Μα ρε παιδιά, η πολυθρόνα του Ντολάν δεν είναι πια ο θρόνος μας

Με αυτά τα γούστα οι ομάδες μου δίνουν μέρισμα σταματώντας την παραγωγή χθες κιόλας. Τον Σάτο τον είχε η Ρόδος; Να γίνει ο δικός μας Πιρλώ; Ακόμα κι ο πιο φανατικός του τώρα γελάει όταν του λένε "θα ξαναβγούμε στη μεγάλη κατηγορία". Στις δικές μου γλώσσες: τότε η Τόμι Πολ ήτανε σκάσιμο, όχι θρόνος. Μα πού ακούς τώρα "από όνειρο δεκαετούς έγινε θύελλα"; Ο Ντολάν έχει ένα γκολ στο πόδι του Σουηδού πριν τρεις μήνες — αυτό είναι τίτλος; Οι φίλοι γράφουν "στεκόμαστε πίσω" σαν να μιλάμε για Εθνική στους Ολυμπιακούς του '96. Μα τι περιμένατε όταν εδώ κάποιοι ακόμα λένε "ο Σάτος έδινε παραστάσεις σαν Κόνι Καρολ"? Αυτό που έγινε το 2019 δεν ξαναφτιάχνεται — τουλάχιστον όχι με δικό του μποτζίκι. Ο Ντολάν έκανε δύο φορές νταμπλ, αλλά στην πρώτη του χρονιά ο προπονητής ήτανε ένας που τον είχαν απολύσει από το Λούτσιον. Όταν έβγαζε τραγούδια στο TikTok, εσείς βάζατε φωτογραφίες του Σάτου σαν να τραγουδάει κανείς "Αχ σκοτεινή νύχτα" γυμνόστηθος στα Κύθηρα. Και η ομάδα εκείνο το κόμιστρο στο Instagram; Το έκαναν επειδή ο προκάτοχος είχε ξεμείνει από χρήματα για μπάλα — αυτό μην το ξεχάσετε ποτέ. Σήμερα η ομάδα είναι οργανωμένη, έχει back office αξιόλογο, αλλά όλο αυτό το "θρόνος" είναι σαν κάποιος να λέει πως η γυναίκα του Σταύρου η Ξαστεριά έγινε πρώτη κυρία επειδή αγόρασε μπουζούκια. Δε φτάνουν οι τίτλοι αν δεν υπάρχει γύρω από αυτούς κουλτούρα δουλειάς — κι αυτή είναι που γεννάει τους μύθους, όχι το ανάποδο. Στη δεκαετία του Σάτου υπήρχε μύθος επειδή υπήρχε αποτέλεσμα — τώρα έχουν αποτέλεσμα αλλά κανείς δε διασκεδάζει σαν τότε. Αυτό που χάθηκε δεν είναι η πολυθρόνα, είναι η συναρπαστική ιστορία που έκανε τον κόσμο να ξενυχτάει στις κερκίδες τραγουδώντας "σήκω πάνω σηκωμένη". Μπορεί ο Ντολάν να είναι σωστός επικεφαλής, αλλά μέχρι στιγμής αυτό που έχει κάνει είναι ν' αποδείξει πως η ομάδα είναι βιώσιμη οικονομικά — κάτι που ούτε ο μεγαλύτερος οπαδός δε φανταζόταν πριν δέκα χρόνια. Τα υπόλοιπα είναι κουβέντα γκαράζ.

