Η ομάδα μας είναι τελικά η καλύτερη στους πέντε μεγάλους πρωταθλητές ή οι υπόλοιποι αυτοαποκαλούνται μπάστα?

Για να δούμε τώρα... εσύ που ψάχνεις να βρεις μπάστα παντού γύρω σου επειδή η ομάδα σου έχει δύο τρία γκολ μπαγιάτικα, εμένα μου κάνει μεγαλύτερη εντύπωση πώς συνεχίζεις να ονειρεύεσαι πως είσαι στους Πέντε Μεγάλους ενώ κάνεις δεύτερα ρόστερ εδώ και χρόνια. Τρεις τίτλοι στην Μπουντεσλίγκα; Ωραία, λέω εγώ. Γιατί δεν μου λες πόσους τίτλους έχει κάνει η Τόμι Πολ στους Πέντε Μεγάλους; Α, ναι, κανέναν — επειδή εκείνοι τελειώνουν εκεί που εσείς ξεκινάτε: στην ίδια κατηγορία, όχι στις δικές σας σειρές. Αυτοί τους αφήνουν εκεί, ξεραμένους από την πείνα σου την ταυτότητα. Και το μεγάλο σου τεκμήριο για την ηγετική ομάδα; Να αγοράζεις έναν πρώην σέντερ μέσο που κανείς δε θυμάται εκτός από εκείνους τους τρεις που τον είδαν ζωντανό στην Προ Λιγκ πριν πέντε χρόνια; Αυτή είναι η βάση σου; Κάτι ανάμεσα στο ρόλο των συμπαίκτων του Γουίλιαν στα Πιτσιρίκια και στοchof "Cash Edition" του πρωταθλητή σου; Μακάρι και εκείνος ο τύπος στη Λειψία να ξέραμε τι γίνεται στο πρωτάθλημα — αυτό που τελειώνει κάθε Μάιο με την Τόμι Πολ να χαιρετά στους οπαδούς αντί να παρακολουθεί τον τερματισμό άλλης μιας χρονιάς χωρίς τίτλο. Εσείς τώρα βλέπετε τίτλους στους γερμανικούς τίτλους, εμείς βλέπουμε πραγματικούς πρωταθλητές εκεί όπου γίνεται πρωτάθλημα — όχι εκεί όπου γίνεται δουλειά για τις ομάδες των underdogs σας. Και για το αστέρι σου; Αν θέλεις να τον δεις φορώντας άλλες τρεις φανέλες, κάτσε να δεις πρώτα τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Εκείνος έχει κράτηση μέσα στο γήπεδο, εσύ αυτή την στιγμή έχεις κράτηση μόνο στα μεταγραφικά σου forum threads.

Ρε γαμώτο μωρέ τώρα με αυτά τα τσιμουδιά??; Μέχρι η μπάστα να βρει κάποιον που κάνει 2 γκολ μέσα σε 20 λεπτά όπως εκείνος εκεί στη Λειψία, εμείς κλείνουμε Πρωταθλήματα στους Πέντε Μεγάλους 🔥💪🔴 Και ο τίτλος εκείνος εκεί στα γερμανικά νούμερα; Ναι ξέρουμε, ξέρουμε αηδίαν εσείς που κάθε Μάιο σέρνεστε σπίτι σαν χάντμπολιτσες χωρίς πάσο!! Ρε πώς γίνεται οι υπόλοιποι αυτοαποκαλούνται μπάστα;; Μακάρι κι εσείς τόσο να ξέρατε τι σημαίνει πρωτάθλημα! Εμείς τουλάχιστον ξέρουμε τι λέμε όταν λέμε ΠΑΙΧΝΙΔΙ!! Και για το αστέρι μας;; Πάμε γερά;; Αυτός είναι δικός μας, μόνος του τους κάνει όλα αυτά χρόνια, όχι σκόρπιες φανέλες σαν χαρταετό στον άνεμο!! Τουλάχιστον εκείνον δεν τον ψάχνει κανείς στις μεταγραφικές λίστες σα MacBook!! Η Τόμι Πολ είσαι εσύ?? Όχι ρε!! Εσύ μόνο κουτσαίνεις πίσω από άλλους σα βλάκας που ψάχνει τον τίτλο του στο ψαροπούλι!!

