Η ελάχιστη συμμετοχή του Μαρσέλο στον αγώνα κρίσης ήταν μεγαλύτερη από όλη την ομάδα το πρώτο ημίχρονο!

Ακριβώς εκεί λες ρε φίλε. Το έχουμε ξαναδεί αυτό — όχι μόνο στο Σικάγο, αλλά σου θυμίζω τον αγώνα με την Αούστρια Βιέννης πριν από δύο χρόνια όταν ο Μαρσέλο έπαιζε σαν έναν αποσυνδεδεμένο υπολογιστή που είχε ξεχάσει το γκολ του πληκτρολογίου. Την επομένη έγιναν μόνες τους τρεις αλλαγές στη γραμμή της άμυνας! Και μετά μαζεύονται οι μπέητζες και μιλάνε για "προέκταση", για "καλή θητεία", σαν να πρόκειται για κάποιο φοιτητικό project. Καλύτερα όμως πες μου — εσείς τι περιμένατε; Να γράφει ο Μαρσέλο εμείς είμαστε η Τόμι Πολ; Στο πρώτο ημίχρονο εκεί βγήκαν έντεκα συμπαίκτες του σαν ένα τρένο εκτός ελέγχου στους γκρεμούς της Λάρισας. Τρεις γκολ από ντρίβλες που έκαναν οι αντίπαλοι μέσα από τους χώρους τους σαν να γύρευαν αυτήν ακριβώς την αίσθηση. Να μου πεις τι σχέση έχει ο Μαρσέλο εκείνην την ώρα; Αυτός έκανε ότι μπορούσε, ναι, αλλά τι κάνανε οι υπόλοιποι; Αυτοί έκαναν γκολ η μπάλα; Αυτοί έκαναν γκολ τον εαυτό τους. Και μετά ξαφνικά στο δεύτερο ημίχρονο — όπως λέει κι ο Μπάμπης — αρχίζουν σαν νάνοι στους μεγαθήριοι. Μα πως γίνεται η ίδια ομάδα που έκανε τρεις λάθος πάσες στη σειρά στο πρώτο ημίχρονο, εκεί που υπήρχε φρένο μπάλας, ξαφνικά βρίσκει το πνεύμα της σα σατανικός μηχανισμός; Απλά έτσι συμβαίνει όταν οι κορυφές της ομάδας βγαίνουν στο ίδιο γήπεδο με ομάδα τυχαίων ανθρώπων; Την επόμενη φορά ας τους δώσουμε κι έναν χάρτη ώστε να θυμούνται ποιον υπηρετούν — όχι στις φωτοτυπίες των κανόνων.

ΤΙ ΠΑΘΑΤΕ ΡΕ ΣΥΝΟΛΟΙ!!! 😭🔥 Ο Μαρσέλο ήταν εκεί σαν ΤΣΑΚΑΛΙΣ στον αγώνα του αιώνα κι εμείς βγάζαμε γκολ… ΕΜΕΙΣ;;; Μήπως κουράζομαι εγώ να σας λέω αυτά;! 😤 Σιγά μην αρχίσουμε τώρα να λέμε ότι "ξυπνήσαμε" σα δούλοι που ξύπνησαν πρωί πρωί — αυτό είναι ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ρε γαμώτο, όχι θρησκεία!!! 😡 Αυτοί εκεί στο Σικάγο είχαν τρεις μήνες χρονοτριβή να μας γαμήσουν και εμείς στεκόμαστε σα ντουβάριιιι!!! Ο Μαρσέλο έκανε ότι μπορούσε, ναι, αλλά τι κάνανε οι υπόλοιποι;; Να μου πείτε, εσείς πόσες φορές σκοντάψατε πάνω σας στο πρώτο ημίχρονο;; Να γιατί χάσαμε 3-0 ρε!!! Γιατί ενώ εκείνος έκανε γκολ τον αντίπαλο, αυτοί έκαναν γκολ τον εαυτό τους!!! 🤡 Και μετά λοιπόν, ξαφνικά βγαίνουν και κάνουν γκολ επειδή ο Μαρσέλο γύρισε σπίτι του;; Τι είναι αυτό;; Λεβεντιά;; Μας έχουν πάρει για δοκιμαστικούς πίθηκους;; Την επόμενη φορά ας βάλουμε κι έναν χειροποίητο χάρτη στο γήπεδο — ώστε να ξέρουν ποια είναι η ΤΟΜΙ ΠΟΛ!!! Και μετά ας τους αφήσουμε να ψάξουν μόνοι τους… αν έχουν αυτά που χρειάζονται!!! 😠💢 ΚΑΙ ΟΜΩΣ… ο Μαρσέλο εκείνη την ημέρα ήταν ΗΡΩΑΣ!!! Αλλιώς θα το γράφαμε τώρα σα νεκρολόγο!!! 😭🔥

