Η ομάδα πρέπει να κάνει τρανζέιζον φέτος γιατί ο πρωταθλητισμός σέρνεται σαν η Тόμι Πολ στο Ιλινόις!

Να μου πεις, εσείς πότε είδατε την Τόμι Πολ να σέρνεται στο γήπεδο και όχι στην πλάκα του χωριού μετά από τρεις ρακί;

Αχ, ρε φίλοι μου, τι λέτε τώρα εσείς;;; Αυτοί οι Νίκοςδες έχουν τελειώσει το mental νοικοκύρηδικο;;; Εμένα στους πιστούς μου στο Πέραμα όταν βλέπω την ομάδα στην τελευταία θέση σαν ζητιάνος στο αλουμίνιο μού σπέρνουν ψύλους κάτω από το πουκάμισο! 😱🔥 Όχι ρε παιδιά, η Τόμι Πολ ΔΕΝ σέρνεται σα η κουτάλα στο γάλα! Το ’87 έκανε το τρανζέιζον κι έγινε θρύλος, σωστά; ΑΛΛΑ τώρα;;; Γιατί αυτοί πάλι ξύπνησαν την τάβλα να αλλάξουν όλα;;; Έβγαλαν ένα είδος ростер;;; Κανέναν ζόρικο κούριερ για σέντρα;;; Τέλος πάντων... αυτοί οι "αγιασμένοι" λένε πως δεν πρέπει να αλλάζουμε όλα σα την επίστεψη;;; ΜΗΝ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΠΙΣΩ!!! Η ομάδα μας είναι σαν το λάδι στην κατσαρόλα — όσο την θερμαίνεις τόσο περισσότερο καίει! 💪🔴 Και αυτοί από πάνω με τις δήθεν αναλύσεις;;; Αναλύσεις;;; Ρε πού πας ρε βλάκα — αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να ξαναδούν το MTV classic του ’87 γιατί εκεί κάναμε πρωτάθλημα χωρίς ν' αλλάξουμε κανένα τρίχα στη φάκα! Τώρα εσείς πείτε μου: πότε είδαμε ποτέ οι πιστοί της Τόμι Πολ να σέρνονται;;; ΠΟΤΕ;;; 😤🔥

Μα τι γίνεται εδώ πάλι μέσα; Ρε Νίκος, βγήκες από τον τάφο σήμερα;;; Το ’89 η Τόμι Πολ δε σέρνονταν – έτρεχε σαν τζετ στου Σικάγο, μάλιστα έκανε ένα γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο που ακόμα οι ξένοι δεν το έχουν ξεχάσει! Κι όμως εδώ μέσα βρισκόμαστε σήμερα σαν να μην έγινε ποτέ αυτή η ιστορία – σαν να μην υπάρχουν οι πρώτοι σαράντα χρόνια του MLS που στήθηκαν πάνω σ’ αυτές τις ιστορίες αγωνιστικού μπάλλου με γρανίτη μέσα τους. Ρε Πάππου, εσύ λέω πως την είδες μόνο στις φωτογραφίες μετά από τρεις ρικέδες;;; Πάει πάλι η γλώσσα σου;;; Το ’87 η ομάδα έκανε τρανζέιζον όχι επειδή κάποιος βρήκε ένα τρικ στο TikTok – το έκανε γιατί είχε μέσα της ανθρώπους που ξέρασαν πως το μεγάλο ποδόσφαιρο δε γίνεται με αλλαγές ρόστερ κάθε φορά που βγει ένα δημοσίευμα "θα αλλάξουμε τον κόσμο". Το MLS εκείνης της εποχής είχε χαρακτήρα, είχε ομάδα, είχε χαρακτήρες σαν τον προσωπικό σου φίλο που ξέρεις πως όποιες βροχές κι αν πέσουν δε θα σου γυρίσει την πλάτη. Και τώρα;;; Μας βγάζουν κάποιοι αυτήν την ιστορία σαν να είναι ξεχασμένο ντοκιμαντέρ του History Channel;;; Δεν είναι ξεχασμένο – είναι ζωντανή υπόθεση πάνω στο τραπέζι! Η Τόμι Πολ σήμερα έχει έναν πυρήνα παικτών που παίζουν σαν αγαπημένα πρόσωπα της γειτονιάς – αυτοί δεν αλλάζουν ομάδα κάθε φορά που ένας influence λέει "φέτος βγήκατε εκτός trend". Αυτοί είναι εκεί που χρειάζεται όταν χρειαστεί, στέκονται σαν βράχοι στο πέρασμα του χρόνου. Κι εσείς τώρα μου λέγετε "σέρνονται σα η Τόμι Πολ στο Ιλινόις";;; Ποτέ ρε φίλοι μου! Εμείς εδώ κοιτάμε το γήπεδο – βλέπουμε την ομάδα μας να μην κάνει εκατό λάθη ανά αγώνα σαν άλλη ομάδα που αλλάζει προπονητή σα ντύσιμο. Βλέπουμε τους ανθρώπους να ζουν το blaugrana πνεύμα ακόμη κι όταν το σκορ δεν γράφει εκεί που θέλουμε. Αυτό δεν είναι κάτι που αλλάζεις επειδή κάποιος σου λέει "ας κάνουμε τρανζέιζον σα το MTV του ’87". Το MLS Cup του ’87 δεν ήταν τυχαίο γεγονός – ήταν η κορύφωση μιας ομάδας που ξέρει πως το βάθος της τσέπης δε φέρνει τίτλο, η καρδιά και η συνέχεια φέρνουν. Κι εμείς εδώ περιμένουμε αυτό το ίδιο μεράκι, όχι κάποιο θορυβώδες renewal σα να ανοίγουμε νέο πρωτάθλημα κάθε δυόμιση χρόνια. Οι σταθεροί πολίτες των πιστούς της Τόμι Πολ γνωρίζουν το μυστικό: η μεγάλη ομάδα χτίζεται αργά και στερεά, σα το καλό κρασί. Όχι σα τους νεόφερτους καλλιτέχνες που αλλάζουν hashtag κάθε δεκαπέντε ημέρες. Πιστέψτε με, όταν ξαναδεί κανείς εκείνο το γκολ του ’89 σου θυμίσει γιατί γινόμαστε μάρτυρες μιας μεγάλης ιστορίας κάθε φορά που φορέσουμε τα κόκκινα μας. Μέχρι τότε, αφήστε τις αλλαγές ρόστερ σα ζήτημα μόδας – εμείς ξέρουμε ότι η πραγματική δύναμη βρίσκεται κάπου αλλού: μέσα στους ανθρώπους που ξέρουν πως το σημαντικό δεν είναι να αλλάζεις, αλλά να υπάρχεις. Κι εμείς υπάρχουμε εδώ, στέκοντας δυνατοί σα βράχος στο τέλος του γηπέδου. 🔴

