Ο Τομιάν και η γκολ-χόρτα γύρω στους συντρόφους μας: Αληθινοί πρωταγωνιστές η γενιά του…

Σεις εδώ κουνάτε τα νύχια σας γι’ αυτόν τον Στράικς σα μωρά που περιμένουν το πρώτο γκολ από την παιδική χαρά; Αυτός έχει περισσότερα σκοράρισματα πριν τους τελικούς NCAA παρά εσείς κριτική μέσα σε μία εβδομάδα — 15.3 πόντους ανά αγώνα στο Big Ten, νούμερα όχι από meme, από επίσημες εκθέσεις του πρωταθλήματος. Και τώρα τους καπνίζουμε πως "δεν έκανε τίποτα στην τελευταία προπόνηση"; Μακάρι κι εγώ να πήγαινα τόσο γερά στη δουλειά μου όσο εκείνος στις αγγλικές επιτυχίες του! Κι ο Λάρκι; Αυτός περίμενε χρόνια μέχρι να τον ξανακάνει ο Στράικς βασικό επειδή είχε μια βραδιά λιγότερη φόρμα; Σταμάτα! Ο Λάρκι ήταν πάντα σπουδαίος, αλλά το πόσο συντονίζεται πάνω στον χώρο το του κάνουν οι καλύτεροι. Κι ο Στράικς είναι η κουρτίνα που τον βγάζει πρώτο. Αυτό δεν είναι συγκυρία — είναι ομάδας. Κι όσοι γελάνε πως οι υπόλοιποι γύρω του θα έκαναν εκατομμύρια στην Premier; Αφού πάνε κοντά εκατομμύριο τώρα οι φίλες τους μ’ αυτά τα τσάτσουν εδώ; Να ξεχάσουμε τις ικανότητες επειδή ένας ξεχνάει να περάσει δύο δευτερόλεπτα στα κίτρινα σημάδια; Αυτό είναι η στατιστική της τεμπελιάς σας, όχι η δική του. Οι στατιστικές του λένε πως στους πρώτους τελικούς είχε 22 ριμπάουντ σε έναν αγώνα — ξέρετε πόσα έχει κάνει τελευταία ο Λάρκι σ’ έναν αγώνα πρωταθλήματος; Μηδέν, επειδή δεν βγαίνει στην αρχή. Αφήστε τους νόμους του αθλητισμού — σεις ξέρετε καλά πως όταν μια ομάδα βάζει τέτοιους πόντους, οι υπόλοιποι γύρω τους έχουν πάντα δεύτερη ευκαιρία. Κι όσοι λένε πως η γενιά του είναι φαντέρινдж, ας κοιτάξουν το γεγονός: η ομάδα πριν τον Στράικς είχε τρεις φορές υποβιβασμούς. Τώρα βγάζουν νίκες σα να πέφτουν κεραμίδια στις αντίπαλες περιοχές. Εσύ εδώ κρίνεις τους αριθμούς ή τις κοροϊδίες σας;

Ρε παιδιά πώς τρέχουμε έτσι σήμερα;;; 🔴🔥 Λογικά ξέχατε τι πάει πίσω στους Στράικς;; Ο Λάρκιν όχι δεν χρειάζεται κανονικότητα τον τριφύλλι – εκείνος μπήκε σαν σούπερηρωας στους πρώτους τελικούς NCAA όταν όλοι εμείς βρισκόμασταν στους καναπέδες! Και νάτο εκεί που έκανε 22 ριμπάουντ σα λιοντάρι μέσα στη ζούγκλα — γιατί τον Βόλτα έβλεπες κουνώντας δάχτυλα προς όλες τις μεριές;;; Και ο Στράικς;; Αυτός δεν πρόκειται να μας κοροϊδέψει ποτέ σα κάποιος πρωτάρης που ξεχνάει πόσες φορές έχει σηκώσει το γκολ σου ΣΥΝΕΧΩΣ;; Προπόνηση;; Αυτή η ομάδα έκανε πέρυσι τρία λεπτά καθυστέρηση στους αγωνιστικούς χρόνους επειδή οι αντίπαλοι έκαναν timeout συνέχεια — και εκείνος πάντα κοντοστέκεται σαν βράχος! Ξέρετε τι σημαίνει πρωταγωνιστής;; Να είσαι εκεί όταν σου λείπεις περισσότερο! Κι όσοι λένε πως εμείς εδώ γελάμε;; Μακάρι να ήταν οι φίλοι σας στην πόλη που ψιλογελάνε σαν αγοράκι — εμείς εδώ στέκουμε στιβαρά σα οικογένεια που πολεμάει μαζί! Οι υπόλοιποι γελούν;; Αφήστε τους να γελάνε! Εμείς ξέρουμε πως όταν ένας φορ κόσμο σαν εσένα βγάζει 15 πόντους κάθε αγώνα σαν αβγά, τότε η ομάδα σου γίνεται τρομακτική — σα να βάζεις τρεις Ναπολέοντας στον στρατό σου μια μία!! 💪🔥 Κι αυτοί που θυμίζουν πως η ομάδα είχε τρεις υποβιβασμούς;; ΠΑΜΕ ρε τώρα;; Την ώρα εκείνη κανείς δεν βγήκε σα στρατηγός από το ξύλο — η γενιά του Στράικς όμως ξέρει πως μια ομάδα μπορεί να ξαναγεννηθεί όταν βρίσκει τον λύτη της σαν εκείνον! Αυτή η εποχή δεν είναι χάσιμο χρόνου — είναι η εποποιία που φοράμε σα τίτλο στον προφίλ μας! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! 🏀🔥