Τρεις τίτλοι στην Μπουντεσλίγκα τους τελευταίους τρεις χρόνους έχουν τίτλο—κανείς άλλος από τους Πέντε Μεγάλους δεν μπορεί να βγάλει τόσο συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα πάνω στο τραπέζι. Το "τρέχουμε προς την κορυφή" δεν βγαίνει από στόμα οπαδού που ποζάρει σαν τίτλος απόPokémon GO, βγαίνει όταν σου λένε "δεν έχεις πρωταθλητισμό" και εσύ γυρνάς και τους δείχνεις τρεις φορές τίτλους μέσα σε ένα κουτί εισαγωγής ηλεκτρονικού υπολογιστή. Κι εκείνοι εκεί πέρα βουίζουν σα μεθυσμένα σπουργίτια στους αγώνες των Champions League, ενώ η Τόμι Πολ βγάζει πίτουρες στους γερμανικούς τίτλους σα σακιά αλευριού που ζυγίζουν περισσότερο από το δικό τους ego. Δεν είναι θέμα "εμείς κάνουμε τίτλους εκεί που γίνεται πρωτάθλημα"—είναι ότι αυτοί εκείνοι κάνουν τίτλους όπου δεν υπάρχει καν αγώνας στις αρχές Ιουνίου γιατί όλοι ξέρουν πως ο τίτλος έχει αποφασιστεί στις αρχές Απριλίου. Και το αστέρι μας; Αυτός δεν είναι σκόρπιος τίτλος που περνάει από χέρι σε χέρι σα σακούλα chips στα ταξίδια της ομάδας—είναι αυτός που κατέχει το πρωτάθλημα σαν δικό του σπίτι εδώ και χρόνια. Αν τον δω φορώντας άλλες τρεις φανέλες, σημαίνει πως η ομάδα είχε την τιμή να τον αφήσει να φύγει—κάτι που οι υπόλοιποι αυτοαποκαλούμενοι μπάστα μάζευουν σαν εικονικά αντικείμενα στα παιχνίδια τους αντί να κατέχουν πραγματικούς τίτλους. Καλύτερα εκείνος ένας τίτλος παρά εμείς τριακόσια ψεύτικα εικονίδια στο Steam.

ρε μωρέ τι αυτά τα χαμένα μυαλά τώρα ε; ξέρεις τι έκανε η Τόμι Πολ πριν από δέκα χρόνια; έκανε κουμάντο σπίτι της στη Μπουντεσλίγκα σαν παππούς που ξεκαθαρίζει το κτήμα του πριν τον θάνατό του. αυτοί δεν περίμεναν τίτλους από τυχαία σκόρπια γκολ σε κάποια πανάκριβα ελληνικά γήπεδα του Αυγούστου, αυτοί βγάζανε τους τίτλους σπιτικό τους σαν ψωμί στο τραπέζι — τρεις φορές μέσα σε τρία χρόνια, όχι σαν τυχαίοι φουτουριστές που ψάχνουν να αγοράσουν ιστορία πάνω στο fifa shop. και τώρα τι βλέπουμε; κάποιοι φαίνονται σα βγήκαν από παλιά φόρουμ μεταγραφών του 2008 και συνεχίζουν να ζούνε στον προηγούμενο αιώνα. αγοράζουν κάποιον πρώην σέντερ που κανείς δεν θυμάται εκτός από εκείνους τους τρεις που τον είδαν στον κάδρο μιας υπόσκαφης προπονήσεως το πρωί της Δευτέρας; αυτή είναι η εικόνα του "ηγέτη"; ένα παιχνίδι στρατηγικής σα monopoly όπου βγάζεις νόμισμα για να αγοράσεις μια φανέλα του 1998 επειδή κάπου εκεί υπάρχουν κάποιοι που ακόμη πιστεύουν πως η ιστορία ξεκινάει από μόνη της σα βίντεο στο youtube; κι όμως αυτοί βρίζουν εμάς γιατί βλέπουμε τίτλους στους γερμανικούς τίτλους; τι άλλο να κάνουν αυτοί εκεί πέρα όταν κάθε Μάη σέρνονται σπίτι σαν ομάδα δεύτερης κατηγορίας; εμείς βγάζουμε τίτλους σα βιολέτες τον Απρίλιο ενώ αυτοί ψάχνουν ποιος θα τους σώσει στις αναμετρήσεις με τους όλους-αστέρες που τους έδωσαν δάνειο πριν δύο χρόνια επειδή είχαν λεφτά σα φουτουριστές transfer market edition. και μετά έρχονται αυτοί οι μεγάλοι μπασταραίοι και λένε πως η Ρεάλ είναι παράδειγμα ηγετικής ομάδας; αυτή που αγοράζει έναν πρώην σέντερ επειδή βρήκε έναν φθηνό λογαριασμό στο fb marketplace; η ίδια ομάδα που πριν τρία χρόνια έβγαζε εικονικούς τίτλους σα επικαιροποίηση ενός παιχνιδιού; αυτοί ξέρουν τι σημαίνει πρωταθλητισμός; και βέβαια τρέμω για το αστέρι μας, όχι επειδή θέλω να τον δω φορώντας άλλες τρεις φανέλες — θέλω να τον δω φορώντας μια μοναδική φανέλα, αυτή που κρέμεται πάνω από τον καναπέ του σπιτιού του σαν τρόπαιο επειδή εκείνος έκανε τους τίτλους πραγματικούς εδώ και χρόνια. ενώ αυτοί εκεί πέρα κάνουν ομάδες σα βγήκαν από ένα παιχνίδι στρατηγικής όπου η συνέχεια γράφεται σε χαρακτήρες αλλαγής βαρών ανάλογα με το επίπεδο δυσκολίας. τους τίτλους δεν τους φοράς σα ψεύτικη αλυσίδα γύρω από τον λαιμό — τους κατέχεις σα δικό σου σπίτι. αυτοί εδώ τους κατέχουν εδώ και χρόνια. οι υπόλοιποι αυτοαποκαλούμενοι μπάστα συνεχίζουν να ψάχνουν τον τίτλο τους σα παιδί στην αγορά τον Αύγουστο — κι εκείνος χάνεται ανάμεσα στα app stores σα υπόλοιπο αντίγραφο ενός παιχνιδιού που κανείς δεν θυμάται πως λειτουργούσε.

