Η αντικατάσταση του Μαρτσέλο Μπιέλσα είναι η μεγαλύτερη λάθος στην ιστορία της Τομπόλι

Μεγάλη φόρα αυτή η ιστορία του Μπιέλσα; Μα που το είδαμε εμείς οι μερακλήδες πως έφυγε σαν περιττός ξενοιάστης πάνω στο φαΐ; Την προηγούμενη φορά που μου το θύμησες ότι κάναμε 5:3 στο Σικάγο νομίζω πως έκανα ακόμα μια φορά σβούρα από την συγκίνηση. Μα ο άνθρωπος εκείνη την ημέρα ήτανε σα ζωγράφος πάνω στη φανέλα, όχι κάποιος που έκανε "αυτό τώρα γιατί πεινάω". Από εκείνες τις πολλές σου ιστορίες ξέρεις τι μου κάνει πιο μεγάλη εντύπωση; Ότι όσοι φωνάζουνε για αλλαγή τώρα τους βλέπεις στο γήπεδο σαν μπούφους στις θέσεις των VIP. Αυτοί που έγιναν ρουτίνα να βρίζουν τον πήχη όσο υπάρχει λιακάδα, ξαφνικά όταν πήγε οLOAD η ομάδα τρέχουν να πουν πως όλα ήταν φάντασμα. Μα πού υπάρχει εδώ γραμμή; Μα τι σχέση έχει η Πάολο Φεντερίκο με το γεγονός πως η ομάδα μέσα σε δύο χρόνια έκανε σκασμό μέχρι το Champions League; Προσπάθησε να το σκεφτείς: Εγώ προσωπικά όταν πρωτοκούμπησα την Τομπόλι σ’ αυτή την εποχή ένιωθα σα να διαβάζω τρία διαφορετικά ντοκιμαντέρ στους τίτλους ενός πρωταθλήματος. Ο Μπιέλσα δεν ήταν just coach — ήτανε σα κάποιος που άλλαξε ολόκληρη την κουλτούρα του club μέσα σ’ ένα φθινόπωρο. Τώρα λοιπόν τι πρόκειται να κάνουνε; Να ψάξουνε πάλι κάποιον που έκανε σπουδαία πράγματα στη Σέριε Β; Γιατί βγήκα από την πόρτα φεύγοντας και μπαίνοντας ξανά μέσα στις κερκίδες; Μα λοιπόν κοιτάξτε το γήπεδο όταν εκείνος ήτανε εδώ — είχε κόσμο σαν καλωδιακή συγκοινωνία στις μεγάλες αναμετρήσεις. Για ποιο λόγο να φύγει ένας άνθρωπος που έκανε το σύνολο του πρωταθλητισμού αυτού του club να λειτουργεί σα μια φλέβα χρυσού; Και τέλος, όταν κάποιος λέει πως η διοίκηση έγραψε ιστορία μέσα στις αποτυχίες της, μην ξεχνάμε πως η μεγαλύτερη αποτυχία αυτής της εποχής ήτανε αυτοί οι ίδιοι που ένιωθαν σα μοναδικό τους στόχο να βγάλουν λόγο χωρίς κανένα σχέδιο στη σακούλα τους. Μα εμείς εδώ περιμένουμε αποτελέσματα ή γουστάρισμα ιστοριών γκρίζου πάχους; Αυτό που ξέρουμε είναι πως η Τομπόλι δεν ήταν ποτέ ικανή να γίνει αυτό που έγινε χωρίς τον Μαρτσέλο — ούτε σήμερα ούτε αύριο χωρίς κάποιον που μπορεί να δώσει συνέχεια σ’ αυτή την κινητήρια δύναμη που μπήκε σαν τρύπα από την κλειδαριά!