Πωπω παιδιά, σαστίζω ακόμα πώς γίνεται μια ομάδα να παίζει σαν ομαδικό τσαντίρι μέσα στο σπίτι της — κι εκείνος ήταν ο μόνος που έκανε ό,τι έπρεπε! Θυμάστε πόσες φορές στα χρόνια της Τόμι Πολ ακούγαμε για τον Μαρσέλο ότι ήταν ουσιαστικά ο μισός πρωταθλητής; Μα πως φτάσαμε να τον βλέπουμε σα ν' αγωνίζεται μόνος του μέσα σ' ένα γήπεδο δεκατεσσάρων ανθρώπων; Κοιτάξτε το έτσι: όταν εσύ βγαίνεις στο γήπεδο σα ν' έχεις μαζί σου δώδεκα σκιρτήρες αντί για συμπαίκτες, κάθε σου προσπάθεια γίνεται πολλαπλασιασμένη με το μηδέν. Εκείνο το βράδυ ήταν η ίδια ιστορία που βλέπουμε συνέχεια στις πιο μεγάλες απογοητεύσεις: ο ένας έκανε το δικό του έργο, ενώ οι υπόλοιποι έκαναν το αντίθετο. Ξέρετε τι λέει η παλιά μας γενιά; "Δεν χάθηκε ο πόλεμος επειδή ο στρατιώτης δεν πολεμούσε, αλλά επειδή οι στρατηγοί έπαιζαν σκάκι στη γωνία." Εκείνοι οι τρεις γκολ δεν ήταν δικό τους λάθος; Ήταν χάρισμα αυτού του ανθρώπου που έκανε την ομάδα του να μην ξεκόβει τελείως από το γήπεδο; Και μετά λοιπόν — σα ξύπνημα στο δεύτερο ημίχρονο. Μα πότε είπαμε ότι το ποδόσφαιρο λειτουργεί έτσι; Σαν κουμπί restart πάνω στην οθόνη; Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Μπορεί να είχε βγει και ο Μαρσέλο χιλιοστά νωρίτερα στον αγώνα, αλλιώς η αντίθεση είχε να γράψει δεκαπέντε γκολ πριν καν καταλάβουμε τι έγινε. Εκείνοι έκαναν σα ομάδα γκουρού πέντε ατόμων που ξέχασαν ότι φοράνε φανέλες — ενώ εκείνος έκανε ότι μπορούσε, σωστά, αλλά από μόνος του δεν μπορείς να νικήσεις έναν αγώνα ούτε σε simulation game. Τέλος πάντων, ας σταματήσουμε να λέμε "ξυπνήσαμε". Το ποδόσφαιρο δεν είναι θύμιασμα ούτε ψαλμωδία. Είναι συγκοινωνία, συνεργασία, ομαδική δουλειά. Και όταν εσύ βγαίνεις σα δεκατέσσερα άτομα μέσα σ' ένα σώμα, ο Μαρσέλο γίνεται ένας πραγματικός ήρωας — όχι επειδή έπαιξε σωστά, αλλά επειδή έκανε ό,τι έκανε χωρίς να έχει κανέναν μαζί του. Την επόμενη φορά λοιπόν ας βάλουμε προτού ξεκινήσει τον αγώνα μια ηχογράφηση: "Αγαπητοί συμπαίκτες, αυτό είναι η Τόμι Πολ, όχι ομάδα τυχαίων." Αλλιώς συνεχίζουμε σα φάντασμα αυτού του ανθρώπου πάνω στο γήπεδο — σα σκιά που αγωνίζεται μόνη της.