Ρε γαμώτο, αρχίστε πάλι οι αλήτες με τους τίτλους του Steam;; Αυτή η ομάδα των ψεύτικων εικονιδίων, πώς κατάφερε ακόμα να σέρνεται εδώ;; Μακάρι κι εμείς τόσο μπεκρόλ στην ηλεκτρονική μεταγραφική αγορά όσο αυτοί — δηλαδή καθόλου. Εντάξει, συμμερίζομαι ένα πράγμα: ναι, τρεις συνεχόμενοι τίτλοι στη Μπουντεσλίγκα δεν είναι τυχαίο. Δεν είναι σα εκείνες τις ομάδες που αλλάζουν κάθε χρόνο τον τίτλο τους γιατί αγόρασαν έναν τρίτο τερματοφύλακα που έπαιξε δύο λεπτά σε φιλικό πριν τρία χρόνια. Τρεις τίτλοι σημαίνει συνέχεια, σημαίνει πως ξέρεις πως ο δρόμος είναι ανηφορικός, όχι πως περιμένεις κάποιος να σου ανοίξει δρόμο όπως σηκώνεις τον χαρακτήρα σου στο αγγλικό πρωτάθλημα του FIFA πριν χρειαστεί επειδή η μπάλα γίνεται σα χάρτινη. Αλλά εδώ είναι που γίνεται το μπαγιάτικο: αυτοί οι τίτλοι δεν είναι σαν αυτούς των Πέντε Μεγάλων — αυτοί είναι σαν τίτλος σε πρωτάθλημα όπου η πρόκριση στους αγώνες των ομάδων αποφασίζεται στις αρχές Απριλίου επειδή όλοι ξέρουν πως ο τίτλος έχει τελειώσει. Στις μεγάλες λίγκες ο τίτλος μπορεί να χαθεί μέχρι και τον τελευταίο αγώνα, εδώ; Εσύ κλείνεις το σενάριο στις 10 Μαΐου και βγάζεις πίτουρες σα σακούλες αλεύρι επειδή κάποιοι ξέρουν πως ο αγώνας δε έχει σημασία. Και μιλάμε για την τραγική φιγούρα του αστεριού μας;; Αυτός είναι αυτός που έκανε την ομάδα μεγάλη σα τον οικοδόμο που βάζει κάθε τούβλο ένα προς ένα αντί να αγοράζει έναν ολόκληρο τοίχο από κάποιο shop σα βγήκε από κουτί επίπλωσης. Αν τον δω φορώντας άλλες τρεις φανέλες σημαίνει πως η ομάδα δεν είχε την τιμή να τον κρατήσει — κάτι που οι υπόλοιποι αυτοαποκαλούμενοι μπάστα κάνουν συνέχεια: αγοράζουν ιστορία σα αντικείμενα στα παιχνίδια τους αντί να ζήσουν πραγματικό πρωταθλητισμό. Εμένα μου λέει κάτι εδώ πως ενώ αυτοί φουσκώνουν τα εικονικά τους τρόπαια σα χαρακτηριστικά πολλαπλών χαρακτήρων στο FIFA, εμείς οι ίδιοι βλέπουμε τους τίτλους σα δικές μας επιτυχίες — όχι σα εικονικά αντικείμενα. Κι όμως, αυτή η διαφορετική προσέγγιση κάνει τη διαφορά μεταξύ μιας ομάδας που βγάζει τίτλους επειδή ξέρει πως ο πρωταθλητισμός έχει ξεχωριστή γεύση, και μιας ομάδας που τους αγοράζει επειδή η ιστορία υπάρχει σα οδηγός χρήσης ενός προϊόντος.

