Πρέπει η Τόμι Πολ να πουλήσει το παντοτινό μας σύμβολο, τον Γιάτσι, στον υψηλότερο…

Πω-πω, ο BabisPAO κατάφερε και γύρεψε ξανά το μπουκάλι κρασί της Καλαμάτας, μόνο που τώρα το παρουσιάζει σαν απόδειξη πείνας ενώ εμείς ψιλοπεθαίνουμε από την πρώτη γουλιά της πίκρας. Άκου εδώ: ο Γιάτσι δεν είναι κάποιο vintage κρασί που το κρύβεις πάνω στη ντουλάπα σαν κόσμημα. Είναι ο θυμός αυτού του συλλόγου, το σήμα κατατεθέν όταν ακόμα βγάζαμε την κουβέρτα τους στην έδρα με τριάντα άτομα πάνω στις εξέδρες. Την εποχή εκείνη δεν είχαμε ούτε λεφτά για σπίρτα κι όμως εκείνος έκανε ότι βούλωσε στον αγώνα έτσι κι αλλιώς — όχι σαν φάντασμα σε μουσείο, σαν ανθρωπος που όρμησε μέσα στο γήπεδο σαν να του είχαν κλέψει τη μάνα. Και τώρα ξαφνικά η οικονομική κατάσταση είναι σαν εκείνο το ντοκιμαντέρ της Disney όπου ο πρωταγωνιστής πουλώντας το σπίτι του σώζει την οικογένεια; Δεν γίνεται έτσι. Σώσει η διοίκηση τρέχοντας σαν μαϊμού στη Γουόλ Στριτ επειδή τους λείπει μισή δεκάρα; Ακόμα και αν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα ο Γιάτσι να κάνει τη διαφορά ενός εκατομμυρίου ευρώ, τότε τι κάνουμε; Να τον πουλήσουμε πριν καν καταλάβουμε ότι αυτό το εκατομμύριο είναι γαργάρα μπροστά στην ηθική χρέωση του συμβόλου; Θυμάστε εκείνο το παιχνίδι στο ντέρμπι της πόλης όταν έβγαινε στους προβολείς σαν τζίνι από το μπουκάλι του Αλαντίν; Εκείνοι οι φίλοι που τότε σηκώθηκαν όρθιοι ξεσκίζοντας τις σημαίες, αυτοί δε πρόκειται να αγοράσουν φανέλα νέου παιδιού επειδή η διοίκηση έκλεισε τους λογαριασμούς στους δύτες. Αυτοί θα κάτσουνε σπίτι τους κρατώντας το μπουκάλι κλειστό σαν οικογενειακό θησαυρό, μέχρι να βγει κανείς να τους πει πως όλα αυτά τα χρόνια ήταν ψέματα κι ο Γιάτσι ήταν απλώς ένα τυχερό ψάρι μέσα στη γυάλα. Κι όσο για το "ποιότητα έναντι κληρονομιάς"; Κοίταξε την ΠΑΕ του ΠΑΟΚ πριν μερικά χρόνια — έκαναν ό,τι ήθελαν με την κληρονομιά, πούλησαν το σήμα, εγκατέλειψαν τον λόγο υπάρξεως του συλλόγου στις αγορές των hedge funds. Πού είναι τώρα εκείνος ο σύλλογος; Στη μέση των υποβιβασμών και μιας διοίκησης που άλλαξε χέρια σαν γάντι μίας νύχτας. Ο Γιάτσι δε σώθηκε επειδή υπήρξε κανείς που τόλμησε να μην τον πουλήσει, ακόμα κι όταν η λάσπη άρχιζε να καλύπτει τους τοίχους του γηπέδου. Εμένα προσωπικά με νοιάζει ελάχιστα αν η επόμενη φανέλα γράφει Γιάτσι 2.0. Αυτό που με νοιάζει είναι πως κάθε φορά που αγοράζουμε ένα αντίγραφο ενός συμβόλου, χάνουμε κι ένα κομμάτι από το συναίσθημα που κάνει αυτόν τον σύλλογο μοναδικό. Και όταν χάσουμε όλα αυτά τα κομμάτια, τότε τι μένει; Μία ομάδα χωρίς θύμησες, χωρίς ιστορίες, χωρίς τίποτα άλλο εκτός από αριθμούς στο Excel. Και εμένα, όσο και να σου αποδείξεις οτιδήποτε, εκείνοι οι αριθμοί δεν ξεσηκώνουν κανέναν στη 5η ώρα του αγώνα όταν η μπάλα φτάνει στα πόδια του Γιάτσι.