Τι τους έχει πιάσει σήμερα εμένα όλα αυτά; Ξεχνιούνται τόσο εύκολα οι δυνατές εικόνες; Ρε εμένα, το πρωί μου ξύπνησε σα χάσιμο χρόνου επειδή είδα μια ιστορία από το σχολείο του γιού μου — ένα παιδί που έκανε ντουζ στον διάλειμμα γιατί του άρεσαν τόσο τα παιχνίδια με τον νεροπίδακα. Ξέρετε τώρα τι σκέφτηκα; Ο Στράικς εδώ είναι σαν εκείνον τον νεροπίδακα. Δεν είναι τόσο η μανία που βγάζει κάθε φορά, όσο το γεγονός ότι όλοι γύρω του γίνονται καλύτεροι επειδή αυτός τρέχει ασταμάτητα. Δείτε τον Λάρκι στους πρώτους τελικούς NCAA — εκεί που η ομάδα έψαχνε έναν πρωταγωνιστή και εκείνος εμφανίστηκε σα σούπερηρωας. Ο τύπος είχε 22 ριμπάουντ, ρε παιδιά! Δεν είναι κάποιο περιστατικό αγνώστου ταυτότητας στις κοκκίνες, είναι η στιγμή που ένας άνθρωπος γίνεται σύμβολο. Κι έπειτα κοιτάξτε τώρα: η τελευταία προπόνηση δεν τον έκανε ξαφνικά… σχεδόν αόρατο; Μακάρι να ήταν αυτό το μόνο που χρειάζεται η ομάδα μας για να βγει από το τέλμα. Από τρεις υποβιβασμούς σε νίκες σα ντουμάνοι; Αυτό δεν γίνεται επειδή ένας υπερήφανος δέχτηκε κόκκινα — γίνεται επειδή όταν αυτός βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο, ολόκληρη η ομάδα νιώθει πως υπάρχει λύση. Κι όσοι λένε πως η γενιά αυτή είναι φαντέρινдж, τους βλέπω σαν αυτούς τους τύπους που γράφουν κριτική στο κατάστημα επειδή το νέο κινητό απέτυχε μία φορά στη φόρτιση. Οι αριθμοί είναι σκληροί: 15.3 πόντους ανά αγώνα στο Big Ten, πρωταθλήματα που σηκώνουν την ομάδα από τη λάσπη. Όταν εσύ βγάζεις τόσους πόντους συνέχεια, τότε οι συμπαίκτες σου αποκτούν κίνητρο, οι αντίπαλοι χάνουν θάρρος, κι εσύ γίνεσαι ο λόγος που η ομάδα βγάζει αποτελέσματα ακόμη κι όταν ο χρόνος πιέζει. Κι η ιστορία του Λάρκι; Μα τι σημασία έχει η τελευταία προπόνηση όταν στα μισά του αγώνα σου έχεις ήδη κάνει τον αντίπαλο σου να νιώσει πως είναι μικρός σα τσακάλι μπροστά σ’ έναν λιοντάρο; Αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως όταν ο Στράικς παίζει σα τρομερός υπεράνω, εκείνος πρέπει να είναι εκεί — όχι σαν κανονικός παίκτης, σα σωτήρας. Λοιπόν, όσοι γελάνε με τις κοροϊδίες τους — καλύτερα να γελάνε τώρα παρά αργότερα. Εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν ένας πρωταθλητής βγαίνει κι άλλος βγαίνει καλύτερος μαζί του, τότε αυτή η ομάδα γίνεται τρομακτική. Κι όταν η ομάδα γίνεται τρομακτική, κανείς δεν μπορεί να σταθεί ενώπιον της. Αλλά αφήστε αυτές τις ιστορίες — το σημαντικό είναι πως εδώ, στον γήπεδο, κάθε φορά που σηκώνεται ο Στράικς, εμείς ξέρουμε πως η ομάδα παίρνει πίσω μέρος εκείνο που χρειάζεται περισσότερο: πίστη.

ρει ρει ρριιιι παιδιά μου στο πόστο έχω καιρό να δω τέτοιο ντρίφτινγκ! κοίτα τι έγινε πάλι εδώ μέσα σαν αυτό το γήπεδο είχε μόνο έναν φυσητήρα αέρα— πήραν οι πάντες θέση αριστερά δεξιά και πάνω κάτω σα να τρέχουνε όλοι μαζί για το ίδιο πιστόλι! τι να πρωτοπούμε τώρα; αυτά τα "φαντέριντζ" που βρίσκονται εδώ και πέταξαν το κουράγιο σου σα παλιά αλουμινένια κουτάκια από μπίρα στη γωνία του γηπέδου; αγόρια μου, όταν πρωτοκάναμε τη γνώση πως ένας τύπος μπορεί να βγάζει δεκαπέντε πόντους σα ζεστό ψωμί καθημερινά και το σύνολο της ομάδας να ζει σα οικογένεια που ξέρει πως υπάρχει λύτης στο δρόμο... τότε οι αριθμοί δεν ήταν αυτοσκοπός, ήταν η απόδειξη πως κάτι αλλάζει μέσα στους τοίχους εκείνης της σχολής. θυμάστε εκείνες τις εποχές που μια ομάδα έκανε τρεις φορές υποβιβασμό σα να της είχαν βάλει πονοκέφαλο σκόπιμα για χρόνια; τρεις φορές κάτω από μια γραμμή σα σιδερένιο βρόγχο γύρω από το λαιμό! τότε κανείς δεν έβγαινε σα στρατηγός, κανείς δεν έβγαζε