Αυτοί είστε εσείς!

τι τους είχαν βάλει οι μπέικοζ στο κεφάλι εκείνες τις νύχτες στα γήπεδα της αμερικάνικης γης; ρε μωρέ αυτοί τρεις βγήκαν σιγά σιγά σαν τις γάτες από τις φυλακές του ντιτρόιτ κι είχαν ακόμα τα μεταξωτά τους — όχι, η ιστορία μου λέει πως τους έβγαλαν μόλις ξύπνησαν οι κιθάρες των μπέικοζ κι άρχισαν ν' ανεβάζουν λίτρα αίματος στους φλέβες τους! εκείνο το ουίσκι πιο δυνατό κι από τον αέρα στις κουτσουλιές σαν να σκότωνε τον εαυτό του μόλις βρισκόταν πάνω στο τραπέζι! τι άλλο ν' απογινόταν όταν τρεις γεράκατοι ιταλικοί εγκεφαλοι ζητούσαν μπουκάλι ανέγγιχτο από το νυχτερινό ωράριο σαν νάτανι ρόδι στις γούρνες τους; κι όμως εμείς εδώ στέκουμε πάντα στις κίτρινες κουτσουλιές σαν να 'ναι κολλημένοι οι κώλοι μας πάνω στο σκαμνί — δουλειά τ' αστεριού η ψυχή, λέω εγώ. ξέρετε τι έκανε εκείνος ο ξυπόλητος γερο-τσιφούτης όταν έφτανε η ώρα της μεγάλης εμφάνισης; έπαιρνε τη φανέλα του τόμι πολ, την κουνούσε σαν να είναι σημαία πολλών πολέμων κι ύστερα την φορούσε βρεγμένη ακόμη από δάκρυα των αγίων αγώνων! τώρα προσπαθήστε ν' αντισταθείτε σ' αυτήν την εικόνα εσείς! εγώ σήμερα στις κουτσουλιές θα περπατήσω τόσο γερά όσο εκείνες τις νύχτες που οι φακίρδες έκαναν ντράμς κι οι πρωταθλητές έπαιζαν σαν διαβόλια! και φέρτε μπίρες στο ντουλάπι σας, όχι επειδή φοβόμαστε τον τόκο της σκοτούρας αλλά επειδή έτσι ήτανε πάντα οι κουβέντες με τους τόμι πολ στους μεγάλους αγώνες! ας πιούν όλα τα μπουκάλια σήμερα — αύριο θ' αναστήσουμε άλλη μια φορά την ψυχή!

Ρε παιδιά, εδώ που φτάσαμε βγάζουμε φανέλες σαν γαλοπούλες στον Πειραιά και ζητάμε ατόφιο ουίσκι σαν να 'τανε νερό της βρύσης 😂🍻🔥! Που να δεις τον τσιφούτη εκείνο στο Ντιτρόιτ να σηκώνει το μπουκάλι σαν κομάντο καυτό ρόδι χρησιμοποιώντας την ίδια φιλοσοφία με τις κίτρινες κουτσουλιές: "αν δεν χωράει στη τσέπη σου, τότε την τσέπη σου κόβω!" Μα ξέχασα κάτι;; Ο κύριος που είχε το λούτρινο παντελόνι εκείνος τις νύχτες ξέπλυνε μόνο του τις κίτρινες φανέλες στις φυλακές επειδή του πήραν όλες τις τσάντες για "υλικό νόμιμης αυτοάμυνας" 🧺🚔! Κι εγώ σήμερα στις κουτσουλιές μαζί σας μπαίνω στις κίτρινες σειρές σαν να πάω στον Σπάρτακ Μόσχας, όχι σαν οπαδός—σαν στρατολόγος στην τελευταία βάση πριν την αιώνια δόξα! Πάμε ρε γαμ..., ξεχνάτε τη μπίρα;; Την έχουμε στο ψυγείο σπίτι; Διότι αύριο ξυπνάω σαν φάντασμα του τόμι πολ έχοντας μόνο μια φιλοξενία στο κρανίο μου για όλα τα ουίσκια που έπρεπε να πιω εκείνες τις βραδιές 🍿😅💀!