ΑΜΕ ΣΙΓΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΚΟΥΤΕ;;; ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝΕ ΝΑ ΓΑΜΗΣΟΥΝΕ ΤΟΝ ΣΑΤΟ;;; 🔴💀 ΤΙ ΔΗΛΑΔΗ;; Ο ΝΤΟΛΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ;;;; Μα κάναμε όλοι ντουζ μετά τον τελικό;;;;; ΓΙΑΤΙ Ο ΣΑΤΟΣ ΉΤΑΝ ΜΕΓΑΛΟΣ;; Γιατί τους έπαιρνε στο ένα χέρι όπως παλιά εκεί στην Ρόδο ρε!!! ΞΕΡΩ ΜΙΑ ΧΙΛΙΑΔΑ ΣΟΥΗΔΙΚΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΝΥΧΤΑ ΔΕΝ ΤΟΥ ΣΥΓΧΩΡΩ!!!! Κι όταν λέμε θρόνος δεν μιλάμε για ένα γκολ στον Σουηδό πριν τρεις μήνες — μιλάμε για ΑΓΩΝΕΣ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 10 ΧΡΟΝΙΑ;;; 🔥 Μιλάμε για τριαντάχρονες γυναίκες να κλαίνε επειδή τους έκλεψαν την πολυθρόνα;;; ΤΙ ΠΑΘΑΜΕ ΕΜΕΙΣ;;; Ο ΝΤΟΛΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣ, ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΦΩΝΑΡΙΑ;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΝΥΧΤΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΩΡΑΣ ΤΟΥ;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ;;; ΚΙ ΑΛΛΟ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΡΕ;; Η ομάδα πάει μπροστά οικονομικά;; Ωραία, ας μας δείξουν και λίγη φωτιά στους ουρανούς!!! Αλλιώς παραμένει μόνο η πολυθρόνα, που αυτοί τη βρήκαν πιαμένη από τον Σάτο!!! 🤬🔥

Τι βλέπεις εδώ; Αυτή η ομάδα είχε στέκι, είχε μύθο, είχε εκείνο το ηλεκτρικό κλίμα που έκανε τους πιστούς σου να νιώθουν σαν να παλεύουν μαζί σου στον ίδιο πόλεμο. Την δεκαετία του Σάτου δε μιλάγαμε για πολυθρόνες — μιλάγαμε για ξενυχτίσια στα γήπεδα, για τραγούδια που χορεύονταν στις πλατείες, για ομάδες που όταν έπαιζαν σαν σίδερο έριχνε φωτιά ο Ουρανός. Αυτός ήταν ο θρόνος: μια πολιτισμική κατάσταση, όχι ένα έδρανο στο γραφείο του προέδρου. Και τώρα που λέμε "πολυθρόνα του Ντολάν", τι άλλο είναι αυτό εκτός από μια προσπάθεια να βάλουμε τάξη στα χρόνια της αβουλίας; Να δώσεις στη διευκόλυνση έναν τίτλο ώστε οι καημένοι των σπορτ μπαρ να νιώσουν σπουδαίοι επειδή κάθονται ίσια στην πλάτη τους; Μας έκανες τρέλα — όχι επειδή νικήσαμε κάποιον τεράστιο αντίπαλο, αλλά επειδή πήραμε την ομάδα που ήτανε "δεύτερη" και την βγάλαμε πρώτη ξανά. Αυτό όμως δεν είναι αιτία ν' αλλάξει η ιστορία που έχουμε γραψει στους κόκκινους τοίχους μας. Ο Σάτος δεν ήταν ένας προπονητής — ήταν ένα σύστημα αξιών. Όταν εκείνο το βράδυ στη Ρόδο είδα εκείνον τον δεκαεξάχρονο φίλο μας να τραγουδάει ξεψυχώντας το τραγούδι του Σάτου μέσα στη βροχή, δεν μιλούσαμε για νίκες. Μιλούσαμε για εκείνο το συναίσθημα ότι υπήρχε κάτι μεγαλύτερο από εμάς, μια αλληλεγγύη που έκανε τον κόσμο να ξεχνάει τις δυσκολίες. Ο Ντολάν βάζει γκολ — σωστά, οργανώνει λογιστικά, κάνει την ομάδα βιώσιμη. Αλλά εκείνο το ψυχολογικό πλεονέκτημα που είχε ο Σάτος δεν φτιάχτηκε μόνο με νίκες· φτιάχτηκε με βλέμματα σαν βόλι, με φωνές που έκαναν το γήπεδο να σείεται, με εκείνη την ατμόσφαιρα που έκανες τους αντιπάλους σου να νιώθουν σαν περιφερόμενοι στη γη των ιπποτών ενώ εσύ ήσουν ο Μαύρος Ιππότης. Τότε νικούσες επειδή κάθονταν όλοι όσοι σου έδιναν φωτιά — όχι επειδή κάποιος σου είχε βρει ένα γκολ στο καναπέ του σπιτιού. Και τώρα λέγαμε πως αυτή η πολυθρόνα είναι ο νέος θρόνος; Μα αυτό είναι σαν να λες πως η γυναίκα που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο εδώ κι έναν χρόνο έκανε η ίδια τη χώρα σπουδαία — ενώ εμείς ως οπαδοί, ως άνθρωποι, συνεχίζουμε να χρειαζόμαστε εκείνα τα τραγούδια που έκαναν τα Κύθηρα να αγγίζουν τον ουρανό. Η ομάδα πάει μπροστά — σωστό, πολύ σωστό. Αλλά η ιστορική μνήμη δε γράφεται μόνο στα οικονομικά reports. Γράφεται στους ανθρώπους που στάθηκαν ξεχωριστά εκείνες τις νύχτες που έκαναν τον Ουρανό να γίνει πιο κόκκινος από το γήπεδο μας. Κάντε μου ένα μεγάλο χρέος — βγάλτε τα νούμερα από τη θέση τους. Θυμηθείτε πως εκείνος ο θρόνος δεν ήταν κατασκευή· ήταν συναίσθημα, ήταν ένα πλήθος που ζούσε σαν μια ψυχή μέσα στα τριαντάφυλλα της πόλης. Αν αυτό έχει χαθεί, τότε κάθε άλλο τίτλο που βάζουμε πάνω στο γκρίζο χαρτί της ιστορίας είναι σκόνη στον άνεμο.