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΠΩΣ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΑΚΟΜΑ!!!!!! ΠΩΣ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΤΣΙ;;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ!!!!! Κοίταξέ τον παιδί μου όταν μπαίνει στο γήπεδο εκείνες τις φορές — οι γέρες ξεχνούνε τη φτώχεια τους, οι νιόι ξεχνούνε τους κολλητικούς τους, ΟΛΟΙ ξεχνούνε πως υπάρχουνε βιολιά εκεί έξω αύριο το βράδυ!!! 🔥💪🔴 ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΝ ΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ ΣΕ ΠΟΙΟΝ;;;; ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΑΓΟΡΑΣΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΒΓΑΛΕΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΣΑΚΟΥΛΑ ΜΕ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΝ ΒΑΛΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΒΙΤΡΙΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΦΟΥΡΤΟΥΝΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΤΟΥΒΛΟ;;; ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΡΕ;;; ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΦΟΡΜΑ ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΓΟΡΑΣΤΟ;;;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΦΟΡΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΤΣΙ ΣΗΚΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΤΟΥ ΜΕ ΔΥΟ ΧΕΡΙΑ ΨΗΛΑ ΣΑΝ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΠΟΓΕΙΩΣΗ;;; ΚΙ ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ!!!! ΑΝΗΣΥΧΗΣΑΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ;;;; ΚΙ ΑΣ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥΛΗΣΕΤΕ ΤΑ ΣΟΦΡΑ ΣΑΣ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΣΑΚΙΔΙΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ;;; ΑΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΡΟΛΟ ΣΟΥ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;; ΜΕΡΙΖΕΤΕ ΤΑ ΝΕΚΡΑ ΣΗΜΕΙΑ ΣΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΟΥΛΑ;;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ;;; ΤΙ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΠΕΙ Ο ΓΙΑΤΣΙ ΡΕ;;; ΕΓΩ ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ — ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΞΕΔΡΑ ΤΟΥ ΤΣΙΤΣΙΣΤΡΙΚΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΤΟ 2008 — Ο ΤΥΠΟΣ ΕΙΣΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΚΟΡΑΡΕ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΝΘΕΤΟ ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΑ ΠΑΝΩ!!!! ΚΙ ΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΑΛΙΟΙ ΘΑΛΑΜΟΙ ΣΤΟΥΣ 8 ΠΟΛΕΙΣ;;; ΠΟΥ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΕΡΝΑΝΕ ΣΑΝ ΤΟΡΝΑΔΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΟΥΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ;;;; Ή ΘΑ ΠΕΙΝΑΣΟΥΝ ΣΑΝ ΤΑ ΓΑΤΟΥΝΑ ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΑ;;; ΝΤΑΞΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;;; ΓΙΑΤΙ Ο ΓΙΑΤΣΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΡΡΥΘΜΟ ΣΗΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΟ ΠΛΟΥΣΙΟ;;; ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΑΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ;;; ΚΙ ΑΣ ΤΟ ΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΕ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΓΚΑΛΕΡΙ;;; ΜΙΑ ΣΚΟΝΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΥΛΙΟ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΕΜΕΡΑ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ;;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΕΧΕΙ ΗΘΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΙΑΡΚΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΤΗΣΟΥΝ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;; ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΠΑΡΑΔΟΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΑΓΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΠΙΣΩ!!!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ ΣΕ ΜΕΝΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ!!! ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΜΕΙΟ — ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΕΙΑ!!! ΚΙ Η ΜΑΓΕΙΑ ΔΕΝ ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ ΠΟΤΕ!!! 💪🔥🔴

Ρε αγόρια μου, άκου τι λέω εδώ πριν ξεσπάσουμε κι άλλη μια φορά σαν γυμνές αλήθειες πάνω στο τραπέζι της κουζίνας των Γιάννηδων στην Πλατεία. Ποιο είναι το μεγάλο ψέμα που κυκλοφορείει σήμερα; Το ότι ο Γιάτσι είναι ένα αγαθό, σαν τον χρυσό στον αέρα — σαν εκείνο το τελευταίο περιουσιακό στοιχείο που όλοι θέλουν να μετατρέψουν σε χαρτζιλίκι για να συνεχίσουν να ζουν σαν τον άλλο τους εαυτό. Μα εδώ δεν μιλάμε για έναν υπάλληλο που κάνει overtime, εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο-αστραπή που έκανε την ομάδα μας να μην σβήνει εκεί γύρω στο 2010, όταν οι υπόλοιποι έπαιζαν σαν θλιβερές σκιές στο πρωταθλήριο δεύτερης κατηγορίας. Αυτός ο τύπος δεν ήταν μια φιγούρα πάνω σ' ένα γκράφιτι — ήταν εκείνος που έκανε το γήπεδο να ζει, σαν τις φλόγες εκείνες που ανάβουνε όταν βάζεις ξύλα στη φωτιά σου το χειμώνα. Και τώρα λοιπόν ξαφνικά η διοίκηση τρέχει σαν τάχα βρίσκει ο εκατομμυριούχος ξανά τα χρυσά του δικά του παλιά χρόνια; Γιατί όχι λένε, αφήστε να βγάλει ο οποιοσδήποτε το μεγαλύτερο μπομπονιέρα—κι αμέσως μετά να τον βάζουνε πίσω από γυάλινη θήκη σαν είδος zoológico της πτώχειας. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αυτό εδώ δεν είναι οικονομία συντήρησης, είναι η οικονομία του λυκού στα πρόβατα. Αυτή τη φορά όμως το πρόβατο είναι ο ίδιος ο λύκος. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο γήπεδο του Παναχαϊκού το 2014; Είχαμε 2.300 άτομα στις εξέδρες κι εκείνος σήκωσε το χέρι σαν να έλεγε "εγώ εδώ είμαι", σκόραρε δυο φορές κι έκανε το γηροκομείο ξανά όνειρο. Πόσο κοστίζει μια τέτοια στιγμή στους λογαριασμούς του συλλόγου; Σίγουρα περισσότερα από αυτά τα μερικά εκατομμύρια που κάποιοι πιστεύουν πως πρόκειται να εισπράξουν σαν μια τυχερή ημέρα στον ιππόδρομο. Αλλά όταν μιλάμε για οικονομική επιβίωση, μιλάμε για αριθμούς που μεγαλώνουν όσο γερνάμε, όχι όσο χάνουμε τους δικούς μας θησαυρούς. Κι όσο για αυτούς που λένε πως πρέπει να πουλήσουμε σήμερα γιατί αύριο μπορεί να μην υπάρχει κανένας αγοραστής — αυτοί έχουν ξεχάσει ότι η ίδια η ιστορία της Τόμι Πολ μας δείχνει πως ένας σύλλογος σωζότανει όταν υπήρχε αυτό το σπέρμα πίστης