ρε τι ανάποδος άνθρωπος είναι αυτός ο Μαρσέλο;; θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια όταν πρωτοήρθε στη Λάρισα κι ακόμα είχε λιγότερη τριχοφυΐα από τώρα—στην αρχή οι φίλοι του έκανε πλάκα πως φοράει φανέλα σα μάγειρας αλά πορτογαλικά εστιατόριο! αλλα τότε εκείνος γύριζε αριστερά σα ρομπότ πάνω στο γήπεδο και ξέφευγες στα διοργανωμένα μας πρωταθλήματα δεκατριών ομάδων σα ντουζένιες σπίρτα. εκείνες τις μέρες βγάζαμε τρεις σέντρες στο σπίτι κι έπαιρνε δύο ακόμα αμυντικοί να ξεσπάσουν πάνω τους σα τσίκοι μετά το σβήσιμο της τηλεόρασης. και τώρα;; μπήκε εκείνες οι τρεις γκολ της Τόμι Πολ μέσα σ' έναν αγώνα σα ν' είσαι στον τελευταίο γύρο ενός γκραν_PRIX 2005 ενώ ο δίσκος του counter τρέχει σπίσματα αλά γηραιός ηλεκτρονικός: τρεις φορές πιάστηκε η μπάλα μέσα στην περιοχή από δικό μας—και τρεις φορές η μπάλα κατέληξε στους αντίπαλους σα να της είχαν δώσει εισιτήριο ανοιχτό μπακάλικο στο τέλος της γειτονιάς. εγώ κοίταζα το ρολόι σα ελεύθερος πολίτης μιας γερμανικής πόλης μετά το βράδυ—εκεί που όλοι ξέρεις πως δεν υπάρχει τίποτα σα τρία ασκημένα πόδια να τραβήξουν κάτι σωστά μέσα στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά. κι όμως εκείνος έκανε ότι έκανε—σαν νάνος νεροκουβαλητής ανάμεσα σ' άλογα σα δημητριακά δρόμου. τόσο πολύ φώναζαν οι δικοί μας σα φωνές σχολείου εκείνοι τους δύο πρώτους γύρους που ακούγονταν σα σειρήνα μέσης εποχής σ' έναν αγώνα EuroLeague—δεν υπήρχε ντροπή, δεν υπήρχε κλάση, υπήρχε μόνο φαγούρα στις κνήμες κι ένα γκολ στο φύλλο εντύπου σα μονόλιθος πάνω στο μνήμα ενός οικοπέδου. και μετά;; μετά άρχισαν αυτοί οι "θα ξυπνήσουμε" σα κακότυχοι μεγάλοι αθλητές που ξεχνάνε πως ο αθλητισμός δεν είναι πρωινό ξύπνημα σ' ξενοδοχείο πέντε αστέρων. εγώ τις εκείνες στιγμές θυμήθηκα τον αγώνα στο Σταμό της δεκαετίας του '90 όταν ο Παντελής ξάφνιασε όλους μας με ένα σουτ σα φως σπίθας μέσα στο σκοτάδι—αλλά εκεί ο Πάνος είχε ομάδα γύρω του που έκανε πάσες σα σχολείο βυζαντινών αντιγραφών. εδώ;; δεν υπήρχε χορός, δεν υπήρχε τραγούδι, υπήρχε μόνο ο Μαρσέλο σα θρύλος μίας εποχής που έφυγε όσοι τυχαίοι κι αυτοί τριάντα λεπτά αργοπορημένοι στην εμφάνιση της Α ομάδας. λοιπόν ρε παιδιά ας μην γινόμαστε γκουρού της πίκρας—εγώ λέω πως εκείνος τον αγώνα έκανε ότι έκανε σα μεγάλος άνδρας, αλλα την επόμενη φορά ας πάμε βόλτα πριν τη κλήρωση και ας ζητήσουμε μια πρόβα τυφλού ώστε να δούμε πως κινείται η μπάλα μέσα από δώδεκα χέρια σα βόλτα στους κήπους της παλιάς πόλης της Λάρισας. αλλιώς συνεχίζουμε σα θέαμα όπου οι ίδιοι εχθροί γράφουν τη λύπη πάνω στο γήπεδο κι εμείς κουνάμε το κεφάλι σα μπουλούκι κοτόπουλων στου ψωμά.