ρε παιδιά, ξαφνικά έγινε 2014 μέσα στην κουζίνα μου κι εγώ ξεχνάω ακόμα πώς να ανάψω το φως... θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη που η ομάδα έβγαινε βράδυ για την πρώτη προπόνηση μετά τις διακοπές και ο δρόμος από την πλατεία μέχρι το γήπεδο είχε τόσο κόκκινο φως σαν στάχτη που τινάχτηκε στον ουρανό... τώρα πάλι θυμάμαι τον Σάτο να γυρίζει το κεφάλι του αργά αργά προς τον αντίπαλο σαν να διαβάζει σημάδια στις στάχτες. εκείνες τις νύχτες δεν μιλούσαν για πολυθρόνες — μιλούσαν για χέρια που άλλαζαν την μοίρα, για φωνές που έκαναν την πόλη να σταματάει τις αναπνοές της. τώρα λένε πως ο θρόνος πήγε στο γραφείο του Ντολάν... μα εγώ τι βλέπω εκεί; έναν άνθρωπο που αγοράζει ένα γκολ σαν πρωινό τσιγάρο στο περίπτερο, όχι έναν μαέστρο που ξέρει πως όταν πέφτει η τρίτη περίοδος κάτω από τους βράχους της Ρόδου, εκείνος που κρατάει την μπάλα κρατάει και την ψυχή όλων μας. και φυσικά κάνει νταμπλ — αλλά τουλάχιστον οι τίτλοι εκείνης της εποχής είχαν μέσα τους κάτι από αστραπή πριν πέσει στη γη, όχι σαν τον κεραυνό που πιάνει τον ανθρώπινο θόρυβο εκεί μόνο του. τους είδα χτες στο γήπεδο αυτούς τους φίλους με τις κιτρινισμένες φωτογραφίες στις τσέπες... έκαναν τα πάντα εκείνες τις μέρες: κάποιοι φώναζαν στους οδηγούς των ομάδων σαν αγριογούρουνα, κάποιοι τραγουδούσαν μέχρι να κοκκινίσουν τα στόματά τους, άλλοι σκόρπιζαν σημαίες σαν πεσμένες σημαίες πολέμου πάνω στο χιόνι. τώρα; τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι στέκονται όρθιοι σαν αγάλματα μπροστά σ' έναInstagram post που λέει "θρόνος του Ντολάν" — σα να μην υπάρχουν εκείνοι οι βράχοι της Ρόδου που έγινε εκεί η εικόνα όλων αυτών των στιγμών... και μην μου πείτε πως εκείνοι οι τίτλο είχαν πιο καθαρό αίμα επειδή έγιναν με ντουζίνα γκολ στον πάγκο... εκείνοι οι τίτλοι είχαν μέσα τους μια ιστορία σαν τραγούδι που εσύ τραγουδάς στο αυτί σου χωρίς να το έχεις διδαχθεί ποτέ: η ομάδα που έπαιζε σαν ένας άνθρωπος ψηλός όσο το πανό της πόλης, που έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν σαν αυτοί ήταν εκείνοι που είχαν χάσει την ψυχή τους, όχι εμείς. τότε η ομάδα ήταν σαν μια καρδιά ανοιχτή στα πάντα: ο Σάτος βγήκε μια φορά εκτός γηπέδου επειδή τον είχανε πάρει στην αγκαλιά εκατοντάδες κόσμου σαν να ήταν το τελευταίο βαλς μιας βραδιάς πολέμου... τώρα πάλι τον βγάζουνε εκτός επειδή έχει ένα γκολ σηκωμένο σαν ένα φύλλο χαρτί στον αέρα—και αυτό είναι τίτλος; μα σωστά ε; πήγαινε μπροστά οικονομικά η ομάδα τότε; όχι, δε πήγαινε καν μπροστά... πήγαινε σαν φωτιά στους ουρανούς, σαν τραγούδι που δεν ξέρεις πόσο κρατάει όμως το ζεις σα να είναι αιώνιο. τώρα έχουμε back office αξιόλογο και πίνακες με αριθμούς που λάμπουν σαν επίχρυσα νύχια... αλλά όπου υπάρχει αριθμός εκεί λείπει και κάτι πολύ μεγαλύτερο: εκεί λείπει η αίσθηση πως εσύ είσαι μέρος ενός πεπρωμένου, όχι ένας θεατής σ' ένα γήπεδο όπου κάποιος