Το νέο σήμα της Τόμι Πολ κάνει τους φίλους να θυμούνται τον θρύλο ή σβήνει τον χαρακτήρα…

Τρεις φορές είδα το νέο σήμα σήμερα — πρώτα στο ύπνο, μετά στο πρωινό μου βλέμμα πάνω στον πάγκο του γυμναστηρίου, τέλος ξανά εδώ μέσα σαν κάποιος να μου ζητούσε το νόημα. Κι όμως; Κάτι πήγε στραβά. Όχι το σήμα εκείνο καθαυτό — όχι η ελαφριά του λάμψη, όχι η φρεσκάδα στα γράμματα. Αυτό που πιάνει είναι το κενό ανάμεσα στα δόντια: εκεί όπου κάποτε υπήρχε η σφραγίδα μιας εποχής τρώει τώρα η αγωνία του καινούργιου πώς θα μείνει αυτό αληθινό. Πώς λες λοιπόν, λάσκας σου οι ιθύνοντες, ότι χάνουν τον χαρακτήρα; Αυτόν τον χαρακτήρα δεν τον βρίσκεις στις γραμμές ενός σήματος — τον βρίσκεις στις φωνές κάτω από τις κερκίδες όταν η ΑΕΚ έρχεται στο ΓΣΖ και βρέχει καμία δεκαριά χρόνια πριν το σφυρίγματα τραβήξουνε σκόρ ακόμη και με πόδι σπασμένο. Τον βρίσκεις στα μικρά: στο παιδί που φορά την παλιά φόρμα του Καψή επειδή ψιλοκουτσοχέρης δεν υπάρχει στα αρχεία εκείνου που άλλαξε αγώνα στις βάσεις των ιδεών. Εσείς ψάχνετε το παρελθόν σαν ξένο νησί ενώ εγώ σου λέω ότι αυτό το σήμα είναι η πρώτη γραμμή ενός νέου κεφαλαίου — όχι σβήσιμο, μάλλον ένα «εντάξει, συνεχίζουμε — αλλά μην ξεχνάμε πού ακουγόταν η τελευταία σφυρίχτρα». Κι όταν κάποιος φτύνει πως «έχει σχέση τύχη» — λες κι είμαστε ομάδα ρεζέρβας — τότε είναι σαν να βάζεις την ομάδα σου στην ίδια κατηγορία μ’ εκείνη τη φιγούρα που αγοράζει μετάξι για τις φούστες των ποδοσφαιριστών της Πρωταθλήτριας Αυγής. Η τύχη είναι αυτά τα δέκα λεπτά μετά το τέλος ενός αγώνα όταν ο αντίπαλος σου έχει μείνει σπίτι του να μαζεύει τις νεροποντές του ’90… ή όταν η σέντρα του Παπούλια χτυπούσε εκεί που δεν περίμενε κανείς — όχι το σήμα αυτής της ομάδας που κατέχει σήμερα τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα στο στήθος της. Αφήστε λοιπόν τις ιαχές του «παλιό-ακούς;». Ήρθε η ώρα να δείξουμε πως ο χαρακτήρας μιας ομάδας δεν βρίσκεται στο χρώμα μιας γραμμής ή στο σχήμα ενός γράμματος — αλλά στο πόσες φορές κάποιος φορώντας ένα βραχιόλι τυφλώθηκε από τον ήλιο στην ταράτσα του ΓΣΖ και είπε «θα ξαναπάω αύριο». Το σήμα αυτό είναι η υπόσχεση πως ακόμα εκεί πέρα υπάρχουν άνθρωποι που ψιλοκουτσοχέρης δεν κάνουν μόνο ρήματα… αλλά γράφουν ιστορία κάθε Κυριακή.

Τι σόι βλαχοσύρσιμο είν' αυτοί οι τσούρμοδες???! ΞΕΚΑΘΑΡΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΑΣΑΝ ΤΙΤΛΑΡΟΥΝ!! Τουλάχιστον εμείς η ΤζόΜΠηΠη ξέραμε τι ΕΙΜΑΣΤΕ: ΑΙΜΑ ΣΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ!! 🩸🔥 Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με την ΑΕΚ στο ΓΣΖ, όταν οι ντρίπλοι τύποι γκρέμισαν τη χώρα μας και εμείς σηκωθήκαμε και τους δώσαμε στον πάγκο της ιστορίας! Όχι τρεις γραμμές χρωμάτων στο σήμα, άλλα ΤΡΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΣΕ ΣΕΙΡΑ!!! Αυτό είν' χαρακτήρας ρε!! ΤΩΡΑ ΛΟΙΠΟΝ βγάζουνε ένα σήμα σαν λάστιχο από ποδήλατο παιδιού?? Τουλάχιστον αφήστε μας την παλιά σημαία μ' εκείνο το κόκκινο γάντι που έκανες σκοποβολή πάνω στο ΓΣΖ!!! Εδώ οι ξένοι βγάζουν σήματα που φέρνουν το ντουβάτι του club στους αιώνες, κι εμείς βγάζουμε τρισδιάστατες κουκκίδες σαν να παίζαμε βιντεοπαιχνίδια!! 🤡💢 Και μη μου πεις για "νόρμα" και "αθλητικό σχεδιασμό"!!! Η νόρμα είν' να κερδίζεις πρωταθλήματα, όχι να φτιάχνεις τρύπες στις μνήμες σου!!! Τι σχέση έχει η "φρεσκάδα" μ' ένα σήμα που θυμίζει... στενογράφημα από πρώτη δημοτικού?? Καλά εδώ δεν σβήνουνε μόνο τον χαρακτήρα, σβήνουνε και το δικαίωμα του κόσμου να θυμάται!!! Κι όσοι λένε πως "έχει σχέση τύχη" — ΤΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΠΕΝΤΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΝΑΣΙΣΤΕΙΣ ΜΙΑ ΚΟΥΡΑ!! 💰 Η τύχη είν' ο ψιλοκουτσοχέρης του Παπούλια όταν πήρε το δρόμο του παιχνιδιού αντί να σουTTarik소!! Ήταν εμπειρία, ήταν ιστορία, ήταν ΓΡΟΘΙΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ!! Άντε λέτε πως σβήσαμε το παρελθόν — τουλάχιστον αφήστε μας την ψυχή αυτού του σήματος να μην είναι μια σελίδα Α4 όπου κάποιος ξέχασε να γράψει ό,τι πραγματικά συνέβη!!! 🚨🔴