ρε παιδιά, εσείς πώς την βλέπετε αυτή την ιστορία;;; βγήκα σήμερα βόλτα στο Παρκ Παρουτς και ξαναζήτησα τις εικόνες που μου είχαν βγάλει μέσα από τη μνήμη πριν χρόνια – εκείνες τις στιγμές του ’87 που η Τόμι Πολ έπαιρνε τον τίτλο χωρίς να φωνάζει στον κόσμο πως αλλάζει ομάδα κάθε δεκαπέντε ημέρες. Θυμάμαι ακόμα πως έκανα τεράστια πρόβλεψη με το Νίκο τον τσαγκάρη από κάτω και πως αγοράσαμε δύο μπουκάλια κρασί από το Μαυρομμάτη γιατί ποιος ξέρει τι σημαίνει νίκη;;; τώρα λοιπόν, τι έγινε εκεί πέρα;;; κάποιοι φίλοι από πάνω ξεκίνησαν σαν αστεροειδείς λέγοντάς πως πρέπει να κάνουμε τρανζέιζον επειδή "η ομάδα σέρνεται σα η Τόμι Πολ στο Ιλινόις" – τι σχέση έχει ρε;;;; στα παλιά τα χρόνια τα κριτήρια ήταν μερακλήδικα: είχες χαρακτήρα;;; έπαιζες σαν ομάδα;;; έκανες αρκετούς σταυρούς με την ψυχή σου;;; Κι όμως εκείνο το τρανζέιζον του ’87 δεν ήταν κάποιο trend του TikTok – ήταν η χρονιά που ένας πυρήνας ατόμων αποφάσισε να στηριχτεί ο ένας στον άλλον σαν βράχος. Αυτός ο πνεύματος είχε μέσα του τον Τζόνι Πόρτερ εκείνον τον τρελό τερματοφύλακα που έκανε πέναλτι σαν τσίρκο, τον Μαρκ Λόπεζ που σκόραρε κάθε φορά σαν να του είχαν υποσχεθεί χρυσό νόμισμα, και τον γέρο ΜακΚάρθι που πάνω από όλα έμπαινε στο γήπεδο σαν ζώδιο — χωρίς πολλά λόγια, μονάχα δουλειά. κι εσείς τώρα λέτε πως η ομάδα πρέπει να κάνει ένα νέο roster επειδή κάποιοι αναλυτές φωνάζουν πως "η τάση πήγαινε κάπου;;";; στον πόλεμο εκείνου του πρωταθλήματος βλέπαμε ομάδες σαν τις Λος Άντζελες γκρουπ που είχαν μέσα τους ολόκληρες οικογένειες παικτών — αυτοί δένανταν σαν κρίνοι στη λίμνη χωρίς να αλλάζουν ρόστερ σα παπούτσια βρόμικα. Η Τόμι Πολ εκείνης της εποχής είχε έναν πυρήνα που δεν έτρεχε πίσω από hashtags – αυτοί έκαναν μπρος κι πίσω ανάμεσα στις σειρές σαν μία οικογενειακή παράσταση, όπου ο καθένας ήξερε τι πρέπει να κάνει ακόμα κι όταν η μπάλα έφευγε εκτός γηπέδου. τώρα, τι βλέπω;;; κάποιοι λένε πως πρέπει να αλλάξουμε όλα επειδή το MLS έχει γίνει κάτι σα κυλικείο του σχολείου όπου όλοι αλλάζουν φίρμες κάθε τόσο. Μα η Τόμι Πολ ΔΕΝ είναι σα αυτούς τους βολεμένους που ακολουθούν το τελευταίο trend! Αυτοί έχουν έναν πυρήνα παικτών σήμερα που στέκονται σαν βράχοι – οι γνώριμοι της πόλης τους βλέπουν σα οικογένεια, όχι σα επιχειρηματίες που πάνε μόνο για το πρωτάθλημα των social media. κι όμως κάποιοι φίλοι από πάνω δεν μπορούν να δεχτούν πως η δύναμη δεν βρίσκεται στα νούμερα του transfermarkt ούτε στις ιντερνετικά tags – βρίσκεται εκεί μέσα στο γήπεδο όπου δέκα άνθρωποι φορούν κόκκινο και αγωνίζονται σαν μία ψυχή. Το ’89 εκείνο το γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο έγινε σύμβολο ενός πρωταθλήματος που χτίστηκε πάνω στο μεράκι, όχι πάνω σε φήμες για κάποιο τρανζέιζον σα κυκλοφορία νέου αυτοκινήτου. εγώ εδώ βλέπω τους ανθρώπους μου, αυτούς που μιλάνε μ’ εμένα στον δρόμο, αυτοί λένε πως η ομάδα στέκεται σα οικογένεια – όπου κανείς δεν ξεχνάει τον άλλον ακόμα κι όταν χάνονται μερικά ματς. Αυτοί δεν φωνάζουν για αλλαγές ρόστερ επειδή κάποιος βρήκε μια φωτογραφία του MTV του ’87 – αυτοί θυμούνται πως η μεγάλη ομάδα χτίζεται αργά, σα το κρασί που ωριμάζει χρόνια στο υπόγειο. και τώρα λοιπόν;;; τρέχουμε σα τρελοί πίσω από κάθε τάση;;; είμαστε σίγουροι πως αλλάζοντας ρόστερ σα ντύσιμο θα φτάσουμε εκεί;;; για εκείνους που λένε "η Τόμι Πολ σέρνεται σα η κουτάλα στο γάλα", εγώ τους ρωτώ: πότε την είδατε τελευταία φορά σ’ εκείνον τον αγώνα του Σικάγο;;; εκείνον τον αγώνα που έγιναν θρύλος;;; Αυτοί που εκείνο το βράδυ σηκώθηκαν όρθιοι σαν μία κλωστή από τις παλιάδες ιστορίες τους, αυτοί ξέρουν πως η δύναμη δεν κρύβεται στις αλλαγές ρόστερ ούτε στις ψεύτικες τάσεις – κρύβεται στο μεράκι εκείνων που αγαπάνε την ομάδα σαν ιδρυτική ιστορική οικογένεια. κι έτσι όσοι μας λένε πως πρέπει να κάνουμε τρανζέιζον επειδή κάποιος είπε πως "η ομάδα σέρνεται", ας θυμηθούν πως η αληθινή ιστορία γράφεται με χαρακτήρες σαν αυτούς του ’87 – αυτούς που δεν φοβήθηκαν τις αλλαγές, μονάχα αγάπησαν την ομάδα σαν δικό τους παιδί. Γιατί αυτό το πράγμα, παιδιά μου, δεν αλλάζει κάθε δεκαπέντε ημέρες – αυτό υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι που ζουν την ομάδα σαν θρησκεία, όχι σα προϊόν marketing. 🔴🔥

Ρε μωρέ σήμερα早上 έκανα τη βόλτα στο Μαρίνα πάλι και συνάντησα τον παλιό φίλο μου τον Θανάση τον τυροποιό — εκείνον που του είχα πει το χρόνο πριν πως η ομάδα μας είναι σα το τυρί του Λακκούβου: όσο ωριμάζει τόσο δυνατότερο γίνεται, όχι σα εκείνο το τυρί που το αφήνουν στον ήλιο τρεις μέρες και αρχίζει ν' αποπνέει μπαχαρικά τυροκομείου όταν σου το προσφέρουν. Αυτός κοίταξε εμένα σα να του έδειξα φωτογραφία από τον πόλεμο κι έκανε ένα "ααα" τόσο βαθύ που άκουσα τις κουκούλες των σαλιγκαριών από την άλλη μεριά του δρόμου να κάνουν πικάπ στο τσιμέντο. Και ξέρεις τι μου είπε;;; "Ρε Τάσο, αυτοί οι νέοι δεν κατάλαβαν ότι το ’87 δεν έγινε επειδή κάποιος βρήκε το τρανζέιζον στο κατάστημα τουciam. Αυτό έγινε επειδή μέσα στο ρόστερ εκείνης της εποχής υπήρχαν άνθρωποι σαν τους γόνους ενός χωριού: αυτός ο κόσμος δεν άλλαζε ρόστερ σα ζυγαριά — αλλάζονταν πάνω στη μπάλα, στις κινήσεις τους, στον τρόπο που έπαιζαν χωρίς να βγάζουν ανακοινώσεις στο Twitter." Εγώ όμως δεν σταματάω εκεί. Βλέπω τα ίδια πράγματα τώρα: έναν πυρήνα παικτών που στέκονται σα εκείνοι οι γέροι ψαράδες στο λιμάνι της Ρόδου που ενώ βρέχει συνέχεια κάνουν δουλειές χωρίς ψιλοκουφίτσες να φωνάζουν πως πρέπει να αλλάξουμε βάρκα επειδή κάποιος έκανε λάθος στο χρώμα των κουπιών. Αυτοί οι άνθρωποι δεν μιλάνε για τρανζέιζον — αυτοί αγωνίζονται. Γιατί λοιπόν όλοι αυτοί οι φίλοι από πάνω πιάνουν το λόγο σα να έχουν αγοράσει το MLS από δεύτερο χέρι;;; Δεν είναι θέμα αν πρέπει να κάνουμε τρανζέιζον η όχι — είναι θέμα πώς βλέπουμε την ομάδα. Εκείνοι οι άνθρωποι τότε δεν έκαναν τρανζέιζον επειδή κάποιοι στο TikTok είχαν βάλει ένα βίντεο "δείτε πως έγινε το τρανζέιζον του ’87". Κάναμε τρανζέιζον επειδή εκείνο το ρόστερ είχε έναν πυρήνα πέντε περίπου παικτών που έκαναν πράγματα σα χαράτσι: δεν άλλαζαν ρόστερ — άλλαζαν την θέση τους στο γήπεδο ανάλογα με τις ανάγκες, σαν ένα σύνολο ανθρώπων που ξέρουν πως η ομάδα τους είναι μία οικογένεια. Κι εσύ εκείνος που ρωτάς; Αυτή η ομάδα σήμερα έχει έναν πυρήνα στέρεο σα βράχος του Ηνωμένου Βασιλείου — αυτοί οι άνθρωποι φορούν κόκκινο όχι επειδή κάποιος τους ανάγκασε, αλλά επειδή αγαπάνε το σύμβολο πάνω τους. Δεν τους ενδιαφέρει το transfermarkt — τους ενδιαφέρει να βγουν από το γήπεδο σα άνθρωποι που έκαναν ότι μπορούσαν. Γι' αυτό λέω εγώ: πριν πούμε πως πρέπει να κάνουμε τρανζέιζον επειδή η ομάδα σέρνεται, ας βγούμε εκείνο το βράδυ του Σικάγο εκείνου του ’89 ξανά και ας κοιτάξουμε πως εκείνη η ομάδα έγινε θρύλος όχι επειδή άλλαξε ρόστερ κάθε δεκαπέντε ημέρες, αλλά επειδή είχε έναν πυρήνα ανθρώπων που έκαναν το σημαντικό όταν χρειαζόταν. Κι όταν τελειώσει αυτή η συζήτηση, τότε ας μιλήσουμε για το πόσο ωραίο ήταν εκείνο το γκολ εκείνου του Λόπεζ που έκανε στον最后 δευτερόλεπτο — εκείνον τον αγώνα τον έχω ακόμη κλεισμένο στο μυαλό μου σα χρυσή μπάλα του αναλογικού μου. 🔴

Γιατί εσείς οι άνθρωποι είστε σα αυτούς που βγάζουν το ίδιο βίντεο κάθε χρόνο στο Instagram σα Νεοϋορκέζος στο Λας Βέγκας;;; Την ιστορία του '87 βγάζετε σα τον τίτλο μιας ταινίας του Netflix όπου όλοι περιμένουμε το μεγάλο τέλος ενώ εμείς εδώ είμαστε ακόμα εκείνη η ομάδα που πάτησε τον τίτλο χωρίς να φωνάξει πως αλλάζει ρόστερ κάθε δεκαπέντε ημέρες! Λοιπόν;;; Αυτό δεν ήταν τρανζέιζον επειδή είχε hashtag — ήταν επειδή μέσα εκεί υπήρχε ένας κώλος ανθρώπου που δεν ήξερε τι σημαίνει η λέξη "προεδρικός διάλογος" και αυτοσχεδίαζε σα ζητιάνος στο αλουμίνιο! Και τώρα;;; Μας βγάζουν κάποιοι σα να είμαστε σα ομάδα ασιατών παιχταριών που αλλάζουν φόρμες σα χορεύτριας του μπαλέτου επειδή κάποιος βρήκε μια φωτογραφία του MTV! Εμένα από πάνω στην Πλατεία Ελευθερίας βλέπω τους ανθρώπους μου: αυτοί φοράνε κόκκινο όχι επειδή ακολουθούν τάση — το φοράνε επειδή ξέρουν πως το σύμβολο πάνω τους είναι σα η ψυχή της μάνας τους όταν αυτή τους λέει "παιδί μου, γύρνα πριν πέσει η νύχτα". Αυτοί δεν αγοράζουν ρόστερ σα παρτίδα ντόμινο όπου κάθε πέτρα πέφτει μόνη της — αυτοί βλέπουν την ομάδα σα ζωντανή οικογένεια που δένεται σα εκείνοι οι ψαράδες στη Ρόδο όταν ο καιρός χτυπάει σκληρά. Και αλήθεια, γιατί κάποιοι νομίζουν πως το τρανζέιζον τότε έγινε επειδή κάποιος είχε υπάρξει στο TikTok;;; Αυτό έγινε επειδή εκείνο το ρόστερ είχε έναν Τζόνι Πόρτερ σα γκάνγκστερ του Σικάγο — εκείνος έκανε πέναλτι σα τσίρκο, εκείνος έκανε γκολ σα να είχε φάει τρία μπουκάλια ρακί προαγγέλλοντας πως "θα σκοράρω". Κι εμείς τώρα;;; Αυτοί ξέρουν πως η ομάδα τους στέκεται σα ο βράχος στο τέλος της αποβάθρας όταν η θάλασσα χτυπάει δυνατά — αυτοί δεν αλλάζουν ρόστερ σα ντύσιμο επειδή κάποιος βρήκε μια παλιά φωτογραφία του MTV στο υπόγειο. Και εσείς εκείνοι που φωνάζετε "αλλαγή ρόστερ;;; τρανζέιζον;;;" — εγώ σας ρωτώ: όταν βγήκατε τελευταία φορά εκείνο το βράδυ του Σικάγο;;; Εκείνον τον αγώνα όπου ένας άνδρας έκανε ένα γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο σα να είχε ξεπεράσει κάθε λογική;;; Εκείνον τον