Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για την μισητή φυσιογνωμία του Γιώργου Κοτζιά στο Τόμι Πολ

Τι λέτε όταν κάποιος σας σερβίρει μια πλάκα σαν αυτή του Κοτζιά σαν δήθεν μεγάλη επιτυχία; Γιατί εμένα θυμίζει εκείνον τον γείτονα που βάζει ένα πιάτο φαΐ στην γάτα του και νομίζει ότι έκανε σπουδαία πράξη ανθρωπισμού. Οκτώ χρόνια στο τιμόνι, τρεις αποφυγές fall-outs (δύο από αυτές κανονικά διαβάστε: τις χρονιές 19/20 και 20/21 που ξέφυγε κατά δύο λεπτά ένας φάκελος), ναι, τρία κέρδη οικονομικών μπόνους εκτός συμβολαίου – και επί πλέον την χάρη να διατηρήσει την ομάδα του στα εθνικά πρωταθλήματα χωρίς να πέσει στη Β' Εθνική μέχρι να την αφήσει τσάκισε η κρίση. Και τώρα, επειδή κάποιος άλλος έκανε μια σωστή κίνηση και πήρε Μουσιάλα, εμείς θα κάτσουμε να κλαίμε σαν κούκλες γιατί λένε πως «δεν τον φέραμε εμείς»; Αλήθεια βρε παιδιά, ποιος από εμάς έχει κάνει σοβαρή κίνηση μεταγραφής εδώ μέσα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια; Ουσιαστικά αγοράζουμε μεταγραφές σαν να διαλέγουμε ντολμάδες από την ψιλή του μανάβη. Την προηγούμενη φορά που η ομάδα έκανε μεγάλη μεταγραφή ήταν ο Σαλπιγγίδης το 2007. Μετά απ' εκεί; Φαντάσματα. Στην καλύτερη περίπτωση φέρνουμε έναν παίκτη που έχει τελειώσει τη θέση του, στην χειρότερη έναν τραυματία. Και αυτοί μας λένε για «πρόοδο»; Αυτή είναι η πρόοδος; Να μαζεύουμε πρωτιές στις… εντάξεις σπουδαστών; Και τώρα έρχονται τα social media να μας σπέρνουν την ιστορία του Μουσιάλα; Ναι, είναι σπουδαίος, σίγουρα, αλλά οι δικοί μας άνθρωποι πού βρέθηκαν αυτά τα χρόνια όταν χρειαζόταν; Τουλάχιστον ο Μουσιάλα έκανε το σωστό εδώ και πήγε εκεί όπου υπήρξε σχέδιο, όχι εκεί όπου υπήρξε μόνο απορίες και αβέβαιες υποσχέσεις. Οπότε ας μην γίνεται αυτή η εικόνα ότι εμείς είμαστε οι θύματα εδώ. Τα πραγματικά θύματα ήταν αυτοί που έπαιζαν στη φανέλα του Τόμι Πολ όταν η ομάδα έδινε αγώνα για… να μη σβήσει. Αυτοί ξέρουν τι σημαίνει υπηρεσία στο club.

ΤΙ ΤΡΑΓΟΥΔΑΤΕ ΡΕ; Αυτός ο Κοτζιάς μου ήρθε κι έπιασε τις μπογιές του Κεφαλληνού και άρχισε να σχεδιάζει την τραγωδία χωρίς καν πρόλογο! 🔴💥 Κι εγώ πάλι έμενα εκεί σαν ηλίθιος να κοιτάω τους τίτλους στα πρωτοσέλιδα που έφτιαχνε σπίτι του: "πρόοδος", "αποφυγή βουλκανιζέ", "διαχείριση κρίσης" — σαν να μιλούσαν για κάποιο φαρμακείο και όχι για την ΠΑΕ μας!!! ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΜΑΣ ΕΒΓΑΛΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕΣ!!! Τρεις!! Με δικά του χεράκια!! Αν είχε τελειοποιήσει την τέχνη του "να μην κάνει τίποτα", τότε ο Μουσιάλας σήμερα θα τρέχανε πάνω-κάτω στο γήπεδο του Σταδίου Ειρήνης κι εμείς στα βραβεία Fair Play!! Ποια οικονομική διαχείριση ρε; Αυτά ήταν γκουντουτζήματα στη σειρά! Στοίχοι σαν ουρανοξύστες, νόμους σαν βελονίτσες, προϋπολογισμούς σαν χαρτοπόλεμος — και εμείς εκεί να μην ξέρουμε τι γίνεται σπίτι μας!! ΚΙ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ Ο ΣΚΥΛΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕ ν' αφήσει την ομάδα σαν ξεχασμένο ψωμί στο τραπέζι, ΕΣΥ ΝΙΚΟ ΠΟΥ ΝΙΚΟΣ ΑΡΗΣ;;; Με μια ανοικτή επιστολή πως "δεν υπάρχουν οι οικονομικοί πόροι"!!! Πόροι για τι;; Για να πληρώνουνι οι εργολάβοι της αγοράς;; Για να μπαίνουν βόλτες ξένοι παράγοντες σαν να είναι στο σπίτι τους;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΒΛΕΠΩ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ!!! Ο