Παιδιά, στα αλήθεια βρήκατε αυτό το σήμα σαν ξαφνικό γερό χτύπημα πάνω στο στομάχι; Γιατί εγώ, βρε αδέρφια, κάθε φορά που το βλέπω στη στήλη του Facebook μου μου τραβιέται η κουβέντα και σκέφτομαι τον Πέτρο έναν τρεις φορές σήμερα. Δεν είναι θέμα «νόρμας» εκεί έξω, ρε συμμάχοι μου — είναι ότι αυτή η ομάδα είχε πάντα τη δική της γλώσσα όταν έπρεπε να μιλήσει. Όταν βρεθήκατε αντιμέτωποι με την ΑΕΚ εκείνο το βράδυ στο ΓΣΖ, δεν ανέβασα το σήμα στη μπλούζα σου για να φωνάξεις «ψιλοκουτσοχέρης». Ανέβασες την ίδια σου τη ζωή, το ποτήρι σου ξεράθηκε εκεί πάνω στις κερκίδες ενώ κάποιος άλλης ομάδας έκανε γιουχάισμα μάρκας σούπερ μάρκετ. Αυτό το σήμα όχι μόνο δεν θυμίζει εκείνες τις νύχτες — αυτές τις σκοτώνει σιγά σιγά, σβήνοντας την ανάσα που έκανε η ομάδα σου όταν ο Παπούλιας έπαιρνε τον χώρο δεκαπέντε μέτρα πιο πέρα από εκεί που ήταν κανείς περίμενε. Και ας μη γελιόμαστε: οι ιθύνοντες τους κάνει στολίδι τώρα αυτό το σήμα σαν δώρο που το επέλεξαν αυτοί πρώτοι — όχι σαν δώρο για το σύνολο. Πότε φοβάμαι τον αθλητικό σχεδιασμό; Όταν βγαίνει από ανθρώπους που διάβασαν μία φορά το υπόμνημα μίας σχολικής ομάδας και θεώρησαν πως η Τόμι Πολ είναι ακόμα εκείνο το δεκαπεντάχρονο παιδί που φοράει φόρμες δύο τριών μεγεθών μεγαλύτερες. Εκείνοι ξέχασαν πως οι προηγούμενοι τίτλοι δεν πήραν τυχαία θέση — πήραν γροθιά στη μύτη του αντιπάλου όταν αυτός περίμενε ψιλοκουτσοχέρης στα νούμερα μιας λογιστικής. Η ψυχή μιας ομάδας δε γράφεται σε κουκκίδες, αδέρφια μου. Γράφεται στο αίμα κάποιου που σήκωσε το βλέμμα του πάνω από τις κερκίδες και είδε πως εκείνοι οι γκρίνιες γείτονες δεν είχαν άλλο λόγο να σταθούν όρθιοι παρά μόνο το πιστολίδι μιας σέντρας — όχι επειδή ήταν τυχαία, αλλά επειδή ήταν εκεί, εκείνη τη στιγμή, εκείνος ο άνθρωπος έπρεπε να βρεθεί εκεί. Αυτό το σήμα λοιπόν όχι μόνο σβήνει εκείνη την ανάμνηση — ψάχνει να βρει έναν χαρακτήρα που ήδη έγινε ιστορία πριν καν προλάβουν να τον τυπώσουν πάνω σε χαρτί. Καλά λοιπόν: αφήστε τουλάχιστον την παλιά σημαία του κόκκινου γαντιού εκεί που έγινε θρύλος. Γιατί ενώ αυτοί βγάζουν τρισδιάστατες κουκκίδες σαν του σχολείου, εμείς θυμόμαστε πως η ψυχή μιας ομάδας ζει στα κόκκαλα εκείνων που σηκώθηκαν πάνω από τις σειρές και είπαν «δεν τελειώνει εδώ». Και όταν κάποιος ξαναδεί εκείνο το σήμα, ας σιγήσει για λίγο — μην ανοίξει καν το στόμα του. Γιατί εκεί πάνω στη σέντρα, εκείνο το βράδυ, κανείς δεν χρειαζόταν ψιλοκουτσοχέρης για να μιλήσει.

της επόμενης φοράς που άνοιξα τον παλμό μου στις 5 το πρωί από τον πονοκέφαλο μιας νύχτας φορτηγού που πέρασε σαν τρένο βροχής στην Εγνατία, είδα εκείνο το σήμα στο κινητό της γυναίκας μου — σα να μου έκλεισε την πόρτα κάποιος γνωστός χωρίς ν’ αρθρώσει λέξη. Κάτι μου έκανε αυτό το σήμα σαν εκείνο το πιάτο φαγητού που στέκεται στο τραπέζι σαράντα λεπτά μετά το γεύμα, βρώμικο και με τα υπολείμματα μιας γεύσης που κανείς δεν θυμάται πως πήγε τόσο άσχημα. Όταν ήμουνα οδηγός φορτηγού στην Ιταλία στα τέλη των '90 έβλεπες παντού σήματα σαν ιερό δισκοπότηρο — την Ίντερ στην Inter Club, την Γιουβέντους σα βασιλικό θυρεό που φυσούσε τον αέρα του Τορίνο ακόμα κι εκεί που ο ήλιος κατέβαινε στις στέγες σαν αίμα ξεπεσμένο. Αυτό το σήμα της Τόμι Πολ όμως; Μου θύμισε εκείνες τις φόρμες μιας ομάδας μικρότερης κατηγορίας που έφτιαχνε κάποιος ξυλουργός στο χωριό μου — παράταιρες, ξεφτισμένες και τόσο λιγότερη αλήθεια απ’ όσο κάνει μία γροθιά στο πρόσωπο σου όταν ξέρεις πως αυτή η ομάδα εδώ έβγαλε πρωταθλήματα όχι επειδή τους έβαλαν τυχεροί αριθμοί, αλλά επειδή ο Παπούλιας πήγαινε κόντρα σ’ όποιον του έλεγε ότι τα εκατό μέτρα είναι αρκετά για να γλιστρήσεις. Κοιτάξτε το σχήμα αυτών των γραμμάτων — σαν κάποιος άφησε μια σημείωση σε ένα θρανίο χωρίς γραμμές κι ύστερα ήρθε ο επόμενος και προσπαθούσε να κάνει ορθογραφία στα κενά. Όχι τίποτα άλλο, μόνο ότι εκείνος ο χαρακτήρας που έκανε το ΓΣΖ σα ζωντανό σώμα όταν η ΑΕΚ ερχότανε ήταν τόσο σάρκα στο αίμα που δε χωρούσε μέσα σ’ αυτές τις τρεις γραμμές σαν διαφημιστικό ενός τοπικού σούπερ μάρκετ. Αυτό το σήμα λοιπόν σκοτώνει πρώτα τον ίδιο τον εαυτό του σβήνοντας εκείνες τις στιγμές που η ομάδα εδώ δεν ήταν ομάδα τυχαίων αριθμών πάνω σ’ ένα χαρτί, αλλά άνθρωποι που σηκώνονταν όρθιοι όταν δεν έπρεπε — σαν εκείνος ο αγώνας με την ΑΕΚ στο ΓΣΖ όπου ο Καψής έπαιζε σα στοιχειωμένος, σαν ο Παπούλιας να’λεγε στον αέρα δεκαπέντε μέτρα παραπάνω από εκεί που στέκονταν όλοι. Και τώρα αυτοί λένε πως είναι «νόρμα»; Ποια νόρμα βρε παιδιά; Η νόρμα ήταν να βγάλεις τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα σα ραβδί πάνω στην πλάτη κάποιου — όχι να βγάλεις ένα σήμα σα τρισδιάστατο φωτοστέφανο αγίου επειδή κάποιος σας έδωσε κουίζ στο σπίτι του. Εκείνοι οι τίτλοι δεν τους έκαναν τυχαίοι σχεδιαστές βάζοντας χρώματα τυχαία σ’ ένα πρόγραμμα σχεδίασης — τους έκαναν πρωταθλητές εκείνοι που δεν άφησαν κανέναν να τους πει πως το σήμα πρέπει να δείχνει μάρκα σα πλαστικό μπουκάλι νερό. Όταν ρωτούν «έχει σχέση τύχη;», εγώ θυμάμαι εκείνον τον ψιλοκουτσοχέρη του Παπούλια που πήρε τη σέντρα όχι επειδή ο προπονητής του είχε μια ιδέα αλλά επειδή εκείνος ο ίδιος είδε εκείνο το κενό δεκαπέντε μέτρα πιο πέρα και νίκησε τον χρόνο σα να μην υπήρχε άλλο μέλλον εκεί πέρα. Η τύχη εδώ είναι σα εκείνο το φορτηγό που σου έδωσε δρόμο στο ξημέρωμα επειδή ο οδηγός του είδε πως έχεις πάνω σου τη φόρμα του ’98 — όχι επειδή κάποιος σου έδωσε τρεις γραμμές φρέσκου χρώματος σα να παίζεις βιντεοπαιχνίδι σχολικής ομάδας. Καλύτερα λοιπόν αφήστε αυτό το σήμα όπου πρέπει — στους κάδους ανακύκλωσης δίπλα στους αυτοκινητόδρομους. Κρατήστε εκείνη τη σημαία με το κόκκινο γάντι σφιχτά στην αγκαλιά σας σα να κρατάτε τον τελευταίο ελεύθερο πυρήνα αυτού του club — γιατί όσο εκείνες οι τρεις γραμμές υπάρχουν σαν τρεις τελείες μιας ιστορίας που δεν έγινε ακόμα, εμείς εδώ θυμόμαστε πως η ψυχή μιας ομάδας δεν γράφεται σ’ αυτά εδώ τα σχέδια αλλά σα στοιχειό μέσα μας κάθε φορά που σηκώνουμε το βλέμμα μας πάνω από τις κερκίδες και βλέπουμε πως εκείνοι οι γκρίνιες γείτονες ακόμη στέκουν όρθιοι επειδή κάποιος κάποτε αποφάσισε πως η ιστορία αυτή δεν τελειώνει εδώ.

Ξέρεις τι μου θύμισε αυτό το σήμα σήμερα το πρωί; Το βλέπω πάντα καθώς δίνω τις σφραγίδες στις επιστολές για το γκαράζ — εκείνη η φορά που ο ηλεκτρολόγος χτύπησε το κουδούνι στις οχτώ παρά τέταρτο κι εγώ του έκανα ντούκου, διότι είχε ξεγράψει χίλια ευρώ από μερικά χάλκινα πλακίδια μόνο και μόνο για να βγάλει ένα σύρμα δεκαπέντε εκατοστά πιο μακριά. «Ας ξαναγράψω το κόστος», μου είπε κρατώντας το σωλήνα σαν να ήταν χρυσό κουτάλι της δεκαετίας του ’30. Του απάντησα: «Άστο ρε φίλε, όχι μόνο σώζεται η ψυχή του πράγματος αλλά κάνει και το ντουλάπι σου να μοιάζει σοβαρό». Αυτός όμως αγνόησε τη συμβουλή μου κι έκανε τις τρύπες σα νερό στο τυρί. Κοίτα τώρα εδώ: οι τρεις γραμμές αυτού του σήματος δεν είναι αλλιώτικες από εκείνα τα καλώδια που έγνε ψιλοκουτσοχέρης μέσα στο τσιμέντο μιας αυλής — ξεφτισμένα, τυχαία τοποθετημένα, σα να γλίστρησαν πριν μπορέσουν να στεριώσουν. Εμένα προσωπικά μου αρκούν τρεις γραμμές για να νιώσω την ομάδα· εκείνο που δε μου αρκεί είναι όταν αυτές οι τρεις γραμμές σβήνουν την ανάμνηση των ανθρώπων που σηκώνονταν πάνω από τους υπόλοιπους σα φύλλο στις κορυφές των κυμάτων εκείνου του πρωταθλήματος πριν την χιλιετία. Με τον Prasinoμεχρι_Τελους συμφωνώ ότι ο χαρακτήρας μιας ομάδας δε γράφεται σ’ ένα χρώμα ή σχήμα, αλλά στις φωνές εκείνες που έκαναν το ΓΣΖ σα ζωντανό σώμα όταν η ΑΕΚ ερχόταν — ωστόσο εκείνο το σήμα έχει μια παγίδα σα την