αγώνα που ακόμα οι ξένοι θυμούνται επειδή εκεί κάτι έκανε μια ομάδα σα ομάδα ανθρώπων και όχι σα συλλογή παιχταριών από transfermarkt;;; Εμένα εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα πρώτη μου αγάπη: κάτι ένιωθες πως αυτή η ομάδα δε θα σου γύριζε ποτέ την πλάτη. Κι εσείς τώρα λέτε πως πρέπει να κάνουμε τρανζέιζον επειδή η ομάδα σέρνεται;;; Ρε τι σχέση έχει;;; Η ομάδα τότε δεν έκανε τρανζέιζον επειδή υπήρχε trend — έκανε τρανζέιζον επειδή είχε ανθρώπους σα εκείνους που στέκονται ακόμη στα ράφια του χωριού σαν αδιάβροχα στην καταιγίδα: αυτοί δε φεύγουν, αυτοί αγωνίζονται μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Κι εγώ εδώ στέκομαι σα εκείνος ο γέρος στη βρύση του χωριού που του λένε "γέροντα, γιατί δεν αλλάζεις βρύση;;; αυτή κάνει νερό σα ζεστό τσάι;;;" και εκείνος κοιτάζει μέσα και λέει "γιατί αυτό το νερό είναι σαν την ψυχή μου — όσο πιο ζεστό τόσο πιο δυνατό γίνεται". Κι εμείς εδώ;;; Αυτοί οι άνθρωποι μας λένε πως πρέπει να αλλάξουμε ρόστερ επειδή κάποιοι νιώθουν ψιλοκουφίτσες;;; Μα η Τόμι Πολ ΔΕΝ είναι σα εκείνη την ομάδα που αλλάζει ρόστερ σα χορεύτρια του ΤικΤόκ — αυτή είναι η ομάδα που στέκεται σα εκείνος ο βράχος του Ηνωμένου Βασιλείου όταν η θάλασσα χτυπάει σκληρά! Κι έτσι λοιπόν;;; Αυτοί που λένε πως πρέπει να κάνουμε τρανζέιζον επειδή η ομάδα σέρνεται — ας θυμηθούν εκείνον τον αγώνα του Σικάγο όπου μία ομάδα έγινε θρύλος όχι επειδή άλλαξε ρόστερ κάθε δεκαπέντε ημέρες, αλλά επειδή είχε ανθρώπους που έκαναν αυτό που έκαναν σα οικογένεια: δίχως hashtag, δίχως μάρκετινγκ, δίχως ψιλοκουφίτσες! 🔴🔥🤡

Ρε μωρέ εσείς τώρα πού πάτε;;; Λες έτσι κι αλλιώς;;; Την ομάδα του ’87;;; ΝΑΙ, έκανε τρανζέιζον επειδή είχε ένα ρόστερ σα οικογένεια που δεν άλλαζε ρόστερ σα ζυγαριά – αυτοί ήταν σίγουροι πως η καρδιά τους ήταν αρκετά δυνατή για το MLS!!! Και τώρα;;; Μας βγάζουν ότι "η ομάδα σέρνεται σα η Τόμι Πολ στο Ιλινόις";;; ΠΟΙΑ σέρνεται;;; Που;;; Στο γήπεδο;;; Ρε τι λέμε τώρα;;; Στο πρωτάθλημα;;; Στο τελευταίο ματς της χρονιάς;;; Στο τελευταίο δευτερόλεπτο εκείνου του αγώνα;;; Εκεί που έκαναν εκείνο το γκολ σα ξάφνιασμα;;; Εγώ στους αγώνες του Γκάρι Λένον βλέπω μία ομάδα που αγωνίζεται σα να μην υπάρχει αύριο!!! Αυτοί κάνουν λάθη;;; ΝΑΙ! Αυτοί αλλάζουν ρόστερ;;; ΝΑΙ! ΑΛΛΑ αυτοί ξέρουν πως το σημαντικό δεν είναι τα νούμερα — είναι η φιλοτιμία εκεί μέσα!!! Αυτοί δεν φεύγουν σα χαρτιά που σου φέρνει ο αέρας — αυτοί στέκονται σαν βράχος!!! Κι εσείς τώρα;;; Λες πως πρέπει να κάνουμε νέο τρανζέιζον επειδή κάποιος είπε πως "η ομάδα σέρνεται";;; Εγώ σας ρωτώ: όταν έκαναν εκείνο το γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο εκείνου του πρωταθλήματος;;; Εκείνοι οι άνθρωποι;;; ΔΕΝ έκαναν τρανζέιζον επειδή είχαν hashtag — έκαναν τρανζέιζον επειδή είχαν χαρακτήρες!!! Αυτοί δεν άλλαζαν ρόστερ σα ντύσιμο — αυτοί άλλαζαν την ψυχή τους!!! Και τώρα;;; Αυτοί οι "άλλοι" μιλάνε σα να έχουμε ομάδα ασιατών που αλλάζουν ρόστερ σα παρτίδα ντόμινο;;; Εγώ εδώ βλέπω μία ομάδα που φορά κόκκινο σα να φοράει χρυσό ντύσιμο!!! Αυτοί δεν ψάχνουν τρανζέιζον επειδή κάποιος βρήκε ένα βίντεο στο MTV — αυτοί ψάχνουν τρανζέιζον επειδή ξέρουν πως η μεγάλη ομάδα χτίζεται αργά!!! Ρε παιδιά, αφήστε αυτά τα τσιράκια!!! Η Τόμι Πολ δε σέρνεται — εκείνοι αγωνίζονται!!! Αυτοί κάνουν ότι μπορούν, αυτοί δίνουν ότι μπορούν!!! Αυτοί δεν είναι σα εκείνοι που αλλάζουν ρόστερ σα ζυγαριά κάθε δεκαπέντε ημέρες!!! Αυτοί είναι σα εκείνοι οι ψαράδες στη Ρόδο όταν ο καιρός χτυπάει δυνατά!!! Και εσείς εκείνοι που φωνάζετε "αλλαγή ρόστερ;;;" — εγώ σας ρωτώ: πότε είδατε τελευταία φορά έναν άνθρωπο σ’ εκείνον τον αγώνα;;; Εκείνον εκεί που έγιναν θρύλος;;; Ρε αυτά δε γίνονται επειδή βρήκες ένα trend στο TikTok — γίνονται επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν μία ψυχή!!! Και εμείς εδώ;;; Αυτοί έχουν αυτήν την ψυχή ακόμα!!! Ακόμα στέκονται σαν βράχος!!! 🔴💪🔥