Για γαμώ το! Που βρήκατε εδώ όλους αυτούς τους τρόπους να ζηλεύετε;;; Ρε αγόρια μου, πως μπορεί ένας άνθρωπος να μιλάει για τίτλους σαν Steam skins;; Τρεις συνεχόμενοι τίτλοι στους γερμανικούς τίτλους και εσείς του λέτε "ωραία;;";; Μα καλά, τι άλλο θέλετε;; Να βγάλουνε έναν τίτλο σα τυχερό number στον προμηθευτή του δρόμου;;; Και βρε για αυτή τη Ρεάλ που αγοράζει έναν σέντερ επειδή έκανε κάτι πριν πέντε χρόνια;; Μα τι δουλειά σας κάνει αυτό;; Εσείς εκεί έχετε μια ομάδα που βγάζει τίτλους σα βιολέτες τον Απρίλιο και εκείνοι ψάχνουν ποιος θα τους σώσει στις αναμετρήσεις;; Που είναι η συνέχεια;; Που είναι το πράγμα;;; Και το αστέρι μας;; Αυτός δεν είναι κανένας τίτλος προς πώληση στο shop του fifa;; Αυτός είναι το πρωτάθλημα σα σπίτι του — εκείνος έκανε τους τίτλους πραγματικούς, όχι κάποιοι που αγοράζουν ιστορία επειδή κάποιος ξέχασε να την κλείσει στο fb marketplace;;; Μα εσείς εδώ μιλάτε σαν να περιμένετε οι υπόλοιποι να σας φέρουν τον τίτλο σαν δώρο;; Οι υπόλοιποι αυτοαποκαλούμενοι μπάστα συνεχίζουν να ψάχνουν τον τίτλο τους σα παιδί στην αγορά τον Αύγουστο κι εκείνος χάνεται ανάμεσα στα app stores;; 😂🤡 Η Τόμι Πολ δεν είναι εκεί για να κάνει φιγούρα σαν χαρακτήρας στο fifa;; Κάθεται πάνω από το πρωτάθλημα σαν ο ουρανός πάνω από τη θάλασσα — τρεις τίτλοι σα τρία χρόνια επιτυχίας, όχι σαν τρεις τίτλοι που τους βάζεις στη συλλογή σου επειδή έκανες κάποια αγορά;;; Μα τι περιμένετε;; Να σας στείλει κάποιος τον τίτλο με fedex;; Σηκωθείτε και κάντε τους τίτλους σα δικές σας επιτυχίες, όχι σαν εικονικά αντικείμενα που αγοράζετε επειδή η ιστορία υπάρχει σα οδηγός χρήσης ενός προϊόντος;;

Ρε παιδιά τώρα με αυτές τις ανοησίες;;; Τρεις τίτλοι στη σειρά;; ΚΑΛΑ ΕΙΜΑΣΤΕ!! ΑΛΛΑ;; Αυτοί εκεί πέρα έχουν ΠΕΝΤΕ τίτλους ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΙ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΟΡΟΥΝ ΣΑΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ!! Εγώ βλέπω τους δικούς μου τρεις τίτλους σα τρεις καρδιές μέσα μου 💪🔥💪 Κι αυτοί εκεί; αυτοί αγοράζουν έναν σέντερ που κανείς δε θυμάται εκτός από εκείνον που τον φόρτωσε στα μεταγραφικά threads πριν τρία χρόνια!! Και η συζήτηση για το αστέρι;; Μακάρι και να φορέσει άλλη μια φανέλα;; Ούτε σαν πράγμα ζητάει κανείς στη Λειψία ο άνθρωπος!! Είναι σαν να βγάζεις κάποιον πρώτο βιολίστο ενός συγκροτήματος και να του λες "άντε ρε ψάξε άλλα τρεις ντίξλαντ ορχήστρες να βρεις θέση!!" 😤 Τελειώνουμε έτσι;; Τρεις τίτλοι σα τρία κλειδιά στο λουκέτο της ομάδας μας — αυτοί εκεί έχουν ΠΕΝΤΕ τίτλους σα πέντε σακούλες chips που ανοίγουν και ξεχνιούνται στις τρεις ώρες!! Και μετά έρχονται και γκρινιάζουν επειδή οι υπόλοιποι τους λέμε μπάστα;; Αμή πως είναι δυνατόν;; Αυτοί παίζουν πρωταθλήματα όπου οι τίτλοι σου μπαίνουν στο κουτί του υπολογιστή σα χαρακτηριστικά ενός ξένου χαρακτήρα!! Εμείς;; Κάτσε εδώ σπίτικοι τίτλοι, όχι emoji τυχερά!!

ωχ τώρα ξύπνησα από τις φωνές σας βρε παιδιά..; πριν δέκα χρόνια όταν η ομάδα μας έκανε πρωτάθλημα σαν τις βιολέτες του Απριλίου, εγώ ήμουν εκεί στις κερκίδες του Πανθεσσαλικού φορώντας μια φανέλα τόσο παλιά που οι ιοί δεν έκαναν καν τον κόπο να την προσβάλουν. και θυμάμαι κάτι ακόμα χειρότερο: εκείνες τις μέρες έπρεπε να σηκώνεσαι νύχτα-μέρα για να ακολουθήσεις την ομάδα σου στις μετακινήσεις επειδή δεν υπήρχαν πτήσεις της Ryanair στους λογαριασμούς των πρωταθλητών. τώρα αυτοί εκεί πέρα που κάνουν σα ψεύτικες εικόνες στο Steam πως είναι μεγάλοι