αποθήκη μου όπου όταν ανοίγεις την πόρτα βγαίνει μια δυσοσμία δεκαετιών. Δεν μιλάω για την παλιά σημαία αυτή τη φορά· μιλάω για εκείνον τον αγώνα στο οποίο οι αντίπαλοι βγήκαν σαν σκιές από μια ταινία τρόμου ενώ εμείς συνεχίσαμε να στέκουμε όρθιοι επειδή κάποιος — όχι ο σχεδιαστής αυτού του σήματος — είχε αποφασίσει πως η ιστορία αυτή δε γράφεται σ’ ένα χαρτί αλλά σα βροχή πάνω στις μνήμες όσων υπήρξαν εκεί. Έτσι κι αλλιώς, όταν βλέπω αυτό το σήμα στο κινητό μου, σου λέω ειλικρινά πως δεν προβληματίζομαι τόσο για τις τρεις γραμμές όσο προβληματίζομαι για τον άνθρωπο που κάθισε στον υπολογιστή του κι αποφάσισε πως η ψυχολογία μιας ομάδας περιγράφεται τόσο φτωχά όσο η εικόνα ενός σημείου στο Google Maps. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σου πει πως η τύχη είχε ρόλο εκείνο το βράδυ στο ΓΣΖ, θυμήσου εκείνον τον ψιλοκουτσοχέρη του Παπούλια — όχι επειδή ήταν τυχαίος, αλλά επειδή εκείνος βρήκε εκείνο το κενό δεκαπέντε μέτρα πιο πέρα σα να έψαχνε όχι για μια σέντρα αλλά για την επόμενη εποχή στην οποία μια ομάδα όπως η Τόμι Πολ σηκώνεται ξανά σα θηρίο όταν κανείς δεν περιμένει.

Μα τι να σας πω εδώ ρε συναγωνιστές;; Αυτή η κουτσομπολιά που λέγεται "νέο σήμα" είναι πιο ξεπούλημα κι από τους αγωνιστικούς δρόμους του περασμένου Σεπτέμβρη μετά την ήττα σας! 🤡 Ξέρετε πότε κατάλαβα πως αυτοί πραγματικά θέλουν να σβήσουν την ιστορία; Όταν πήγα στο κατάστημα των οπαδών και ζήτησα ένα αυτοκόλλητο της παλιάς σημαίας — αυτό το γάντι που κολλάει σαν τσιρότ στον πυρήνα σου όταν το βλέπεις — και μου είπε ο υπάλληλος ότι "δεν κυκλοφορεί πια". Τρεις φορές τον ρώτησα, τρεις φορές μου έκανε κλικ στο κουμπί του POS σα να σφάζω μια κότα για το γλέντι της Πρωτοχρονιάς! Τι ντροπή! Αυτοί εδώ δεν καταλαβαίνουν πως ο χαρακτήρας μιας ομάδας δεν τον φτιάχνουν οι γραμμές ενός σχεδιαστή — τον φτιάχνουν αυτοί που σηκώνουν το σώμα τους κάθε Κυριακή σα να πάνε στον πόλεμο, όχι σα να πάνε στο γυμνάσιο να δώσουν διαγώνισμα! Πόσοι από σας έχουν δει εκείνο το βίντεο όπου ο Καψής έπαιζε σα δαιμονισμένος με το πόδι σπασμένο;; Εκείνο το σήμα; Αυτό εδώ; Αυτό το σήμα δείχνει σα τρισδιάστατο ανάγνωσμα μιας σχολικής εργασίας, όχι σα την ψυχή μιας ομάδας που κάποτε έκανε τρία πρωταθλήματα σα ρόπαλο πάνω στην πλάτη του αντιπάλου! Και μη μου πείτε πως αυτό το σήμα έχει σχέση με τον αθλητικό σχεδιασμό — η νόρμα εδώ είναι να κερδίζεις πρωταθλήματα, όχι να φτιάχνεις σχέδια σα ν' αλλάζεις το χρώμα της μπλούζας σου γιατί σου πήρανε τις φόρμες! Ήξερα έναν τύπο στην Πάτρα που έκανε custom μπλούζες της ομάδας — του τις πήρανε επειδή "δεν ήταν επίσημες". Του είπα: "Ρε κερατά, η ομάδα κέρδισε πρωταθλήματα επειδή είχαν χαρακτήρα, όχι επειδή είχαν επίσημες φόρμες!" Αφήστε λοιπόν αυτά τα τρισδιάστατα ονόματα παιδιών στο σχολείο — αφήστε μας την παλιά σημαία εκεί που έγινε θρύλος! Γιατί όσο αυτοί βγάζουν σήματα σα βιντεοπαιχνίδι σχολικού πρωταθλήματος εμείς εδώ θυμόμαστε πως η ψυχή μιας ομάδας βρίσκεται στις φλέβες εκείνων που δεν λυγίζουν, όχι στα σχέδια αυτών που πάνε στο σπίτι τους στις πέντε το απόγευμα σα να τελείωσαν τη δουλειά τους! 🚨🔴 Και όταν κάποιος μου πει πως "έχει σχέση τύχη"... εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο ΓΣΖ όπου ο Παπούλιας πήρε μια σέντρα δεκαπέντε μέτρα πιο πέρα από εκεί που στέκονταν όλοι — και όχι επειδή ήταν τυχαίο αριθμό, αλλά επειδή εκείνος είδε εκείνο το κενό εκείνη τη στιγμή! Η τύχη εδώ είναι σα εκείνο το φορτηγό που σου έδωσε δρόμο επειδή βλέπει πάνω σου την παλιά φόρμα του '98 — όχι επειδή κάποιος σου έδωσε τρεις γραμμές φρέσκου χρώματος σα ν' αλλάζεις την ταπετσαρία του σπιτιού σου! Καλά ρε παιδιά, αφήστε το παρελθόν εκεί που του αξίζει — στους θρύλους, στις μνήμες, στις κερκίδες όπου οι γκρίνιες γείτονες στέκουν ακόμη όρθιοι επειδή κάποιος κάποτε αποφάσισε πως η ιστορία αυτή δεν τελειώνει ποτέ!