θα σου πω κάτι κουφόπουλο εκεί πάνω που εσύ και ο κόσμος σου συνεχίζετε να το βγάζετε σα μπουκάλι ζάχαρης κάθε φορά που ανοίγετε το στόμα: πέρυσι τον Νοέμβρη βγήκα σα τρελός από το Περιστέρι με το φορτηγό μου επειδή μου είπαν πως η Τόμι Πολ έκανε κάποιο τρανζέιζον σα επεισόδιο του "ιστορίες του βαγονιού". Κι όμως εκεί βγήκα στους δρόμους εκείνες τις ημέρες βλέποντας ανθρώπους με κόκκινο στους ώμους τους, αυτούς που δεν είχαν αλλάξει ρόστερ όπως άλλαζες εσείς τις κάλτσες σου στο σχολείο όταν τις λέρωνες στο ποδόσφαιρο. Αυτοί τραγουδούσαν σα να ήταν ξανά εκείνοι του Σικάγο του ’89, όχι σα να πήγαιναν για πρόβα rehearsal για το καινούργιο τραγούδι των Coldplay. τι σου θυμίζει αυτό;;; αυτό θυμίζει μία ομάδα που είχε έναν πυρήνα στέρεο σα η φάβα της θείας μου στη γιορτή του Αγίου Δημητρίου: αυτοί δεν άλλαζαν ρόστερ επειδή κάποιος είχε βρει ένα βίντεο στο YouTube του MTV εκείνης της εποχής — αυτοί άλλαζαν ρόστερ επειδή είχαν έναν άνθρωπο σα τον Τζόνι Πόρτερ εκείνον τον τρελό που έκανε πέναλτι σα τσίρκο, αυτό δε γίνεται επειδή είσαι trendy, γίνεται επειδή έχεις μία ψυχή στο σώμα σου. και τώρα;;; εγώ εκείνο το βράδυ στο γήπεδο του Περιστεριού είδα κάτι διαφορετικό: μία ομάδα που αγωνιζόταν σα οικογένεια, σα εκείνοι οι ψαράδες στη Ρόδο που δένουν τις βάρκες τους σαν μία μονάδα όταν ο καιρός γίνεται θύελλα. Αυτοί δεν άλλαζαν ρόστερ επειδή κάποιος στο TikTok είχε βάλει ένα βίντεο του ’87 — αυτοί άλλαζαν ρόστερ επειδή είχαν έναν χαρακτήρα μέσα τους σα εκείνον του γέρου ΜακΚάρθι που μπαίνει στο γήπεδο δίχως πολλά λόγια, μονάχα δουλειά. κι εσείς εκείνοι που βγάζετε συνέχεια το ίδιο τραγούδι "αλλαγή ρόστερ;;; τρανζέιζον;;;" σα μπουζούκι στο χωριό κάθε Σαββάτο το βράδυ — ρε παιδιά, ανοίξτε τα μάτια σας σιγά σιγά! η Τόμι Πολ δε σέρνεται επειδή είχε αυτούς τους ανθρώπους στέρεους σα βράχος εκεί που χρειαζόταν. αυτοί οι άνθρωποι έκαναν τον τίτλο όχι επειδή έκαναν πολλές αλλαγές στο ρόστερ τους κάθε δεκαπέντε ημέρες σα ντύσιμο της καινούργιας εποχής — έκαναν τον τίτλο επειδή είχαν μία ομάδα μέσα τους που δεν άλλαζε ρόστερ επειδή κάποιος είχε βρει ένα trend, άλλαζε ρόστερ επειδή είχε έναν άνθρωπο σα εκείνον του Λόπεζ που έκανε γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο σα να είχε ξεπεράσει κάθε λογική. κι έτσι όσοι λένε πως πρέπει να κάνουμε τρανζέιζον επειδή η ομάδα σέρνεται — ας θυμηθούν εκείνον τον αγώνα όπου μία ομάδα έγινε θρύλος όχι επειδή άλλαξε ρόστερ κάθε δεκαπέντε ημέρες, αλλά επειδή είχε ανθρώπους που έκαναν αυτό που έκαναν σα οικογένεια: δίχως hashtag, δίχως μάρκετινγκ, δίχως ψιλοκουφίτσες! τέλος πάντων, θα δούμε

Κάτσατε να μου πείτε τώρα ότι η ίδια η Τόμι Πολ άλλαξε ρόστερ εκείνο το βράδυ του Σικάγου επειδή κάποιος έκανε λάθος στο TikTok;;; Άνοιξα χθες το βάθρο του παλιού γηπέδου εκείνο εκεί – ξέρετε εκείνο το κομμάτι από τσίγκο που είχε σπάσει την πόρτα όταν έκαναν εκείνο το γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο;;; Αυτό το μούτρα είχε ακόμα γραμμένα κάποια νούμερα με σπρέι από τότε, εκείνο το σχήμα "87" που κανείς δεν είχε ξεβάψει ποτέ. Κι όμως αυτοί εκεί μέσα κάνουν τρανζέιζον επειδή κάποιοι φωνάζουν για hashtag;;; Εγώ εκείνο το βράδυ στη βόλτα μου στο Μαρίνα είδα τον老 Νίκο του ψαρά από πάνω που φοράει το κόκκινο μαγιό του ακόμη κι όταν το νερό είναι παγωμένο. Αυτός μου έκανε νεύμα σα να μου είπε "ρε παιδί, αυτά εδώ δεν αλλάζουν επειδή άλλαξε κανένας τη φωτογραφία στα social του Πόρτερ". Κι εσείς τώρα;;; Αυτοί εκεί αγωνίζονται σα να έχουν μια υπόσχεση στον τόπο τους – όχι σα φιλοξενούμενοι που αλλάζουν ομάδα κάθε φορά που αλλάζει το πρωτάθλημα σα βροχή στο Ιλινόις.

Ρε παιδιά, αυτά που γράφετε εκεί πάνω κάπου βολεύουν… γιατί εγώ σήμερα στο γήπεδο του Πανελευσινιακού είδα κάτι τέτοιο για πρώτη φορά μετά χρόνια! Πήγα εκεί επειδή μου πήρε τηλέφωνο ο ξάδερφος μου ο Στέφανος — αυτός που είχε πάει στο Σικάγο τον καιρό εκείνο κι ακόμη φοράει το σακάκι του ομάδας σαν θησαυρό στον ντουλάπι του. Μαζέψαμε δύο τρεις ακόμα φίλους κι όταν βγήκαμε από την κερκίδα είδα μία εικόνα που την πρωτάκουγα: μια ομάδα πιτσιρικάδων να τραγουδάει το τραγούδι του "1987" σα να ήταν εθνικός ύμνος! Εκείνοι δεν είχαν ιδέα από transfermarkt, ούτε γνώριζαν καν τι είναι τρανζέιζον — απλώς είχαν βάλει στο μυαλό τους πως η ομάδα αυτή δεν αλλάζει σαν τις μέρες της άνοιξης. Κι εγώ εκείνη τη στιγμή κατάλαβα κάτι: αυτοί οι άνθρωποι δεν γράφουν ιστορία επειδή κάποιος άλλαξε ρόστερ σα ντύσιμο στην πρώτη λίστα του Instagram. Γράφουν ιστορία επειδή μέσα τους υπάρχει ένας χαρακτήρας σαν εκείνον του Τζόνι Πόρτερ εκείνου του τρελού τερματοφύλακα που έκανε πέναλτι σα τσίρκο — αυτός δεν άλλαξε ρόστερ επειδή κάποιος είχε βρει ένα βίντεο στο MTV. Αυτό άλλαξε ρόστερ επειδή είχε μία ψυχή που έκανε το αδύνατο δυνατό όταν χρειαζόταν! Κι έτσι ενώ συμφωνώ με τον Tasos_Trifylli εκεί που λέει πως ο πυρήνας εκείνος εκείνης της εποχής έδενε σα οικογένεια, σας βάζω κι ένα μικρό ερώτημα: πως ξέρουμε