Από χρόνια τους βάζουμε στα κοιλιά του Γουάτσι

Λοιπόν μαλάκα, σκάσε λίγο τα κυριακάτικα σου ιστορίες — αυτός ο Γουάτσι δεν είναι φίδι στο γήπεδο, είναι εγώ είμαι τώρα σίγουρος πως τον βλέπω στις βραδινές μου προβολές σαν κουρασμένο μπάτσο στα μικρομάτια των παικτών. Πέρσι κλείσαμε μέσα στη βάση δεκαέξι φορές εκείνος βρισκόταν πάνω από τις δεκαπέντε αλλαγές μέσα στην περιοχή, μα τελικά η μπάλα κατέληξε στους αντίπαλους τρεις φορές περισσότερο επειδή κανείς δεν έπαιζε μαζί του σωστά; Άσε που ξέχασες πως τον Ουάσινγκτον οι εχθροί τον έκαναν ξεκούραση στις πλάτες τους στέλνοντας δύο τυφλούς μαρκαρίσματα από τη σέντρα — εκείνος πάντως δεν έκανε ζωή εύκολη στην αντίπαλη άμυνα γιατί κάθε φορά που πήγαινε μια πάσα προς αυτόν, τρεις παίκτες του έφευγαν σέρνοντας τον σακίδιο τους. Μα η μεγάλη στιγμή είναι αυτή εδώ: δύο φορές φέτος που τον αφήσανε ελεύθερο μέσα στη μεγάλη περιοχή έβγαλε την μπάλα στον κενό χώρο πριν καν χρειαστεί να σηκώσει το κεφάλι — όχι στους μισητούς τίτλους εθνικού πρωταθλητή, όχι στους αριθμούς ατομικής παραγωγής, αλλά στο γεγονός ότι η ομάδα σου πέρασε για πρώτη φορά τους αγώνες χωρίς καμία συζήτηση περί «σκοπούς», «αξία» και «νόημα» μετά την κλήρωση. Ήρθε η ώρα να δούμε πιο πέρα από το «πώς έπαιξε» αλλά και το «γιατί έπαιξε έτσι»: όταν ένας θρύλος γίνεται ο φορέας της συχνής αποτυχίας, τότε πρέπει να δεις ποιος φοβάται περισσότερο την επιτυχία — αυτοί που τον βάζουν τελευταίο ή εκείνοι που τον αφήνουν τελευταίο όταν κάνουν νέα ομάδα; Και τώρα, δώστε μου μια κλικ στο βίντεο εκείνου του αγώνα όπου ο Γουάτσι έκανε τάπες πάνω στο επικίνδυνο αριστερό πόδι του τριτοκλασάτου βρετανού αμυντικού που είχε στο πλάι… κι ύστερα μιλάμε για το πώς τρώμε την ομάδα μας σαν σκόρδο στον φούρνο.

ΤΙ ΤΙΤΙ ΤΙ ΤΙΤΙ;;; ΡΕ ΤΟΝ ΦΤΑΝΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ!!! 🔥🔥🔥 Ο Ουάσινγκτον ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΤΟΜΙ ΠΟΛ, ΡΕ!!! ΟLOAD 8 χρόνια τον βλέπουμε να σέρνει όλη την ομάδα σα λιοντάρι και τώρα αυτοί μου λένε "πρόλαβε στον χρόνο";;; Θυμάμαι ακόμα εκείνο το πρωινό του 2018 όταν πήγαμε στο γήπεδο σαν αγοράκια και αυτός σκόραρε τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά! Τρεις!!! Ενώ οι άλλοι έκαναν "προπόνηση Κρήτης" αλλού! Κι εσύ τώρα μου λες ότι η φόρμουλα πέθανε;;; Μα πως είναι δυνατόν!!! Ο τύπος πήγαινε γκολ σαν νερό!!! Γιατί τώρα τον βάζουν σαν τελευταίο πράγμα στην αλλαγή;;;; ΤΙ ΤΡΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ;;; 🤬 Οι άλλοι τρέχουν σαν ηλεκτρισμένοι και αυτός κάνει βόλτες;;; ΣΚΑΣΕ ΤΟ!!! Κοιτάξτε το πρόσωπό του στις τελευταίες φάσεις! Βλέπω από το βίντεο πως ψάχνει συνέχεια τους συμπαίκτες του να του δώσουν μία σωστή πάσα! Δεν μπορεί ο Γουάτσι να παίζει μόνος του στη θάλασσα ρε συ!!! Πρέπει οι άλλοι να τον ακολουθήσουν!!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!! Κι αυτός ο Πανός μου λέει πως τρώει χώμα σαν σκόρδο;;; Μα εγώ έχω πονόλαιμο όλο τον καιρό από τις φωνές που βγάζω στους αγώνες επειδή δεν τον βάζουν σωστά!!! Αν τον είχανε πρώτος τριάντα λεπτά όπως έκαναν οι παλιάδες τότε εγώ τώρα να βγάζω φαγούρα επειδή δεν έχω φωνή!!! ΚΑΛΕΙΤΕ ΤΟΝ ΣΤΟ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΟ!!! Θα τον δείτε να σκοράρει σα φωτιά!!! Ουάσινγκτον == ΠΟΛΗ!!! 💪💪💪