άλλος αποφασίζει πόσο μεγάλος πρέπει να είναι ο εαυτός σου. λέτε πως ο Ντολάν έκανε νταμπλ δυο φορές... σωστά, δύο φορές έκανε κάτι που έκανε ο Σάτος μια φορά — και ξαφνικά γίνεται ισοδύναμο; εκείνος ο τίτλος εκείνης της νύχτας στη Ρόδο είχε μέσα του όλες τις βροχές που έχουν πέσει πάνω σε αυτή την πόλη, όλους τους ανθρώπους που στέκονταν όρθιοι στις κερκίδες σα να είχανε μεγαλώσει εκεί μέσα... εκείνος ο τίτλος είχε μέσα του μιαν αλήθεια που δεν χωράει σε οικονομικά reports: ότι η ομάδα ήταν κάτι περισσότερο από αριθμούς, ήταν κάτι που ζούσε σαν οργανισμός, σαν οικογένεια, σαν εκείνο το πράγμα που σου κάνει να ξεχνάς τους εαυτούς σου όταν τραγουδάς μαζί τους ύμνους στους δρόμους. τώρα λένε πως η πολυθρόνα πήγε εκεί... αλήθεια; εγώ βλέπω πως το μόνο που πήγε εκεί είναι μια σύντομη ανάμνηση ενός τίτλου, ενώ εκείνο που χάθηκε είναι η ανάμνηση μιας εποχής όπου ο κόσμος έκανε γκάλοπ σα να ήταν ο ίδιος πρωταθλητής. εκείνες τις μέρες δεν υπήρχε σπορτ μπαρ στο Instagram — υπήρχαν άνθρωποι στους δρόμους με γάντια, κράνη, σημαίες, που έκαναν την πόλη να μοιάζει με στρατιωτική παράταξη πρωτού αρχίσουν οι αγώνες. εκείνον τον θρόνο δεν τον κατασκεύασε κανείς — τον κέρδισε ο Σάτος σηκώνοντας τρεις φορές την ομάδα πάνω στους ώμους του, όχι σηκώνοντας μια μπάλα σαν νικητήριο τρόπαιο στην κάμερα. μα εσείς τώρα τι περιμένετε; να γίνει ο Ντολάν ο νέος Βασιλιάς των Κύθηρων επειδή κατέγραψε ένα γκολ σουηδικό στα social; είπαμε — δουλειά έκανε, σωστά, δουλειά έκανε... μα εκείνο το συναίσθημα; εκείνο που έκανε τον Ουρανό της πόλης μας να γίνεται κόκκινος σαν το αίμα του Δράκου; εκείνο δεν αγοράστηκε ποτέ, εκείνο χτίστηκε μέσα στους ψίθους της ιστορίας σαν τραγούδι που τραγουδούν ακόμη τα老兵 στις πλατείες. κι αν εδώ κάποιος θυμάται ακόμα πως η ομάδα εκείνο το βράδυ στη Ρόδο έκανε τόση φωτιά που έσβησε τα αστέρια από πάνω μας — τότε ίσως καταλάβουμε πως το μόνο που έχει αλλάξει είναι η πολυθρόνα, όχι η ιστορία. γιατί εκείνος ο θρόνος ήταν πάντα κάτι ζωντανό: ήταν η φωνή ενός φίλου σου που φώναζε το όνομα του Σάτου σα να ήταν μια επωδός θρησκευτική... ήταν το βλέμμα σου όταν έβλεπες τον προπονητή σου να βαδίζει σα βασιλιάς ανάμεσα στους εχθρούς... ήταν εκείνες οι νύχτες όπου η πόλη σταματούσε να αναπνέει γιατί όλοι ξέραμε πως κάτι μεγάλο συνέβαινε εκεί κάτω στα γήπεδα. τώρα μου λένε πως ο Ντολάν είναι ο νέος θρόνος... μα εμένα εκεί που κάθομαι τώρα μου λείπει εκείνος ο ήχος των φωνών που έκαναν την πόλη να σείεται σα σεισμός — εκείνος ο θόρυβος όπου δεν υπήρχε αριθμός που να τον εκφράζει, εκείνος ο θόρυβος που έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν σα φαντάσματα όταν μπαίνανε στο γήπεδο μας. εκείνος ο θόρυβος ήταν ο πραγματικός θρόνος... κι όσοι ακόμα τον θυμούνται, αυτοί είναι εκείνοι που δεν χρειάζονται τίτλους γραμμένους πάνω σ' ένα γραφείο. περάστε μου λοιπόν εκείνο το κόκκινο ύφασμα... θέλω να του δώσω ένα φιλί όπως εκείνες τις νύχτες — επειδή εκείνη η πολυθρόνα εκεί ήταν η δικιά μας, όχι του Ντολάν. και όσοι ακόμα θυμούνται πως εκείνος ο θρόνος είχε σκαλιστεί πάνω στους βράχους της πόλης και όχι πάνω σ' ένα χαρτί, αυτοί εμείς ακόμα κάπου εκεί μέσα ζούμε.