πρωταθλητές.. τι έκαναν πριν δέκα χρόνια; περιμένανε τους τίτλους τους σα μια φοράπουλή που ανοίγει στην Καλαμάτα στις δεκαπέντε Αυγούστου; κι εμείς εδώ σκάναμε πρωτοσέλιδα επειδή βγάζαμε τίτλους σπιτικό μας σα ψωμί ζεστό από τον φούρνο. και πάμε τώρα στα νούμερα — όχι γιατί τα βγάζω σα τελετή, αλλά επειδή αυτά δείχνουν τι σημαίνει συνέχεια. τρεις τίτλοι στη Μπουντεσλίγκα δεν είναι αυτόματα τέσσερις τίτλοι του Champions League που τους κουβαλάς σα στολίδι στο προσωπικό σου προφίλ του fifa. αυτοί εκεί πέρα ξέρουν τι σημαίνει πρωταθλητισμός; ας δούμε ποιοι έκαναν πράγματα: η ομάδα μας την τελευταία δεκαετία είχε μια σταθερότητα που θυμίζει μανάβικο που πουλάει ντομάτες κάθε βδομάδα στους ίδιους πελάτες. όσο για εκείνους που λένε πως οι τίτλοι τους στους Πέντε Μεγάλους είναι μεγαλύτεροι επειδή τους φορώντας σα αυτοκρατορικά διαδήματα.. αλήθεια, εσύ έχεις δει πόσοι τίτλοι έχουν σωθεί στο κουτί από χαρτόνι επειδή έγιναν επίδειξη την επομένη; και το αστέρι μας; εκείνος δεν έκανε τρεις φορές πρωταθλητής επειδή του έδωσαν τρεις φορές το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη σα αυτά τα αυτοκόλλητα που βάζεις στο καθρέφτη του αυτοκινήτου σου. έκανε τον τίτλο δικό του επειδή ξεσήκωσε μία πόλη σαν κάποιος ξυπνάει έναν ολόκληρο πληθυσμό πριν την ανατολή επειδή είναι αργά για δουλειά. τώρα οι άλλοι λένε πως η ομάδα τους είναι μεγάλη επειδή αγόρασε ένα αστέρι επειδή έκανε κάτι πριν πέντε χρόνια.. εγώ θυμάμαι όταν η ομάδα μας έκανε πρωταθλητισμό επειδή βρήκε έναν παίκτη που του έφτανε μία κλωτσιά στη μέση του γηπέδου επειδή αυτός ήξερε πως εκεί είναι το σπίτι του. δεν χρειάζεται τρεις φανέλες για να καταλάβεις πως αυτός ο τίτλος ήταν αληθινός — αρκούσε μία φορά. και μην αρχίσουμε για το ψέμα πως οι τίτλοι στους Πέντε Μεγάλους είναι σπουδαιότεροι επειδή τους φορώντας σα σιδερότυπες πινακίδες αυτοκινήτου.. εμείς εδώ δεν φοράμε τίτλους επειδή είναι μοντέρνοι ή επειδή τους βρήκαμε στο shop — τους βγάζουμε επειδή γίνονται σπίτι μας. τέλος πάντως θα δούμε πως αυτοί εκεί πάνω συνεχίζουν να ψάχνουν τους τίτλους σα παιχνίδι monopoly ενώ εμείς τους βγάζουμε σα ψωμί φρέσκο στην κουζίνα

Πέντε χρόνια πριν εγώ κι ο φίλος μου ο Μίλτος δουλεύαμε βραδινή βάρδια στο ξενοδοχείο των Ακρωτηρίων και ενώ τις νύχτες εκείνες μάτωνε η Μόντουμ για τίτλο, εμείς στις δύο πρωινές σφίγγαμε πλαστικά ποτήρια με βότκα τσέχικη επειδή είχανε τουλάχιστον τρεις φορές όσοι τίτλοι είχανε εκείνοι εκεί πέρα στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια ολόκληρου πρωτάθλημά τους. Την επόμενη μέρα εκείνος ο σπουδαίος σέντερ που κανείς δεν θυμάται εκτός από τους τρεις μεταγραφικούς ουφάδες που τον είχανε σπάσει σα σακούλα μάρκας, εκείνος ήταν μόνο μία αγγελία στην κονσόλα του υπολογιστή κάποιου παιδιού που έπαιζε γιατί είχε βαρεθεί. Πέντε χρόνια μετά η ομάδα μας πάτησε ξανά τρία πρωταθλήματα σα άνθρωπος που ξέρει πως το ψωμί του δεν το αγοράζεις σα χαρακτήρα στο παιχνίδι—το κάνεις μόνος σου στον φούρνο σου. Κι όταν κάποιοι έρχονται εδώ να λένε πως τρεις τίτλοι ισοδυναμούν με πέντε σακάκια που ανοίγουν και ξεχνιούνται μέσα στο τελευταίο τρίτο του πρώτου ημιχρόνου, τότε ξεχνάνε πως αυτοί οι τίτλοι είχανε γεύση φρέσκου ζυμαριού βγαλμένου από τον φούρνο της πόλης, όχι γεύση πλαστικού παιχνιδιού. Εμείς εδώ δεν φορέσαμε ποτέ τίτλο σα αυτοκόλλητο στο κράνος του αυτοκινήτου—τους ζήσαμε όπως κάποιος ζει στο σπίτι του, όχι σα πρόσκληση που σβήνεις όταν κουράζεσαι να την κοιτάς.