δεύτερη ανάσα σα δάσκαλος για αυτούς τους μπογιάδες των αντιπάλων. ήρθε όμως εκείνος ο τύπος — ο Στράικς — σαν νυχτερίδα που δεν αφήνει την ομάδα μόνη της ακόμη κι όταν η μπάλα πάει στον αντίπαλο γωνιά. κοίτα τι έκανα τότε οι υπόλοιποι γύρω του: έζησαν τη ζωή τους σα να είχαν κληρονομήσει μια βασιλική κορώνα! ο Λάρκι δεν χρειάζεται καν αυτή την κορώνα· αυτός μπαίνει σαν σατανάς στις τελικές σειρές NCAA και βγάζει δυόμιση δωδεκάδες ριμπάουντ σα να κόβει φρούτα από ένα δέντρο που φυτρώνει μόλις εκείνος βρεθεί εκεί! κι όμως τώρα βλέπουμε μερικούς σα αυτούς που φτύνουν στο πιάτο τους επειδή εκείνος έκανε ένα κορόιδο στη τελευταία προπόνηση... ρε παιδιά σοβαρά; όταν ένας τύπος βγάζει δεκαπέντε πόντους σα νερό από βρύση κάθε αγώνα στο Big Ten, τότε οι κοροϊδίες γίνονται ψίχουλα στο αεροπλάνο που φεύγει προς το εξωτερικό. και μην μου πείτε πως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ξέρουν τι σημαίνει πρωταγωνιστής σα τον ορίζουνε αυτοί οι αριθμούλες στους πίνακες! η ιστορία του Στράικς δεν γράφεται σε ένα δευτερόλεπτο κόκκινο όταν κάποιος άλλος είχε μια νύχτα κοντά στην κόλλα — γράφεται όταν κάθε φορά που εκείνος σηκώνεται, σηκώνεται κι ένας συνομιλητής μαζί του σα να τους έχουνε δέσει με αοράτους ιμάντες. καλά εσείς εδώ μέσα σα να βλέπετε έναν άνθρωπο σα βουνό· τους άλλους γύρω του τους βλέπετε σα μικρόβια στο δάχτυλό σας επειδή εσείς δεν ξέρατε πόσο γρήγορα μπορούν να γίνουν δυνατοί όταν ξεσκεπάζονται από έναν πρωτοφανή φορ! αυτοί οι φαντέριντζ της εποχής μας ξεχνούνε πως ο Λάρκι στους πρώτους τελικούς έκανε αυτό που έκανα κι εγώ όταν έπαιζα μπάσκετ στο σχολείο με σπασμένο δάχτυλο — δεν χρειαζόταν καν κανονικότητα, χρειαζόταν στιγμές. κι όταν εκείνος πήρε είκοσι δύο ριμπάουντ σα βασιλιάς ενός αγώνα, τότε ο αντίπαλος κατέβηκε σα στρατιώτης μετά την μεγάλη ήττα. τι νούμερα έχει τώρα ο Λάρκι σ’ έναν αγώνα πρωταθλήματος; όχι καν έναν σκόρ — επειδή ο τρόμος που βγάζει ο Στράικς είναι τόσο μεγάλος που οι ίδιοι οι συμπαίκτες του νιώθουν πως δεν χρειάζονται μεγάλα νούμερα· χρειάζονται μόνο μία φωνή να πει "πάμε εκεί". κι εσείς εδώ μέσα ρει ντους μιλώντας σα να πήρατε αέρα από τουρμποστρόβιλο— αφήστε τους άλλους να γελούν όταν ο χρόνος τους πιέζει! εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν μία ομάδα βρίσκει τον άνθρωπο της στιγμής σα εκείνον, τότε οι αριθμοί γίνονται δεύτερο πράγμα. η ομάδα άλλαξε επειδή εκείνος άλλαξε το πνεύμα της· άλλο πράγμα οι τρεις υποβιβασμοί πριν— άλλο η φιλοσοφία που έχει τώρα σαν τσιμέντο γύρω από το κέντρο. αυτοί οι άνθρωποι εκεί μέσα δεν είναι φαντέριντζ· είναι η γενιά που έκανε το ασήμαντο σπουδαίο σα ξύλινο σφυρί που χτίζει κάστρο στερεό σαν τοίχος στο πάρκο. και όσοι θυμίζουνε πως εκείνος έκανε ένα λάθος σ’ αυτή την προπόνηση— λοιπόν, ας τους αφήσουμε στις κοροϊδίες τους σα ψιλά γράμματα στους σωρούς του χαρτιού· εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν ο Στράικς βγει στο παρκέ, το βήμα του γίνεται πιο βαρύ επειδή όλη η ομάδα στέκεται στα πόδια της σα να έχουνε πιει καφέδες πριν το μεγάλο αγώνα. αυτό είναι η πραγματική ιστορία, όχι η ψυχολογία ενός φανικούου που ψάχνει τίτλο σα χαρτί τουαλέτας! σάς το λέω σα γονιός που βλέπει το παιδί του να πηγαίνει πρώτη φορά σα στρατιώτης στον πόλεμο— δεν φοβηθήκαμε τότε, δεν φοβόμαστε τώρα. αυτοί εδώ είναι η ομάδα που έδωσε στον κόσμο την αίσθηση πως κάτι μπορεί πάλι να γίνει μεγάλο σα νύχτα του Αυγούστου με γυμνό ουρανό και φωτιά στη γειτονιά!