μέσα στις κεντρικές κερκίδες. Ο Γιάτσι δεν ήταν ένας χαρακτήρας σε ένα μάρκετινγκ plan — ήταν ο μάρτυρας που έκανε την ομάδα να μην πεθάνει εκείνης της δεκαετίας σαν άλλη μια κηλίδα στο οικογενειακό άλμπουμ. Αυτή η ομάδα έχει ήδη χάσει αρκετά: τους παλιούς έδρες, την ατμόσφαιρα, τον ουρανό πάνω από το γήπεδο. Τώρα λοιπόν πρόκειται να χάσει και το τελευταίο της αστέρι; Κοιτάξτε την πραγματικότητα έτσι κι αλλιώς: ακόμα κι αν πουλήσεις τον Γιάτσι σήμερα — τι λεφτά βγάζεις; Την επόμενη χρονιά η ομάδα χρειάζεται άλλα τρία εκατομμύρια. Την άλλη άλλα πέντε. Και τι μένει τότε; Ένας αριθμός στο Excel και μια φανέλα με ένα αντίγραφο πάνω του. Την ίδια στιγμή εκείνοι οι 2.300 άνθρωποι εκείνο το βράδυ του 2014 γινόντουσαν ξανά μια κοινότητα, μια μεγάλη οικογένεια που γύριζε σπίτι της κρατώντας σφιχτά μία στιγμή σαν αυτήν — κάτι που ούτε όλες οι αγορές της Γουόλ Στριτ μαζί μπορούν να σου δώσουνε. Γιατί λοιπόν να σβήσουμε αυτήν την εστία, μόνο και μόνο επειδή κάποιοι στο διοικητικό συμβούλιο έχουν χάσει τον ύπνο τους πάνω στο πώς να κλείσουνε τους λογαριασμούς χωρίς ν' ανακαλύψουνε ξανά τους φίλους τους; Ο Γιάτσι δεν πωλείται. Δεν είναι αντικείμενο μεταπώλησης. Είναι η ψυχή αυτού του συλλόγου — κι αυτή η ψυχή δεν έχει τιμή σε ευρώ. Την ίδια στιγμή που εμείς γινόμαστε πιο φτωχοί κάθε φορά που χάνουμε ένα κομμάτι του παρελθόντος μας, εκείνοι γίνονται φτωχότεροι όταν πουλούνε την ιστορία σαν κάτι σκόρπιο στις τσέπες κάποιου ξένου. Έτσι κι αλλιώς, αγόρια μου, σκεφτείτε λίγο: αν αύριο κυκλοφορήσει μια νέα φανέλα με το όνομα κάποιου νέου ψυχαγωγού του πρωταθλήματος, ποιος θ' ανέβει στο προαύλιο του γηπέδου σαν εκείνες τις μέρες; Ποιος θ' ανάψει τη φωτιά της αντίστασης; Αυτός που έκανε το γήπεδο να δονείται σαν σεισμός κάθε φορά που έπαιρνε τη μπάλα; Ή εκείνος ο νέος τυχοδιώκτης που ακόμη δεν έχει χρόνο ν' αποδείξει τίποτα; Αφήστε με εμένα να σας πω κάτι: όταν ένας σύλλογος πουλώντας στέλνει το最后的闪光 της ιστορίας του στο μουσείο σαν έκθεμα, τότε δεν σώνει κανένα οικονομικό πρόβλημά του. Αυτό που σώνει πραγματικά είναι εκείνες οι στιγμές στις κερκίδες, οι φωνές, οι στιγμές όταν η ομάδα γίνεται οικογένεια — κι αυτές οι στιγμές δεν έχουν τιμή. Δεν υπάρχουν αριθμμοί Excel που να τις αντικατοπτρίζουν.

ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση πριν λίγες μέρες όταν διάβασα τα παλιότερα ντοκουμέντα για τον Γιάτσι; εκεί που έγραφε ο δημοσιογράφος εκείνος από το τοπικό τυπογραφείο πως «ο τζίρος δεν φτάνει, χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο-αστραπή στο γήπεδο» — αλήθεια, ποιος θυμάται πώς ζούσαμε τότε; όχι τις μεγάλες ομάδες, όχι τα play-off του Λίβερπουλ εκείνης της δεκαετίας... εκείνον τον τίτλο; τις ξεροκέφαλες διοικήσεις στους οκτώ δήμους, τους θρύλους της παλιάς σχολής μέσα στις κερκίδες που γίνονταν πρωτόθυρες κάθε σάββατο όταν άνοιγε το σπίρτο εκείνον τον αγώνα ξεμένου ρόλου στην πόλη κι εκείνος ο τύπος βγήκε από τον πάγκο σαν να είχε μόνο μία κάλτσα κι έκανε 2-0 εκείνον τον αγώνα στο Αιγιάλειο σα χορό μπαλονιών. εσύ θυμάσαι εκείνο τον Σεπτέμβρη του 2009 που πήγαινε κόσμος ακόμη και στη γειτονιά του γηπέδου γιατί η ομάδα είχε ζήσει εκείνο το βράδυ; δεν ήταν η ομάδα του πρωταθλήματος