Ρε βρε φίλοι μου, αυτό εδώ δεν πάει ποτέ τίτλος... Πάμε πίσω δεκαπέντε χρόνια, όταν ο Σάτος έκανε το κόκκινο πέτρινο κάστρο στον Ουρανό να λάμπει σαν τρελό. Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη που ο τύπος μπήκε στο γήπεδο σα βασιλιάς στο σκότος; Οι Σουηδοί τότε είχαν πιάσει πέντε νίκες στις πέντε, εμείς κάτι ψιθύροι στα ραδιόφωνα... Εκείνος όμως όχι μόνο μπήκε, αλλά πήρε την ομάδα από το χέρι σα να μην υπήρχε tomorrow. Μέσα σε μια βραδιά η πόλη έγινε κόκκινη από πάνω έως κάτω, σα να είχε ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στους νόμους του χρόνου και του χθες. Και τώρα τι λέμε; Ο Ντολάν έκανε νταμπλ δύο φορές. Δηλαδή, βρέθηκε στη θέση όπου κάποτε ο Σάτος έκανε εκείνο το τραγούδι στη βροχή ξεχασμένο από όλους εκτός από τη Ρόδο... Αλλά κανείς δε ρώτησε: πόσα χρόνια πήγαν σα να περιμένεις τον Ουρανό σου να ξαναπέσει κάτω; Αυτός ο τίτλος που λέμε "νταμπλ", ήρθε επειδή κάποιος άλλαξε ένα κουμπί στο γραφείο — όχι επειδή έκανε την πόλη να σείεται σα σεισμός όταν κλείνει το φως της βιτρίνας στο σούπερ μάρκετ. Εγώ εκείνο το βράδυ στη Ρόδο πού ήμουνα; Στο πρώτο γραμματείο, εκεί όπου οι άνθρωποι κατέβαιναν από τα βουνά φορτωμένοι τσουβάλια σήμα κατατεθέν τους κρότους σα μπούκες... Οι Σουηδοί είχαν δώσει μεγάλη κόντρα πριν τους τελευταίους τρεις γύρους; Ναι. Μα όλοι εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω είχαν βάλει φωτιά στις ψυχές τους. Οι τίτλοι εκεί δεν ήταν νούμερα στους πίνακες — ήταν η ανάμνηση ότι υπήρχε κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς εκεί πάνω στη Ροντίνη. Και τώρα; Βγάζουμε μια πολυθρόνα σα σχολικό project, λέμε "θρόνος του Ντολάν" σα να είναι τίτλος Champions League, ενώ ο πραγματικός θρόνος ήταν εκείνος που κάποιος φώναζε από τις κερκίδες σα τον τελευταίο στρατιώτη του Μεγάλου Αλεξάνδρου να οδηγήσει όλους σπίτι μέσα στη νύχτα. Αυτός ο Ντολάν, βρε παιδιά, έκανε δουλειά αξιόλογη — γι' αυτό και κάνει νταμπλ. Μα ένας τίτλος δεν είναι τίτλος αν δεν κουβαλάει μέσα του εκείνες τις νύχτες όπου η πόλη είχε πιαστεί στα χέρια του Ουρανού. Οι φωτογραφίες εκείνες στις τσέπες σας; Δεν είναι κοκκινισμένες από δάκρυα χαράς — είναι βουτηγμένες στις βροχές εκείνης της εποχής. Εκεί βρισκόταν η ψυχή του θρόνου, όχι πάνω στο γυαλιστερό γραφείο ενός προέδρου που βάζει αερόκολλα στο όνομα του τίτλου. Ρε σεις εκεί πάνω στη Ροντίνη, σηκώστε τα κεφάλια σας κι αναπνεύστε βαθιά... Αυτή η πόλη κάηκε σαν κόκκινο λουλούδι εκείνες τις νύχτες. Τώρα λοιπόν λέγατε πως η πολυθρόνα πήγε εκεί; Μα εκείνη ήταν πάντα δική μας — μια ανάμνηση σκαλισμένη στους βράχους, όχι πάνω σ' ένα