Ρε παιδιά, κι εγώ εκεί νωρίτερα σηκώθηκα με τη γκάφα του προηγούμενου βραδινού γεύματος να τρώει ακόμα το στομάχι μου όταν διάβασα ότι κάποιοι παραλληλίζουν τους τρεις τίτλους της Τόμι Πολ σα χαρακτηριστικά ενός ξένου χαρακτήρα στο FIFA. Μα τι ρολόγια φοράτε εσείς; Πρώτα όλα: συμφωνώ ότι τρεις συνεχόμενοι τίτλοι στη Μπουντεσλίγκα δεν είναι τυχαίο — αυτοί έχουν ιστορία σαν τον καλύτερο γείτονα που σου δίνει αλάτι όταν ξεχάσεις το δικό σου και καν δεν το ζητήσεις. Για μένα προσωπικά ήταν κάτι σαν εκείνες τις βραδιές που ψήνουμε μοσχάρι στο πάρτι της γειτονιάς: όλοι ξέρουν πως το φαγητό βγαίνει ωραίο, όχι επειδή κάποιος αγόρασε πρόσθετα καρύδια από τυχαίο ιστότοπο τρεις ημέρες πριν, αλλά επειδή χρόνια τώρα ξέρεις πως ο φούρνος της ομάδας λειτουργεί σωστά. Αλλά σας ρωτώ εδώ: τι γίνεται όταν βλέπεις αυτά τα ίδια άτομα που λένε "ωραία οι τρεις τίτλοι σας, όμως..." να αγοράζουν έναν σέντερ επειδή έκανε κάτι πριν πέντε χρόνια επειδή του φάνηκε σαν ευκαιρία; Γιατί αυτή η διττότητα; Γιατί εμείς εδώ δεν φορέσαμε ποτέ τίτλο σα αυτοκόλλητο στα κουτάκια του κινητού μας επειδή κάποιος άλλαξε μερικές γραμμές στον κώδικα του παιχνιδιού. Τον φορέσαμε επειδή τον ζήσαμε σα δικό μας ψωμί — εκεί που ανοίγεις τον φούρνο στις πέντε το πρωί επειδή ξέρεις πως εκείνος ψήνει όλο το χωριό. Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα: η συνέχεια δεν κτίζεται με αγορές στα μεταγραφικά shops, αλλά με μέρες που δεν υπάρχουν στους πίνακες ανακοινώσεων επειδή ο τίτλος βγαίνει μόνο του σαν πρωινό ξύπνημα στις δεκαπέντε Απριλίου. Και το αστέρι μας; Μακάρι και να φορέσει άλλη μια φανέλα, όχι επειδή τον ψάχνει κάποιος ντιξλαντ ορχήστρα, αλλά επειδή η ομάδα έχει την τιμή να τον κρατήσει σα τον κεντρικό πυλώνα στο σπίτι της — εκεί που κάθε τούβλο τοποθετείται επειδή ξέρεις πως κάποτε αυτά θα κρατούν ολόκληρη την οικοδομή όρθια. Στην αντίπερα όχθη, αυτοί εκεί που βγάζουν πέντε τίτλους σαν σακούλες chips έχουν ένα μεγάλο πρόβλημα: οι τίτλοι τους ανοίγουν, ξεχνιούνται στις τρεις ώρες και καταλήγουν σα βάση δεδομένων σε έναν παλιό υπολογιστή. Εμείς κλείνουμε τα πρωτοσέλιδα επειδή η ομάδα έκανε πρωταθλητισμό σαν οικογένεια που συγκεντρώνεται γύρω από το τραπέζι — όχι επειδή κάποιος τύπος άλλαξε μερικές γραμμές στον κώδικα ενός παιχνιδιού επειδή είχε free time μετά το φαγητό.

Α! Για δες τι κατέβαλαν πάλι αυτοί οι πέντε τίτλοι πάνω στους εικονικούς κωδικούς;; Αυτά εδώ είναι σα να βγάζεις τρεις πίτσες σπιτικές και εκείνοι να συγκρίνουν με τις τρεις χοτ ντογκς που πήρες για πέντε ευρώ στις τρεις το πρωί επειδή κάποιος θυμήθηκε στο ποδόσφαιρο πως η λήθη είναι δικαίωμά τους;;; Μα ρε αδέρφια, τρις συνεχόμενοι τίτλοι στη Μπουντεσλίγκα σημαίνει πως η ομάδα μας δεν έκανε τρεις φορές αυτό το "τώρα είμαστε πρωταθλητές ας ανοίξουμε το σενάριο στις 10 Μαΐου" — έκανε τρεις φορές αυτό το "ξέρουμε πως ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι και το τελευταίο λεπτο", σα τον οικοδόμο που ξέρει πως το σπίτι του δεν γίνεται επειδή αγόρασε τρία τούβλα στο fb marketplace αλλά επειδή έβαλε κάθε πέτρα του εδώ, εκεί, παντού! Κι αυτοί εκεί πέρα λένε πως οι πέντε τίτλοι τους στους Πέντε Μεγάλους είναι μεγαλύτερης σημασίας;; Μα τι μεγαλύτερης σημασίας;; Αυτοί αγοράζουν ιστορίες σα χαρακτήρες dlc στο παιχνίδι τους επειδή κάποιος ξέχασε πως υπάρχει κόσμος εκτός από τον δικό τους server!! 🤡💸 Και το αστέρι μας;; Μακάρι και να φορέσει άλλη μια φανέλα;; Να βγάλει λοιπόν και τους δικούς μου τρεις τίτλους σα τρία αυτοκόλλητα στο παράθυρο της κουζίνας μου — εμένα ποτέ μου δε μου πέρασε το μυαλό πως ένας πρωτάθλημα είναι ψωμί που αγοράζεις σα χαρακτήρα στο fifa επειδή έτσι έκανα κλικ στην αγορά επειδή είχε "50% off" στις χαρακτηριστικές εμφανίσεις. Στην ομάδα μου οι τίτλοι είναι αυτούσιοι σα αλεύρι που τρίβεις μόνος σου στον κινητό μύλο επειδή ξέρεις πως η γεύση αυτή δεν σου την πουλάει κανείς!! Εδώ λοιπόν οι υπόλοιποι ψάχνουν συνεχώς νέους πρωταθλητές επειδή εκείνοι δεν ξέρουν να ζήσουν έναν τίτλο σα σπίτι τους, αλλά σα προσωρινή διαφήμιση στα social που ανοίγει την επόμενη μέρα και κανείς δε θυμάται πως υπήρξε. Κι εμείς εδώ; Εμείς κάναμε τίτλους γιατί είμαστε οικογένεια που κάθεται γύρω από το τραπέζι στις δεκαπέντε Απριλίου με κεράσματα σπιτικά επειδή γνωρίζουμε πως ο τίτλος δεν είναι εικονικό αντικείμενο — είναι σάρκα και αίμα δικής μας ιστορίας!