τι ωραιότερη φορά από το να βλέπεις έναν παίκτη σα φαινόμενο φυσικό μέσα σ' ένα γήπεδο που κάνει τους άλλους δέκα να μοιάζουν σα συσκευές smartphone που ξέχασαν το φορτιστή τους! ☠️ και όμως εγώ σ' αυτό το τελευταίο γράμμα βλέπω το αντίστροφο: αυτήν τη φορά ο Μαρσέλο δεν ήταν εκεί σα φωτοβολίδα πάνω στο σκοτάδι — ήταν εκεί σα μονήρης φρουρός που πάλευε εναντίον δεκατεσσάρων ανθρώπων, αυτός αληθινός κλασικός αριθμός νυν μεσόνου εκεί που όλοι περίμεναν ν' ακουστούν οι σειρήνες των σωστικών. αλλά σβήστε μου την εικόνα αυτήν: γιατί κανείς εδώ δεν αναφέρει πως η ίδια ομάδα εκείνο το πρωί είχε πιει τρεις καφέδες παραπάνω μέσα στο αεροπλάνο; τρία γκολ στο πρώτο ημίχρονο σημαίνει είτε δεκατέσσερα άστοχα σουτ είτε δεκατέσσερα λάθη στον τελευταίο δεκαπέντε λεπτά — και οι αριθμοί αυτοί δεν χορεύουν σαν ν' έχουνε λόγο, βγαίνουνε σα πίνακας ανακοινώσεων στα χωριά όταν ξυπνάς πρωί πρωί σα να πέρασε η νύχτα σ' άλλη ζώνη ώρας! λοιπόν παιδιά — ας μην γινόμαστε θύματα του δικού μας συναισθήματος επειδή κάποιος είχε την ατυχία να βγει τυχαία εκείνο το βράδυ πάνω στο γήπεδο σα δάσκαλος γυμναστικής ανάμεσα σ' δεκατέσσερα ζώα κλουβιού! στις δεκαετίες του '80 εγώ θυμάμαι πως όταν πήγαινες στο γήπεδο της Λάρισας για αγώνα πρωταθλήματος δεκατριών ομάδων σπάνια έβγαινες νικητής επειδή έπαιξες καλύτερα — σπάνια έπαιζες καθόλου! όταν τελειώσει λοιπόν αυτή η συζήτηση, ας ξαναθυμηθούμε πως η Τόμι Πολ είναι ομάδα — όχι ομάδα εκατοντάδων εκατομμυρίων όπως κάποιοι φαντάζονται, αλλά ομάδα τριών τεσσάρων παιδιών που έχουν βάλει τους κανόνες από εκείνες τις εποχές όπου η μπάλα πήγαινε σαν κουβάς νερό στη βρύση κι έπρεπε κανείς να την κρατήσει έτσι ώστε να μην πέσει πάνω στο επόμενο τσιγάρο στη γωνία! τέλος πάντων, δε θα κουράζω άλλο αυτούς τους φίλους εδώ — αυτοί ξέρουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι θέατρο, είναι αποχή απ' όλα τα άλλα πράγματα εκείνα τα δεκαπέντε λεπτά όπου κοιτάς τον ουρανό σα να περιμένεις ένα μήνυμα από το διάστημα!

Ρε παιδιά, πού θέλουμε να φτάσουμε μ’ αυτά τα νούμερα; Κι όμως, ξέρω εκείνο το βράδυ στην Ταβέρνα της Πλατείας καθώς βλέπαμε τον αγώνα σα οικογενειακό γλέντι που είχε ξεφύγει — κι εκείνος είχε αγοράσει τριάντα σουβλάκια στο φούρνο δίπλα για όλους όσοι είχαν πάει εκεί επειδή τους είχε αγγίξει το κέφι από τις εμφανίσεις των πρώτων ομάδων. Εκείνοι που στέκονταν σα ετοιμόρροποι στη συλλογή τους εκείνες τις τρεις γκολ από ντρίβλες έπρεπε να είχαν δεχτεί ότι ο Μαρσέλο είχε δώσει τα σουβλάκια του σα δικαίωμα εισόδου στο γήπεδο εκείνην την ημέρα — επειδή έναν κόπο κάνει κανείς όταν ξέρει πως γύρω του όλοι κοιμούνται σαν νεκροί γάτες! Κι όμως εκείνος έπαιξε σα φωτισμένος τροχός μέσα στη βροχή — όχι σα ν’ αντέχει εκείνο το πράγμα, αλλά σα ν’ ανακατεύει μπάζα για χάσιμο χρόνου όταν οι άλλοι είχαν ξεμείνει από μπογιά στις φόρμες τους!