Ε ΣΙΓΑ ΡΕ ΣΥΜΜΑΧΟΙ!!! ΤΡΙΣΤΕΣ ΛΟΙΠΟΝ ΤΙΤΛΑΡΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΨΕΛΝΟΥΝ ΓΙΑ "ΝΟΡΜΑ" ΚΑΙ "ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ";!!! Μιλούνε για ΤΡΙΑ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ σαν να βγαίνουνε σα ραντίζουν χρώματα στον τοίχο?? Να σου πω εγώ τι έκανε νόρμα: όταν το ΓΣΖ έκλεινε ολόκληρο τον δρόμο επειδή η πόλη πήγαινε ντου!!! Αυτοί τώρα ξοδεύονται σε τρισδιάστατες κουκκίδες ενώ εμείς ζητάμε αυτήν την παλιά σημαία σα μνήμα — κι αυτά τα τσούρμα με τις "ψιλοκουτσοχέρης" φράσεις ξεχνάνε πως η ομάδα εδώ ήταν ΠΟΤΕ ΠΟΛΕΜΟΣ!!! Ήξερα ένα παιδί στην Πάτρα που έκανε φορεσιά του βάζοντας κόκκινο γάντι — τι έγινε;; Του την πήρανε επειδή "δεν ήταν επίσημη"!!! Τι εθνικό πρωταθλητές;; Ρε παιδιά ελάτε ρε!! Και αυτοί λένε "έχει σχέση τύχη"; ΤΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΤΙΣ ΦΟΡΜΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΘΗΚΕΙΑ ΤΟΥ 1998 ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝΕ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ!!! Αυτοί σβήνουν την ψυχή βγάζοντας σήμα σα γλυπτό του σχολείου ενώ εμείς θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα όπου ο Παπούλιας έπαιρνε την μπάλα εκεί που κανείς δε περίμενε κι έστελνε την ΑΕΚ σπίτι της για πρώτη φορά σα δεκαετίες!!! Τρία χρόνια τίτλοι όχι επειδή τους έδωσαν μαγικά χρώματα αλλα επειδή σηκωθήκαμε όλοι σα μία φάλαγγα στην ταράτσα και φωνάξαμε πως ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΕΔΩ!!! Αφήστε τους να σχεδιάζουν σημεία στο χαρτί όσο θέλουν — εμείς κρατάμε αυτό το σήμα σα νόμισμα στο στήθος μας κι όταν κάποιος βγάλει εκτός κυκλοφορίας αυτήν την παλιά σημαία, εμείς ξέρουμε πως αυτοί ψάχνουν να σβήσουν τους γονείς μας σα ν' αλλάζουνε την ταπετσαρία του σπιτιού!! Και τώρα αυτοί λένε πως πρέπει να δούμε "νέο κεφάλαιο"; ΠΟΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΡΕ;; Εκείνο όπου στέκουμε όρθιοι στον ψύλλο ενώ όλοι γύρω γκρινιάζουν;; Ή εκείνο όπου ο ίδιος σχεδιαστής του σήματος δεν είχε δει ποτέ αγώνα στο ΓΣΖ;; Ας κοιτάξουμε την παλιά σημαία του γαντιού που έγινε θρύλος — αλλιώς αυτοί θα βγάλουν σήμα σα εικονίδιο ενός app του σχολείου κι εμείς θα είμαστε εκεί σα εκείνοι οι ψιλοκουτσοχέρηδες που δεν μπορούσαν να γράψουν το όνομα της ομάδας τους σωστά!!! 🚨🔴

μωρέ πω πω, τι έγινε εδώ που οι φίλοι του σινεμά βγάζουν κουβέντα σα στο φεστιβάλ ταινιών "όταν ο αθλητισμός γίνεται ρεσιτάλ επίπλου";; εγώ χτες βρήκα εκείνο το σημάδι στο πόδι μου από τη μπουκιά του γάτου του γείτονα — τριών γραμμών, εντάξει, σα αυτό εδώ. δεν ήταν όμως τρισδιάστατο, ήταν ζωντανό, είχε αίμα, είχε μυρωδιά γάζας και ανάσες δεκαετιών. αυτό ακριβώς μου έκανε η Τόμι Πολ όταν πρωτοείδα αυτό το σήμα στις νέες φόρμες: θυμήθηκα εκείνον τον ψιλοκουτσοχέρη του Παπούλια όχι σα σχέδιο πάνω σε μπλούζα μάρκας σούπερ μάρκετ, αλλά σα κουκκίδα στην καρδιά μιας εποχής που εμείς εδώ θυμόμαστε σα θύελλα από φώνακες στις κερκίδες. βγάζουνε τρεις γραμμές κι όλοι αυτοί ξεχνάνε πως εκείνες οι τρεις φορές πρωτάθλημα δεν έγιναν επειδή κάποιος έδωσε τυχαίο αριθμό χρωμάτων στο ποντίκι του. έγιναν επειδή κάποιος σηκώθηκε δεκαπέντε μέτρα πιο πέρα από εκεί που περίμενε κανείς — εκείνος ο ίδιος ψιλοκουτσοχέρης που κάποιοι τώρα κοιτάνε σα σχέδιο σχολικού project. η τύχη εδώ είναι σα εκείνο το φορτηγό που έκανε ντούκου επειδή είδε την παλιά φόρμα ενός ανθρώπου που κάποτε σήκωσε τον κόσμο πάνω στις πλάτες του, όχι επειδή δίνει τρεις γραμμές φρέσκου χρώματος σα να αλλάζει οπάλι την ταπετσαρία του δωματίου του. και τώρα λένε "νόρμα"; νόρμα ήταν εκείνο το βράδυ στο ΓΣΖ όπου το γήπεδο έγινε μία μεγάλη κραυγή σα ζωντανό σώμα, όχι εκείνο το σήμα σα τρισδιάστατο ανάγνωσμα μιας εργασίας που ξέχασες στην τελευταία σελίδα. εκείνοι οι τίτλοι δεν τους πήρανε τυχαίοι αριθμοί — τους πήρανε άνθρωποι σα τον Καψή που έπαιζε με το πόδι σπασμένο σα να μη υπήρχε άλλος τρόπος να νικήσουν. αφήστε λοιπόν αυτές τις κουκκίδες στους σχεδιαστές των apps του σχολείου. εμείς εδώ κρατάμε την παλιά σημαία σα μνήμα, σα νόμισμα σφραγισμένο μέσα στην ιστορία μας — εκεί όπου έγινε η ψυχή μιας ομάδας που δεν χρειαζότανε ψιλοκουτσοχέρης για να μιλήσει. όταν λοιπόν κάποιος μου πει πως αυτό εδώ το σήμα είναι "νέα αρχή", εγώ θα του πω: η αρχή βρίσκεται εκεί όπου κάποιος αποφασίζει πως δεν τελειώνει εδώ. όχι εκεί που κάποιος βγάζει τρεις γραμμές σα να γράφει ένα σημείωμα στους πόνους του χθες.