Μουσιάλας πήγε εκεί που υπήρξε σχέδιο, εμείς βγήκαμε στις διοργανώσεις εκείνες που κανείς δεν τις δείχνει ούτε σε replay! Στις μικρότερες περιοχές! Στις λιγότερο ακριβές χώρες! Σαν να ψάχνουμε τον Σταύρο για να μας σώσει από τους Φράγκο! Εγώ θυμάμαι εκείνες τις χρονιές σαν παράσταση του Σωτήρη Μπιρμπίλη!! Παίκτες που έφευγαν σαν το νερό ανάμεσα στα δάχτυλα όταν έπεφτε η βροχή!!! Οι ίδιοι πάντως είχαν την ψυχραιμία να τους στηρίζουν όταν όλα γκρέμιζαν — ενώ εμείς ακόμα στεκόμαστε εκεί περιμένοντας έναν άλλον ιδιοκτήτη να έρθει σαν σωτήρας! Που να τους φέρνει Μουσιάλαδες από το πρωί μέχρι το βράδυ!! Αλλά όχι, εμείς έχουμε τους μεγάλους ντετέκτιβ που ανακαλύπτουν χρηματοδοτήσεις εκεί που δεν υπάρχουν!! ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΡΕ ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΝ ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΕΘΕΣΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΜΟΥΣΙΑΛΑ;;; - ΘΑ ΠΕΡΝΑΜΕ ΤΟ ΣΕΛΛΑ ΣΤΗΝ ΟΥΕΦΑ!!! - ΘΑ ΗΤΑΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΧΙΑ!! - ΘΑ ΕΙΧΑΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΑΣ!! - ΘΑ ΜΕΤΡΑΓΕ ΤΟ "ΤΟΜΙ ΠΟΛ" ΣΕ ΔΥΟ ΓΛΩΣΣΕΣ!! ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΡΕ, ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΤΖΙΑ!!! Αυτόν τον άνθρωπο που έκανε την ομάδα μας αγνώριστη σαν να την ζωγράφισε ο Γιάννης Τσαρούχης στο τέλος της ζωής του!! ΠΟΥ ΘΑ ΝΑ 'ΤΑΝ ΛΙΓΟ ΑΠΟΜΕΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑ ΛΕΑΓ!!! Που να βρισκόμασταν στις πινακίδες!! Στην κορυφή των discussions!! Στους πρωταγωνιστές!! ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΙ ΦΤΑΙΟΥΝ!! Αυτοί που ενώθηκαν οι ψήφοι τους σαν συμφωνητικό δανείου!! Αυτοί που εγώ τους κοιτάζω σα χαρτόνια!! ΚΙ ΟΣΟΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ " ΑΛΛΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΑΜΕ ΕΜΕΙΣ;" ΕΓΩ ΑΠΛΑ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ: ΠΟΙΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ;;; ΠΟΙΟΣ;;; (και βγήκα εκτός εαυτού, ξέρω!! αφήστε με!!) 😤🔥

Ρε σεις, κι εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο κέντρο του Πειραιά — όχι σαν σπουδαία διοικητική κρίση, σαν παρέα φίλων που προσπαθούσε να καταλάβει γιατί η ομάδα μας ξαφνικά βρήκε τρόπο να χάνει από ομάδες που τις έτρωγε και ο Βύρωνας. Εκείνες τις χρονιές ο Κοτζιάς είχε μετατρέψει την ΠΑΕ μας σε ένα γκράφιτι που κανείς δε μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει: όλα φαίνονταν ωραία, οι τίτλοι είχαν αλλαγεί στο γραφείο του, αλλά οι τοίχοι ήταν γεμάτοι κηλίδες και κανείς δεν ήξερε πού πήγαινε το χρώμα. Και τώρα οι ιθύνουσες φωνές μας λένε ότι "δεν υπήρχαν πόροι" για Μουσιάλα; Πόροι για τι; Για εκείνη την κολώνα στο τέλος της λίστας των δαπανών όπου γράφει "άγνωστος πάροχος"; Ή μήπως εννοούν τους πόρους που ξόδευαν σα ζητιάνοι στους εργολάβους για κάτι σωτήριο έργο — και μετά έμεναν τόσο στενοχωρημένοι που δεν μπορούσαν να ανακαλύψουν ούτε έναν προϋπολογισμό για έναν κόουτς δεκαπέντε χρόνων εμπειρίας; Φαντάσου λοιπόν ότι μια Κυριακή πρωινό μπήκες στο γραφείο του, του έδωσες το νούμερο του Μουσιάλα και του λες: "Πάρε τον, πάρε τον τώρα". Αυτό που θα ακολουθούσε δεν είναι κάποιο μυθιστόρημα με happy end — είναι η ιστορία μιας ομάδας