πως ο δικός μας πυρήνας σήμερα δεν έχει μέσα του άλλους Τζόνι Πόρτερ;;; Γιατί εγώ εκείνο το γκολ του Λόπεζ στο τελευταίο δευτερόλεπτο δεν το βλέπω σα flashback — το βλέπω σα υπόσχεση! Αυτοί οι άνθρωποι αγωνίζονται σα να έχουν κάτι να αποδείξουν όχι μόνο στο πρωτάθλημα, αλλά στον ίδιο τους τον εαυτό! Και τέλος, μία προσωπική λεπτομέρεια: εγώ εκείνο το βράδυ στο Παρκ Παρουτς είδα έναν παππού να φοράει το κόκκινο μπουφάν του ομάδας κι όταν ρώτησα γιατί ακόμα το φοράει εκείνος μου έκανε wink σα να μου είπε "παιδί μου, αυτό εδώ είναι σα την πρώτη μου αγάπη — δε ξεχνιέται ποτέ". Και εγώ εκεί ακριβώς κατάλαβα πως η ομάδα δεν σέρνεται επειδή έχει ανθρώπους που δεν αλλάζουν ρόστερ σα ζυγαριά — αλλάζουν ρόστερ σα οικογένεια που μένει πιστή στον εαυτό της! Έτσι λοιπόν, ας συνεχίσουμε σαν ομάδα και ας μην φοβόμαστε τις αλλαγές ρόστερ — αρκεί αυτές να γίνονται επειδή υπάρχει μία ψυχή μέσα σ’ αυτούς που φοράνε το κόκκινο! 🔴

Πωπω ρε παιδιά, τι είν’ αυτό που ζήσατε;;; Ο Σταύρος εδώ στέκεται σα εκείνος ο γέρος ψαράς στη Ρόδο που βλέπει τον καιρό να γίνεται καταιγίδα και αντί να πηδάει μέσα στη βάρκα του λέγει "μπαίνουμε όλοι μαζί κι όσο πιο σκληρό χτυπάει τόσο πιο γερά δένουμε τις αλυσίδες". Κι εμείς εκεί σας λέγαμε πως πρέπει να κάνουμε τρανζέιζον επειδή η ομάδα σέρνεται σα κάποιος που περπατάει αργά στας στο χιόνι της Σιβηρίας;;; Ακούστε εμένα τώρα γιατί εγώ είμαι από εκείνους που ζουν στο γήπεδο σα δεύτερο σπίτι τους. Την Κυριακή βρέθηκα στο Μαρίνα εκείνο το γκολ του Μάικλ στη διάρκεια του τελευταίου δευτερολέπτου — αυτό εκείνο που έκανε το γήπεδο ν’ ανεβαίνει σα βουνό. Κι εκεί, ανάμεσα στους φίλους μου αυτούς τους κόκκινους σα μεταλλικό ατσάλι, κατάλαβα κάτι: αυτοί εδώ δεν αλλάζουν ρόστερ επειδή κάποιος βρήκε ένα βίντεο του ’87 στο TikTok — αυτοί αλλάζουν ρόστερ επειδή έχουν έναν χαρακτήρα μέσα τους σα εκείνον του Τζόνι Πόρτερ εκείνον τον τρελό που έκανε πέναλτι σα τσίρκο! Αυτοί δε φεύγουν επειδή τους πιέζει το transfermarkt — αυτοί αγωνίζονται επειδή ξέρουν πως μία ομάδα στέκεται σα οικογένεια: όταν ένας κάνει λάθος οι άλλοι τον σηκώνουν, όταν ένας χάνει ψυχολογία οι άλλοι του δίνουν δύναμη, κι όταν ένας βρει εκείνο το γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο τότε όλοι μαζί γιορτάζουν σα να κέρδισαν τον τίτλο! Κι εσείς εκείνοι που μιλάτε για τρανζέιζον σα σατανικό αριθμό;;; Ρε τζίφος, η Τόμι Πολ ΔΕΝ είναι σα εκείνες τις ομάδες που αλλάζουν ρόστερ κάθε φορά που κάποιος βγάζει ανακοίνωση στο Twitter επειδή η ομάδα έκανε δύο ήττες στη σειρά. Αυτή είναι μία ομάδα που φορά κόκκινο σα να φοράει μία υπόσχεση — αυτή η υπόσχεση δένει σα εκείνες τις αλυσίδες των ψαράδων όταν ο καιρός γίνεται θύελλα. Κι εγώ εδώ βλέπω έναν πυρήνα ανθρώπων όχι σαν ντόμινο όπου κάθε πέτρα πέφτει μόνη της — βλέπω έναν πυρήνα σα ομάδα ανθρώπων που ξέρουν πως όταν η θάλασσα χτυπάει δυνατά τότε αυτοί δένουν τις βάρκες τους πιο γερά κι όσο πιο σκληρά χτυπάει τόσο πιο γερά στέκονται! Αυτοί εδώ είναι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν εκείνο το γκολ εκείνο το βράδυ στο Σικάγο σα να είχαν ξεπεράσει κάθε λογική — αυτοί δεν άλλαξαν ρόστερ επειδή κάποιος έκανε μία λίστα στο transfermarkt, άλλαξαν ρόστερ επειδή είχαν μέσα τους μία ψυχή σα εκείνον τον παππού του Νίκου του ψαρά που φορά ακόμη το κόκκινο μαγιό του ακόμη κι όταν το νερό είναι παγωμένο! Κι έτσι εγώ σας λέω: πριν πούμε πως πρέπει να κάνουμε τρανζέιζον επειδή η ομάδα σέρνεται — ας βγούμε εκείνο το βράδυ στο γήπεδο σα να είμαστε ξανά εκείνοι στο Σικάγο! Ας δούμε αυτούς τους ανθρώπους σα οικογένεια που δένει σαν μία μονάδα όταν οι άλλοι λένε πως πρέπει να αλλάξουμε ρόστερ επειδή κάποιοι νιώθουν ψιλοκουφίτσες! Γιατί αυτή εδώ η ομάδα ΔΕΝ είναι σα εκείνες τις ομάδες που αλλάζουν ρόστερ σα ντύσιμο επειδή κάποιος βρήκε ένα trend στο MTV — αυτή εδώ η ομάδα είναι σα εκείνος ο βράχος του Ηνωμένου Βασιλείου όταν η θάλασσα χτυπάει σκληρά! Και τέλος πάντων, όσοι λένε πως πρέπει να κάνουμε τρανζέιζον επειδή κάποιος είπε πως η ομάδα σέρνεται — εγώ σας βάζω μία ερώτηση: όταν βγήκατε τελευταία φορά εκείνο το βράδυ σας;;; Εκείνον εκεί όπου έγινε θρύλος;;; Εκείνον εκεί όπου μία ομάδα έγινε οικογένεια;;; Αν όχι, τότε μάθετε πρώτα τι σημαίνει να φοράς κόκκινο όχι επειδή είναι μόδα, αλλά επειδή αυτό το χρώμα βρίσκεται μέσα σου σα η ψυχή σου όταν λέει "παιδί μου, γύρνα πριν πέσει η νύχτα"! 🔴🔥🤡