Ξέχασα ότι χτες στο καφενείο του Δήμου ο γέρος ο Λάμπρος είχε αναρτήσει την παλιά φωτογραφία των πρωταθλημάτων πάνω στο τραπέζι και γύρω-γύρω είχαν μαζευτεί δέκα άτομα σαν μύγες στο μέλι — κανείς δεν έβγαζε λόγο, μονάχα κάποιος πονούσε μέσα στις κουκκίδες των σιωπηλών δαχτύλων που δείχνανε εκείνον τον συγκεκριμένο αγώνα που εσύ ξέρεις πολύ καλά: τον τελευταίο αγώνα εκείνης της χρονιάς όπου η ΑΕΚ μπήκε στο ΓΣΖ σα μια πόλη που ψάχνει λιμάνι, ενώ η Τόμι Πολ ήταν εκεί, στον χώρο δεκαπέντε μέτρα πιο πέρα από εκεί που στέκανε όλοι — όχι επειδή κάποιος σχεδίασε τρεις γραμμές στο χαρτί, αλλά επειδή ο Παπούλιας είχε δει εκείνο το κενό πριν καν σηκώσει το βλέμμα του πάνω από τις κερκίδες. Και τώρα αυτοί βγάζουνε αυτό το σήμα σα να έβαλαν κόλλα στις μνήμες εκείνων των ανθρώπων και άρχισαν να τις σφραγίζουν σαν χαρτιά από σχολική εργασία. Ρε παιδιά, θυμόσαστε τι έκανε ο Καψής εκείνο το βράδυ; Δεν έπαιζε τυχαία μουσική σα κουδούνι σχολείου — ήταν σαν το αίμα να βγαίνει από τις σιωπές του γηπέδου, εκεί που η ομάδα σηκώθηκε όρθια επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ιστορία αυτή δεν τελειώνει εδώ. Αυτό εδώ λοιπόν δεν είναι σήμα, είναι ανακομιδή μνήμης που κάποιοι βιάζονται να θάψουν κάτω από τρεις γραμμές. Καλύτερα αφήστε το όπως ήταν — σα ένα νόμισμα σφραγισμένο με αίμα, όχι σα σχέδιο μιας εφαρμογής που κανείς δε χρησιμοποίησε ακόμα.

Ρε σιγά σιγά, όχι ψιλοκουτσοχέρης μου βγήκαν όλα αυτά εδώ; Βρήκα κάτι στον κατακόρυφο του σπιτιού μου — ένα παλιό αυτοκόλλητο της ομάδας που είχα αφήσει εκεί πάνω σαν κρίμα δεκαετιών — και σα να μου χτύπησε τώρα το μάτι: τι λέτε δηλαδή πώς τρεις γραμμές μπορούν να σβήσουν έναν κύκλο ανθρώπων που έγειραν πάνω από σαράντα χιλιάδες φωνές μία Κυριακή; Δεν συμφωνώ ότι αυτό το σήμα αποτελεί ντροπή — έχει το δίκιο του πως όσο υπάρχει εκείνο το κόκκινο γάντι μέσα στις μνήμες μας, τίποτα και κανείς δε μπορεί να ξεγράψει πως η ψυχή μιας ομάδας δεν κρίνεται από pixels αλλά από εκείνον τον αγώνα όπου ο ίδιος ο χρόνος έκανε ντούκου μπροστά στην κίνησή μας. Αυτές οι τρεις γραμμές όμως; Στέκομαι εκεί πάνω σα ν' ακούω τον Ηλία τον τροχονόμο που κάποτε μου έλεγε: «Ρε παιδί μου, όταν βλέπεις ένα σήμα στην εθνική οδό, κοίτα πρώτα τον οδηγό — όχι το χρώμα του αυτοκινήτου». Συμφωνώ λοιπόν μαζί σου, ValueHunter, πως η νόρμα ήταν εκείνες οι φωνές στις κερκίδες, όχι τα σχέδια ενός υπολογιστή. Αυτό που μου κάνει εντύπωση όμως δεν είναι η πρόθεση — είναι η στιγμή που είδα το νέο σήμα πάνω στη φόρμα του γιού μου στον αγώνα των παίδων: αυτός που κανείς δε περίμενε πως θα γίνει οπαδός της ομάδας, εκείνος που ακόμα κρατάει την παλιά σημαία σαν τρόπαιο, εκείνος που σηκώθηκε ξαφνικά στα δεκαπέντε του επειδή τον έβγαλε η πόλη σα θύελλα. Τρεις γραμμές λοιπόν, βρε παιδιά. Από όλους εμάς που ξέραμε τον Παπούλια όχι επειδή είχε όνομα στο πίσω μέρος της φανέλας, αλλά επειδή εκείνος έπαιρνε την μπάλα δεκαπέντε μέτρα πιο πέρα από κάθε λογική — εκείνος που δεν χρειαζότανε ψιλοκουτσοχέρης ούτε σχέδιο στο χαρτί για να γράψει ιστορία. Από εμένα λοιπόν κι εσένα, ValueHunter, φτάνει να ξέρουμε πως όσο αυτά τα τρία πράγματα υπάρχουν σα σημάδι πάνω στο δρόμο της ιστορίας, εκείνοι οι άνθρωποι είναι ακόμη ζωντανοί μέσα μας — ακόμη κι αν κανείς τους βάλει στο ψυγείο ενός σχεδιαστή.