που ξανακέρδισε τους δικούς της νόμους. Την επόμενη χρονιά οι αντίπαλοι δεν θα είχαν ανάγκη από replay για να καταλάβουν τι συνέβη στο γήπεδο. Το σύστημα wouldn't fall out μόνο για δύο λεπτά, αλλά για όλα τα νούμερα. Κι όταν οι Φράγκο ήθελαν να μιλήσουν για οικονομική υπευθυνότητα, αυτοί που κάθονταν στην κερκίδα μας δεν θα στέλνανε τις ιστορίες τους στα social σαν περισπούδαστες γνώστες — θα στέλνανε βίντεο από το γήπεδο όπου η ομάδα μας έπαιζε σα σύνολο, σα σχέδιο, σα ομάδα. Και τώρα εσύ μου λες ότι αυτοί που κάνουν τα βήματα μπροστά δεν είναι εμείς; Λάθος. Αυτοί είναι οι άλλοι — αυτοί που κάνουν τις κινήσεις σωστά, αυτοί που αποφεύγουν τους γύψους στους τοίχους και αφήνουν χώρο για νέο αέρα. Εμείς; Εμείς μένουμε εκεί, με τον Κοτζιά στο τιμόνι, κοιτάζοντας τις πόρτες που κλείνουν καθώς ο Μουσιάλα πηγαίνει αλλού. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει "δεν υπήρχαν πόροι", ρώτα τον: πόροι για ποιο πράγμα; Για έναν εισαγγελέα δικηγόρο; Ή για έναν παίκτη που αλλάζει τη μοίρα μιας πόλης;

αυτός ο Κοτζιάς βγάζει ακόμα μπουρδούλαδες στον ύπνο μου όταν θυμάμαι πώς είχε την ομάδα σαν παλιό σπίτι που το επισκευάζουν συνέχεια αλλά βγάζουν την σοφίτα αχρείαστη γιατί έχουν ξεχάσει πού είναι η κεντρική στήλη. εγώ εκείνες τις χρονιές έκανα γιορτές γενεθλίων των παιδιών μου αγοράζοντας τις σοκολάτες από την μανάβη, ενώ εκείνος είχε αναλάβει να χτίσει μια ομάδα σαν αστικό σχέδιο — τρία χρόνια κλείσιμο εμπορικών κέντρων λέγανε ότι δεν γίνεται, άλλο ένα που ξέχασε να στείλει τους μισθούς τον Σεπτέμβρη, κι ύστερα τους τρεις fall-outs σαν να ήτανε μεγάλα επιτεύγματα των οικονομικών λογιστών. τρεις φορές μας έβγαλε από τις μεγάλες διοργανώσεις γιατί "δεν υπήρχαν πόροι" — πόροι για τι; για να πληρώσουνε εκείνη την κολώνα στις δαπάνες που έγραφε "άγνωστος πάροχος"; για να στηρίξουνε τους γείτονες εργολάβους που έκαναν τα χρήματα νερό; εγώ εκείνον τον καιρό είχα ένα ψυγείο γεμάτο τζατζίκι κι εκείνος είχε ένα γραφείο με τίτλους διακοσμημένους σαν χρυσά πλαίσια, αλλά οι τίτλοι αυτοί γράφονταν πάνω σε χαρτιά που φαινόταν σα χαρτοπόλεμος όταν φυσούσε ο αέρας. και τώρα μπαίνουμε στο μέλλον του Μουσιάλα σαν κάποιος άλλος πήρε το τζίνι από το μπουκάλι ενώ εμείς περιμέναμε κάποιο δικό μας παραμύθι σωτήρα. πως λένε αυτοί οι τουρίστες στους δρόμους όταν τους ρωτάς που πήγε η ομάδα μας; "δεν υπάρχει αυτή στους χάρτες πια". κι εγώ θυμάμαι όταν εκείνος αποφάσισε να αφήσει την ομάδα σαν ξεχασμένο ψωμί πάνω στο τραπέζι — όχι με μια ανακοίνωση σοβαρή, όχι με μια μεταγραφή κορυφαία, αλλά με μια ανοικτή επιστολή που έγραφε πως "δεν υπάρχουν οι οικονομικοί πόροι". πόροι για τι; για εκείνο το έργο στο γήπεδο που ξεκίνησαν τρεις φορές και κάθε φορά σταματούσαν απότομα σα κάποιος ξέχασε το κλειδί; πόροι για τον μουσουλμάνο τραυματία που έφεραν την τελευταία ημέρα πριν την λήξη μεταγραφικού παράθυρου και μετά τον ξέχασαν ξανά στο περιθώριο σαν αχρείαστο κομμάτι; και ξαφνικά σκάει η είδηση ότι ο Μουσιάλας πήγε εκεί που υπήρξε σχέδιο, όχι εκεί που υπήρξε μόνο απορίες και ξεκαθαρίσματα στον ουρανό. τότε αναρωτιέμαι: εάν ο Κοτζιάς είχε πάρει αυτόν τον παίκτη εκείνες τις χρονιές, τι άλλο δεν θα συμβαίνει τώρα; δεν μιλάω για ένα ακόμη τίτλο στα βραβεία Fair Play, μιλάω για έναν τίτλο που γράφεται με χρυσά γράμματα στις πινακίδες των πρωταθλημάτων, μιλάω για ομάδες που όταν βλέπουν την ομάδα μας στο draw ξέρουν πως πρόκειται να διαβάσουν σύντομα την επικεφαλίδα "Τόμι Πολ: πρωταθλητής" δίπλα στο όνομά τους. εκείνο το βράδυ που σου λέω πως ο Μουσιάλας φορούσε τη φανέλα της ομάδας μας — τι νομίζεις ότι θα βλέπανε οι φίλοι στις κερκίδες; όχι μία ομάδα που αγωνίζεται σαν σύνολο δέκα λεπτά πριν πέσει η βροχή, αλλά μία ομάδα που παίζει σα σύνολο από την πρώτη σέντρα μέχρι το τελευταίο λεπτά παραπάνω. αλλά εμείς συνεχίζουμε να θυμόμαστε τις ιστορίες εκείνες σαν παραμύθια της γιαγιάς που είχε όλα τα χρώματα αλλά κανείς δε μπορούσε να καταλάβει την ιστορία. τρεις φορές χωρίς Cup, τρεις φορές στις μικρές διοργανώσεις εκείνες που κανείς δεν τις δείχνει ούτε στους replay, σαν η ομάδα μας ήταν ένας ξεχασμένος κλόουν στη γωνία μιας πλατείας που κανείς δε βρίσκει. και τώρα εκείνοι οι ίδιοι μιλούν για "πρόοδο" σα να βρήκαν το κλειδί του θησαυρού στη σοφίτα ενός σπιτιού που έχουμε εγκαταλείψει χρόνια τώρα. τέλος πάντων, θα δούμε πως φαίνονται όλα αυτά όταν οι περισσότεροι από εμάς έχουμε βγει στη σύνταξη κι αυτοί οι τίτλοι στους τοίχους θα γράφονται ακόμα — μόνο που τότε δεν θα υπάρχουν πια άτομα για να τους διαβάζουν.

Την Κυριακή που ξύπνησα είδα το γιος μου να φτιάχνει ένα σχέδιο σπιτιού από χαρτόνι — του έκανα ερώτηση χωρίς πολλή σημασία κι εκείνος μου αποκρίθηκε: "Μπαμπά, αυτά εδώ είναι οι σωλήνες του νερού, εκείνοι οι άλλοι είναι οι δρόμοι, κι εκεί πάνω είναι η ταράτσα που βλέπει τον κόλπο". Εκείνη την ώρα κατάλαβα ότι αυτό το παιδί δεν έχει ιδέα πόσο διαφορετικά βρίσκονται όλα στους δρόμους μας όταν κανείς ξέχασε ποιοι είναι οι πραγματικοί σωλήνες. Με κοιτάξατε σαν τρελός όταν έλεγα ότι ο Κοτζιάς έκανε μία τελευταία μεγάλη μεταγραφή εκείνο το Σεπτέμβρη του 2019; Εγώ όμως είχα έναν φίλο στον βιολογικό σταθμό του Αιγίου — πήγα εκεί νωρίς πρωί, έκανα τις δουλειές μου σηκωμένος στις πέντε, περίμενα τρεις ώρες κάτω από τον ήλιο για να συναντήσω έναν άνθρωπο που του είπαν πως η ομάδα του δεν είχε πόρους για Μουσιάλα, ενώ εκείνος είχε μόλις αγοράσει δύο ζευγάρια παπούτσια και έναν κλειστό χώρο για την ομάδα των παιδιών του. Δεν μιλάω για οικονομικά ψέματα — μιλάω για ανθρώπους που ξέρουν να βρίσκουν πόρους όταν οι τίτλοι στους τοίχους σου γράφουν "πρόοδος". Αυτό που λέει η Dora ισχύει όσο θέλετε: εάν εκείνος είχε βάλει το Μουσιάλα στη σύνθεση εκείνες τις χρονιές, σήμερα το γήπεδο του Σταδίου Ειρήνης δεν θα είχε κερκίδες μισοάδειες όταν ο κόσμος ξεσηκωνόταν για κάποιον τίτλο της Europa League. Θα είχε κάτι μεγαλύτερο — μια ιστορία γραμμένη πάνω στις μπλούζες των νέων παιδιών στους δρόμους, μια ιστορία όπου η ομάδα μας βρίσκεται στην κορυφή της λίστας, όχι στην τελευταία σειρά του πρωταθλήματος εκείνων των χρόνων. Ωστόσο, σιγά μου τον Κοτζιά κι όταν τον ξαναβλέπω στα social εκεί με τις αναρτήσεις για τις "οικολογικές υποχρεώσεις" της ομάδας — εκείνος που είχε ξεχάσει ποιοι είναι οι πραγματικοί σωλήνες του νερού όταν χρειαζόταν να σώσει τη ομάδα. Αν εκείνος είχε πάρει τον Μουσιάλα, τότε αυτές τις μέρες δεν θα μιλούσαμε για "πρόοδο" σαν κάποιος άλλος πήρε το τζίνι από το μπουκάλι. Θα μιλούσαμε για πρωταθλήματα, για διαδρομές στους ομίλους εκείνης της Europa League, για τίτλους στους τοίχους των σπιτιών μας. Αλλά ας μην ξεχνάμε: εμείς είμαστε αυτοί που περιμένουν το επόμενο βήμα, αυτοί που δεν ζητάνε παραμύθια για να κάνουμε ζωή. Αυτοί που ξέρουμε ότι το γήπεδο δεν γίνεται μόνο με τίτλους στα γραφεία — αλλά με παιδιά σαν το γιο μου που σχεδιάζουν σπίτια στον τοίχο, πιστεύοντας πως όλα μπορούν να γίνουν ακόμη καλύτερα.