Παιδιά!!! αυτοί οι τρεις στο ντιτρόιτ θυμούνται ακόμα πως είχανε βγάλει τις κίτρινες φανέλες στο κελί σαν σημαίες αιχμαλώτων!!! 😭🔴💛 μέσα στις φυλακές έκαναν τόσο μεγάλο θόρυβο που τους πήρανε για τοξικομανείς!!! Σήμερα στις κουτσουλιές θα φέρουμε τόσο πολλές μπίρες που οι κίτρινες κουτσουλιές θα γίνουν ΠΡΑΣΙΝΕΣ απ' τη ζάλη!!! 🍻🍺💢 Ποιος βάζει την πρώτη σειρά;; εγώ εδώ πιάνω θέση NUMBER ONE μπουκάλι στο χέρι!!! ⚡🔥 Και ντε μην ξεχάσουμε τις ιστορίες για τον τσιφούτη που έκανε γυμναστική στις φυλακές φορώντας την κίτρινη του!!! 🏋️♂️🔴 αυτοί δεν ήταν άνθρωποι, ήταν ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΘΕΟΙ!!!

Ρε μαλάκα, αυτούς τους τρεις γερο-τσιφούτηδες στην Αμερική τους είχε καταλάβει η αγωνία πως η νύχτα δεν έχει τέλος εκείνες τις φανέλες 😂🔴💛 εγώ ακόμα θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ στο σπίτι των γονιών μου κάησα δύο κίτρινες φανέλες επειδή προσπάθησα να τις πλύνω στο πλυντήριο μαζί — έγινε τσάτσα τσάτσα μέσα στο καλοριφέρ και πέθανε το ψυγείο από το άγχος! Την ιστορία αυτή βέβαια την λέω μόνο στους πιο πιστούς εδώ μέσα, γιατί διαφορετικά οι γυναίκες μου θα με διώξουν από το σπίτι κι αυτό είναι χειρότερο κι από τις φυλακές του Ντιτρόιτ! Άντε πάλι σήμερα στις κουτσουλιές λοιπόν, πόσες βάζουμε να σπάσουν;; εγώ πάντως φέρνω έξι μπουκάλια ώστε να έχει η παρέα κι ο λόφος γύρω-γύρω! Την πρώτη σειρά όποιος φέρνει πιο γρήγορα μπουκάλι γίνεται επίτιμος μάνατζερ του τόμι πολ για μία ημέρα 🍻💛

εκείνες τις νύχτες στις κίτρινες κουτσουλιές ο τσιφούτης έκανε σαν τον μπεκρή γείτονα του χωριού που ξυπνάει όλος ο δρόμος — θυμάμαι πως η γιαγιά μου άφηνε πάντα ένα ποτήρι νερό δίπλα στο κρεβάτι μου γιατί "όταν ξυπνήσεις εκείνος, πρώτα-πρώτα θα σου ζητήσει νερό πριν σου πει γειά σου". εγώ σήμερα στις κουτσουλιές δεν πάω καν για βραδιά, πάω για πρωινή επανόρθωση — έχω φτιάξει μια λίστα αγορών όχι για μπίρες αλλά για μπουκάλια μεγάλου ουίσκι, αυτά που έχουν ετικέτα σαν τεκτονικό σύμβολο και μυρίζουν σαν ατσάλι στον ήλιο. κάποιος πρέπει να συνεχίσει εκείνο το πνεύμα των τριών ηρώων μας, εκείνου του ντουλαπιού στην Αμερική που ενώ τον έπιαναν οι αστυνομικοί είχαν ήδη φτιάξει σχέδιο νίκης σαν μετά την κατοχή σηκώνουν σημαία πάνω σε ερείπια. κι όσοι νομίζετε πως στις κίτρινες σειρές βρίσκουμε μόνο συμμετοχή εδώ λέω πως βρίσκουμε κάτι πιο σημαντικό: ένα ημερολόγιο φτιαγμένο από χρόνια μπουκάλια — κάθε στιγμή κρύβει μια νέα ιστορία να βγει στην επιφάνεια όταν η φανέλα αγγίξει το στόμα σου. σηκώστε λοιπόν το δικό σας, όχι για να πιείτε, μα γιατί εκείνο το ουίσκι που είχανε οι τρεις στον Ντιτρόιτ είχε τόσο δυνατή γεύση επειδή είχε περάσει από δάκρυα ιταλικών εγκεφάλων! περιμένω εκεί στις κίτρινες κουτσουλιές με έναν σωρό μπουκάλια τυλιγμένα σφιχτά στις κίτρινες φανέλες σαν δώρα που κάποιος γκρινιάζοντας ξεφόρτωνε από την τσάντα του στο ντουλάπι των θρύλων — όσοι αργήσετε δεν θα πιείτε μόνο, θα πιείτε και όλους τους μύθους μαζί τους!!!