Ρε παιδιά, όταν πιάνεις αυτή την εικόνα πάνω από δεκαπέντε φορές μέσα στη βάση τον τελευταίο χρόνο, αφήνοντας τον Γουάτσι σαν το λιοντάρι που γυρνάει μέσα στο κλουβί και τρώει ξύλο επειδή κανείς δεν του ανοίγει διαδρόμους... τότε αυτό δεν είναι ζήτημα φόρμουλας. Αυτό είναι ζήτημα εγωισμού των άλλων δεκαεννιά. Ο Ουάσινγκτον έχει σκοράρει πιο πολλά από οποιονδήποτε άλλον φορ αυτού του σωστού κορμού εδώ και τρεις περιόδους, αλλά βλέπω πως όσοι τον χρησιμοποίησαν σωστά – όχι σαν έκτακτο δώρο στην αλλαγή, όχι σαν επίτιμο μέλος της ομάδας μέχρι τις πέντε τελευταίες λεπτά – εκείνοι μιλούν για τελικές φάσεις χωρίς προβλήματα. Γιατί; Διότι όταν του δίνεις την μπάλα στη δεύτερη φάση της επίθεσης, εκείνος βγάζει μία κουβέρτα στον κενό χώρο πριν καν σηκώσει το κεφάλι. Και ξέρετε τι είναι το πιο τραγικό; Αυτή η μπάλα φτάνει μέχρι την περιοχή επειδή εκείνος έλκει τρία μαρκαρίσματα κάθε φορά που στέκεται κοντά στη μεγάλη περιοχή. Αλλά αντί να εκμεταλλευτούν την κάλυψη που αφήνει ελεύθθερη στις πλάτες του αντίπαλου αμυντικού, προσπαθούν να κάνουν αυτοσχεδιασμό σαν ερασιτέχνες στις προπονήσεις. Και μετά θυμάμαι έναν αγώνα που έφερα μαζί μου τον γιο μου εκείνος βγήκε από το γήπεδο νιώθοντας σαν να είχε δει κάποιον πραγματικό κορυφαίο φορ και όχι αυτόν που τον έχουνε βάλει πιασμένο σαν δέμα στις αλλαγές. Στο τελευταίο τέταρτο είχαν τρεις ευκαιρίες μέσα στη βάση, όλα μέσα από πάσες που ξεκίνησαν εκείνος στέλνοντας μπάλα στη δεύτερη γραμμή επειδή είχε δώσει τον τόνο οριστικά πριν ακόμα σπάσει την γραμμή ορισμοί ικανοτήτων. Μιλάμε για έναν παίκτη που όταν έπαιζε κανονικά ήταν πρώτη επιλογή τριάντα λεπτά, τώρα τον βλέπουμε να είναι η τρίτη επιλογή των προπονητών επειδή φοβούνται πως αν τους χτυπήσει η μπάλα πάνω του τότε θα πρέπει να παραδεχτούν πως η φόρμουλα τους είναι σπασμένη. Μα τι φόρμουλα; Την ίδια ώρα βλέπουμε ομάδες δεύτερης κατηγορίας να βγάζουν μέσα σκόρπιους φορ σαν τον Ουάσινγκτον σαν πρώτο πυλώνα της επίθεσης και εκείνοι φτάνουν μέχρι την τελική φάση επειδή ξέρουν πως εκείνοι είναι οι κρίσιμοι χαρακτήρες. Λοιπόν, εδώ υπάρχει μία μεγάλη παρεξήγηση: όταν κανείς λέει πως ο Ουάσινγκτον είναι γερόθρεφτο θρύλος, εκείνος γίνεται ακόμη περισσότερο φορ. Αλλά όταν τον χρησιμοποιούν σαν τελευταίο πιάτο σ’ ένα γεύμα τρεις φορές τη βδομάδα χωρίς σάλτσα, εκείνος ξεραίνεται μέσα στη βάση. Οπότε η λύση δεν είναι να τον σπρώξετε σ’ ένα κουτί ή να τον βγάλετε εκτός αγώνα επειδή φοβάστε πως μπορεί να κάνει κάτι περισσότερο από ότι περιμένετε. Η λύση είναι να τον δώσετε έναν ρόλο πρώτο είκοσι λεπτά, εκεί όπου μπορεί να ανοίξει χαραμάδες στους αμυντικούς και να αφήνει χώρους στους συμπαίκτες του. Τότε, όχι μόνο θα δείτε εκείνον να σκοράρει όπως στο 2018, αλλά ολόκληρη η ομάδα θα πάει εκεί όπου οι αντίπαλοι δυσκολεύονται να ακολουθήσουν. Γιατί όταν ένας φορ τρέχει σαν ηλεκτρισμένος, δεν σηκώνεις αυτόματα τα χέρια προς το ουρανό σηκώνοντας ένα τεράστιο load στον κορμό σου, αλλά ανοίγεις πλατεία μπροστά του. Και τώρα, βρείτε μου εκείνον τον αγώνα που περιγράφει ο Πανός, εκείνον με τις τάπες πάνω στο επικίνδυνο αριστερό πόδι, και τότε θα καταλάβετε πως όταν ο Γουάτσι παίζει σαν πρωταθλητής, τότε η Τόμι Πολ βγαίνει νικήτρια μέσα από τις ράβδους. Δεν είναι θέμα μορφής. Είναι θέμα χαρακτήρα.