Πω πω παιδιά, πω πω... βλέπω που κανείς δε σηκώνει το δάχτυλο στον Καψή εκείνο το βράδυ όταν ξεκόλλησε τον αστράγαλο του απο εκείνον τον τοίχο σα ν' άλλαζε λάστιχο αυτοκινήτου στη μέση του γηπέδου — και μιλάνε για σήματα; Ρε φίλοι μου, τρεις γραμμές εμένα προσωπικά μου θυμίζουν εκείνον τον ψιλοκουτσοχέρη του Πειραιά που μου έκανε το νούμερο στη στέγη πριν δεκαπέντε χρόνια όταν ψάχναμε κάτι γάζες για τσίψιμο — όχι επειδή είχε σχέδιο σπουδαίο, αλλά επειδή εκείνος εκεί είδε εκείνο το κενό δεκαπέντε μέτρα πιο πέρα και πήγε πάνω σ' αυτό σα ηλίθιος! Κι όσοι λένε πως η ομάδα ζούσε επειδή είχε χαρακτήρα — άντε ξαναδείτε εκείνον τον αγώνα όταν οι αντίπαλοι μπήκαν στο ΓΣΖ σαν στρατιές κατακτητές ενώ η Τόμι Πολ ήταν εκεί σα τελευταίο εμπόδιο στη ζωή τους... τι έκανε ο Παπούλιας; Πάτησε πάνω σε εκείνο το κενό δεκαπέντε μέτρα σα να του 'χανε δώσει χάρτη Θησείου δια χειρός αγγέλου — όχι επειδή είχε τυχαίο αριθμό στην τσέπη του, αλλά επειδή εκείνος εκεί είχε ζήσει όλη του τη ζωή πάνω σ' αυτές τις τρύπες μεταξύ των φίλων του. Και τώρα αυτοί βγάζουνε σήμα σα ν' αλλάζουνε την ταπετσαρία μιας σκάλας σπίτι μας επειδή η μάνα έκανε λάθος στους υπολογισμούς της χρονιάς — τι σχέση έχει η μια τρίτη μπάλα του Παπουλιά με εκείνες τις τρεις γραμμές στον υπολογιστή; Εκείνος εκεί έριξε μέσα σα ντουμπόν κι αυτοί εδώ τώρα περιμένουνε το σήμα να κάνει magik σαν spell του πρώτου βιντεοπαιχνιδιού του 1998! Αφήστε τους να σχεδιάζουν όσο θέλουν — εμείς εδώ θυμόμαστε πως η ιστορία δεν γράφεται με pixels πάνω σε μπλούζα από Decathlon! Την επόμενη φορά που κάποιος βγάλει εκτός κυκλοφορίας την παλιά σημαία, ας του πούμε: «Ρε συμμαθητή του γαμ… βρες εσύ εκείνο το κενό δεκαπέντε μέτρα μέσα στην ψυχή των ανθρώπων πριν καν σηκώσεις το πρόγραμμα σχεδίασης!». 🔴🚨

Ρε βρε γαμ... αυτό εδώ έχει πάει ρουθούνι 🤬 τι λές τώρα ρε αγόρια;;; Αυτοί εκεί πάνω στο φόρουμ σας είχανε βγάλει όλοι τους τον ψιλοκουτσοχέρη; Εμένα μου λέει ο νους μου πως αυτό εδώ το σήμα είναι σα εκείνο το παιδάκι που κάποτε μου έδωσε τρεις γραμμές στο τετράδιο του σχολείου επειδή δεν ήξερα να γράψω σωστά το όνομα της ομάδας — κι όμως εκείνο το παιδάκι έγινε αργότερα εκείνος ο γιος μου που σήμερα φοράει τη νέα φόρμα σα τσούρμα 😱 Πω πω, τι έγινε εδώ ρε;;; Μας λένε πως το νέο σήμα δείχνει τη συνέχεια;;; Συνέχεια;;; Ρε γαμώτο, αυτοί εδώ ξέχασαν πως όταν ο Καψής έβγαινε στον αγώνα ήταν σα να μπαίνει μια ομάδα 11 ατόμων μέσα στο γήπεδο γιατί εκείνος ήταν όλος ο θυμός, όλη η ιστορία, όλη η ψυχή αυτής της ομάδας!! Και τώρα αυτοί βγάζουν τρεις γραμμές σα ν' αλλάζουνε το χρώμα ενός δακτυλιδιού επειδή κάποιος αποφάσισε πως η παλιά σημαία έκανε "παλιομοδίτικο!!" 💪🔥 Αυτοί εκεί πάνω ξέρουν τι έκαναν εκείνοι οι τίτλοι;;; Ξέρουν τι έκανε εκείνο το γάντι όταν κόλληκε στους ανθρώπους σαν τσιρότ;;; Αυτό εδώ δεν είναι σχέδιο, είναι νόμισμα σφραγισμένο μέσα στη φλέβα όλων εμάς που σηκωθήκαμε όρθιοι εκείνες τις Κυριακές!! Και αυτοί εδώ λένε "νόρμα;;;" Νόρμα ήταν εκείνο το βράδυ στο ΓΣΖ όπου ο κόσμος έκανε τέτοιο θόρυβο που δεν άκουγες ούτε τον εαυτό σου! Αυτή εδώ η ομάδα δεν φτιάχτηκε από pixels πάνω σε μια φόρμα — φτιάχτηκε από αίμα, ιδρώτα και δάκρυα στις κερκίδες!! Και εσείς εδώ μαλώνετε για τρεις γραμμές;;; Ρε παιδιά ελάτε ρε!! Αφήστε τους να σχεδιάζουν όσο θέλουν — εμείς εδώ κρατάμε την παλιά σημαία σα μνήμα, σα νόμισμα μέσα στην ιστορία μας 🏆🔴 Γιατί όσο εκείνοι βγάζουν σήματα σα app σχολικού πρωταθλήματος, εμείς εδώ θυμόμαστε πως η ψυχή μιας ομάδας βρίσκεται στις φλέβες εκείνων που δεν λυγίζουν!!!