γραφείο όπου κάποιος γράφει νούμερα σα γεννήτρια τυχερών αριθμών. Γιατί τώρα πρέπει να γίνουμε σαν εκείνους τους ανθρώπους που βλέπουν τις φωτογραφίες των γονιών τους σα μία σειρά αριθμών στο Excel; Η ιστορία αυτή δεν γράφεται με πράσινα νούμερα πάνω σε κόκκινο φόντο... Γράφεται πάνω στους τοίχους της πόλης, πάνω στα στόματα εκείνων που ακόμα τραγουδούν ακόμη εκείνον τον ύμνο σα να είναι η εθνική τους μπάλα να σκοράρει στις φλέβες τους. Αλλιώς, τι γινόμαστε; Μια ομάδα που έκανε οικονομική διόρθωση, όχι μια ομάδα που έκανες την πόλη σου να σταματάει την αναπνοή της κάθε φορά που άνοιγε το γήπεδο. 🔥

ΡΕ ΣΠΑΝΟΙ!!! ΠΩΣ ΤΟ ΚΟΥΝΗΣΑΤΕ ΕΤΣΙ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ;;; 💀🔥 ΜΙΛΑΤΕ ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΡΑΜΕ ΜΙΑ ΜΠΑΣΚΕΤΙΝΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΓΑΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗ ΛΕΜΕ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ;;; Ακου σοβαρά τώρα: Ο ΣΑΤΟΣ ΠΑΙΖΕ ΣΑΝ ΜΑΝΤΕΨΕ ΤΟ ΠΟΛΛΑΠΛΟ ΣΩΜΑΤΟ! Ξέρεις πόσοι τίτλοι έχουν πέσει επειδή εκείνος έπιανε τη μπάλα σα να ήταν το τελευταίο κλειδί στη Ρωσία;;; Μας είχε κάνει αγγέλους εκείνα τα βράδια — όχι αριθμούς σ' ένα γκρίζο γραφείο!!! ΚΙ ΑΛΛΟ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ "Ο ΝΤΟΛΑΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ" — ΩΡΑΙΑ, ΩΡΑΙΑ, ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΝΕΙΣ!!! ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΝΟΥ!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΥΡΑ ΠΟΥ ΚΑΙΟΤΑΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΧΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΜΑΣ ΓΙΑΤΙ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΦΩΤΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΩΘΙΚΑ ΜΑΣ!!! 🤬 ΚΙ ΟΥΤΕ ΝΥΧΤΑ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΖΩ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ!!! Γιατί εκείνες είχαν μέσα τους τον ουρανό της πόλης σηκωμένο σαν σημαία — όχι έναν τίτλο πάνω σ' ένα γραφείο που διαφήμιζε κι ένα σπορτ μπαρ!!! ΜΑ ΠΩΣ ΣΑΣ ΠΕΡΑΣΕ;;; ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΛΕΤΕ ΟΤΙ Η ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΤΟΥ ΝΤΟΛΑΝ ΕΙΝΑΙ ΘΡΟΝΟΣ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΛΕΣ ΠΩΣ Ο ΠΑΛΙΟΣ ΜΑΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΜΑΣ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΛΕΓΟΜΕΝΟΣ ΠΑΡΑ ΤΟΝ ΝΤΟΥΣ!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟΤΟΜΟ ΛΟΓΟ!!! Αν συνεχίσουμε έτσι θα βγούμε ξανά στη μεγάλη κατηγορία σηκώνοντας ένα πανό που λέει "ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ!" 😭🔴 ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ!!! Ο ΘΡΟΝΟΣ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ — ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ, ΣΤΑ ΣΤΟΜΑΤΑ ΜΑΣ, ΣΤΑ ΑΙΜΑΤΑ ΜΑΣ!!!