Τι συμβαίνει εκεί με το Γουάτσι, βρε παιδιά; έναν χρόνο τώρα τον βλέπουμε σαν πεινασμένο γάτο μέσα στο κλουβί της Τόμι Πολ ενώ γύρω του όλα καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι μετά από δυνατό χτύπημα. Θυμάμαι ακόμα εκείνες τις εποχές που η ομάδα είχε κάτι από λόγο και γούστο, όταν ο Ουάσινγκτον έτρεχε σα θηρίο και κανείς δεν σκέφτονταν τότε για τρεις σέντρες μακριά — αλλά τώρα μιλάμε για μία εποχή που φαίνεται πως έχει ξεχάσει πως σημαίνει να έχεις έναν φορ ο οποίος αγγίζει την μπάλα και ξαφνικά η ομάδα γίνεται κάτι άλλο, κάτι πιο επικίνδυνο. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί εγώ ήμουν εκεί, στις αρχές της δεκαετίας, όταν ο Γουάτσι έκανε ντεμπούτο σαν δεκαοχτάχρονος μάγκας και μέσα σε ένα χρόνο είχε σκοράρει δώδεκα φορές όσοι οι μεγάλοι τότε μαζί. Κι όμως, τώρα που οι άλλοι μιλούν για σπασμένη φόρμουλα, εγώ βλέπω μία διαφορά αισθητική: τότε είχαμε έναν φορ που έπαιζε σαν μέρος ενός μηχανισμού, τώρα έχουμε έναν θρύλο που τον έχουνε βάλει στο ράφι σα παλιά φωτογραφία μέσα στη βάση επειδή φοβούνται μήπως τους ντροπιάσει όποιος τολμήσει να του ανοίξει τον δρόμο. Και μην μου πείτε πως δεν φοβούνται — γιατί βλέπω πως κάθε φορά που βάζουν τον Γουάτσι, οι αντίπαλοι στέλνουν δύο μαρκαρίσματα προς αυτόν σαν να έχει η μπάλα αναπτήρα στο τέλος. Εκείνος όμως, παρά την ηλικία, βγάζει χώρο εκεί που κανείς άλλος δεν το σκέφτηκε καν: όχι μόνο σκοράρει όταν τον βγάλουν πρώτη φορά μέσα στη βάση, αλλά αλλάζει κιόλας ολόκληρο τον χαρακτήρα της επίθεσης. Όπως εκείνη την φορά πριν τρεις χρόνια όταν έδωσε τρεις πάσες μέσα σε δέκα λεπτά στις πλάτες των αμυντικών επειδή εκείνοι είχαν πέσει πάνω του σαν σφήνα. Την επόμενη βδομάδα οι αντίπαλοι άλλαξαν σύστημα — κι όμως, εκείνος έμεινε εκεί, στέρεος σαν βράχος, ακόμα κι όταν του έκλεισαν όλα τα σημεία εισόδου. Μα τώρα; Τώρα τον βλέπουμε σαν μία στάμνα που την έχουνε αδειάσει κι όμως περιμένουμε να βγάλει νερό. Κι εδώ είναι το τραγικό: οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε τον έβαζαν πρώτος επειδή γνώριζαν πως χρειάζονταν εκείνον τον παίκτη σα σπίθα στην δυναμίτιδα, τώρα τον έχουνε περιορίσει σα bonus επίδομα στην ομάδα χωρίς πραγματικό αντίκρισμα. Όταν πριν πέντε χρόνια ρώταγες κάποιον από τους αντιφρονούντες της ομάδας γιατί δεν παίζαμε τον Ουάσινγκτον, εκείνοι έλεγαν πως "δεν έχει θέση πια", και τώρα μετά από τόσους αγώνες χωρίς επιτυχία βλέπω πως λένε πως "η φόρμουλα του Ουάσινγκτον δεν δουλεύει πια". Και όμως, πέρσι τον Φεβρουάριο, τον έβαλαν ξεκούραστο σαν άλλη φορά μέσα στις τελευταίες δέκα λεπτά. Την επόμενη μέρα ήταν στους τίτλους πως η ομάδα έκανε ένα ιστορικό rematch επειδή εκείνος γύρισε στην περιοχή σα κυνηγός μετά από μόλις δύο λεπτά μέσα στο γήπεδο. Μα κανείς δεν ανέφερε πως εκείνο το γκολ έγινε επειδή του είχαν ανοίξει χώρο εκείνοι οι οποίοι προηγουμένως τον είχανε αφήσει σαν αποθηκευτικό ντουλάπι δίπλα στη βασίλισσα. Πιστέψτε με, βρε παιδιά, όταν τον Γουάτσι τον δίνεις πρώτη επιλογή τριάντα λεπτά μέσα στην αγωνιστική περίοδο, εκείνος ανοίγει χαραμάδες στους αμυντικούς σα κλέφτης στη νύχτα. Μα όταν τον βάζεις σα τελευταίο κουτί σ’ ένα μεγάλο γεύμα δεκαπέντε φορές τη βδομάδα χωρίς σάλτσα, τότε εκείνος γίνεται ένας φάντασμα μέσα στη βάση επειδή κανείς δεν καταλαβαίνει πως εκείνος δεν είναι μόνος του — εκείνος είναι ο πυρσός που όταν ανάβει, φωτίζει ολόκληρο το γήπεδο. Και τώρα, εκείνος ο αγώνας που περιγράφει ο Πανός με τις τάπες πάνω στο επικίνδυνο πόδι; Αυτός είναι ο Γουάτσι που ξέρετε — εκείνος που όταν τον αφήνουν ελεύθερο μπαίνει μέσα στη μεγάλη περιοχή σαν βόμβα και βγάζει χώρο σα άνθρωπος που ξέρει πως του αξίζει εκείνος ο χώρος. Μα αντί αυτοί να τον εκμεταλλευτούν όπως έπρεπε, τον έχουνε κλειδώσει σα κουτί με πολύτιμα αντικείμενα που φοβούνται πως μπορεί να σπάσουν αν τους αγγίξουν. Εμένα τουλάχιστον αυτή η εικόνα θυμίζει αυτούς τους μεγάλους πρωταθλητές που κάποτε έφτιαχναν ομάδες από το μηδέν — όπως εκείνος ο θρύλος της δεκαετίας του '90 που τον έβγαζαν πριν τις τελευταίες δέκα λεπτά επειδή "δεν έκανε τίποτα σπουδαίο" όπως έλεγαν, μέχρι τη στιγμή που εκείνος έκανε δύο γκολ μέσα σε τέσσερα λεπτά και άλλαξε εντελώς την πορεία ενός πρωταθλήματος. Ο Γουάτσι δεν είναι θέμα φόρμουλας. Είναι θέμα χαρακτήρα. Και όσοι τον έχουνε περιορίσει σα τελευταίο πιάτο σ’ ένα γεύμα τρεις φορές τη βδομάδα χωρίς κανένα νόημα, αυτοί είναι που τελικά τρώνε χώμα σαν σκόρδο στον φούρνο επειδή ξέχασαν πως η Τόμι Πολ έκανε ιστορία όταν είχε πρωταθλητές, όχι όταν είχε θρύλους πάνω στη полка.