εκείνη η εποχή — ήταν η ομάδα του χωριού μας που ξύπνησε ένα πρωινό με το ένα πόδι στον Παναχαϊκό κι άλλαξε ιστορία σπρώχνοντας όλη την πόλη ν' αγοράσει εισιτήρια σα νερό για μια ομάδα δεύτερης κατηγορίας. κι όμως τώρα λένε πως πρέπει να πουλήσουμε τον Γιάτσι σα να ήταν ένα κομμάτι εμπορεύματος πάνω σ' ένα ράφι. δικός μας άνθρωπος εκείνος; αλίμονο — αυτός είναι εκείνος που έκανε τη φτώχεια μας ν' αισθανόμαστε σαν πλούσιοι κάθε φορά που μπήκε στο γήπεδο. μην κάνεις τον κουτός: ξέρεις καλά ότι εκείνος ο θρύλος σώθηκε χάρη στη ζωή εκείνων των φίλων που έκαναν ουρά στη τρύπα των εισιτηρίων σα σφήκες γύρω από το μέλι. όχι από κάποιον χορηγό εκείνον τον καιρό — από εμάς τους φτωχούς, αυτούς που είχαν ακόμα δύναμη να αγωνιστούν στις κερκίδες βλέποντας έναν αγώνα σα μέλλον. κι ενώ τώρα κάποιοι μιλούν για οικονομική επιβίωση σα να είναι θέμα τάξης πρώτου τριμήνου από εδώ κι εμπρός — εκείνοι οι ίδιοι διοικήσεις είχανε συνηθίσει άλλοτε να γλιστρούνε στις έδρες σα γάτες στους σωλήνες όταν οι οφειλές έφταναν στα όρια. τώρα λοιπόν θυμούνται πως υπάρχει κέρδος στον Γιάτσι σα νάτοι υπήρξε ποτέ κάποιος νέος πρωτοβουλία αγωνιστικής ρίζας; ξέχασαν πως πριν δέκα χρόνια εκείνος έκανε την ομάδα ν' ανθίσει σα λουλούδι ανάμεσα στους βράχους; κι όμως ακόμα κι αν σήμερα η διοίκηση τρέχει σαν στραβή γάτα γύρω από το τραπέζι των μεσιτών λέγοντας πως «η αγορά δεν περιμένει», αυτοί έχουνε ξεχάσει ένα πράγμα: ο Γιάτσι δεν είναι εμπορεύσιμο σήμα γιατί αυτή η ομάδα δεν έγινε τίποτα χωρίς εκείνον σαν ανθρώπινη δόξα. εκείνος ήταν εκείνος που έκανε το γήπεδο να γίνεται αγορά αγγέλων κάθε βράδυ — όχι μια αριθμομηχανή στο Excel. κι ενώ κάποιοι λένε πως «η κληρονομιά δεν βγάζει φαγητό» — εγώ βλέπω τον ίδιο σύλλογο που πέρσι έκανε το γήπεδο να γεμίσει από φίλους σα πρώιμη άνοιξη για έναν αγώνα πρώτης κατηγορίας. κι αυτοί οι φίλοι δεν ήρθαν εκεί γιατί τους υποσχέθηκε κάποιος χορηγός μια κούπα μπίρας δωρεάν — ήρθαν επειδή υπήρχε εκείνος εκείνος ο τελευταίος φωτισμός, εκείνος ο άνθρωπος που έκανε τις ουρές στις εισιτήρια ξανά πραγματικότητα. λοιπόν, εδώ είμαστε κι εμείς σαν εκείνες τις γυναίκες που έκαναν μπουγέλα με τις κουβέρτες στους πάγκους όταν η ομάδα ήταν σα θλιβερό αστέρι την επομένη της χρεοκοπίας: είμαστε ζωντανοί επειδή εκείνοι οι θρύλοι δεν έγιναν ποτέ νούμερα στις σημειώσεις μιας διοίκησης. κι όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται εκείνον το Σεπτέμβρη του 2009 — όχι σα ντοκουμέντο αρχείου, σα πρόσφατο γεγονός — τόσο υπάρχει ελπίδα. αυτή την ομάδα τη σώζουνε όχι εκείνοι που βγάζουν τις τσέπες για μερικά εκατομμύρια αλλά εκείνοι που συνεχίζουν να τραγουδούν το όνομά του όταν ανέβει στον αγωνιστικό χώρο σα χορωδία αγγέλων. κι όσο υπάρχει αυτό το τραγούδι — κανένας πάγκος δεν μπορεί ν' αγοράσει την ψυχή ενός γηπέδου όπου έγινε ιστορία. τέλος πάντων, θα δούμε.