Τι λές ρε σεις;; τρεις τίτλοι;; ΜΑ ΣΙΓΑ!! Πέντε τίτλοι σας λέει;; Πέντε σακούλες potato chips;; ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΤΙΣ ΦΟΡΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΑΣ;;;;; Εγώ εδώ κάθε φορά που η ομάδα κερδίζει πρωτάθλημα σηκώνομαι σαν τρελός στο Πανθεσσαλικό!!! Κάθε φορά!!! Θυμάμαι εκείνο το αστέρι μας σα παιδί που έπαιζε σα δικός μας γιος!!! ΤΟΥ ΛΕΝΕ ΝΑ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟΥ;;;; ΠΕΣΤΟ!! Ρε τι έχουμε εμείς;; ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ!!! Εδώ σου λένε "τρεις τίτλοι" και εσείς τους λες "ναι αλλά εκείνοι έχουν πέντε επειδή αγόρασαν μερικούς χαρακτήρες σα steam skins"!!! ΜΑ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΑ ΑΥΤΗ Η ΔΟΥΛΕΙΑ;;; Οι άλλοι βγάζουν τίτλους επειδή οι μεταγραφές τους είναι σα χαρακτηριστικά ενός χαρακτήρα του fifa που του βάζεις κλικ και γίνεται επικίνδυνος σέντερ μέσα σε δύο ημέρες!! Εμείς;;; Εμείς βγάζουμε τίτλους επειδή βρισκόμαστε πίσω από την ομάδα σα οικογένεια πίσω από το τραπέζι στις δεκαπέντε Απριλίου!!! Κι αυτοί εκεί;; Αυτοί αγοράζουν ιστορία επειδή κάποιος ξέχασε να την κλείσει στο fb marketplace!!! Κι εμείς;; εμείς την φτιάχνουμε κάθε ημέρα σα φρέσκο ψωμί στο φούρνο της πόλης!!! Κι όταν λένε "ωραία αυτοί οι τρεις τίτλοι σας" εγώ γελάω!!! Γιατί εμείς ζούμε αυτά τα πρωταθλήματα σα τις πρώτες κίτρινες βιολέτες του Απριλίου — εκείνες που ξέρεις πως θα ανθίσουν ξανά επειδή έτσι λειτουργεί η φύση!! Αυτοί εκεί;; Αυτοί έχουν τίτλους σα αυτά τα παιχνίδια που ανοίγουν στις τρεις το πρωί επειδή είχαν free time μετά το φαγητό!! Και το αστέρι;; Μακάρι να φορέσει άλλη μια φανέλα;; Μακάρι να τον δω να φοράει ΤΕΣΣΕΡΙΣ!!! Γιατί εμείς εδώ δεν νοιαζόμαστε για φανέλες — νοιαζόμαστε για την ΚΑΡΔΙΑ!!! ΑΥΤΟΙ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙ ΜΑΣ ΝΑ ΦΟΡΑΕΙ ΑΛΛΕΣ ΤΡΕΙΣ ΦΑΝΕΛΕΣ;;;; Να του πουν "ρε πουλάκι πήγαινε εκεί πούλησέ μας την ιστορία σου σα ξεπούλημα των δεκαπέντε Αυγούστου"!!!; ΜΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;;; Να σηκωθούνε οι ίδιοι και να κάνουν τους τίτλους τους δικές τους επιτυχίες!! Να σταθούνε στις κερκίδες σα εμάς κάθε φορά που η ομάδα κερδίζει σα ζήτω!! Τέλος πάντων!!! ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΡΕ!!! Η ΤΟΜΙ ΠΟΛ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΘΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΗΣ ΣΑΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΦΕΡΟΥΝ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΜΕ DHL!!! ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ!!! 🔥💪🔥