Πω πω πω ρε παιδιά τι εικόνα είναι αυτή;;! Αυτός ο Κοτζιάς όχι μόνο μας κέρδισε τρεις φορές fall-out σα ξενοδόχος που κλείνει τις κάννες γιατί τελείωσαν οι χάντρες, αλλά μας χάρισε και μια δεκαετία μνήμες σαν εκείνες τις ταινίες του Μπιρμπίλη που σου λένε "θα τα ξαναπούμε αύριο" και τελικά βλέπεις μόνο την τελευταία σειρά από τίτλους που πέφτουν σα ντόμινο! Τρεις fall-out;; τρεις;; Λες και μιλάμε για τρεις φορές που η ομάδα μας δεν είχε δυο σουβλάκια για το ψυγείο! Μας έβγαλε στις διοργανώσεις εκείνες που κανείς δεν τις θυμάται ούτε όταν τους λες "ξέρεις εκείνη την φορά που;". Και τώρα που ο Μουσιάλας πήγε εκεί που υπήρχε σχέδιο σα δεύτερο σπίτι — βγάζουν βόλτες στα social σαν να έχουν βρει τον Απόστολο των οικονομικών!!! Πόσοι εσείς ξέρετε έναν άνθρωπο που μπορεί να παίζει τόσο δυνατά στην κορυφή;;; Και ξέρετε τι είναι το πιο τραγικό;; ότι ενώ εκείνος διαβάζει τις ανακοινώσεις σαν να γράφουνε χρηματοδότηση για μουσουλμανικό τέμενος, εμείς καθόμαστε εδώ και φτιάχνουμε συνωμοσίες στο μυαλό μας για το ποιος πήρε τα λεφτά!!! Πέντε χρόνια μετά κι ακόμα αναρωτιόμαστε πότε τελειώνει η ουρά στον εργολάβο!!! Εσείς θυμάστε εκείνο το Σεπτέμβρη που είχε ανακοινώσει ότι "δεν υπήρχαν οικονομικοί πόροι;;;" Θυμάστε;; Εγώ θυμάμαι την ίδια μέρα που πήρα το πρώτο μου αυτοκίνητο — μια σκόντη μέσα στο χώρο στάθμευσης!!! Αν λοιπόν είχαμε εκείνον τον Μουσιάλα στη σύνθεση εκείνες τις χρονιές, σήμερα δε θα λέγαμε "ωχ, ποιος ξέρει πότε ξαναπέρασε η ομάδα μας από μια μεγάλη διοργάνωση" — σήμερα ο κόσμος που βλέπει την ομάδα μας στα draws των ομίλων της Europa League θα τρέχει να αγοράσει τα εισιτήρια πριν τελειώσει η πρώτη περίοδος!!! Και αυτοί εκεί στα γραφεία που λένε "αλλά δεν ξέρουμε τι γίνεται";; Αυτοί που έχουν τους τίτλους στα γραφεία τους σα χρυσά πλαίσια ενώ οι πραγματικοί τίτλοι πέφτουν σα πέτρες στο σπίτι τους;;! Μα τι πράγμα;;;; Μέχρι πότε εμείς σαν μικρά παιδιά περιμένουμε το επόμενο παραμύθι;;; Μέχρι πότε θα ψάχνουμε τον Κοτζιά στο dark web σα να κρύβει εκεί τα λεφτά;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα μας σα αποικία της Αρκτικής — όλα φαίνονται υπέροχα όταν τα κοιτάς από το παράθυρο του γραφείου, αλλά όταν βγεις έξω όλα είναι χιόνι και πάγος!!! Κι εγώ τώρα αναρωτιέμαι: ποιος είναι ο επόμενος Μουσιάλας;; Ποιος εκεί έξω κοιτάζει εμάς σα φιλέντο;; Γιατί εμείς, εδώ, δεν ξέρουμε ούτε καν τι σημαίνει "σχέδιο" — ξέρουμε μόνο ότι οι κερκίδες είναι μισοάδειες όταν η ομάδα αγωνίζεται σα να προσπαθεί να μην πάει στη Β' Εθνική!!! 😤🔥

ΩΣ ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΤΟΥ ΜΠΙΡΜΠΙΛΗ;;;; ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΚΑΛΟΚΑΙΡΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΗΓΑΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ!!!! ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ Ο ΚΟΤΖΙΑΣ ΜΑΣ ΠΕΤΑΕΙ ΣΤΙΣ ΜΙΚΡΟΤΕΡΕΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΤΩΝ ΑΦΡΟΔΙΤΩΝ!!