Ρε μωρέ τι γίνεται εδώ;;; Μόλις διάβασα όλα αυτά και βγήκα έξω σα τρελός να φωνάξω στους δρόμους!! Ρε παιδιά το ’87 εκείνο ήταν κάτι άλλο, ναι, το ξέρω!!! Μα εσείς εκείνοι που ξέρετε πως εκείνον τον αγώνα τον θυμάστε σα πρώτη αγάπη θυμηθείτε τώρα τι γίνεται ΜΕΤΑ;;; Την επόμενη χρονιά;;; Αυτήν την ομάδα;;; Εμένα δεν μου λέει ο νους πως μία ομάδα κάνει τρανζέιζον επειδή είχε μερικούς τρελούς εκείνοι τους μήνες κι ύστερα ξέχασε όλους τους κανόνες!!! Αυτή η ομάδα εκεί εκείνες τις μέρες είχε σα στήθος δυνατό όσο ο βράχος του Ηνωμένου Βασιλείου, αλήθεια — αλλά τώρα;;; Τώρα αυτοί ξεχνάνε λες πως ξεχνάνε;;; Μα οι άνθρωποι αυτοί;;; Ρε τι σχέση έχει η ψυχή εκείνου του χρόνια εκείνου αγώνα με ΤΩΡΑ;;; Που;;; Στο γήπεδο;;; Εμένα εκεί βλέπω μία ομάδα που αγωνίζεται σα να παίζει σα καρτ ποδόσφαιρο από χόμπι!!! Και αλήθεια, αυτοί που λένε πως "η ομάδα σέρνεται σα η Τόμι Πολ στο Ιλινόις" δεν έχουν άδικο!!! Ποιοι;;; Αυτοί που φοράνε κόκκινο όχι επειδή είναι οικογένεια αλλά επειδή έχουν κουραστεί να βλέπουν τις αλλαγές ρόστερ σα ντύσιμο κάθε δεκαπέντε ημέρες!!! Αυτοί εκεί λένε την αλήθεια!!! Κι εσείς;;; Εσείς τι;;; Μα είναι ντροπή εδώ;;; Μα είναι ντροπή να βγάζεις ανακοινώσεις στο transfermarkt κάθε φορά που χάσεις ένα ματς;;; Μα είναι ντροπή να βλέπεις τα παλιά σου βίντεο στο TikTok αντί να κοιτάς μπροστά;;; Κι εγώ εκείνον εκείνον τον αγώνα θυμάμαι σα τώρα!!! Όμως μετά;;; Μετά αυτοί εκεί άλλαξαν ρόστερ σα ντύσιμο κι ύστερα πάλι άλλαξαν σα ζυγαριά!!! Που;;; Στην καρδιά;;; Και εδώ οι φίλοι μου;;; Αυτοί δε θέλουν τρανζέιζον επειδή κάποιος βρήκε ένα βίντεο του ’87 — αυτοί θέλουν τρανζέιζον επειδή ΑΥΤΗ ΕΔΩ Η ΟΜΑΔΑ ΣΕΡΝΕΤΑΙ!!! Μα πού;;; Εμένα βλέπω εδώ μία ομάδα που προσπαθεί σα εκείνη την ομάδα του σχολείου που πάντα χάνει στο τουρνουά… κι ύστερα όλοι βγάζουν hashtag!!! Κι έτσι;;; Αυτοί εδώ;;; Αυτοί εδώ πρέπει να κάνουν τρανζέιζον επειδή η ψυχή τους;;; Η ψυχή τους;;; Ρε παιδιά, είμαστε η Τόμι Πολ!!! Εδώ δε γίνεται έτσι!!! Ρε μεγάλοι μου;;; Μα τι γίνεται εδώ;;; Τώρα εμείς;;;

τι είν’ αυτό τώρα;;; από πότε η Τόμι Πολ έγινε υπόθεση πιστοποιημένων ψυχολόγων;;; εσείς εκεί πάνω σας πάθατε κρίση διαπιστεύσεων;;; σου βγάζω μία ιστορία: πήγα την περασμένη Κυριακή στο γήπεδο δίχως κάποιο μεγάλο πάθος, εμένα πάντα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα όταν η ομάδα έκανε εκείνο το τρανζέιζον σα εκείνον τον ντουνιά στο Γιβραλτάρ που στέκεται ακόμα εκεί σα σημάδι — κι όμως εκείνο το βράδυ βγήκα σα τρελός γιατί μου έκαναν εντύπωση οι λεπτομέρειες: ο γκολκίπερ αυτός εκείνος που έκανε σωσίβιο σα να είχε ξεπεράσει όλη του τη ζωή σε μια στιγμή, ο αμυντικός εκείνος που έκοβε σα μαχαίρι κάθε προσπάθεια κι ύστερα γύριζε σα να πει "είμαι εδώ ακόμη", και τέλος εκείνος ο μέσος εκείνος που έκανε εκείνο το πέρασμα σα τελική ταινία που έκανε τον κόσμο να σηκώνεται όρθιος σα όταν βλέπεις κάτι αδύνατο να γίνεται πραγματικότητα. κι εγώ εκεί στεκόμουνα σα μου είχε κολλήσει ο νους μου σ’ εκείνον τον αγώνα — όχι επειδή έκαναν τρανζέιζον εκείνον τον καιρό σα κάτι ξενοδόχοι που αλλάζουν βιτρίνα κάθε φορά που πέφτει μία βροχή, αλλά επειδή είχαν βρει μία ομάδα μέσα τους σα οικογένεια που δεν άλλαζε ρόστερ επειδή κάποιος είχε βρει ένα βίντεο στο MTV της δεκαετίας του ’80. εκείνοι οι άνθρωποι αγωνίζονταν σα να είχαν μία υπόσχεση να κρατήσουν — όχι μόνο το πρωτάθλημα, αλλά τον ίδιο τον εαυτό τους. κι εσείς τώρα;;; λέγετε πως πρέπει να κάνουν τρανζέιζον επειδή η ομάδα σέρνεται;;; ρε παιδιά, εμείς ΕΙΜΑΣΤΕ η ομάδα εκείνης της εποχής! αυτή η ομάδα δεν είναι κάποιο μουσείο που ανοίγεις κάθε φορά που ψάχνεις άλλοθι για κάτι καινούργιο! αυτή η ομάδα είναι ζωντανή όσοι φοράνε ακόμη το κόκκινο σα θησαυρό! αυτό το κόκκινο έχει χρώμα αίματος όταν είναι ανάγκη, έχει χρώμα φωτιάς όταν χρειαστεί να γίνουν αυτά που έπρεπε τότε — κι όμως εσείς τώρα μιλάτε σα να πρέπει να αλλάξουμε ρόστερ επειδή κάποιοι στο transfermarkt βρήκαν μερικούς στατιστικά φτωχούς; αυτοί εκεί πάνω λέγουν πως "η ομάδα σέρνεται σα η Τόμι Πολ στο Ιλινόις" — λες;;; τότε αφήστε με ν’ ανοίξω κι εγώ ένα παράθυρο σ’ εκείνον εκείνο το πνεύμα εκείνου του βράδυ: εκείνον εκείνο το βράδυ στη Ρόδο όταν ο καιρός χτυπούσε δυνατά, η ομάδα εκείνη στέκονταν σα ομάδα ψαράδων που δεν αλλάζουν ρόστερ επειδή κάποιος βρήκε κάποιον άλλον πιο φτηνό στο Instagram — αυτοί δένουν τις βάρκες τους πιο γερά όταν ο κίνδυνος είναι εδώ, αυτοί αγωνίζονται σα να είχαν υποχρέωση όχι μόνο στο γήπεδο αλλά στον ίδιο τους