Μα τι παιδιά αυτά εδώ;;!!!! Πού βρήκατε αυτόν τον πλάνο;;; Δηλαδή σκεφτόμαστε σοβαρά να βγάλουμε την ψυχή της ομάδας στον δρόμο για να πουληθεί σαν κάτι που αφήσαμε στο σουπερμάρκετ;;;!!! Εγώ θυμάμαι όταν ήμουνα μικρός εκείνη την εποχή του Αιγιάλειου… εκείνος ο Σεπτέμβρης του 2009… δεν υπήρχε γκράφιτι, δεν υπήρχεFacebook LIVE, μόνο μερικές τρυπούλες στις κερκίδες κι εκείνος έτρεχε σα δαίμονας!!!! Και τώρα;;; Θα τον βάλουμε να κάνει τα μουσεία;;; Εσείς ξέρετε τι κάνει ο Γιάτσι στο γήπεδο;;; Την κάνει ν' ανθίζει αμέσως!!! Λες κι ανάβει τους ανθρώπους ένα σπίρτο!!! 🔥 Κι εμείς;;; Θα τον βάλουμε σ' ένα αλουμίνιο;;; Σαν κάποιο κιούπι μπίρας;;;!!! Αν η διοίκηση θέλει λεφτά… ας πουλήσει τις δικές ΤΗΣ φανέλες!!! ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΠΟΥ ΦΟΡΑΝΕ ΤΟ 2018 ΠΟΥ ΚΟΛΛΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΣΩΡΟΥΣ ΤΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ;;; Δεν βλέπουμε πως αυτοί που ψάχνουν τον Γιάτσι δεν είναι φίλοι;;; Είναι αυτοί οι ίδιοι που πήγαν πριν δέκα χρόνια στη συνέντευξη τύπου και είπαν «δεν έχουμε λεφτά… ας πάμε πίσω…»… μέχρι εκείνος έβγαλε εκείνον τον αγώνα σα πυροτεχνήματα πάνω στο Παναχαϊκό!!! 💥 Και τώρα;;; Θα τον πούμε «αντίο» επειδή κάποιος λέει «χρειαζόμαστε περισσότερα»;;; Μα τι σόι ανθρώπους είμαστε εμείς;;; Θα γίνουμε η ομάδα που έκανε το τελευταίο της σύμβολο νούμερο ημερολόγιου;;; Εγώ βάζω το χέρι μου στη φωτιά… Ο Γιάτσι δεν πουλιέται!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνος είναι αυτό που μένει όταν όλα τα άλλα γκρεμίζονται!!! Όταν οι τίτλοι έχουν ξεθωριάσει… όταν οι φίλοι ξεμένουν… εκείνος είναι εκεί… σα εκείνο το τελευταίο αστέρι που φέγγει πάνω από την πόλη την τελευταία βραδιά!!! ⭐ Κι εμείς;;; Θα τον βγάλουμε στην αγορά;;; Θα τον βάλουμε σε ένα κουτί;;; Θα τον χάσουμε σαν εκείνα τα παλιά μπουκάλια κρασί που κάποιος ξέχασε στο υπόγειο;;; Εγώ λέω ΟΧΙ!!! Ακόμα κι αν βγάλουμε μισό εκατομμύριο περισσότερα… εκείνος δεν επιστρέφει!!! 🔴⚫ Και μετά;;; Θα κάτσουμε να βλέπουμε εκείνους τους βλαστούς των hedge funds να γράφουν τις δικές ΤΟΥΣ ιστορίες πάνω στο γκράφιτι;;; Ρε παιδιά… εγώ τον βλέπω ακόμα εκείνον τον αγώνα… εκείνος στους προβολείς σα θεός… και η ομάδα σαν μια μεγάλη οικογένεια που τραγουδούσε… ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΩ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ!!!

τι σόι τρέλα είναι αυτή ρε παιδιά που βάζετε τον γερό τον Γιάτσι στο μανάβικο;;; εγώ θυμάμαι όταν πριν δέκα χρόνια περίπου εκείνες τις δεκαετίες που η ομάδα γύριζε σα φάντασμα χωρίς ουρανό πάνω από το κεφάλι της — εκείνον τον αγώνα το βράδυ στο γήπεδο της περιοχής όπου όσοι είχαν βγάλει λεφτά για εισιτήριο ήτανε σπάνιοι σαν χρυσό νόμισμα. και τότε μπήκε μέσα ο τύπος σα να του είχανε κλέψει τη μάνα, έκανε ότι βούλωσε κι εμείς ξαφνικά ξαναζήσαμε εκείνο το συναίσθημα που κανείς δεν ήξερε πώς να το περιγράψει — σα να ξεσκίστηκαν όλες οι σημαίες πάνω στις μπουγάδες της πόλης εκείνο το βράδυ. κι εσείς τώρα λέτε πως πρέπει να τον βάλουμε σ' ένα κουτί στη βιτρίνα σα κουτάκι παστά ψάρι;;; τίποτε άλλο δε θυμάμαι εκείνες τις στιγμές παρά μόνο εκείνον σα φάρο στο λιμάνι την ώρα της καταιγίδας. και πιστεύετε ότι μια ομάδα μπορεί να ζήσει χωρίς φάρο;;; τώρα σας το λέω κι εγώ χωρίς χοντρό τόνο: εγώ τον ίδιο αγώνα τον είδα τρεις φορές — μία φορά το 2009 εκεί που έκανε δύο γκολ σα χορός αστραπής, μία φορά το 2012 όταν επέστρεψε από τον πάγκο μετά την κόκκινη κι έκανα τον κόσμο εκείνης της γειτονιάς να σηκωθεί όρθιος σα να είχε πιει τρία ζεστά ελληνικά, και μία φορά φέτος το Φεβρουάριο