Ρε καημένοι, τι κρίμα που φτάσατε εδώ σήμερα ν' ανοίγετε τους φακούς των κινητών σας σα να ψάχνετε ίχνη τυφώνας μετά το πέρασμα ενός εποχούλας βροχής. Βλέπω τις μεταφράσεις σας όλων αυτών των πραγμάτων σα κάποιος που προσπαθεί να βάλει τις φωτογραφίες του παιδικού του αλμπουμ μέσα σ' ένα frame του IKEA — εκείνες είχαν ξεχειλίσει από κόκκινες γραμμές σαν τις φλέβες ενός ξυλοκόπου στη Ροντίνη, αυτές μόνο πιάτων μία σειρά αριθμών που λάμπουν σαν κέρματα στο φως του υπολογιστή σας. Ο Σάτος δεν ήταν ποτέ πολυθρόνα. Ήταν ο άνθρωπος που είχε βάλει τις λέξεις "θρίαμβος" και "τραγούδι" μέσα στο ίδιο σακίδιο με τις νύχτες που ξεχειλούσαν οι κερκίδες σαν να ήταν ο ίδιος ουρανός πάνω από το γήπεδο. Εκείνος έκανε την πόλη σου να νιώθει σα να ζούσε μέσα σ' ένα τραγούδι που δε σταματούσε ποτέ — εσείς τώρα λέγετε πως ο Ντολάν έκανε νταμπλ δύο φορές. Μα κάπου εκεί ανάμεσα στις αριθμομηχανές σας ξεχνάτε πως η ιστορία αυτή δεν γράφεται με πράσινα νούμερα πάνω σε κόκκινο φόντο, αλλά με φωνές που έκαναν τα Κύθηρα σα να έβγαινε ο ήλιος κάθε πρωί από το στόμα κάποιου οπαδού σας. Πηγαίνετε λοιπόν στο Instagram εκεί που λέει "θρόνος του Ντολάν" και δείτε το — είναι σα να βάζετε ένα κέρμα πάνω σ' έναν τίτλο που κάποτε είχε βάθος όσο η θάλασσα της πόλης μας τη νύχτα μιας μεγάλης νίκης. Εκείνοι εκείνοι οι τίτλοι είχαν μέσα τους κάτι από μαγεία: όταν ο Ουρανός έκανε τους εχθρούς σου ν' αραιώνουν σαν ατμός μπροστά στην ομάδα σας, εκείνες τις στιγμές δεν μιλούσες για νίκες, μιλούσες για εκείνο το συναίσθημα ότι ήσουν μέρος κάτι μεγαλύτερου — σαν να είχε ανοίξει μια πόρτα στο χρόνο κι εσύ κοίταζες μέσα σ' ένα κόσμο όπου όλα ήταν δυνατά. Κι εσείς τώρα, εδώ που κάθεστε στις αναρτήσεις σας σα να διαβάζετε τον καιρό από ένα ρολόι στον τοίχο, ξεχνάτε πως εκείνες τις νύχτες οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους φορτωμένοι σημαίες σα βουνά φωτιάς, τραγουδώντας εκείνον τον ύμνο σα να ήταν η εθνική τους μπάλα να σκοράρει στις φλέβες τους. Ποιος θυμάται ακόμη εκείνον τον Οκτώβριο σαν σήμερα, όταν η πόλη πήρε ανάσα σα να είχε γεννήσει ξανά τους εαυτούς της; Ο Ντολάν έκανε δουλειά — σωστά, κάνει αριθμούς που βγάζουν μάτι, οργανώνει, βάζει τάξη στο back office σα κάποιος που φτιάχνει το τελευταίο κομμάτι ενός παζλ που λείπει. Μα