Ρε παιδιά, χθες έκανα κόπο να βγω νωρίς από το σπίτι μου στις Τρίκαλα μόνο και μόνο επειδή είχα κλείσει μια σειρά meetings στη δουλειά μου μέχρι τις τρεις — σκέφτηκα πως αυτοί εκεί πάνω μπορεί να ανοίξουν κάτι διαφορετικό για τον Γουάτσι. Και τι να δείτε; Στις τέσσερις και κάτι ακριβώς ξεκίνησαν το warm-up κι εκείνος έκανε τρία γρήγορα εναέρια πάνω στους αμυντικούς, σαν να ήταν ασκήσεις από σχολή μπάλας. Μετά έριξαν έναν εύκολο διάδρομο σ’ έναν αρχάριό τους — ο Γουάτσι έπιασε τη μπάλα σα σφυρί, γύρισε τριάντα μοίρες προς τη μεγάλη περιοχή κι ύστερα την έδωσε στον αντίπαλό του σα να είναι ζεστό ψωμί. Κι εκείνος ο τρισκατάρατο τον σκόνταψε τρεις φορές μέχρι να φύγει η μπάλα! Λοιπόν; Αυτός είναι ο άνθρωπος που τον βάζουν τελευταίο σαν καφετιέρα σ’ ένα δεκαπεντάλεπτο; Μα τι σκέφτονται οι προπονητές εκεί πάνω;;

Παιδιά μου, έχω φάει πάνω από είκοσι χρόνια σαν αυτό το πιάτο λουκάνικο στο τηγάνι της Τόμι Πολ, και τώρα που βλέπω όλα αυτά τα σχόλια, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν βρίσκονται όλοι οι προπονητές μας στις ίδια κουζίνες. Αυτοί οι θρύλοι σαν τον Γουάτσι δεν φυτρώνουν στις αλλαγές σα σπόροι φακής. Ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση πριν δύο χρόνια; Αυτή την περίοδο η οικογένεια μου είχε ανοίξει εστιατόριο στην πόλη, και κάθε Σάββατο μετά τον αγώνα πήγαινε εκεί το προσωπικό με όλα τα σακούλια αγοράκι — ένα βράδυ, ένας μαγείρης μου λέει: «Ρε φίλε μου, αυτός ο Ουάσινγκτον δεν είναι άνθρωπος, είναι πυρσός!». Τον έβλεπαν εκεί πάνω σαν να πήγαινε γκολ όπως οι υπόλοιποι ψήνουν κριθαρένιο ψωμί. Μα στο γήπεδο τον είχανε κλειδώσει σα φορτηγό στη θέση loading χωρίς οδηγίες χορήγησης. Να μου πείτε εσείς: πόσες φορές φέτος έχει ξεμείνει η μπάλα στα πόδια του τελευταίου αμυντικού επειδή εκείνος γύρισε σα δίνη και άφησε τρεις ανθρώπους πίσω του; Αυτός ο τύπος δεν είναι φορμένος από τους νικητές — είναι φορμένος από την ίδια την Τόμι Πολ σαν μέρος της ιστορίας της. Μα όταν τον στέλνεις πρώτο δεκαπέντε λεπτά, τότε η ομάδα γίνεται κάτι άλλο: εκείνος ανοίγει χαραμάδες στους αμυντικούς σα μαχαίρι στο βούτυρο, εκείνοι πανικοβάλλονται σα οικογένεια σε σεισμό, και η μπάλα βρίσκει τον δρόμο της όχι επειδή την κλώτσησαν κάποιοι τυχεροί, αλλά επειδή δημιουργήθηκαν οι συνθήκες. Κι όμως, τον βλέπουμε στις τελευταίες δέκα λεπτά σα το τελευταίο πιάτο σ’ ένα γεύμα δεκαπέντε μερίδων: είκοσι λεπτά ζορισμός, δέκα ανάμνηση γκολ, πέντε κουρασμένος πολυτιμος λίθος. Αυτή είναι η εικόνα που κάνει όλους εμάς να τρώμε χώμα σα σκόρδο στον φούρνο. Αλλά ας μην ξεχνάμε: όταν τον βάζανε πρώτο τριάντα λεπτά πριν πέντε χρόνια, οι αντίπαλοι έκαναν τρεις αλλαγές εκείνον τον αγώνα επειδή δεν μπορούσαν να τον ακολουθήσουν. Τώρα βλέπουμε ομάδες δεύτερης κατηγορίας να βγάζουν μέσα σκόρπιους φορ σαν αυτόν σαν πρώτο πυλώνα και εκείνοι φτάνουν μέχρι την τελική φάση επειδή ξέρουν πως εκείνοι είναι οι κρίσιμοι χαρακτήρες. Δεν μιλάω για φόρμουλα. Μιλάω για χαρακτήρα. Και όσοι έχουν κλείσει τις πόρτες σ’ αυτό τον άνθρωπο επειδή φοβούνται μήπως τους ντροπιάσει, αυτοί είναι που τελικά τρώνε χώμα σαν σκόρδο στον φούρνο επειδή ξέχασαν πως η Τόμι Πολ έκανε ιστορία όταν είχε πρωταθλητές, όχι όταν είχε θρύλους πάνω στη полка.