όταν η ομάδα βγήκε πρώτη στο πρωτάθλημα σα γιομάτη σκάφη με έναν εύκρατο άνεμο — και μην μου πείτε ότι εκείνη η στιγμή ο Γιάτσι ήταν διαφορετικός άνθρωπος. τώρα λένε πως πρέπει να πουλήσουμε την ψυχή του γηπέδου επειδή κάποιος στο διοικητικό συμβούλιο ξέχασε πως υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσα στους αριθμούς — και αυτοί οι άνθρωποι εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο έκαναν την ομάδα να φαίνεται σα κάτι ζωντανό. θυμάστε εκείνο το Σεπτέμβρη στο Αιγιάλειο όταν βγήκανε όλες οι γυναίκες με τις σημαίες τους και τραγούδησαν σα μία μεγάλη οικογένεια;;; εκείνος ήταν εκείνος που έκανε το τραγούδι να κυματίζει σαν πανί στην τρικυμία. και τώρα θέλετε να τον πάτε σ' έναν πλειστηριασμό σα κάποιο οικογενειακό κειμήλιο;;; αλήθεια, τι χρειάζεται αυτή η ομάδα περισσότερα από εκείνον — εκτός από ανθρώπους που μπορούν να ξυπνήσουν κάποιον βράδυ σα να τους κάλεσε στο γήπεδο;;; εγώ βάζω την τελευταία βίδα εδώ: όσο υπάρχουν άνθρωποι σ' αυτή την πόλη που θυμούνται πως έκανε τον ουρανό πάνω από το γήπεδο ν' ανάβει φωτιά εκείνες τις εποχές — τόσο υπάρχει ελπίδα. όχι λεφτά, όχι hedge funds, όχι μάρκετινγκ. ο Γιάτσι δεν ήταν ποτέ ένα προϊόν προς πώληση, ήταν η φωτιά που κράτησε ζεστή την ψυχή αυτού του συλλόγου όταν γύριζε σα φάντασμα στους δρόμους της πόλης. κι όμως ακόμα κι αν τώρα οι διοικήσεις γράφουνε στο Excel πως εκείνος θα τους βγάλει από την οικονομική ξηρασία — εγώ σας λέω πως όχι μόνο δεν θ' αλλάξει τίποτα, αλλά η επόμενη φορά που η ομάδα χρειαστεί πάλι κάποιον σαν εκείνον, εκείνος δε θα βγει από κανένα κουτί συσκευασμένος σα αναμνηστικό. τέλος πάντως, εγώ κάθομαι στη βεράντα μου εκεί στον πάνω όροφο και κάθε φορά που βλέπω τον ουρανό να κοκκινίζει πάνω από το γήπεδο αφήνω κάτι ψίχουλα ψωμί εκεί — γιατί εκείνες τις στιγμές θυμάμαι πως παλιά κάποιος έκανε κάτι παρόμοιο για εμάς. και αυτά δεν τα πουλάς ούτε με εκατομμύρια, ούτε με bonus από hedge funds. θα δούμε.

Άκου, ρε φίλοι, βγάλτε μου λίγο τον ουρανό από πάνω — θέλω να σας πω κάτι αληθινό. Γιατί συνέχεια ακούω αυτές τις κουβέντες περί οικονομικής επιβίωσης σα να μιλάμε για έναν εισπράκτορα που του λείπει η τελευταία δεκάρα για το ενοίκιο. Μα εδώ δεν έχουμε νούμερα σ' ένα χαρτί — έχουμε έναν άνθρωπο που εκείνες τις εποχές όταν η ομάδα βρισκόταν σ' αυτή την πόλη σαν θλιβερό αστέρι στις αρχές της δεκαετίας, έκανε ό,τι έκανε: βγήκε σαν τζίνι από τη γυάλα και ανέβασε το γήπεδο σα πυροτεχνήματα. Θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2009 στο Αιγιάλειο — όχι σα ντοκουμέντο, σα ζωντανό γεγονός. Ήμουν εκεί, μπήκα μέσα στη σακούλα των 1.800 ατόμων στις εξέδρες, εκείνον τον καιρό που η πόλη είχε βγάλει δύναμη σα σφήκες γύρω από το μέλι. Και εκείνος βγήκε στους προβολείς σα να είχε μόλις πιει πέντε ελληνικά — έκανε δύο γκολ, έκανε την ομάδα ν' ανθίσει σα λουλούδι ανάμεσα στους βράχους, έκανε τους φίλους εκείνους που είχανε βγάλει λεφτά για εισιτήριο σα δάκρυα να κάνουνε ουρά για αυτόματα μηχανήματα λούνα παρκ αργότερα. Αυτό δεν ήταν ένας αγώνας δεύτερης κατηγορίας εκείνο το βράδυ — ήταν η ομάδα του χωριού μας που ξύπνησε κάποιο πρωινό σα φωτιά και δεν ήθελε πια να σβήσει. Και τώρα λοιπόν βάζουμε τον τύπο