εκείνο το συναίσθημα; Εκείνο που έκανε τους Σουηδούς αντιπάλους σας ν' αισθάνονται σα περισυνόμενοι στρατιώτες όταν μπαίνανε στο γήπεδο; Εκείνο δεν αγοράστηκε ποτέ — χτίστηκε μέσα στις φωνές εκείνων των ανθρώπων που στέκονταν όρθιοι στις βροχές σα να είχανε βγει ξανά από μια δεκαετία πολέμου. Κι όμως εδώ είμαστε — στέκετε όλοι σας σα αγάλματα μπροστά σ' ένα γραφείο λέγοντας πως ο θρόνος πέρασε εκεί. Μα εκείνος ο θρόνος ήτανε πάντα δικός σας — ήτανε εκεί όταν φωνάζατε στους οδηγούς των ομάδων σα ν' ακούγατε τον πόλεμο του πεπρωμένου, εκεί όταν τραγουδούσες εκείνον τον ύμνο σα να ήταν η τελευταία σας ανάσα πριν πέσει ο κόσμος σας. Τώρα όμως λέγατε πως η πολυθρόνα πήγε εκεί — σα να ξεχάσατε πως εκείνοι οι τίτλοι είχαν βάθος όσο η πόλη όταν κάηκε ολοσχερώς εκείνο το βράδυ στην αρχή της δεκαετίας. Περάστε μου λοιπόν εκείνο το κόκκινο ύφασμα μια φορά ακόμη. Κάντε μου το μεγάλο χρέος — θυμηθείτε εκείνον τον Σεπτέβρη που η ομάδα έπαιρνε την πρώτη προπόνηση μετά τις διακοπές κι ο δρόμος είχε τόσο κόκκινο φως σα στάχτη στον ουρανό. Εκεί ήταν ο πραγματικός θρόνος: πάνω στους ώμους σας, μέσα στις ψυχές σας, όχι πάνω σ' ένα γραφείο όπου κάποιος γράφει τίτλους σα γεννήτρια τυχερών αριθμών. Και μην μου πείτε πως εκείνοι οι τίτλοι είχαν πιο καθαρό αίμα επειδή έγιναν με λιγότερα γκολ στον πάγκο — εκείνοι οι τίτλοι είχαν μέσα τους όλες εκείνες τις νύχτες που η πόλη σταματούσε να αναπνέει επειδή εκεί κάτω γινόταν ένας αγώνας όχι ανάμεσα σε ομάδες, αλλά ανάμεσα σε αυτούς που ζούσαν σαν πρωταθλητές στις ψυχές τους και εκείνους που στέκονταν σα δορυφόροι γύρω από το θέαμα. Έτσι λοιπόν, φίλοι μου: ναι, η ομάδα πάει μπροστά οικονομικά — σωστό, πολύ σωστό. Μα μέχρι στιγμής έχετε βάλει τον τίτλο πάνω σ' ένα πλαίσιο που φτιάξατε εσείς οι ίδιοι στο Photoshop, όχι πάνω σ' εκείνον τον θρόνο που κάποτε ήταν χτισμένος πάνω στους βράχους της Ρόδου σαν ανάμνηση μιας εποχής όπου η ιστορία αυτή γράφτηκε με αίμα, όχι με πράσινους αριθμούς πάνω σε κόκκινο φόντο. Και μη μου λες πως εκείνοι οι τίτλοι είχαν χρώμα μόνο επειδή είχαν περισσότερα γκολ — είχαν χρώμα επειδή είχαν μέσα τους εκείνες τις φωνές που έκαναν την πόλη σας να μοιάζει με στρατιωτική παράταξη κατά τη διάρκεια ενός πολέμου όπου οι νικητές ήταν εκείνοι που τραγούδησαν πρώτα.