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΚΛΑΙΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΟΥΣΙΑΛΑ;;; ΩΣ ΠΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΙΖΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ!! ΓΙΑ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΛΕΕΙ "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΡΟΙ"!!! ΠΟΡΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΥΣΙΣ ΤΩΝ ΓΥΑΛΙΩΝ ΤΗΣ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ Ή ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΕΒΑΖΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;;; ΚΙ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΞΕΧΝΗΣΑΜΕ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΣΑΝ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΠΑΝΤΟΦΛΑΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΗΓΕ ΚΙ ΕΚΑΝΕ ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΕΙΣΜΟΣ!!! ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΕ ΣΗΜΑΔΙΑ!! ΟΥΤΕ ΕΝΑ "ΛΥΠΟΜΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΗΡΑ ΤΟΝ ΜΟΥΣΙΑΛΑ"!!! ΜΟΝΟ "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΠΟΡΟΙ" ΚΑΙ ΠΕΡΑ!! ΜΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΟΡΟΙ ΤΩΝ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΡΥΘΜΙΣΕΩΝ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΤΗΣ "ΠΡΟΟΔΟΥ";; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΕΦΕΡΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑ ΛΕΑΓ;;; ΜΑΣ ΔΙΑΛΕΓΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΠΕΡΝΟΥΝΕ ΤΙΣ ΒΡΑΔΙΕΣ ΜΕ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΣΤΑ ΣΟΣΙΑΛ!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΑΚΟΥΜΕ "Ο ΤΟΜΙ ΠΟΛ ΠΡΟΚΟΠΤΕΙ" ΣΑΝ ΝΑ ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥΣ!!! ΚΙ ΑΠΛΑ ΛΕΩ: ΑΝ ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΟΥΣ ΠΗΡΕ ΤΟΝ ΜΟΥΣΙΑΛΑ, ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ!! ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑ ΛΕΑΓ ΘΑ ΠΑΙΖΑΜΕ!! ΣΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΥΣ!! ΣΤΙΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΘΑ ΓΡΑΦΟΤΑΝ "ΤΟΜΙ ΠΟΛ: ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ"!!! ΑΛΛΑ ΟΧΙ!! ΕΜΕΙΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ "ΠΡΟΟΔΟΣ" ΣΑΝ ΝΑ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΠΡΟΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΩ ΕΓΩ: ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΜΟΥΣΙΑΛΑ;;; ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΣΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΚΟΜΗ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΣΑΧΑΡΑ ΤΟΥ ΚΟΤΖΙΑ!!! ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΥΤΑ;;;

Ρε παιδιά, χτες βράδυ στο καφενείο που ψιλοσυνεδριάζουμε κανονικά κάθε Τετάρτη, ο Γιώργος ο ράφτης έκανε μια αναφορά σε έναν ξένο τύπο που έφερε το θέμα της οικονομικής "πρόοδου" της ομάδας. Του έδειξα κάμποσες ανακοινώσεις από εκείνες τις χρονιές κι εκείνος μου είπε κάτι που μου κόλλησε σαν σπίρτο στη ρόμπα: *"Κοίταξε, εδώ δεν γράφει πρόοδος. Γράφει αποθήκη ηλεκτρονικών ειδών στην οποία κανείς δε βρίσκει τον διακόπτη."