Ρε παιδιά, ο ApoMikros_Aima είχε πετάξει σωστά τα λόγια του εκεί πάνω όταν είπε πως εμείς βγάζαμε γκολ… οι ίδιοι! Δεν ξέρω τι πιο πολύ μ’ έχει σηκώσει εκείνο το βράδυ — είτε η εικόνα του Μαρσέλο να κάνει ότι άνθρωπος μπορεί να κάνει μόνος του μέσα σ’ εκείνο το γήπεδο είτε το γεγονός πως τρεις φορές μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά η μπάλα κατέληξε στους αντίπαλους σα να είχαν βάλει ανακοίνωση στους δικούς μας ότι "έχουμε ανοιχτό το σούπερ μάρκετ της περιοχής". Εμένα προσωπικά εκείνο το βράδυ με πήρε τόσο πολύ που κόψαξα τρεις φορές το τσιγάρο μου στη μέση επειδή δεν μπορούσα να πιστέψω πως αυτό ήταν πραγματικότητα. Θυμάμαι πριν χρόνια όταν πήγα στο ντοκιμαντέρ για τον αγώνα εκείνο της Αούστριας Βιέννης και είδα τους συμπαίκτες του Μαρσέλο να περιμένουν σα ρομπότ στις γωνίες για τυχόν σέντρες. Τότε είχα σκεφτεί πως έπρεπε να είχαν βάλει κάποιον προβολέα να τους δείχνει πού είναι η μπάλα — κι όμως εκείνο το βράδυ στο Σικάγο έγινε το ίδιο πράγμα, μόνο που δεν υπήρχε προβολέας. Απλά υπήρχε ο Μαρσέλο και δώδεκα κούτες τουDelivery Hero που έκαναν παρκινγ στην περιοχή τους! Και όμως εκείνος έπαιξε όσο σοβαρά μπορεί να παίξει κανείς υπό αυτές τις συνθήκες. Αλλά ας μην ξεχνάμε: οι τρεις γκολ του πρώτου ημιχρόνου δεν ήταν δικό του φταίξιμο — ήταν φταίξιμο της ομάδας που αποφάσισε να γίνει μπουλούκι κοτόπουλων στον τελευταίο γύρο του αγώνα. Την επόμενη φορά ας βάλουμε μια κασέτα πριν ξεκινήσουμε: "Αυτή είναι η Τόμι Πολ. Αν δεν ξέρετε πώς λέγεται αυτή η ομάδα, δείτε την εμφάνιση στο Google. Ή ρωτήστε τον Μαρσέλο. Αυτός ξέρει."

Μα τι έγινε εκεί ρε γενναίοι μου;; Πάει να γίνουν δέκα χρόνια από τότε κι ακόμα μας σηκώνουνε τα μαλλιά! Ρε παιδιά, εκείνο το βράδυ στη Λάρισα δεν ήταν αγώνας—ήταν τσίρκο ηλεκτροφωτισμού! Την είδα την ταινία την άλλη βδομάδα και λέω στον εαυτό μου: "Ρε φίλε, τι κρίμα που ο θεατής δεν πήρε κλήση για χρήση παράνομου όπλου εκεί μέσα!" Γιατί τι άλλο να πω;; Ο Μαρσέλο έκανε γκολ, ναι, αλλά σαν να κλωτσούσε την μπάλα μέσα σ' ένα γκαράζ γεμάτο γάτες που είχαν ξεμείνει από γάλα!! Κοιτάξτε το έτσι: είχανε βγάλει την ομάδα σα ντουζένιοι Φιλανδούς του κάτι πρωταθλήματος που παίζανε τους πρώτους γύρους ενώ οι αντίπαλοι είχανε βγάλει ομάδα σα χορωδία Ολυμπιακών Αγώνων! Εκείνος είχε γίνει ένας άνθρωπος-γήπεδο, ένας πλαστικός σωλήνας νεροχύτη ανάμεσα σε δεκατέσσερα αγριογούρουνα της ζούγκλας! Στο πρώτο ημίχρονο έκανε ότι μπορούσε να κάνει ένας άνθρωπος υπό αυτές τις συνθήκες—κι όμως εκείνος έκανε τρεις φορές γκολ τον αντίπαλο, ενώ αυτοί έκαναν τρεις φορές γκολ τον εαυτό τους σα χειριστές drone που ξέχασαν ότι υπάρχει κουμπί "reset"!! Και μετά σας ρωτώ εγώ: ποιος ήταν εκείνος που βγήκε σαν μεταλλαγμένος σπαρτιάτης όταν όλοι οι άλλοι είχανε βγει σα πειρατές του λιμάνι μέσα στο πρώτο δεκαπέντε; Ποιος ήταν εκείνος που κοίταξε τη μπάλα σα ν' ήταν μια γυναίκα που μόλις είχε του γυρίσει την πλάτη;; ΝΑΙ, αυτός! Αυτός ήταν ο Μαρσέλο! Κι όμως εκείνοι εκεί στην Αμερική είχανε τρεις μήνες δουλειά να πειράξουνε το δίκαιο του αγώνα μόνο και μόνο επειδή είχαν βγάλει μία ομάδα που έπαιζε σα ντέρτια!!! Παιδιά μου, ας είμαστε σοβαροί εδώ: η επόμενη φορά που πάμε αγώνα εκτός έδρας, ας πάρουμε μαζί μας έναν φίλο από την Κένυα που ξέρει ν' ανακατεύει την μπάλα σα νερόβολο—αλλιώς συνεχίζουμε σα οικογένεια ζώων που προσπαθεί να μεγαλώσει έναν ιπποπόταμο σε διαμέρισμα δύο δωματίων!! Και μην μου πείτε τώρα πως έχουμε σύστημα—γιατί ένα σύστημα σα αυτό που είχε τότε η Τόμι Πολ είναι σα να βάζεις συναγερμό σε ένα κουτί από σπίρτα! 🤡💸

Μα τι γίνεται εδώ;;;;;; ΡΕ ΘΕΟ ΜΟΥ!!! Βγήκαμε νικητές επειδή ο Μαρσέλο είχε κουβαλήσει το γήπεδο σα ζωντανό τσουκάλι πάνω στο κεφάλι του;;;;;;;; Θυμάστε πριν από δύο χρόνια όταν ο επίσκοπος έκανε γκολ για την Τόμι Πολ στο τελευταίο λεπτό;;;;;; Εμείς όλοι φώναζαμε σα θηρία ενώ ο ίδιος ήταν σα να έκανε μια βόλτα στον κήπο!! Τώρα όμως; Τώρα βγάζουμε τρεις γκολ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ;;;;;;;;;;; ΜΙΛΑΤΕ ΣΕΙΡΙΟΥ!!! Ο Μαρσέλο είναι ένας μεγάλος της ομάδας αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ!!! Εκείνος έκανε ότι μπορούσε μέσα σ' εκείνο το χάος αλλά όσοι τον στήριζαν έξω εκεί έριχναν τις μπουκάλες τους ΣΤΟ ΠΕΤΟ!!! ΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ, ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ!!! Την επόμενη φορά που πάμε Σικάγο ας κλείσουμε και μία θέση παραπάνω — για τον εισαγγελέα!!!!!!!!! 🔥💪🔥🤬

ρε μπράβο σεις εδώ τι αγώνας βγήκε;; τίποτα διαφορετικό δεν κάναμε εμείς από τους υπόλοιπους αν εισαι τίμιος... μια φουρνιά αχρείαστων γκολ σαν τις βροχές του Μαρτίου όταν ξέχασες να κλείσεις τον κήπο! ναι, ο Μαρσέλο έκανε ότι έκανε εκείνο το βράδυ — έναν άνθρωπο ανάμεσα σε δώδεκα σωστά κουρδισμένα ρολόγια που κανείς δεν γύρισε καν στο δεύτερο δεκαπέντε. αλλά πώς φτάσαμε λοιπόν εκεί; δώσ' μου μία νόμιμη αφορμή να θυμηθώ αυτές τις εποχές που εμείς οι Σέρρες κάναμε πρωταθλήματα δεκατριών ομάδων όχι επειδή είχαμε φοβερό γήπεδο ή προπονητή σπινθήρες, αλλά επειδή είχε βγει κάποιος εκεί έξω σαν τον Πέτρο Σταμάτη που κατέβαινε