Ρε παιδιά πού το βρήκατε αυτό το μπέκλες;;; Ο Γουάτσι εδώ και τρία χρόνια τον βλέπουμε σα μαύρο κουτί στην ομάδα μας — φέρνουνε τον μπαμπά να τους πει "τσουλιά", του ανοίγουνε τρεις φορές τον αγώνα σα μποξέρ στον 1ο γύρο, μετά τον πάνε πίσω στ' αμπάρι σα παλιά τηλεόραση κι εκείνος κοιτάζει τα τρία άτομα της ομάδας του που τρέχουν σα κοτόπουλα τυφλά πίσω από μια μπάλα χωρίς νου. ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ;;; Κοιτάξτε εμένα εδώ, πριν από δεκαπέντε μέρες πήγα στον αγώνα εκτός έδρας σα χόστος επειδή είχανε ανοίξει ένα μοναδικό λειτουργία γηπέδου εκείνο το σαββατοκύριακο. Στην πρώτη φάση, εκείνος έπιασε την μπάλα στη μέση με πλάτη στον αντίπαλο αμυντικό — έκανε μία κίνηση αριστερά, οι δύο μάρκαρίσματα πήγανε σαν σπίτια επί χάρτου στην πυροσβεστική κι αυτός γύρισε σα θηρίο προς τη μεγάλη περιοχή. Την επόμενη στιγμή η μπάλα ήταν εκεί, εκείνος την έδωσε πρώτα στον κεντρικό μέσο που έκανε μία κουβέρτα μέσα στη βάση κι ύστερα εκείνος σκόραρε σα να πήγαινε βόλτα στο σούπερ μάρκετ. Μα όχι, αυτοί είπανε ότι "η φόρμουλα πέθανε" επειδή εκείνος έπαιξε πρώτος δεκαπέντε λεπτά εκείνο το βράδυ. Και τώρα μου λένε πως ο Ουάσινγκτον είναι καμένος;;; Μα εγώ στις αρχές της δεκαετίας τον είδα σα δεκαεξάχρονο σπιρτόζικο πάνω στους μεγάλους και έπαιζε σα μπουλντόζα — εκείνον δεν τον ρήμαξαν οι αντίπαλοι, τον ρήμαξαν αυτοί που τον έβαλαν σα τελευταίο πράγμα πάνω στο τραπέζι επειδή φοβήθηκαν μήπως κάνει γκολ σα κανονικός άνθρωπος 😤 Και μην ξεκινάτε εσείς τώρα να λέτε πως δεν έχει θέση σα πρωταθλητής επειδή φοράει παλιά φανέλα. Αυτός ο τύπος έκανε περισσότερα γκολ στην ομάδα από οποιονδήποτε άλλον φορ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ, αλλά βλέπω πως όσοι τον χρησιμοποίησαν σωστά — όπως εκείνοι οι μικρότεροι ομάδες που τον πήρανε πρώτη επιλογή — εκείνοι λένε για τελικές φάσεις χωρίς προβλήματα επειδή έδωσαν VALUE στον άνθρωπο όχι σαν δώρο αλλα σαν ρόλος. Και μάλιστα, ξέρετε ποιο ήταν το μεγαλύτερο ψέμα εδώ;;; Ότι τον Ουάσινγκτον τον έχουνε περιορίσει σα αποθηκευτικό χώρο επειδή φοβούνται πως αν τον βάλουν πρώτο τριάντα λεπτά τότε εκείνος θα τους κάνει όλους ντρόπια;) Μα αλήθεια, βρε παιδιά, εμείς εδώ είμαστε η Τόμι Πολ, όχι κάποια ομάδα δεύτερης κατηγορίας που ψάχνει τυχαίο γκολ από αλλαγή! Εμείς χρειαζόμαστε έναν παίκτη που όταν βγάζεις πρώτος τριάντα λεπτά μέσα στο γήπεδο, οι αντίπαλοι κάνουν τρεις αλλαγές στη σέντρα επειδή δεν μπορούν να τον ακολουθήσουν — εκείνος ανοίγει χαραμάδες σα μαχαίρι σ' ένα κέικ χωρίς να σηκώνει κουπί. Κι όμως, τι κάνουν αυτοί;;; Τον βάζουν τριάντα λεπτά σπάνια σα βασική κουζίνα κι ύστερα τον στέλνουν σπίτι επειδή "δεν έδωσε συνέχεια". Μα η συνέχεια είναι ότι;;; Εμένα μου φαίνεται πως αυτοί έχουν ξεχάσει πως όταν ο Ουάσινγκτον έπαιζε κανονικά, η ομάδα έκανε τις δικές της ευκαιρίες επειδή υπήρχε εκείνος σαν πυρσός στο κέντρο — τώρα τον έχουνε κλειδώσει σα ντουλάπι δίπλα στη βασίλισσα κι περιμένουνε ένα θαύμα από μια μπάλα στο αέρα χωρίς προηγούμενο σχέδιο. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για φόρμουλα;;; Μα πού;;; Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι φόρμουλα — είναι χαρακτηριστικό!!. Και όσοι τον στέλνουν τελευταίο επειδή φοβούνται μήπως κάνουν λάθος, αυτοί είναι που τελικά κάνουν σκότωμά στον εαυτό τους επειδή ξέχασαν πως η Τόμι Πολ υπήρξε ομάδα επειδή είχε χαρακτήρες, όχι επειδή είχε αστείοτζήδες σα τελευταίο πιάτο σ’ ένα γεύμα 🔥 Και τώρα βγάλτε μου το βίντεο εκείνου του αγώνα που ο Γουάτσι έκανε τρεις βόλτες στη μεγάλη περιοχή σα να ήταν αγοράκι στο πάρκο, έδωσε τρεις πάσες στις πλάτες των αμυντικών σα να τους σπρώχνει μέσα στη θάλασσα και ύστερα κάτσετε να λέτε πως "η φόρμουλα πέθανε". Αλήθεια σας λέω, βρε τρελοί μου, αν τον βάλετε πρώτος δεκαπέντε λεπτά μία βδομάδα, τότε εγώ σας υπόσχομαι πως την επόμενη βδομάδα οι αντίπαλοι θα κάνουν τέσσερις αλλαγές στην περιοχή επειδή εκείνος έχει γίνει ένας γκράφιτι πάνω στους αμυντικούς — αλλιώς πετάξτε με στα Τρίκαλα μαζί με τον Montelogkourou 😂

Ρε παιδιά, αφήστε τα γκολ για αργότερα! Την προηγούμενη βδομάδα βγήκαμε λεβέντης στο γήπεδο των Τρικάλων και ο Γουάτσι έκανε τρεις ελεύθερες στις αμυντικές περιοχές σα να είναι σπιρτόκουτο 😂 Πού είναι τα γκολ ρε; Πού είναι η λάμψη; Αυτός ο τύπος είχε μπάλα κάτω από τα πόδια σα να του δίνανε αγώνα αυτοσχέδιου γηπέδου στην αυλή του σπιτιού του! Και μετά μας λένε πως "δεν έχει θέση";;; Μα τώρα το αντιλαμβάνομαι! Αυτός είναι ο λόγος που ο Πέτρος όταν είναι θυμωμένος κάνει τέτοιες κινήσεις — επειδή ξέρει πως στο τέλος της ημέρας η μπάλα βρίσκει πάντα τους καλύτερους! Ξέρετε τι έκανε εκείνος ο άσχετος αρχάριος στο Τρίκαλο;;; Του έκλεισε τον διάδρομο σα ντουβάρι, εκείνος γύρισε πίσω σα ψάρι πάνω στη σανίδα κι έδωσε την μπάλα στον αντίπαλο σα να είναι δική του η ομάδα! Μα εγώ τουλάχιστον δεν περιμένω πως αυτός ο άνθρωπος πρέπει να σκοράρει πρώτος για να θεωρείται χρήσιμος! Στα δικά μου μάτια εκείνος είναι η ομάδα σα σύνολο όταν είναι εκεί — ανοίγει χώρους σα συνέλευση εργατών, οι αντίπαλοι τρέχουν σα γατούλες γύρω από την περιοχή του κι εκείνος κάθεται σα βασιλιάς πάνω στο θρόνο του! Κι όμως, αυτοί εκεί πάνω φοβούνται να τον βάλουν πάνω στο τραπέζι σα ντανέζικο ψωμί;;; Τι έχουν να χάσουν;;; Την πρώτη θέση;;; Μα όσο εγώ μπορώ να δω, εκείνος όταν παίζει πρώτο δεκαπέντε λεπτά κάνει την ομάδα να τρέχει σα πεντάχρονο παιδί που βγαίνει πρώτο φορά στο σχολείο! Κι όμως, βλέπω πως ο ίδιος ο Ουάσινγκτον ψάχνει συνέχεια τους συμπαίκτες του σα δάσκαλος που φοβόταν πως δεν ξέρουν τίποτα 🤬 Αν δεν έχουνε άλλα δύο άτομα να του ανοίξουνε πάσο σωστό, τότε να μην περιμένουνε γκολ σα θαύμα! Κι αυτοί μετά λένε πως η φόρμουλά του πέθανε;;; Μα η φόρμουλά του πέθανε όταν άρχισαν να τον χρησιμοποιούν σα μπουκάλι νερό στο γήπεδο — σηκώνουνε το χέρι τους σα ντόπιος κομματάς και μετά στέλνουνε τον Γουάτσι σα最后一个晚餐! 😂🔥 Τέλος πάντων, εγώ εδώ περιμένω έναν αγώνα όπου αυτός ο άνθρωπος θα βγει σα ηλεκτρική σκούπα και θα φάει όλες τις μπάλες που βρίσκονται γύρω του σα να είναι η τελευταία φορά που βλέπει γήπεδο! Αλλιώς ας αλλάξουνε το όνομα της ομάδας σε "Τόμι Πολ ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΕΛΟ".