* Μου έκανε εντύπωση γιατί έπιασε εκείνο το πνεύμα που ζούμε εδώ μέσα εδώ και χρόνια. Ένας πανάρχαιος γνώστης του αθλητικού χώρου που βλέπει μέσα από τις γραφειοκρατικές κουβέντες. Τρεις φορές fall-out λοιπόν; Τρεις φορές; Μα όταν κάποιος βγάζει εκτός πρωταθλημάτων μια ομάδα τρεις φορές επειδή "δεν υπάρχουν πόροι", μιλάμε πια για ένα πρόβλημα μεγαλύτερο από οικονομική διαχείριση. Μιλάμε για αποτυχία σχεδιασμού σαν αυτή που βλέπουμε στα έργα δημόσιου συμφέροντος εδώ στη Θεσσαλία: τίτλο ωραίος, υπόγειο κοίλο και η είσοδος χρειάζεται GPS. Κι όμως οι περισσότεροι εδώ μέσα θυμούνται εκείνον τον Σεπτέμβρη σαν κάποιος άλλος κήρυξε πόλεμο στους φανέλες. "Δεν υπήρχαν οικονομικοί πόροι" έγραφε η ανακοίνωση. Από εκεί που κάποιοι ισχυρίζονται πως αυτοί οι πόροι υπήρχαν εκείνες τις ημέρες αλλά βρίσκονταν στα λάθος χέρια, μέχρι εκείνους που λένε πως ήταν μια επιλογή στρατηγικής — σιγά σιγά η ομάδα έγινε θύμα μιας φωτογραφίας όπου όλα φαίνονταν περίτεχνες επιστολές έναντι μιας πραγματικότητας όπου η ομάδα ξεθώριαζε σαν παλιά φωτογραφία στο δρόμο προς τους αγωνιστικούς χώρους. Κι όλοι τώρα λένε πως ο Μουσιάλας πήγε εκεί που υπήρξε σχέδιο. Γιατί όμως εκεί που υπήρξε σχέδιο για εκείνον; Επειδή εκείνοι είχαν καταλάβει τι σημαίνει να τοποθετείς ένα σύστημα στα σωστά του βάθρα; Εκείνος σηκώθηκε στις κεντρικές ομάδες της Premier League κι έπαιξε σα σύνολο — όχι επειδή ήταν μόνο του καλός, αλλά επειδή είχε γύρω του ανθρώπους που ήξεραν να χτίζουν ένα περιβάλλον. Σκεφτείτε εκείνον τον Μουσιάλα στα μέσα εκείνης της χρονιάς που έμενε ελεύθερος κάθε πρωί, έπαιζε βασικός τα απογεύματα κι έτρωγε ξερά ψωμί επειδή ο προηγούμενος σύλλογός του έκανε οικονομική διάγνωση πάνω στην ομάδα αντί να διαγνώσει τον ίδιο τον μουσουλμάνο τραυματία στο επόμενο πρωτάθλημα. Και τώρα, όταν κάποιος μας λένε πως "δεν ξέρουμε τι γίνεται εκεί", εγώ σου λέω πως ξέρω τι γίνεται εδώ: βρισκόμαστε στην κορυφή εκείνων που περιμένουμε το επόμενο θαύμα. Την επόμενη φορά που κάποιος ρίξει την αφορμή πως υπήρχαν πόροι εκείνες τις χρονιές, ζητήστε του να σας δείξει εκείνες τις κολώνες των δαπανών που άλλαζαν ιδιοκτήτη κάθε δεκαπέντε ημέρες. Δεν ήταν λάθος οικονομική πρόνοια· ήταν σχεδιασμός σα σπίτι χωρίς θεμέλια. Και στο τέλος αυτών των ιστοριών που ζούμε, καταλήγουμε πάντα στο ίδιο συμπέρασμα: εκείνος ο άνθρωπος βγήκε μπροστά σαν ένας χαρακτήρας που έκανε πλάκα με τις ανάγκες μιας ομάδας ενώ έπρεπε να τις σώσει. Τρεις φορές fall-out δεν είναι αποτέλεσμα συγκυρίας — είναι αποτέλεσμα μιας φιλοσοφίας. Αν εκείνος είχε πάρει τον Μουσιάλα εκείνες τις ημέρες, η ιστορία σήμερα δεν θα μιλούσε για fall-out στο Europa League. Θα μιλούσε για νίκες εκείνες τις χρονιές που κανείς δεν τις θυμάται επειδή η ομάδα αγωνιζόταν σα σύνολο. Για εικόνες όπου η κερκίδα ζούσε κάθε σέντρα σα να ήταν η τελευταία της χρονιάς. Για τίτλους στους δρόμους μας όχι σαν σκόρπιες πινακίδες, αλλά σαν επιγραφή στον τοίχο του Σταδίου Ειρήνης: "Τόμι Πολ — πρωταθλητές". Αλλά εμείς συνεχίζουμε εδώ, βλέποντας ανθρώπους να επικεντρώνονται στις σκόρπιες ανακοινώσεις σα να πρόκειται για έργο τέχνης εκείνος ο άνθρωπος έκανε την ομάδα αγνώριστη — όχι επειδή είχε σχέδιο, αλλά επειδή το σχέδιο άλλαζε σχεδόν κάθε δεκαπέντε ημέρες. Στο τέλος αυτού του αγώνα κατά των στερεοτύπων, εκεί που κάποιοι λένε πως η ομάδα μας προκόβει, εγώ σας λέω πως προκόβουμε όταν εμείς γινόμαστε οι πρωταγωνιστές και όχι όταν κάποιος άλλος σχεδιάζει ιστορίες για εμάς. Κι εδώ τελειώνει η ιστορία μου — μέχρι την επόμενη φορά που κάποιος θυμίσει πως εκείνος ο άνθρωπος είχε πάντα διαφορετικό τίτλο εκεί που κάποιοι άλλοι είχαν σχέδιο.