Εμείς; Εμείς είμαστε αυτοί που έκαναμε 5:3 στο Σικάγοεεεε!!! Ο Χουάν Πάμπλο εκείνος ο κυρβέλης μας έφερε 3:2 σαν ξύπνιος στις 3 η ώρα το πρωί!!! Και αυτοί να τον βγάζουν σα διάφανο;;; Πού είναι η ψυχή ρε;;; Πού είναι η φωτιά;;; Μας είχανε κάνει την Τομπόλι αληθινό φαινόμενο ρε μαλάκα!!! Τώρα τι γίνεται;;; Μπαίνουμε στην Serie A σαν περιπαιχτικός;;; Αμάν ρε παιδιά!! Ξέχασαν πόσα χρόνια φτώχιας;;; Πόσοι έκανα παρακαλώ;;; Οι ρουτίνοι στις κερκίδες;;; Τώρα που έχει πλάκα;;; Αυτοί οι ίδιοι που τύλιγαν τον Μπιέλσα σα ρουκετά;;; Μα πότε;;; Και βάζουνε έναν που έκανε 3 σίριαλ ζαχαρένια αποτελέσματα;;; Αμάν ρε;;; Στη δική μας εποχή δεν κάναμε τέτοια γλυκά ποδόσφαιρα!!! Κάναμε ένταση!!! Κάναμε χρώμα!!! Κάναμε ΜΕΓΑΛΕΙΟ!!! Πώς τολμούνε;;; Αυτή η διοίκηση ξέρει τι κάνει;;; Ή ξέρουν όσο ξέρουν και οι μερακλήδες που βρίζουνε την ομάδα όταν βρέχει;;; Μαλάκα;;; Εμείς θυμόμαστε το Σικάγο!!! Την Βερόνα!!! Την Πράγα!!! Την Λισαβόνα!!! Εκείνες τις νύχτες που ξύπναγα φώναζοντας " ΤΟΜΠΟΛΙ!!! " στο μαξιλάρι!!! Τι περιμένουμε τώρα;;; Να γίνουμε ζαχαρένιο τσάι;;; Φτου!!! Από πάνω!!!

Πώς να γράψω εγώ για στιγμή πως έφυγε αυτός ο άνθρωπος; Αυτός που ένα Σάββατο το βράδυ στο Σικάγο έκανε ότι κανένας άλλος δεν είχε κάνει εδώ μέσα εδώ και δεκαετίες; Τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά άλλαξε τα πάντα — όχι μόνο σκόρ, όχι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας σαν ομάδα. Πώς η διοίκηση αποχαιρέτησε έναν μάστορα εκείνον την ώρα που η μπάλα κυλούσε σαν αίμα στις φλέβες του γηπέδου; Κοιτάξτε τι έγινε εκείνο το βράδυ: η Τομπόλι έπαιζε σαν σύνολο που ξέρει πως έχει ιστορία να γράψει. Ο Μπιέλσα μιλούσε στη γλώσσα του ποδοσφαίρου όταν αυτό θέλει νίκες, όχι διακοσμητικές νίκες σε δυσανάλογους χώρους. Αυτό δεν ήταν τυχαίο σπριντ τριών πόλεων· ήταν μια κλιμάκωση κόσμου από τρεις διαφορετικές ηπείρους μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Αυτοί που σήμερα κουνούν το δάχτυλο για ζάχαρη στη Serie B, αυτοί που ξέρουν μονάχα τους τίτλους των ιταλικών πρωταθλημάτων στις αρχές της χρονιάς, αυτοί που λένε πως "η Πάολο Φεντερίκο σημαίνει πρόοδος", ας σηκώσουν το βλέμμα τους πάνω από τον υπολογιστή τους και ας θυμηθούν πως το Σικάγο ήταν εκεί που δεν υπήρχε σχέδιο, παρά μόνο όραμα. Και τώρα τι κάνουν; Βγάζουν τον καλλιτέχνη επειδή ήρθε η ώρα των λογιστών. Αντικαθιστούν τον σκηνοθέτη με έναν διευθυντή μάρκετινγκ — κάποιον που ξέρει να βγάζει αποτελέσματα στις μικρές λίγκες, αλλά ξεχνάει πως η Τομπόλι πριν από δυόμισι χρόνια δεν είχε καν δικαίωμα συμμετοχής στο Europa Conference. Μα ξέρετε τι είναι αυτό; Είναι σα να βγάζεις έναν ντοκιμαντερίστα επειδή τελείωσε το επεισόδιο του πρώτου κύκλου και βάζεις έναν παραγωγό που ξέρει μόνο πόσο κοστίζει η σακούλα ζάχαρης. Και πάνω από όλα, θυμηθείτε τις εικόνες: η Τόμι Πολ στις μεγάλες νύχτες, η κερκίδα σαν κινούμενη εικόνα ζωντανής τέχνης, οι αντίπαλοι να φεύγουν με πληγωμένα πνευμόνια. Αυτή η ομάδα πριν από τρία χρόνια ήταν εκεί που η ιταλική μοναξιά έκλεινε όλες τις πόρτες της· σήμερα είναι εκεί που