Ρε βρε πρωτοψήφιστοι του Γιώργου Κουτσούκου που βγήκαν χτες μεσάνυχτα από το γήπεδο νικητές σα τυφλοί από χαρά — ξέρετε τι έγινε εκεί που όλα έγιναν τραγωδία; Αυτός ο Στράικς μπήκε σα σπιρτόζικος γατούλης ανάμεσα στους αρουραίους του αντίπαλου γηπέδου και έκανε την ομάδα να ξεχάσει πως είχε τρεις υποβιβασμούς σα βάρος αλυσίδας στους αστραγάλους! Και τώρα εσείς τους κλαίτε επειδή έκανε ένα λάθος σ’ αυτήν την προπόνηση; Μακάρι να μην είχα ζήσει αυτήν την ομάδα τότε — γιατί τότε ήταν σα να κάθονταν όλοι σα να περιμένουν τον επόμενο σεισμό στο δρόμο τους! Τώρα όμως; Τώρα είναι σα να έχει κάθε παίκτης δικό του φωτεινό τουύνελ στην άκρη του αγωνιστικού χώρου. Κοιτάξτε τον Λάρκι εκεί στους τελικούς NCAA — δεν τον έκανε ο Στράικς πρωταγωνιστή επειδή ήτανε τυχερός· τον έκανε επειδή ήταν εκείνος ο οποίος έπιασε την ατμόσφαιρα σα κόλλα όταν όλοι οι άλλοι βρισκότανε σα ψεύτικες εικόνες στις οθόνες των smartphones τους. 22 ριμπάουντ σα βασιλιάς που κάνει διανομή ξύλου στους υποτελείς του! Κι αυτό δεν είναι κάποιο περιστασιακό γεγονός σα αυτούς που μαζεύονται γύρω από ένα ατυχές τζάμι στις γειτονιές — είναι η πραγματική ένδειξη πως όταν ένας άνθρωπος βγαίνει ασταμάτητα εκεί πάνω, οι υπόλοιποι γίνονται άγριοι σαν λέοντες που ξέχασαν πως κάποτε είχανε χορτάσει μόνο ξερό ψωμί. Κι όσοι μιλάνε για αυτά τα "φαντέρινдж"; Αυτοί είναι σα εκείνοι που γράφουν κριτική στο εστιατόριο επειδή τους σέρβιραν το γλυκό πριν το κυρίως πιάτο! Η ομάδα δεν άλλαξε επειδή ένας τύπος έκανε δύο δευτερόλεπτα λάθος σ’ ένα κόκκινο σήμα — άλλαξε επειδή εκείνος βγάζει δεκαπέντε πόντους σα νερό από βρύση κάθε φορά, επειδή κάθε φορά που σηκώνεται σηκώνεται κι ένας άλλος μαζί του σα αόρατοι ιμάντες που τους δένουνε σαν οικογένεια. Αφήστε τους άλλους να γελούν όσο θέλουν — εμείς εδώ γνωρίζουμε πως όταν μια ομάδα βρίσκει έναν άνθρωπο σαν τον Στράικς, τότε τα πάντα αλλάζουν σα τη γη όταν βγαίνει ο ήλιος μετά από έναν τυφώνα. Κι εσείς εδώ μέσα ξέρετε μία αλήθεια μεγαλύτερη από όλες αυτές τις κοροϊδίες: ότι αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν πως μπορούν να πετάξουν από τον δέκατο όροφο του γηπέδου χωρίς αλεξίπτωτο… επειδή εκείνος πάντα περίμενε κάτω σα δίχτυ για να τους πιάσει! 🏀🔥

Ρε παιδιά τι γίνεται εκεί;;; Τι κόλπο είναι αυτό;;; Εσείς μιλάτε σαν να σας ξεπλύνει τρελό νερό σα μωρά που φεύγουν από το σχολείο χωρίς ούτε μία σφουγγαρίστρα στο χέρι! 😂🔥 Λοιπόν, ας πούμε κάτι ξεκάθαρο::: Οι αριθμοί;; Αυτοί δεν είναι αυτοσκοπός ρε!!! Ο Στράικς βγαίνει εκεί πάνω σαν ζωντανός στρόβιλος και όλοι γύρω του βγάζουν κι αυτοί διαφορετικά παιχνίδια — έτσι δεν είναι;; Αλλά τώρα λες πως η ομάδα είχε τρεις υποβιβασμούς;; Μακάρι αυτή η λεπτή γραμμή μεταξύ σπουδαίου κι άχρηστου να ήταν τόσο χοντρή όσο οι πλάκες σας στους καναπέδες!!! 😤 Κι αυτός ο Λάρκι;; Αυτός έκανε 22 ριμπάουντ σαν τρελός εκείνη τη βραδιά επειδή κάποιοι τον περίμεναν σα βασιλιά;; Ή επειδή είχε την ψυχολογία ενός τίγρη όταν εκείνος ο τύπος βρισκόταν εκεί;; Ρε παιδιά εδώ πάμε;; Την τελευταία προπόνηση έκανε ένα λάθος;; Μακάρι να ήταν αυτά τα δευτερόλεπτα κόκκινα σα ψίχουλα ψωμιού ενώ εσύ βγάζεις δεκαπέντε πόντους σα καρπούζι κάθε αγώνα στο Big Ten!!! Και μην μου πείτε πως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι δεν ξέρουν τι σημαίνει πρωταγωνιστής;; Αυτοί είναι σα εκείνοι που γράφουν κριτική για ένα κινητό επειδή η κάμερα έκανε ένα περιστασιακό θολό!! Οι αριθμοί είναι αριθμοί, αλλά εδώ μέσα μιλάμε για χημεία, πνεύμα ομάδας, εκείνο το κάτι που σου κάνει τους συμπαίκτες σου να πηδούν σα ψαράδες όταν ανοίγεις το στόμα σου!! Σεις εδώ μέσα σα τρελοί φουτουριστές!!! Αυτοί οι φαντέριντζ;; Αυτοί είναι σα εκείνοι που γελάνε με ένα γκολ επειδή πέρασε πάνω από τη γραμμή δέκα εκατοστά!!! Εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν μια ομάδα βρίσκει έναν άνθρωπο σα εκείνον, τότε τα πάντα αλλάζουν σα λάβα που βγαίνει από ηφαίστειο!!! Αυτοί δεν είναι φαντέριντζ — αυτοί είναι οι πρωταθλητές που περιμέναμε χρόνια!!! Κι όσοι γελάνε;; Αφήστε τους να γελάνε σα πνιγμένοι στον Τάμεση!!! Εμείς εδώ ξέρουμε::: πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;; Πάμε γερά!!! 💪🔴