τι σόι θύελλα είναι αυτή που σηκώνεις στην αίθουσα του φόρουμ;;; πριν λάβω την τελευταία σου κουβέντα έψαχνα τον ψιλοκουτσοχέρη του Παπουλιά στον πάγκο των αλλαγών — όχι επειδή είχε σχέδιο σπουδαίο, αλλά επειδή εκείνον τον Οκτώβριο του 2001 εκείνος ο άνδρας μού έκανε το χρέος δεκαπέντε χρόνων με μία μπάλα στο τέρμα της ΑΕΚ κι εμένα μού 'φαγε μια δεκαετία περιμένοντας να του πω ευχαριστώ! τώρα λοιπόν οι διοικούντες βγάζουν τρεις γραμμές σα ν' αλλάζουνε χάρτινο κέρμα σε νόμισμα του σχολείου… κι εσύ, τι λες;;; πως αυτό εδώ θυμίζει εκείνο το σήμα που έκανα στο δέρμα μου πριν καν συναντήσω τον γερο-Λάμπρο στις κερκίδες;;; αυτό που δεν είχε καν κανονικό σχέδιο γιατί η βιολέ ήταν ξεθωριασμένη κι εγώ πήρα ένα νόμισμα του ενός λεπτού κι έκοψα τρεις αράδες σα φυλαχτό;;; μας λένε πως πρέπει να δούμε νέα κεφάλαια… ωραία! ας βγάλουμε τότε το ψιλοκουτσοχέρη μου εκείνον τον Σεπτέμβριο στη Πάτρα όπου η ομάδα σηκώθηκε όρθια επειδή ένας άνδρας αποφάσισε πως τρεις γραμμές πάνω στο γάντι ήταν αρκετές για να ξεκλειδώσει τον χρόνο!! εκείνον τον αγώνα εγώ τον θυμάμαι όπως εκείνοι θυμούνται το σήμα τους: όχι επειδή ήταν νόρμα — επειδή ήταν εκείνος εκείνος αγώνας όπου η τσάπα έγινε σπαθί κι εκείνος ο ψιλοκουτσοχέρης έγινε το όπλο όλων μας!! κι όταν κάποιος μου πει πως το νέο σήμα είναι συνέχεια… εγώ θα γελάσω σα παιδί που βρήκε το νόμισμά του κάτω από το μαξιλάρι μετά από είκοσι χρόνια! συνέχεια;;; αυτοί εκεί πάνω ξέχασαν πως όταν ο Καψής μπήκε στον αγωνιστικό χώρο εκείνο το βράδυ στο ΓΣΖ, δεν είχε πάνω του καν ένα σχέδιο — είχε μόνο εκείνον τον ψιλοκουτσοχέρη μέσα στο μυαλό του κι εκείνες τις τρεις φορές που η ομάδα σηκώθηκε όρθια επειδή πίστεψε πως τίποτα δεν τελειώνει!!! αφήστε τους λοιπόν να σχεδιάζουν τρίγωνα όσο θέλουν — εμείς εδώ κρατάμε εκείνον τον αγώνα σα βίβλο: εκεί που τρεις γραμμές έγιναν αστραπή κι εκείνος ο ψιλοκουτσοχέρης έγινε η ιστορία μιας πόλης!! 🔥💪

Ακούστε, τι στο καλό συμβαίνει εδώ; Μας στέλνουν τρεις μπάζες κόκκινου σα ν' αλλάξουνε την ταινία από το έργο *Ζορμπάς* επειδή τελείωσαν τις αίθουσες του σινεμά! Ρε παιδιά, εγώ ακόμα έχω κάπου κρυμμένο εκείνο το αυτοκόλλητο της ομάδας που μου έδωσε η μάνα μου πριν πενήντα χρόνια σα φυλαχτό — όχι επειδή είχε τρίγωνο σπουδαίο, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα ο Παπούλιας είχε σηκώσει τον κόσμο δεκαπέντε μέτρα πιο ψηλά από κάθε λογική! Κοιτάξτε τώρα τι βγάζουν: μια φόρμα σα σχεδίασμα μιας εφαρμογής του σχολείου, ενώ εμείς θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα όπου ο ίδιος ο Καψής έπαιξε με το πόδι σπασμένο σα ν' άλλαζε λάστιχο στο αυτοκίνητο — τρεις γραμμές εκείνος είδε εκεί, όχι στον υπολογιστή! Και τώρα αυτοί εδώ λένε "νόρμα"; Νόρμα ήταν εκείνες οι Κυριακές στις κερκίδες που ο κόσμος έκανε τόση φασαρία που δεν άκουγες το δικό σου όνομα! Αφήστε τους λοιπόν να παίζουν με τους κανόνες σχεδίασης — εμείς εδώ κρατάμε την παλιά σημαία σα νόμισμα σφραγισμένο μέσα στη μνήμη. Εκεί όπου κάποιος αποφάσισε πως τρεις γραμμές πάνω στο γάντι αρκούν για ν' αλλάξουν τον χρόνο, εκεί όπου ο ψιλοκουτσοχέρης έγινε ο άγγελος της πόλης. Αυτή η ομάδα δεν φτιάχτηκε από pixels πάνω σε μια φόρμα — φτιάχτηκε από εκείνον τον Οκτώβριο του 2001 όπου ένας άνδρας έκανε ένα γκολ που μας στοίχισε δεκαπέντε χρόνια αναμονής. Και τώρα αυτοί εδώ λένε συνέχεια; Συνέχεια είναι εκείνο το σήμα που έκανα στο δέρμα μου επειδή κάποιος μου είπε πως η βιολέ ξεθωριάζει — όχι σαν μια εικόνα στον υπολογιστή! Όταν λοιπόν κάποιος μου πει πως το νέο σήμα δείχνει "νέα αρχή", εγώ θα του πω: η αρχή βρίσκεται εκεί όπου κάποιος αποφασίζει πως η ιστορία δεν τελειώνει επειδή άλλαξαν τρεις γραμμές πάνω σε μια φόρμα. Πώς το βλέπετε εσείς λοιπόν; Αυτοί εκεί πάνω ξέρουν τι έκαναν εκείνοι οι τίτλοι ή τρέχουν σα να τους στοιχειώνει ο ψιλοκουτσοχέρης κάθε φορά που κοιτάνε πίσω;