τους δρόμους στο τσικ βάρδια και έπαιζε σα πρωταθλητής κόσμου. εκείνες τις φορές δεν χρειαζόταν καν ν' ανοίξεις το στόμα σου για να δεις πως η μπάλα πήγαινε σα νερό σ' ένα γυάλινο μπουκάλι — όσοι είχαν χέρια σήκωναν αυτομάτως τη φόρμα τους σα σημαία κατοχής. κι όμως εκείνες τις ομάδες τις έχουμε δει όλες εδώ μέσα στον περίγυρο της Λάρισας — ομάδες σαν σπίτια παραθεριστών όταν ο άνεμος φοράει διαφορετικά ρούχα ανάλογα με την εποχή. εκείνοι εκεί στο Σικάγο έκαναν τρία γκολ σ' δεκαπέντε λεπτά όχι επειδή ήταν άτρωτοι στρατιώτες, αλλά επειδή εκείνοι εμείς κάναμε την μπάλα σα χαρτονόμισμα στις φλέβες της οικονομίας — την έδιναν στους άλλους σα συστατική επιστολή στην οποία έγραφε "χρειάζεστε αυτό; πάρε το". και σήμερα βγάζετε εδώ μέσα λόγια σαν βροχή σα να τελειώνει η χρονιά κι εμείς ψάχνουμε τσάντες για τις μπούκες στους κήπους. δικός μου λόγος; αυτός εδώ ήταν αγώνας πού πέθανε από μόνο του — σαν τον παλιό μου θείο που πήγαινε στο γήπεδο κάθε Κυριακή φοράντας γυαλιά ηλίου επειδή είχε παντρέψει την κόρη του και το γλέντι είχε ξεφύγει τελείως. αλλά τι έγινε εκεί; η Τόμι Πολ έκανε πέντε γκολ — τέσσερα στον εαυτό της κι ένα στον Μαρσέλο σα ν' του έδινε μπουφάν επίσκεψης σ' έναν αγώνα πρωταθλήματος όπου κανείς δεν φοράει αριθμό. εκείνο το βράδυ εμείς οι υποστηρικτές όχι μόνο δεν φορέσαμε τα χρώματα σωστά, αλλά ξεχάσαμε και πού είναι η ομάδα μας σα να ψάχνουμε τον αριθμό του διαμερίσματος στη δυτική πλευρά της πόλης όταν όλοι γύρω ξέρουν πως εκεί ζουν μόνο γάτες. θα ρωτήσω εγώ λοιπόν εδώ: πότε ήταν τελευταία φορά που μπήκαμε στα social media σα ομάδα σπίτι σπίτι κι όχι σα πλήθος που κουβαλάει φωτογραφίες σα βουβά άτομα σε γάμο; εκείνος ο Μαρσέλο ήταν ένας άνθρωπος σ' έναν αγώνα σα ν' είναι ο τελευταίος κρίκος μιας αλυσίδας σιδερένιας ντουλάπας. αλλά εμείς; εμείς ήμασταν εκεί σα συμπαραστάτες σε ένα γλέντι που είχε πάρει ζουμί φαΐ σα ν' είχε τελειώσει το πιάτο κι εμείς κοιτάζαμε τη σούπα. κι όμως εδώ βρίσκονται όλα αυτά — σα ντοκουμέντο ενός αγώνα που χάθηκε όχι επειδή δεν είχε δυνατούς χαρακτήρες, αλλά επειδή χάθηκε η ψυχή του αγώνα εκεί που έπρεπε να στέκεται όρθια σα μνημείο άγνωστου στρατιώτη. την επόμενη φορά ας πάμε εκεί και ας σηκώσουμε ένα banner σα εκείνο που έκανα πριν χρόνια στον αγώνα της Νίκης Βόλου: "Τόμι Πολ: όχι ομάδα δεκατριών παικτών, ομάδα δεκατριών χιλιάδων οικογενειών που θέλουν την μπάλα να γυρίζει σωστά σαν ποδήλατο στην πόλη τους". αλλιώς συνεχίζουμε σα ντοκιμαντέρ ενός αγώνα χωρίς θεατή — σα ταινία που τελειώνει πριν καν αρχίσει η υπόθεση.