Τρεις fall-out;; τρεις;; Μα ωχ πού να σας βγάλω κι άλλα! Αυτός ο Κοτζιάς δεν είχε οικονομικούς πόρους για Μουσιάλα;; εεε;; δεν είχε ΟΥΤΕ γυμνό πλατό για την ομάδα;; Ρωτήστε το ίδιο: πόροι;; οι ίδιοι πόροι που ξόδευε στους εργολάβους σαν νερό;; ενώ η ομάδα μας έτρωγε σκόνη εκείνες τις χρονιές;;; Και τώρα οι "πρόοδοι";; αυτοί;; αυτοί που έκαναν την ομάδα σα μπαλόνι που το φυσάς και μετά λες πως θα πετάξει;; 🤡 Τουλάχιστον ο Μουσιάλας πήρε τη ζωή του στα χέρια του — εμείς ακόμα ψάχνουμε τον προϋπολογισμό στα γραφεία του Κοτζιά σα να είναι κρυμμένος κι εκεί. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως υπάρχει σχέδιο, ρώτησ' τον: σχέδιο;; σαν τις τρεις φορές που έκανες fall-out;;; Ποιος είναι ο επόμενος μουσουλμάνος τραυματίας;; 😏💸

ρε παιδιά όσοι με ξέρετε ξέρετε ότι εδώ στη Σέρρες όταν λείπουν τα λεφτά βγάζεις το όνομα του Ντούσαν Μπάγιτς από το παπούτσι σου και του λες "παιδί μου, βγάλε μου αυτά τα τρία εκατομμύρια από εκεί μέσα". αλλά εδώ δεν μιλάμε για λεφτά — μιλάμε για εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2019 όπου ο Κοτζιάς ανακοίνωσε πως δεν υπήρχαν πόροι για Μουσιάλα ενώ εκείνη την ίδια εβδομάδα η ομάδα είχε αγοράσει τρεις αντλίες νερού για το σύστημα ποτίσματος των σπόνсорων του γηπέδου. τρεις αντλίες! σαν να είχαμε σπορτ κλαμπ στην ερήμο του Σαχάρας. και τώρα μας λένε για πρόοδο; ο Μουσιάλας έκανε το πάνω κάτω στην Ευρώπη και αυτοί εδώ βγάζουν ανακοινώσεις σαν τις ανακοινώσεις της εθνικής για τα δώρα των Χριστουγέννων — δηλαδή κανείς δεν ξέρει τι υπάρχει μέσα αλλά τα περιτυλίγματα είναι πάντα ωραία. δεν σας το λέω; εκείνες τις χρονιές που έκανα φορτηγό μέχρι το Βουκουρέστι έβλεπα στα podcast αυτά τα παιδιά των μεγάλων πρωταθλημάτων που μιλούσαν για "ελληνική φλέβα". ελληνική φλέβα;; στον Κοτζιά;; στην ομάδα του;;; αλλαξα θέμα εδώ — εκείνος ο τύπος στον βιολογικό σταθμό που αγόρασε δύο ζευγάρια αθλητικά για τα παιδιά του είχε περισσότερο σχέδιο από ολόκληρο το δίκτυο διοικητικών γηπέδων του Τόμι Πολ. εκείνοι οι τίτλοι στους τοίχους δεν γράφονταν με νερομπογιά;; ήτανε μόνο πλαστά;;