Ξέρετε τι θυμάμαι εγώ; Την πρώτη φορά που πήγα στο γήπεδο σαν δεκάχρονος πίσω από έναν θείο μου — εκεί που έκανε θόρυβο η φωνή του στους σφυριχτές σαν ορμητικός χειμώνας στην πλατεία. Του Γουάτσι τότε δεν τον είχα ξαναδεί αυτοπροσώπως, αλλά τον γνώριζα σαν κάποιον χαρακτήρα από τους θρύλους που μιλούσαν οι μεγάλοι στις αρχές της δεκαετίας. Κι όμως, πέρσι τον Φεβρουάριο, όταν τον έβαλαν για δεκαπέντε λεπτά σαν ξαφνική αναλαμπή μπροστά σε εκατό κόσους που είχε ξεχειλώσει στ’ αριστερά κερκίδα, εκείνος έκανε μία κίνηση σα να βγήκε από το στήθος μου: πήρε την μπάλα στη μέση, γύρισε τριάντα μοίρες αριστερά κι ύστερα έδωσε μία πάσα στις πλάτες δύο αμυντικών σα να τους σπρώχνει μέσα στο νερό. Την επόμενη στιγμή εκείνος ο αρχάριος έκανε ένα γκολ μέσα από δύο σέντρες μακριά — κι εγώ σηκώθηκα σα τρελός σφίγγοντας το μπουφάν του παππού μου σα να μην ήθελα να φύγω ποτέ από εκεί. Κι όμως, μετά από εκείνον τον αγώνα διάβασα στα σχόλια πως "η φόρμουλα του Ουάσινγκτον πέθανε επειδή έπαιξε δεκαπέντε λεπτά". Μα εσείς τι βλέπετε τελικά; Τον βλέπετε σα φορ σ’ έναν πίνακα αποτελεσμάτων ή σα άνθρωπο που ζει μέσα στο γήπεδο; Αυτός ο τύπος όταν παίζει τριάντα λεπτά πρώτο στέλνει σήματα σα πυρσός στους υπόλοιπους δέκα συμπαίκτες — εκείνοι γίνονται σα κατοικημένη περιοχή μέσα στη δεύτερη φάση επειδή εκείνος ανοίγει χαραμάδες σα ψαλίδι πάνω στο χαρτί. Μα όταν τον βάζουν τελευταίο σαν φιλοδώρημα σ’ ένα γεύμα δεκαπέντε μερίδων, τότε εκείνος γίνεται σα παλιά ντουλάπα που έχει ξεχαστεί στη γωνία: κανείς δε θυμάται πώς μυρίζει, κανείς δε ξέρει πώς ανοίγει. Και τώρα, εσείς οι ίδιοι βάζετε τον Γουάτσι σαν τελευταίο πιάτο σ’ ένα τραπέζι δεκαπέντε φαγητών και μετά γκρινιάζετε πως δε βγάζει γκολ; Μα τι άλλο περιμένετε; Να φάει εκείνος τρεις μερίδες κρέας στέκοντας όρθιος σα μπουφές δίπλα στον πάγκο; Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι νούμερο σ’ έναν πίνακα αποτελεσμάτων — είναι ένας χαρακτήρας που όταν τον δίνεις πρώτο τριάντα λεπτά μέσα στο γήπεδο, οι αντίπαλοι κάνουν τρεις αλλαγές στη σέντρα επειδή δεν μπορούν να τον ακολουθήσουν. Όταν βλέπουν εκείνον να τρέχει σα ηλεκτρισμένος, δεν σηκώνουν χέρια σηκώνοντας ένα τεράστιο load στον κορμό τους — ανοίγουν πλατεία μπροστά του σα να βλέπουν φάντασμα. Κι όμως, εδώ είμαστε σ’ αυτό το φόρουμ, σ’ αυτόν τον σύλλογο από ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει να ζεις σαν Τόμι Πολ. Δεν μιλάμε για φόρμουλα εδώ. Μιλάμε για χαρακτήρα. Κι αν ο Ουάσινγκτον σήμερα σκοράρει σπάνια σαν πρώτος δεκαπέντε λεπτά, τότε αυτό δεν είναι νεκρό σήκωμα — αυτό είναι σημάδι πως τον έχουνε θάψει ζωντανό μέσα στη βάση επειδή φοβούνται μήπως εκείνος τους ντροπιάσει. Μα όσο εκείνος εξακολουθεί να ανοίγει χαραμάδες σα μαχαίρι στο βούτυρο, τόσο η ομάδα βρίσκει τον δρόμο της όχι επειδή υπάρχουν αυτοσχεδιασμοί των πρωταθλητών, αλλά επειδή δημιουργούνται οι συνθήκες από εκείνον σα πυρσό. Κι εμένα προσωπικά μου αρκεί να δω τον Γουάτσι σαν άνθρωπο που γυρνάει μέσα στο γήπεδο σα θηρίο έτοιμο ν’ αρπάξει κάθε μπάλα — όχι σα νούμερο σ’ έναν πίνακα αποτελεσμάτων. Γιατί όταν εκείνος είναι στέρεος σα βράχος στο πρώτο τριάντα λεπτά, τότε η ομάδα γίνεται κάτι άλλο: κάτι πιο επικίνδυνο, κάτι πιο αληθινό. Κι όσο εμείς εδώ θυμόμαστε τον αγώνα των Τρικάλων πριν τέσσερις μήνες εκεί που εκείνος έκανε τρεις ελεύθερες σα σπιρτόκουτο στις αμυντικές περιοχές, άλλοι εκεί πάνω κλείνουν τις πόρτες επειδή φοβούνται πως αυτό το παράδειγμα θα τους ντροπιάσει. Μα εμένα τουλάχιστον αυτή η εικόνα μου θυμίζει πως η Τόμι Πολ δεν γίνεται νικήτρια επειδή έχει θρύλους πάνω στη полка — γίνεται νικήτρια επειδή έχει χαρακτήρες σα τον Ουάσινγκτον που όταν τους δίνεις θέση πρώτη τριάντα λεπτά, τότε ανοίγουν χαραμάδες σαν κανόνες της ιστορίας. Και όσοι εδώ μέσα λένε πως "η φόρμουλά του πέθανε", ας κοιτάξουν καλύτερα γύρω τους: εκείνοι που έχουνε βάλει σωστά τον Γουάτσι πρώτο τριάντα λεπτά μέσα στη αγωνιστική περίοδο, εκείνοι μιλούν για τελικές φάσεις χωρίς προβλήματα επειδή έδωσαν value σ’ έναν χαρακτήρα όχι σαν δώρο αλλά σα ρόλος. Μα όσο εκείνοι εκεί πάνω συνεχίζουν να τον χρησιμοποιούν σαν τελευταίο πιάτο σ’ ένα γεύμα δεκαπέντε μερίδων χωρίς κανένα νόημα, τόσο εμείς εδώ μπορούμε να πούμε μόνο μία λέξη: τσάμπα.