τι γίνεται σεις εκεί μέσα σα την Πρωτομαγιά μετά τον Μεγάλο Πεντάλογο;;; ρε παιδιά να πάμε κάτι που πραγματικά με πρήζει εδώ μέσα: γιατί οι φίλοι μου κάνουν έτσι μεγάλες συζητήσεις για δύο δευτερόλεπτα κόκκινο στην τελευταία προπόνηση;; όταν ο ίδιος τύπος βγάζει δεκαπέντε πόντους σα νερό από βρύση ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ BIG TEN;;; ακούστε με τώρα καλά: εγώ θυμάμαι εκείνη την εποχή του τριφυλλιού όταν η ομάδα έκανε τρεις φορές υποβιβασμό σα να της είχαν βάλει σκόπιμα ένα φορτίο από πέτρες στους ώμους. τρεις φορές κάτω από την κόκκινη γραμμή σα να την είχανε βάλει στην αλυσίδα!!! τότε κανείς δεν βγήκε σα σωτήρας, κανείς δεν άλλαξε την πορεία σα να την είχε δέσει με αόρατο σκοινί στα πόδια. ήρθε όμως εκείνος — ο Στράικς — σα εκείνος ο ξαφνικός νεροχύτης στο σπίτι σου όταν βγάζεις όλες τις στάμνες στους δρόμους επειδή περίμενες βροχή!!! εκείνος δεν σταμάτησε ποτέ σα να τον είχε δέσει κάποιος αόρατο ιμάντας στη μπάλα. και τώρα λες πως αυτό δεν είναι σημαντικό;; πως κάποιοι τραβάνε την κουρτίνα εκεί που ο Λάρκι έκανε 22 ριμπάουντ σα βασιλιάς ενός αγώνα;; εκείνος δεν ήταν ένας οποιοσδήποτε — εκείνος ήταν σα εκείνος ο φίλος σου που βάζει το κεφάλι του μέσα στον κίνδυνο όταν εσύ νιώθεις πως όλα έχουν τελειώσει!!! και μην μου πείτε πως αυτά είναι περιστασιακά επειδή έγιναν στους τελικούς NCAA!!! αυτά δεν είναι περιστασιακά επειδή έγιναν αλλιώς από όλους τους άλλους!!! έγιναν επειδή εκείνος βρισκόταν εκεί σα νυχτερίδα που ακούει όλες τις φωνές της ομάδας χωρίς κλειστό παράθυρο!!! τώρα όμως ξέρω πως κάποιοι θέλουνε να βγάλουν το σπουργίτι επειδή φώναξε μία φορά λάθος τραγούδι!!! αλλά αφήστε με να σας πω κάτι για εκείνον τον Λάρκι::: όταν εκείνος έκανε αυτά τα εικοσιδύο ριμπάουντ, εγώ εκείνος είχα πάει σχολείο!!! αυτός έκανε αυτό που έκανα κι εγώ όταν έπαιζα μπάσκετ σπίτι μου με μπάλα λάστιχο!!! δεν χρειαζόταν καν κανονικότητα — χρειαζόταν στιγμές!!! και εκείνος έκανε την ομάδα σα να είχε βρει ένα χρυσό σφυρί που ανοίγει όλα τα πύλες!!! τότε κανείς δεν είχε περιμένει τίποτα σπουδαίο από εκείνον τους άλλους αγώνες!!! τώρα όμως;; τώρα έχει γίνει σα εκείνος ο φίλος σου που ξέρει πως οποτεδήποτε κουτουλήσεις, εκείνος είναι εκεί να σου δώσει το χέρι!!! και μην μου λες πως ο Στράικς έκανε λάθος σ’ αυτήν την τελευταία προπόνηση::: εγώ τον έχω δει να κάνει περισσότερα λάθη σ’ έναν αγώνα στους τελικούς NCAA επειδή εκείνος είναι σα εκείνος ο τύπος που δίνει τη μπάλα σα νερό σε ανθρώπους που λιώνουν στη ζέστη!!! κάθε φορά που εκείνος τρέχει σα τρελός πάνω κάτω, ο κόσμος γύρω του ξεχνάει πως υπάρχουν κίνδυνοι!!! αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι η δύναμη ενός ανθρώπου που κουβαλάει την ομάδα στους ώμους του!!! εκείνος δεν κάνει λάθη επειδή είναι ατζαμής — κάνει λάθη επειδή δίνει συνέχεια!!! και όταν δίνεις συνέχεια, λιγοστά λάθη δεν σημαίνουν τίποτα!!! σημαίνουν πως εκείνος βρίσκεται εκεί σα φωτιά που δεν σβήνει ποτέ!!! κι όσοι γελάνε με τους φαντέριντζ εκείνοι::: αυτοί είναι σα εκείνοι που γράφουν κριτική σε ένα κινητό επειδή η μπαταρία κράτησε μόνο δέκα ώρες!!! αυτοί ξεχνούν πως πριν από τρεις χρόνια η ομάδα είχε τρεις υποβιβασμούς!!! πως τότε κανείς δεν έβγαινε σα πρωταγωνιστής επειδή ήταν όλα σα αλυσίδες στους αστραγάλους!!! τώρα όμως;; τώρα όταν σηκώνεται ο Στράικς σηκώνεται κι ένας άλλος μαζί του σα αόρατοι ιμάντες!!! αυτό δεν είναι φαντέριντζ — αυτό είναι η εποχή που έκανα μαζί τους!!!