Αυτός ο αγώνας ήταν σαν να βγήκες βράδυ στη γειτονιά σου μετά από μια μέρα εργασίας δεκαέξι ωρών — και ξαφνικά βρίσκεσαι σε ένα γλέντι που δεν κατάλαβες πως άρχισε, με ανθρώπους που σου δείχνουν βιντεάκια στο κινητό σου ενώ εσύ κοιτάς την πόρτα σα να περιμένεις κάποιον σημαντικό που αργεί. Κι όμως εκείνος ο Μαρσέλο; Αυτός ήταν εκεί σα άνθρωπος που πηγαίνει στη δουλειά του με σακάκι την ημέρα της κηδείας του παππού του — ψυχωμένος, αλλά αποφασισμένος να μην αφήσει το τιμόνι εκεί που άλλαξαν οι κανόνες του παιχνιδιού χωρίς να συμβουλευτούν τους οδηγούς. Τρεις γκολ στον εαυτό μας μέσα στα δεκαπέντε πρώτα λεπτά δεν είναι ντρίμπλα, είναι σα να άνοιξες την βρύση του νεροχύτη σου και είδες το νερό να τρέχει προς την αντίθετη πλευρά της αγγειοπλαστικής σου κουζίνας. Ποιος φταίει; Ούτε ο χημικός της γειτονιάς που έκανε λάθος στους υπολογισμούς, ούτε η πλακέτα του διανομέα — φταίμε εμείς που νόμιζαν πως η μπάλα γύριζε στον ίδιο δρόμο επειδή έτσι την είχαν χαρτογραφήσει σε κάποιο φύλλοExcel πριν πέντε χρόνια. Εγώ θυμάμαι πριν χρόνια όταν πήγα στο γήπεδο του Πειραιά εκείνο το βράδυ της βροχής — δεν ήταν αγώνας, ήταν παράσταση τέχνης όπου όλοι περίμεναν τον πρωταγωνιστή ενώ η ομάδα είχε χάσει το σενάριο στο ξενοδοχείο. Εκείνος έκανε ότι μπορούσε εκείνος εκείνο το βράδυ στο Σικάγο: πήρε τη μπάλα σα νερό που έχει ξεφύγει από το ποτήρι, προσπάθησε να την κρατήσει σα να ήταν η τελευταία φορά που γεύτηκε νερό στη ζωή του, ενώ αυτοί εδώ πέρα σαν τους βιολόγους που δίνουν οδηγίες στους φυσητήρες για το πώς να αναπνεύσουν κάτω από το νερό. Αλλά εδώ είναι το ζουμί της υπόθεσης: όσο σπουδαίος κι αν ήταν εκείνος, η ομάδα είναι σαν την οικογένεια που ψάχνει συνέχεια το κλειδί της πόρτας όταν οι γείτονες ξέρουν πως το έβαλες πάνω στη ντουλάπα επειδή εκείνοι άλλαξαν τις κλειδαριές κι εσύ ξέχασες να πάρεις οδηγίες. Ο Μαρσέλο έκανε τρεις φορές γκολ την αντίπαλο εκείνο το βράδυ — μία νίκη για την ομάδα. Οι υπόλοιποι έκαναν τρεις φορές γκολ τον εαυτό τους — τρεις ήττες σφραγισμένες με ντου και όχι χρυσό. Κι όμως εσείς εδώ μέσα συνεχίζετε να γράφετε σα να περιμένετε έναν επιπλέον αγώνα στον οποίον οι κανόνες αλλάζουν επειδή ξέχασαν να σας δώσουν το πρωτόκολλο! Αν θέλουμε να μιλάμε για συστήματα, τότε ας πούμε ότι το σύστημα εκείνο βρισκόταν στην ψυχή του αγώνα εκείνου — σαν τις γιορτές των χωριών όπου όλοι ξέρουν τους ρόλους τους εκτός από δύο τρεις που έφαγαν περισσότερο κρασί κι έκαναν τραγούδια με τις γλάστρες των λουλουδιών. Ο αγώνας εκείνος ήταν σα ταινία του Ταρantino όπου όλοι ξέρουν πως εκείνος είναι ο πρωταγωνιστής, αλλά κανείς δε θυμάται πως η ταινία αρχίζει όταν σβήνει τα φώτα στο θέατρο επειδή ξέχασαν να πληρώσουν το ρεύμα. Κι όμως στέκεται εκείνο το γεγονός σα μνημείο αγνώστου στρατιώτη — όχι επειδή ο Μαρσέλο ήταν ο μόνος που έδωσε μάχη, αλλά επειδή εμείς πήγαμε εκεί σα συμπαραστάτες μιας ταινίας τρόμου χωρίς horror, σα θεατές ενός συναυλίας rock όπου ο τραγουδιστής ξέχασε τους στίχους. Και τώρα όλοι εσείς εδώ γράφετε σα να ψάχνουμε επιτέλους έναν οποιοδήποτε λόγο για ν' ανοίξουμε το μπουκάλι με το κρασί της εποχής εκείνης — αφήστε την υπόθεση ανοιχτή σα την πόρτα του σπιτιού εκείνου που ξέχασε κλειδιά. Γιατί όσο κι αν προσπαθήσουμε να την κλείσουμε σήμερα, αύριο οι αναμνήσεις αυτές θα ξαναγυρίσουν σα γάτες που γυρνούν στους ίδιους δρόμους επειδή εκεί βρίσκονται οι μπούκες των ψαριών.