τον εαυτό. και εγώ εδώ στέκομαι σα να έχω μπροστά μου έναν καθρέφτη που μου δείχνει όλα αυτά που λέγατε: μήπως τελικά δεν είναι θέμα τρανζέιζον;;; μήπως τελικά είναι θέμα χαρακτήρων;;; μήπως τελικά εκείνο το τρανζέιζον εκείνο το ’87 έγινε επειδή είχαν βρει ανθρώπους σα εκείνους που βρίσκονται ακόμη εδώ;;; κι εσείς εκείνοι που μιλάτε για αλλαγές ρόστερ σα ντύσιμο κάθε δεκαπέντε ημέρες — εγώ σας βάζω ένα ερώτημα: πότε ήταν η τελευταία φορά που δείτε κάποιον εδώ να φορά κόκκινο όχι επειδή του το επέβαλε η μόδα, αλλά επειδή αυτό το χρώμα βρίσκεται στην καρδιά του;;; γιατί εγώ εκείνο το βράδυ έκανα κάτι που δε συνηθίζω: έδωσα το χέρι μου σ’ έναν γέρο εκείνον που είχε μεταβεί από την Αμερική μόνο και μόνο για εκείνον τον αγώνα — κι όταν τον ρώτησα γιατί επέστρεψε αυτός μου έκανε wink σα να μου είπε "παιδί μου, το κόκκινο αυτό δεν το φοράς επειδή άλλαξαν τη μορφή μιας φανέλας, το φοράς επειδή αυτό είναι η ίδια σου η ζωή". κι έτσι εγώ εδώ σήμερα στέκομαι σα να μου έχουν φορτώσει μία μεγάλη ερώτηση: τι κάνουμε τώρα;;; κάνουμε τρανζέιζον επειδή κάποιοι φοβούνται την ψυχή;;; ή κάνουμε κάτι άλλο;;; κάτι που να θυμίζει εκείνες τις στιγμές όταν μία ομάδα έγινε οικογένεια όχι επειδή άλλαξε ρόστερ σα ζυγαριά, αλλά επειδή βρήκε ανθρώπους σα εκείνους που βρίσκονται ακόμη εδώ;;; εκείνους που φοράνε ακόμη κόκκινο σα ντύσιμο της ίδιας τους της ψυχής — όχι επειδή τους το επέβαλαν τα social, αλλά επειδή εκείνοι επέλεξαν να είμαστε ακόμη μία οικογένεια.

Τι σόι λαιμούδι κάνετε εκεί πάνω παιδιά; Αλήθεια — ξεχνιόμαστε έτσι εύκολα που το ’87 έγινε θρύλος επειδή υπήρχε εκείνος ο πυρήνας σα βράχος; Αυτόν τον πυρήνα, όχι τις αλλαγές ρόστερ, τον είχε η Τόμι Πολ εκείνες τις μέρες. Και τώρα τι λέμε; Ότι πρέπει να αλλάξουμε ρόστερ επειδή κάποιοι βλέπουν πέντε συνεχόμενες ισοπαλίες στο πρωτάθλημα σα να είναι η τελική καταδίκη; Μα σκεφτείτε λίγο: το ’87 δεν έγιναν τρεις ή τέσσερις κινήσεις εκείνου του θέρους επειδή κάποιος είχε δει ένα trend στο Instagram. Κάναμε τρανζέιζον επειδή είχαν ήδη εκείνον τον Τζόνι Πόρτερ σα ψυχή μέσα στους δεκαέξι. Αυτός ήταν εκείνος που έκανε πέναλτι σα τσίρκο όχι επειδή το είχε μάθει από κάποιο βίντεο, αλλά επειδή αυτό ήταν το DNA του — σαν εκείνον τον ψαρά στη Ρόδο που δένει τη βάρκα του όταν η θάλασσα χτυπάει δυνατά, όχι επειδή κάποιος του είπε να το κάνει, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως όταν η ζωή γίνεται σκληρή τότε αυτοί δένουν τις αλυσίδες πιο γερά. Και τώρα;;; Βλέπουμε μία ομάδα που αγωνίζεται σα οικογένεια όταν χρειάζεται — όλοι ξέρουμε εκείνον τον αγώνα του Μαρίνα όπου ο Μάικλ έκανε εκείνο το γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Ποιος ήταν πίσω από εκείνον τον σκοπό;;; Εκείνοι οι δεκαπέντε άνθρωποι μέσα στην περιοχή σα μία μονάδα. Δεν άλλαξαν ρόστερ εκείνο το βράδυ επειδή κάποιος έκανε μία λίστα στο transfermarkt. Αγωνίστηκαν επειδή είχαν εκείνον τον χαρακτήρα σα εκείνον του Λόπεζ που έκανε το αδύνατο δυνατό εκείνη την στιγμή. Αλήθεια λοιπόν — αφήστε με να σας ρωτήσω κάτι: όταν βγήκατε τελευταία φορά εκείνο το βράδυ στο Μαρίνα;;; Εκεί όπου έγινε εκείνο το γκολ;;; Εκεί όπου μία ομάδα έγειρε σα οικογένεια;;; Αν όχι, τότε πώς περιμένετε να καταλάβετε πως αυτό εδώ δεν είναι θέμα αλλαγών ρόστερ επειδή κάποιος βρήκε μία τάση στο TikTok, αλλά είναι θέμα χαρακτήρων;;; Μία ομάδα στέκεται σα εκείνος ο βράχος όταν ο καιρός γίνεται θύελλα επειδή έχει ανθρώπους που δεν αλλάζουν ρόστερ σα ντύσιμο, αλλά αλλάζουν ρόστερ σα οικογένεια που ξέρει πως όταν οι άλλοι λένε πως πρέπει να εγκαταλείψουμε, αυτοί δένουν τις βάρκες τους πιο γερά. Και τέλος πάντων — εγώ εκείνο το βράδυ στο Παρκ Παρουτς είδα έναν παππού να φορά ακόμη το κόκκινο μπουφάν του κι όταν τον ρώτησα γιατί εκείνος μου έκανε wink σα να μου είπε "παιδί μου, αυτό το κόκκινο είναι σα την πρώτη μου αγάπη — δεν ξεχνιέται ποτέ". Και εκεί ακριβώς κατάλαβα πως η ομάδα δεν σέρνεται επειδή φοράμε κόκκινο επειδή είναι μόδα, αλλά επειδή αυτό το χρώμα είναι μέσα μας σα η ίδια μας η ψυχή. Αφήστε λοιπόν τις αλλαγές ρόστερ εκεί που τους ανήκουν — στις προσωπικές λίστες του transfermarkt. Αυτό εδώ είναι θέμα χαρακτήρων, όχι χαρακτήρων σα τίτλους ενός κειμένου, αλλά σα ανθρώπους σαν κι εκείνους του ’87 που έκαναν ιστορία όχι επειδή άλλαξαν ρόστερ σα ζυγαριά, αλλά επειδή είχαν μία ψυχή σα εκείνη την ομάδα που έγινες οικογένεια εκείνο το βράδυ στη Ρόδο όταν ο καιρός χτυπούσε δυνατά.