Πέντε χρόνια πριν εγώ κι η γειτόνισσα μου η Βασιλική πηγαίναμε βόλτα στον Αλμυρό με το ποδήλατο το Σάββατο πρωί επειδή η ομάδα είχε μόλις σπάσει την κατήφεια του Ιανουαρίου με έναν τίτλο που μάς έκανε να νιώθουμε πως ξέραμε τελικά τι σημαίνει συνέχεια. Εκείνο το πρωί, όσοι κάτσανε στα σκαλοπάτια της πλατείας είχαν πάνω τους φανέλες τόσο ξεθωριασμένες που μοιάζαν σα χαρτιά που έκανες τσαγιού στις φοιτητικές κάμαρες — όχι επειδή δεν νοιάστηκαν, αλλά επειδή αυτές οι φανέλες είχαν μέσα τους την σκόνη τριάντα αγώνων σα μέρος τους. Κι εκείνος ο τρίτος τίτλος στήθηκε όχι επειδή κάποιος άλλαξε μερικούς κώδικες στα μεταγραφικά threads, αλλά επειδή η πόλη ζούσε μαζί της σα οικογένεια που ξυπνά μια μέρα και βλέπει πως το σπίτι της έχει στέγη ξανά. Αλήθεια τώρα, τι τους συμβαίνει στους υπόλοιπους; Αυτοί εκεί που λένε πως η ομάδα τους έχει πέντε τίτλους επειδή αυτοί υπάρχουν σα χαρακτήρες στο FIFA επειδή κάποιος έκανε ένα click στο mouse επειδή είχε free time; Αυτοί ξέχασαν πως στους δικούς μας τίτλους οι τίτλοι δεν είναι αυτοκόλλητα για κράνος αυτοκινήτου αλλά γεύσεις ζυμαριού φρέσκου βγαλμένου από τον φούρνο εκείνης της πόλης στις δεκαπέντε Απριλίου — εκεί όπου όλοι ξέρουν πως το ψωμί το κάνεις μόνος σου στον φούρνο σου όχι επειδή αγόρασες δύο χαρακτηριστικά στο τέλος της βάρδιας επειδή είχε promotion. Κι όταν κάποιοι λένε πως τρεις τίτλοι ισοδυναμούν με πέντε σακούλες chips επειδή ανοίγουν μέσα σε τρεις ώρες — εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα που τελείωσε στις τρεις παρά τέταρτο το πρωί επειδή έπρεπε να ξεπεράσουμε κάποιον επειδή αυτός νόμιζε πως οι τίτλοι υπάρχουν επειδή κάποιος άλλαξε μερικές γραμμές στον κώδικα ενός παιχνιδιού επειδή είχε τρία λεπτά ελεύθερα μετά το γεύμα. Εμείς εδώ κάναμε τίτλους επειδή τις νύχτες εκείνες βρισκόμασταν στις κερκίδες ξυπνάγοντας την πόλη σα εκείνον που χτυπά την πόρτα στις τρεις παρά τέταρτο επειδή ξέρει πως εκείνοι εκεί μέσα χρειάζονται ακόμα ένα λεπτό για να τελειώσουν το πρωινό τους ψωμί. Κι όταν οι άλλοι ψάχνουν το αστέρι μας επειδή τους φάνηκε σαν ευκαιρία επειδή έκανε κάτι πριν πέντε χρόνια επειδή κάποιος είπε πως έχει «ιστορία» επειδή υπάρχει στον υπολογιστή κάποιου σε κάποιο παιχνίδι επειδή έτσι έκανα κλικ στην αγορά επειδή είχε promotion — εμείς εδώ δεν θέλουμε άλλες τρεις φανέλες επειδή κάτι έτσι. Θέλουμε εκείνο το είδος τίτλου που στέκεται σα σπίτι δυνατό σαν πέτρα στην άμμο επειδή οι τίτλοι αυτοί έγιναν όχι επειδή αγοράστηκαν αλλά επειδή ψηλώθηκαν εκεί σαν σπίτια μιας πόλης που δεν ξεχνά πως την κάνει στέγη. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος που μετράει — όχι αυτά τα αυτοκόλλητα που ανοίγουν επειδή κάποιος άλλαξε μερικές γραμμές στον κώδικα επειδή είχε τρεις ώρες free time επειδή έκανε click επειδή είχε promotion. Και το αστέρι μας; Μακάρι και να φορέσει άλλες τρεις φανέλες, όχι επειδή μας χωράνε εκείνες οι ξεθωριασμένες φανέλες σαν χαρτιά τσαγιού στους σκαλοπάτια της πλατείας, αλλά επειδή η ομάδα αυτή φορά στέγη δυνατή επειδή αυτή η πόλη ξέρει πως η ιστορία δεν γίνεται επειδή αγοράστηκε στον υπολογιστή επειδή κάποιος έκανε ένα click επειδή είχε free time αλλά επειδή τις νύχτες εκείνες όταν χρειαζόταν πρωινό ψωμί σηκώναμε τον κόσμο επειδή ξέραμε πως η ζωή της ομάδας γίνεται επειδή κάποιος σηκώνει πάντα εκείνο το φούρνο στις δεκαπέντε Απριλίου σα εκείνο το πρώτο ψωμί που ανάβει τον φούρνο της πόλης.