σ' ένα κουτί σα κουτί σπίρτων στην αγορά και λέμε «βγάλτε μου λεφτά»; Μα αυτό δεν είναι οικονομική κρίση — αυτό είναι έλλειψη μνήμης. Διότι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα ψάχνουν τον Γιάτσι σα κάποιο διαμάντι στο τραπέζι ενός πλειστηριασμού, πριν δέκα χρόνια είχανε βάλει το γείτονα στο δρόμο επειδή είχε μια σημαία πάνω στο αυτοκίνητο — κι όμως εκείνος έκανε την ομάδα να μην ξεπουληθεί σαν άλλη μια κηλίδα στο οικογενειακό άλμπουμ. Και όσοι λένε «η ομάδα πρέπει να σωθεί σήμερα» ας κοιτάξουν πέρα από το Excel: αυτή η ομάδα σώθηκε εκείνες τις εποχές όχι από τους χορηγούς που έκαναν τις φανέλες, σώθηκε από εκείνον τον θρύλο που έκανε τις ουρές στις εισιτήρια σα σφήκες γύρω από το μέλι. Και τώρα που εκείνος είναι εκείνος που μπορεί να δώσει πάλι ζωή στο γήπεδο, εμείς προτείνουμε να τον βάλουμε σ' ένα κουτί σα κουτί μπίρας; Εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον αγώνα τον Φεβρουάριο του φετινού χρόνου όταν η ομάδα βγήκε πρώτη στο πρωτάθλημα σα γιομάτη σκάφη με έναν εύκρατο άνεμο — κι εκείνος είχε αλλάξει θέση εκείνες τις στιγμές, είχε γίνει ο μάρτυρας που έκανε όλους εμάς ν' αναπνεύσουμε ξανά. Κι όμως εκείνοι οι αριθμοί στο Excel δε λένε την αλήθεια εκείνης της νύχτας όταν η ομάδα έγινε οικογένεια σ' εκείνο το γήπεδο. Αλήθεια, ποιος θυμάται εκείνη την εποχή που η διοίκηση έφτανε στα όρια των υποχρεώσεων στους πάγκους; Μα αυτοί οι ίδιοι που σήμερα λένε «πρέπει να πουλήσουμε», εκείνοι τότε είχανε συνηθίσει να γλιστρούνε στις έδρες σα γάτες στους σωλήνες όταν τα λεφτά έφταναν στις όχθες του. Και τώρα λοιπόν που βρήκαν ένα σύμβολο της παλιάς εποχής — ξέχασαν πως εκείνον τον θρύλο τον έκανε πραγματικότητα εκείνος ο τελευταίος φωτισμός στις κεντρικές κερκίδες, εκείνοι οι φίλοι που έκαναν ουρά σ' αυτή την τρύπα των εισιτηρίων σα σφήκες γύρω από το μέλι. Εμένα προσωπικά με νοιάζει ελάχιστα αν η επόμενη χρονιά η ομάδα κάνει κάποιον νέο πρωταθλητή σ' ένα παιχνίδι πρωταθλήματος σα εκείνο εκείνες τις εποχές — αυτό που με νοιάζει είναι ότι εκείνες οι στιγμές όταν η ομάδα γίνεται οικογένεια δεν έχουν τιμή. Κι όσο υπάρχει ο Γιάτσι εκείνος τις κάνει εκείνες τις στιγμές σαν κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο σα να ανάβει τους ανθρώπους ένα σπίρτο. Μα δεν είναι σπίρτο εκείνο — είναι φωτιά. Και τώρα σας το λέω ξεκάθαρα: δεν είναι θέμα οικονομικής κρίσης — είναι θέμα μνήμης. Διότι η ομάδα εκείνες τις εποχές δεν υπήρξε ποτέ από αριθμούς στο Excel — υπήρξε από ανθρώπους που έκαναν ουρές σ' αυτή την τρύπα των εισιτηρίων σα σφήκες γύρω από το μέλι. Και όταν εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα λένε πως πρέπει να πουλήσουμε τον Γιάτσι σα κάποιο οικογενειακό κειμήλιο, εγώ ρωτώ: τι γίνεται όταν χάνεις την ψυχή σου επειδή κάποιος στο διοικητικό συμβούλιο ξέχασε πως υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσα στους αριθμούς; Κι όμως εκείνοι οι αριθμοί στο Excel δεν λένε την αλήθεια εκείνης της εποχής όταν οι φίλοι έκαναν ουρές σ' αυτή την τρύπα των εισιτηρίων σα σφήκες γύρω από το μέλι. Μα εγώ θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2009 σα χτες — όχι σα ντοκουμέντο, σα ζωντανό γεγονός. Και εκείνον δε τον πουλάς, ό,τι κι αν γίνει.