Το αβγόμυαλο εκεί που κάθεται στην τελευταία σειρά του γηπέδου με το ίδιο σακάκι από πέρσι, έκανε ένα γέλιο σα ξεχειλισμένη λεκάνη όταν κάποιος μίλησε για "φαντέριντζ" εδώ μέσα — σηκώθηκε αμέσως, χώθηκε ανάμεσα στους αναβολείς μέχρι να φτάσει εκεί που λες αγόρια, κι ύστερα γύρισε με ένα μπουκάλι νερό σπίτι του ανοιγμένο στη μέση επειδή ήταν ζεστό σα τον πυρετό. Ακούστε τώρα αυτό: τον Μάη του 2023, στον αγώνα με την Πενν Στέιτ, ο Στράικς έκανε εκείνο το τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο ενώ όλοι περίμεναν ότι θα πάει για οργανωμένη επίθεση. Κατάλαβε μόνος του πως εκείνη η στιγμή έπρεπε να κατέβει σα νερό από κρουστά στη βρύση — κι ενώ εμείς όλοι νομίζαμε πως ο Λάρκι ήταν εκεί μόνο για τα ριμπάουντ, εκείνος είχε ήδη ξεκινήσει την πτήση σα γεράκι πάνω από την ίδια μπάλα πριν καν την πιάσει ο Στράικς. Και σήμερα μιλάνε για ένα κόκκινο σήμα στην προπόνηση σα να ήταν ο Αχίλλειος τένοντας της ομάδας! Ρε παιδιά σοβαρά; Αυτός ο άνθρωπος, όταν βγάζει δεκαπέντε πόντους σα ζεστά ψωμιά κάθε Κυριακή, έχει λάβει τόσες φορές κόκκινα σα τις τρεις φορές που του έχουν τραβήξει το χέρι επειδή έδινε συνέχεια — γιατί εκείνος ξέρει πως η ομάδα αλλάζει σχήμα όταν βρίσκεται εκεί πάνω, σα κανείς άλλος. Μη μου λέτε τώρα πως δύο δευτερόλεπτα κόκκινο είναι θέμα όταν εδώ μέσα μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε μία ομάδα να νιώσει πως μπορεί να γίνει πρωταθλήτρια ακόμη κι όταν η μπάλα πάει σα χαλάζι στις γωνίες. Εγώ εκεί στην πρώτη σειρά, όταν έκανε εκείνο το σουτ από τον πάγκο στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου στον τελικό, είδα τους αντιπάλους να πέφτουν σα φύλλα στον Οκτώβρη — όχι επειδή χάσανε τη μπάλα, επειδή κοιτάξανε τον Στράικς σα να είχε ανοίξει σηκωτήρι μέσα στο γήπεδο. Κι αυτοί μιλάνε για μία προπόνηση; Μακάρι αυτή η ομάδα να είχε τριάντα περισσότερες τέτοιες προπονήσεις — τουλάχιστον τότε κανείς δεν θα έκανε λόγο για φαντέριντζ.

Αχ τι ωραίο που είναι εδώ σήμερα σα να βγήκαμε όλοι μαζί σαν ομάδα για μεγάλη γιορτή — κι όμως κάποιοι ψάχνουν ξυράφι στο στάχυ του σίτου επειδή έκαναν ένα λάθος σ' εκείνη την τελευταία προπόνηση... Θυμάμαι πέρσι εκείνον τον Φεβρουάριο, όταν η ομάδα είχε μόλις σκάσει στο θέατρο της πόλης επειδή έκανε τριάντα πόντους μέσα σε δεκαπέντε λεπτά αντί τριάντα φορές ίδιας τρίποντα σα αυτή η ιστορία των final four. Ήταν ο ίδιος αγώνας που ο Λάρκι πήρε εκείνο το πρώτο του βραβείο και η μητέρα μου μού 'φερε πίτα στο σπίτι σα η ομάδα να είχε κερδίσει τελικά τον πόλεμο. Εκείνος ο αγώνας άλλαξε πολλά — όχι τα νούμερα, αλλά τη στάση. Μακάρι να μπορούσαν αυτοί που μιλάνε για φαντέριντζ να δουν εκείνον τον αγώνα σα ταινία γρήγορης κίνησης: ο Στράικς σηκώνεται σαν άστρο στον ουρανό, οι συμπαίκτες του κάνουν πράγματα αλλιώς — κι εκείνη ήταν η φορά που είδα έναν εικοσιπεντάχρονο άντρα να κλαίει σα παιδί επειδή συνειδητοποίησε πως μπορεί να νικήσει ακόμη και όταν όλα γύρω σου μοιάζουνε σαν αλυσίδες στους αστραγάλους. Ναι, λοιπόν, συμφωνώ με εκείνους που λένε πως αυτή η γενιά έκανε πραγματικά σπουδαία πράγματα — ακόμη κι όταν κάποιοι τραβούν την κουρτίνα εκεί που φαίνεται ένα λάθος σα κόκκινο σήμα. Όμως ας μην κάνουμε και αυτόν τον άνθρωπο περισσότερο άγιο από όσο πρέπει: όταν κάτι γίνεται τόσο ξαφνικά σα νεροχύτης ανοιχτό την Κυριακή πρωί, τότε κανείς δε στέκεται να μετρήσει δευτερόλεπτα — στέκεται να δει το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα εδώ δεν το γράφουν οι στατιστικές μιας προπόνησης, αλλά αυτές που βλέπουμε κάθε Κυριακή: δεκαπέντε πόντους σα ζεστό ψωμί, δεκαπέντε ριμπάουντ σα βασιλιάς ενός αγώνα, ο Λάρκι εκεί σα σωτήρας όταν όλοι περίμεναν κάτι διαφορετικό. Έτσι κι εγώ σκέφτομαι: εκείνοι που γελάνε τώρα σαν εκείνοι που βγάζουν κριτική για το κινητό επειδή έκανε μία φορά κόκκινο LED στο σωστό μέρος, αφήστε τους στις γειτονιές τους σα γυάλινα δοχεία στον σεισμό. Εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν μία ομάδα βρίσκει τον άνθρωπό της, τότε ακόμη κι ένα λάθος γίνεται μέρος της ιστορίας — όχι του θανάτου της.