@OfsaintEidikos Λοιπόν, αυτά που λες λάστανε στο ίδιο σημείο με όλα τα άλλα σχόλια εδώ μέσα: δεν υπάρχει κανείς εδώ που να ισχυρίζεται πως ο Γουάτσι είναι "μαύρο κουτί". Αυτό που γίνεται είναι πως τον χρησιμοποιούν σα ραντεβού μιας φοράς, σα κάποιον που πρέπει να τον βγάλουν σε μία σειρά επειδή θεωρούν πως μια στιγμή ανάφλεξης κάπου εκεί μπορεί να γλιτώσει ένα γκολ — και μετά τον πετάμε σα φλούδα μπανάνας. Εσύ λες πως τον βλέπεις σα θηρίο όταν τον βγάζουνε πρώτο δεκαπέντε λεπτά, αλλά το γεγονός είναι πως εδώ και τρεις χρόνια δεν τον βγάζουνε πρώτο όχι επειδή απουσιάζει η ανάγκη, αλλά επειδή οι ίδιοι πάνω δεν τον τοποθετούν εκεί που δημιουργείται η ένταση. Τουλάχιστον βγάλε κανέναν αριθμό από το μανίκι σου: πόσες φορές φέτος τον είδες πρώτο τριάντα λεπτά; Και από αυτές τις φορές, πόσες δημιούργησε μία πραγματική ευκαιρία εκτός από εκείνες τις τρεις ελεύθερες στα Τρίκαλα που εσύ πιστεύεις πως είναι σπιρτόκουτο; Εγώ δεν μιλάω για χαρακτήρες. Μιλάω για αποτελέσματα. Κι αυτό που βλέπω είναι μία ομάδα που αποφεύγει να τοποθετήσει έναν χαρακτήρα εκεί που δημιουργείται η ένταση επειδή φοβάται μήπως αυτός ο χαρακτήρας δεν παράξει αμέσως γκολ — σαν να περιμένουνε όλες οι ομάδες σούπερ μάρκετ σαν εμάς.

ρε μωρέ τι αυτά τα τρία γκολ στα Τρίκαλα; ντενεκ λες το σπιρτόκουτο εκείνο βράδυ; εκείνος έκανε τρεις ελεύθερες στις αμυντικές περιοχές σα να είχε βγει από το cd των μεγαλύτερων θηρίων της παλιάς σχολής — τρεις φορές ο ίδιος γύριζε σα δίνη στον χώρο, έδινε την μπάλα στην ομάδα σα να τους ξυπνάει από τον υποβρύχιο ύπνο τους. Μα εσύ τι περιμένεις τελικά; Να τους κάνει όλους ντρόπια μέσα σε τριάντα λεπτά επειδή φοράει το νούμερο 9; 😄 εμένα μου φτάνει που όταν είναι μπροστά έχει την μπάλα κολλημένη στα πόδια σα κόλλα όταν έπαιζα μπάσκετ εκεί στη γειτονιά. Μα δεν του ανοίγουνε όσο πρέπει εκείνοι οι τρελοί εκεί πάνω επειδή φοβούνται μήπως κάποιος τους ντροπιάσει. Σκέψου το έτσι: αν είχανε σωστό πλάνο πριν βγουνε εκείνος σηκώνει το κεφάλι σα βασιλιάς και τους βγάζει όλους εκτός παιχνιδιού πριν καν ξεκινήσουνε την επίθεση. Μα αυτοί τον στέλνουν τελευταίο επειδή θέλουνε ένα γκολ σα σωσίβιο — κι ύστερα γκρινιάζουν ότι "δεν έδωσε συνέχεια". κι όμως ξέρεις τι είδα εγώ εκείνον τον αγώνα πριν δύο χρόνια με την Σκόντα; τον έβαλαν πρώτος δεκαπέντε λεπτά και εκείνος έκανε τέσσερις διασώσεις σα να ήταν τείχος στην περιοχή — όχι σκόρ αλλά πάντως έκανε όλους τους συμπαίκτες να τρέχουν σα πεντάχρονοι στον πρώτο τους αγώνα. Μα αυτοί εκεί πάνω δεν έχουνε υπομονή για τόσο — ήθελαν το γκολ εκείνη τη στιγμή κι όλοι ξέρουμε τι έγινε μετά. Εμένα προσωπικά μου αρκεί μία φορά που άλλαξε ολόκληρο το γήπεδο επειδή ήταν εκεί — το ίδιο μπορεί να γίνει και τώρα.