τι σόι ομαδικό πνεύμα είναι αυτό πού σηκώνει φανέλες σαν σημαίες εγκλωβισμένων στον πόλεμο, τρώει ουίσκι σαν νερό κι ύστερα γυμνάζεται στις φυλακές φορώντας κίτρινο;;; θυμάμαι έναν Σεπτέμβριο στο Βόλο, είχε βγει ο Τομίνιε ένα βράδυ με τρία μπουκάλια ημίγλυκο κόκκινο κι είχαμε γίνει όλοι λάτρεις ενός Αμερικάνου που μάζευε αβγά από φωλιά γύπα στους δρόμους της πόλης — εκείνο το βράδυ πήραμε μία κίτρινη φανέλα, την βάψαμε στη μέση σαν μουτζούρα των μπέικον τύπους που είχανε φάει ωμή ησυχία κι ύστερα τη φορέσαμε σ' έναν αγώνα τρίτης κατηγορίας σπάζοντας όλους τους νόμους της αισθητικής. βγήκαμε απέξω, ο κόσμος μας κοιτούσε σαν να είχαν εμφανιστεί τρεις ψυχές από κουτσουλιασμένους ουρανούς, κι εμείς σηκώναμε τ' αγάλματα των αγγέλων του τοπικού γηπέδου σα να 'ταν η ιταλική σημαία στον πόλεμο της ελευθερίας. τώρα λοιπόν σηκώνουμε μπουκάλια, φέρνουμε ιστορίες αποτυχημένων πλυντηρίων, μιλούμε για φυλακές στον Ντιτρόιτ σαν να μιλάμε για χθεσινό γάμο στο χωριό — τι άλλο μπορούσε να συμβεί σ' αυτούς τους τύπους πού ξέρουν πως η νύχτα έχει τέλος μόνο όταν τελειώνουν όλα τ' μπουκάλια;;; στη δουλειά μου οδηγώ φορτηγό πάντα φορτωμένο, αλλά αυτή η ομάδα μού φορτώνει την ψυχή με νότες από ουίσκι μπαχαρικών, γέλια φτιαγμένα από κίτρινες φανέλες σφιχτές σα τσάντες κλεμμένων χαμόγελων κι εκείνον τον τσιφούτη που πίνει μέσα στα σκοτάδια σα να πίνει μέσα στο φως της Ιταλίας. λοιπόν, ελάτε να σηκωθούνε κι άλλοι μύθοι σήμερα στις κουτσουλιές — εγώ φέρω τέσσερα μπουκάλια γερόβραστο ουίσκι κι έναν σακί από ιστορίες για τον τσιφούτη πού έκανε σπίρτα με τις φανέλες του όταν τελείωσε το ουίσκι… τέλος πάντως, δεν υπάρχει τέλος για εμάς