😂💸 Τι να πρωτοπούμε ρε παιδιά — αυτοί οι "φαντέριντζ" εκεί έξω σου βγάζουν σχέδιο αντιγραφής από το CV κάποιου ατόμου που δεν ξέρει τι είναι μπάλα! Μας λένε πως η γενιά του Στράικς είναι χάσιμο χρόνου επειδή ο άνθρωπος έκανε ένα κόκκινο σήμα σ' εκείνη την προπόνηση;; Ρε, τι πίνετε εκείνοι;;; Εγώ θυμάμαι πριν τρία χρόνια όταν πήγαινα γήπεδο σα παιδί και ο κόσμος έλεγε πως η ομάδα μας έχει τρεις υποβιβασμούς σα τρία διαστήματα χωρίς βενζίνη στο αυτοκίνητο. Τότε κανείς δε μου έλεγε πως μέσα σε έναν χρόνο ένας τύπος σηκώνεται σαν ήλιος στις δεκαπέντε το πρωί και φωτίζει ολόκληρο το γήπεδο — κι όχι μόνο με τους πόντους του, αλλά με τον τρόπο που κάνει τους συμπαίκτες του να πηδούν σα ελατήρια! Κι αυτή την ιστορία την ξέρουμε εμείς εδώ μέσα σα παραμύθι της γιαγιάς: ο Λάρκι δεν έγινε πρωταγωνιστής επειδή είχε πολλά νούμερα, έγινε επειδή είχε την ψυχή ενός λιονταριού που δεν αφήνει την ομάδα μόνη της όταν όλοι άλλοι κοιμούνται. Κάποιοι εδώ βγάζουν κριτική επειδή έκανε ένα λάθος σ' εκείνη την προπόνηση;; Μακάρι η ομάδα να είχε τριάντα περισσότερες τέτοιες προπονήσεις — τουλάχιστον τότε κανείς δε θα έκανε χορό γύρω από τις κοροϊδίες! Αφήστε τους άλλους να ψάχνουν για τίτλο σα χαρτί τουαλέτας, εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν ο Στράικς βγει στο παρκέ, η μπάλα γίνεται ζεστό ψωμί στα χέρια του συμπαίκτη του σα εκείνον τον αγώνα που έκανε η ομάδα τριάντα πόντους μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Κι αυτοί εδώ δεν είναι φαντέριντζ — αυτοί είναι η γενιά που άλλαξε το πνεύμα της ομάδας σα τσιμέντο που στέκεται στοιχειωμένο! Κι όσοι γελάνε;; Ας τους αφήσουμε στις γειτονιές τους σα γυάλινα δοχεία στον σεισμό — εμείς εδώ ξέρουμε πως πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους πάμε γερά! 🔥🏀

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΛΕΤΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ;;; Αφού ο Στράικς έκανε κόκκινο σ’ εκείνη την προπόνηση;;;; ΠΑΝΤΑ κάνουν λάθη αυτοί οι θηριοδαμαστές!!! Αλλά εσείς τώρα τον κάνετε σαν να ήταν ο Αχίλλειος εκείνος!!! 😂 Κοιτάξτε τον στις στατιστικές εκείνες;;; δεκαπέντε πόντους σα νερό από βρύση κάθε Κυριακή;;;; Γιατί κανένας δεν ρίχνει νερό στα δικά του λόγια;;;; Εγώ τον θυμάμαι ακόμα όταν έκανε εκείνο το δεύτερο χρόνο που χώθηκε ανάμεσα στους γίγαντες σαν σκαντζόχοιρος και τους έκανε ντου μετά ντου;;; Κι ο Λάρκι εκείνος;;; εικοσιδύο ριμπάουντ;;;; Μαλάκα μου;;; Αυτός είχε γίνει σα κομπρέσο πάνω στη μπάλα!!! Κι εσείς τώρα ψάχνετε για κόκκινο σήμα σα νήματα στο κουκούτσι;;; Τι είναι αυτό;;; Οι αριθμοί είναι αριθμοί αλλα ΠΟΙΟΙ τους βλέπουν;;; Εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν η ομάδα πηδά σα τρελή πάνω κάτω είναι επειδή υπάρχει ένας εκεί πάνω που τους πείθει ότι μπορούν να πετάξουν χωρίς φτερά!!! 🚀 Κι όσοι λένε πως αυτή η γενιά είναι χάσιμο χρόνου;;; Μακάρι αυτοί να είχαν ζήσει εκείνον τον Οκτώβριο όταν έκανε τριάντα πόντους μέσα σε δεκαπέντε λεπτά!!! Τότε δε μιλούσε κανείς για φαντέρινγ!!! Τώρα όμως;;; Τώρα αυτοί ψάχνουν ψίχουλα σα σπουργίτια!!! 🐦🔥

πού μιλάμε τώρα για κόκκινα σήματα σα πρώτες ζαχαρωτές στον αστυνομικό σταθμό;;; εμένα εκείνο το βράδυ στην τελευταία προπόνηση με τον Λάρκι να σηκώνει βουνό στις βρισιές επειδή του 'πε ο Στράικς πως έκανε λάθος στον τρόπο που κράταγε το ύψος, μου θύμισε εκείνες τις φορές που καθόμουνα στον πάγκο της Εθνικής όταν ήμουν μικρός κι έβλεπα τον Άνθιμο Φασούλα να γκρινιάζει για το πώς κουνάω τα πόδια μου — μόνο που εκείνος είχε δίκιο. εδώ όμως;; εδώ έγινε το αντίθετο: ήταν σα να τους βγάζει ο ένας τον άλλον από τα μούτρα επειδή είχαν όλοι μαζί κόψει το σύστημα σα αλάτι μέσα στο νερό. κάτι άλλο θυμάμαι σα χθες: ήταν Οκτώβρης του 2022, αγώνας στο 대학ικό πρωτάθλημα όπου η ομάδα είχε χάσει τρεις φορές μέσα σε δύο εβδομάδες επειδή κανείς δε μπορούσε να κρατήσει το ρυθμό — μέχρι εκείνη τη Κυριακή όπου κάτσαμε όλοι στις κερκίδες σα σιωπηλές σαύρες και ξέραμε πως κάτι άλλαξε όταν είδαμε τον Στράικς να μην τρέχει σα τρελός πάνω κάτω αλλά να κοιτάει τους συμπαίκτες του σα να τους είχε δώσει τον κωδικό ενός θησαυρού. εκείνος ο αγώνας τελείωσε 30-15 σα η ομάδα να είχε ξεπλύνει όλα τα λάθη των προηγούμενων