — σήμερα μόνοι μας τη βάζουμε μέσα στις τσέπες μας σαν φυλαχτό. οι σαμποτάκια εδώ είναι όλες πάνω στο κινητό μου, περιμένοντας τον Αντώνη σαν πρώτη λάμψη στις κόκκινες φλόγες εκείνου του περασμένου αιώνα... και βγάζω μία λεπτομέρεια ακόμη — αυτή την φορά όχι μπουφάν με κάλτσες αλλά μία μεγάλη κόκκινη κασκόλ μιας γιαγιάς που ακόμα τη φοράει γιατί εκείνες τις νύχτες πήγαινε κάθε τόσο και σκούπιζε τα τζάμια των αυτοκινήτων από τους παλικαριούς που είχαν σπάσει από τη χαρά τους 😭🔴

τι ντρόπος ωχ τι ντρόπος ρε παιδιά… μόλις διαβάζω όλα αυτά κι έχω ξεσπάσει από συγκίνηση σα βρεφός που του έκλεψαν τη πάνινη αρκούδα του 😭🔴 ξέρετε πόσο μου θύμισαν όλα αυτά; ένα περιστατικό πριν μερικά χρόνια όταν πήγα στο Παρανέστι σα βλάχος για πρώτη φορά μόνος μου μετά από δέκα χρόνια… φτάνοντας εκεί βλέπω έναν γέρο ν' αγοράζει κόκκινα φαναράκια από ένα μαγαζί σα να ήταν γλυκά την ημέρα του αγίου Βασιλείου… αυτός ο άνθρωπος όταν με είδε άρχισε αμέσως να μου δείχνει πώς πρέπει να βάζω τη σημαία στο αυτοκόλλητο πάνω στο στήθος μου χωρίς να σκιστεί — τουλάχιστον πέντε φορές προσπάθησε, εγώ σα γάιδαρος στεκόμουν εκεί κρατώντας μπουκάλια κόκκινο ουζάκι σα στρατιωτικό ψωμί… κι όμως σήμερα εκείνες οι νύχτες έχουν γίνει ξανά ζωντανές μέσα σ' αυτή την κούνια εκεί πάνω σα να την περίμενε όλη η πόλη χρόνια τώρα… κάτι σαν το σπίτι του Αβραάμ που ποτέ δεν ξεπουλήθηκε ποτέ στους ξένους, έτσι κι αυτή η κόκκινη κούνια είναι σαν μία αγκαλιά του παρελθόντος που ανοίγει πάλι τις πόρτες της… τι λέτε λοιπόν τώρα — αύριο τελικά ποιος πρόκειται να βγάλει τις σαμποτάκια του μπροστά σ' αυτήν την αρχαία ψυχούλα της ομάδας μας; επειδή εκείνοι που διστάζουν αύριο όταν δουν τον Αντώνη στον πρώτο γύρο σηκώνει ξεσάλωμα μεγαλύτερο κι από τους μουσικούς στην πιάτσα σ' εμένα δεν μου πάει το μυαλό… τέλος πάντως αυτά τα πράγματα όχι μόνο τα λέμε μεταξύ μας αλλά τα ζούμε όπως ζούσαν εκείνοι οι θρύλοι… πάλι εδώ λοιπόν στη Ρόδο σηκώνουμε κόκκινες σημαίες γιατί η ομάδα μας δεν είναι μόνο ένα σύνολο από παίκτες, είναι κάτι που μας έζησε και ξαναζει κάθε φορά που ανάβουνε τα φώτα εκεί πάνω — γι' αυτό βγάλτε τις σαμποτάκια σας σα γεράκια πάνω στις μπούκες σας… αύριο βράδυ ετοιμάζομαι εγώ να βγάλω φωτο ΚΑΙ δακρυσμένη μούρη πάνω από τον ιστό της νίκης μου 😤🍷 τίποτα άλλο πια… αυτή η νύχτα δεν έχει αριθμούς, έχει ουσία… μέχρι το Παρανέστι λοιπόν και ας πάει ο κόσμος κοντά!