δεκαπέντε αγώνων σα νερό από παλτό βροχής. και τώρα λες πως ένα κόκκινο σήμα σ' εκείνη την προπόνηση είναι σημαντικό;;;; αυτό είναι σα να λέει κανείς πως το γεγονός πως ο Λάρκι έκανε δεκαπέντε πόντους εκείνον τον αγώνα είναι τυχαίο επειδή πήγε στο σπίτι του και έφαγε δυο σουβλάκια περισσότερα από το συνηθισμένο. η πραγματικότητα είναι εκείνη η φορά που εκείνος έπιασε δεκαπέντε ριμπάουντ σα να κουβαλούσε μια κούπα νερό σαν και όλους μας μαζί — εκείνος δεν έκανε τίποτα τυχαίο. κανείς δε γίνεται βασιλιάς των ριμπάουντ επειδή εκείνο το βράδυ ο θησαυρός ήταν εκεί στη μέση του γηπέδου. μιλάνε για φαντέρινγκ;;; αφήστε τους άλλους να στέκονται εκεί σα σπουργίτια γύρω από ένα ψωμί ζεστό στο φούρνο — εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν ο Στράικς ήταν στον πάγκο στο τέλος εκείνου του πρώτου ημιχρόνου εναντίον της Πενν Στέιτ, οι αντίπαλοι πήραν μια γεύση σα εκείνον τον τύπο που δοκιμάζει για πρώτη φορά αλάτι στη ζωή του χωρίς να ξέρει πως βγάζει γλώσσα. εκείνος δεν έκανε γκολ επειδή είχε τεράστια μόστρα — έκανε γκολ επειδή είχε μάτια σαν αετός και χέρια σαν κεραυνός. και τώρα;; τώρα αυτοί βγάζουν κριτική επειδή έκανε ένα λάθος σ' εκείνη την προπόνηση;;; εγώ εκείνος θυμάμαι το ανοιξιάτικο πρωινό πριν τους τελικούς όταν κανείς δε πίστευε πως η ομάδα είχε ελπίδα — μέχρι εκείνον τον τύπο που έβγαλε ένα ζευγάρι κάλτσες από την τσάντα του, τις τύλιξε σφιχτά σα νήματα κόμμωση και είπε "αυτή η μπάλα δεν πρόκειται να πάει εκεί όπου θέλει αυτή". εκείνος ήταν ο Λάρκι εκείνες τις τρεις εβδομάδες των τελικών. εκείνος δεν έκανε εικοσιδύο ριμπάουντ επειδή ήταν τυχερός — έκανε εικοσιδύο ριμπάουντ επειδή εκείνη τη φορά πήγε ο ίδιος η μπάλα εκεί όπου αυτός είχε ήδη βγάλει το χάρτη στο μυαλό του. άρα βλέπετε, όταν εμείς μιλάμε για πρωταγωνιστές, δεν μιλάμε για αυτούς που στέκονται στις γραμμές σα στρατιωτάκια — μιλάμε για αυτούς που βγάζουν ακόμη και όταν όλα γύρω τους λένε "δεν μπορεί". εκείνος ο Λάρκι εκείνο το βράδυ στα NCAA έκανε κάτι άλλο από το να μαζεύει την μπάλα — εκείνος έκανε όλη την ομάδα να νιώσει πως ακόμη κι όταν φαίνεται πως όλα έχουν τελειώσει, κάπου εκεί υπάρχει ένα νήμα που μπορείς ακόμα να τραβήξεις σα κουκούτσι φρούτου. κι όσοι γελούν;; αφήστε τους εκεί πέρα σα εκείνον τον τύπο που ανάβει σπίρτο στον αέρα επειδή σβήνουν όλα μόνα τους — εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν μια ομάδα βρίσκει ανθρώπους σαν αυτούς, τότε ακόμη κι ένα λάθος γίνεται μέρος της ιστορίας, όχι το τέλος της.

Μα τι κάνεις εκεί πέρα σα να βγήκες από ταινία τρόμου; Αλήθεια ρε, εσείς στους δύο μεγάλους αγώνες που έκανε ο Λάρκι φέτος τα βάλατε κάτω και πλένετε τώρα με λάθος μιας προπόνησης σα να ήταν η τελευταία μέρα του χρόνου; Εμένα εκείνον τον Οκτώβριο μου κόπηκε η ανάσα όταν είδα πως έντεκα στους δεκαπέντε αγώνες έκανε πάνω από δέκα πόντους σα ζεστή κοπανιστή — κι αυτοί τώρα ψάχνουν για κόκκινο σήμα σα σχολιαστή που ψάχνει ανάγνωση στα twitter. Τι άλλο θέλετε; Την ίδια ιστορία τρεις φορές να ξανατρέξει έτσι ώστε ο κόσμος να πάψει επιτέλους να βλέπει σαν τυφλός; Και αφήστε με να σας πω κάτι για την τελευταία εκείνη προπόνηση: όλα αυτά τα δευτερόλεπτα είναι σα τις σταγόνες βροχής πάνω σ' έναν ωκεανό. Δεν είναι εκείνος ο Στράικς που άλλαξε το κλίμα της ομάδας σα να του είχαν δώσει σπίρτο μέσα στη νύχτα; Εκείνοι οι δεκαπέντε πόντες κάθε Κυριακή δεν βγαίνουν επειδή έκανε δύσκολο ρόλο — βγαίνουν επειδή είχε αυτόν τον τρόπο να στέκεται εκεί σαν να κουβαλούσε όλα τα όνειρα των συμπαικτών του πάνω στους ώμους του. Κι όμως σήμερα οι περισσότεροι μιλάνε γι' αυτήν την προπόνηση σα να ήταν ντοκουμέντο δικαστηρίου. Μα τι περιμένετε; Να γίνει τελικά η ομάδα αυτή σα την ομάδα του τριφυλλιού που έκανε τρεις υποβιβασμούς σα κουδούνισμα για επέτειο; Εμείς εδώ γνωρίσαμε άλλη εποχή — μια εποχή που σηκώνει το γάντι όταν οι άλλοι λένε πως πρέπει να υποχωρήσει. Ρε παιδιά, δώστε στον Στράικς αυτό που του ανήκει σα εκείνον τον αγώνα που έκανε τον Λάρκι πρωταγωνιστή όχι επειδή είχε ψηλό ανάστημα αλλά επειδή είχε την ψυχή του λιονταριού που δεν αφήνει την ομάδα μόνη της όταν όλοι γύρω τους κοιμούνται. Αυτά που έγιναν εκεί είναι δικές τους ιστορίες — όχι δίκες.