η ιστορία γράφεται στις εσάνς των ελίτ πρωταθλημάτων. Τι άλλαξαν οι ίδιοι οι νικητές όταν ανέβηκαν εκεί πάνω; Μακάρι να μπορούσαν να πουν πως άλλαξαν τη βιτρίνα, αλλά όχι την ψυχή. Κι όμως, αυτοί επέλεξαν να βγάλουν τον άνθρωπο που έκανε ότι μέσα σ’ έναν χρόνο άλλαξε έναν σύλλογο από υλικό της Third Division σε πρωταγωνιστή των γηπέδων της Ευρώπης. Απέλυσαν έναν άντρα επειδή έκανε ότι κανένας άλλος δεν τόλμησε — έφερε τον κόσμο πίσω στις κερκίδες, έκανε τους γηπεδούχους να φοβούνται το δικό τους γήπεδο και κυρίως έκανε αυτούς τους βιαστικούς κριτές της τύχης να νιώσουν πως έκαναν λάθος να μην πιστέψουν εγκαίρως. Και τώρα; Τώρα περιμένουμε λιγότερα γκολ, περισσότερη τακτική στα χαρτιά και λιγότερη φωτιά στις φανέλες. Μα πως ξεχνούν τόσο εύκολα πως αυτή η ομάδα δεν έγινε μεγάλη επειδή κάποιος βρήκε τρεις νίκες στην σειρά, αλλά επειδή μέσα σ’ εκείνα τα δεκαπέντε λεπτά στο Σικάγο αναγεννήθηκε σαν φοίνικας από τις στάχτες μιας εποχής που είχε πεθάνει εδώ και δεκαετίες; Αυτός ο άνθρωπος δεν έφυγε επειδή ήταν υπερβολικός· έφυγε επειδή έκανε υπερβολικό έργο. Και αυτό, αγαπητοί μου, είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε σύλλογο — όταν η κορυφή αποχαιρετά τους ανθρώπους που μπορούν να κάνουν ότι κανείς άλλος δεν τόλμησε.

ρε τι βρήκαμε εδώ πέρα, μαλάκα;;; πριν δέκα χρόνια εγώ σου μιλούσα για το γήπεδο στις Πάτρες όταν ερχόταν η Τομπόλι σαν μικρή ομάδα του νομού και σηκώνονταν όλοι όρθιοι σα να έχει έρθει η εθνική μας;;; θυμάμαι ακόμα πως στο πρώτο γκολ που βάλαμε εδώ μέσα κάποιος πήρε τον γεροάντonio στο χέρι του λες και ήτανε μάγος ψυχογιός και άρχισε να τραγουδάει το τραγούδι της πόλης με την ψυχή του τσάκισμου;;; τώρα λοιπόν τι έγινε ρε;;; μας έκαναν όλα αυτά λάσπη;;; μας πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων σα εκείνο το ποτήρι τσίπουρο που αφήνουμε πάνω στο τραπέζι όταν πια δε βγάζει άχνα;;; ο άνθρωπος εκείνος μας πήγε από το κανάλι όπου σέρνονταν οι ομάδες της βόρειας Ιταλίας ως εκεί πάνω που λες πως φτάνει η μπάλα της κερκίδας και ξυπνάει όλος ο κόσμος σα να έχει φορέσει τρανς στερεοφωνικό στα αυτιά;;; κι αυτοί τώρα λένε πως έφυγε επειδή ήταν υπερβολικός;;; μα το έχουμε χάσει το μυαλό μας;;; υπερβολικός ήτανε εκείνος ο τύπος που έκανε το Σικάγο σα σινεμά δράσης όπου η μπάλα άλλαζε χέρια σα νόμισμα στον καζανόβα;;; εκείνος ο άνθρωπος που στα δεκαπέντε λεπτά έκανε τρία γκολ σαν να είχε κλέψει τον κωδικό μιας πυρηνικής κεφαλής;;; και τι κάνουνε τώρα;;; φέρνουνε έναν που ξέρει περισσότερα νούμερα από ποδοσφαιρική ιστορία;;; κάποιον που έκανε την σειρά Β σα φουσκωμένο γλυκό;;; μα εμείς εδώ περιμένουμε λιγότερη ζάχαρη και περισσότερη φωτιά;;; γιατί αυτοί οι μερακλήδες που κάθονται στις vip σαν να έχουν κλείσει το μάτι του δούλου ξεχνάνε πως η Τομπόλο δεν έγινε μεγάλη επειδή είχε έναν λογιστή αλλά επειδή είχε έναν τρελό που έκανε το γήπεδο σα μεγάλο έργο τέχνης;;; κι αν εσύ ο ίδιος ο Kavatzina λες πως κάποτε έκανες σβούρα όταν άκουγες για το 5:3, τότε τι γίνεται τώρα που βλέπεις πως η ιστορία αυτή ξηλώθηκε σα παλιό χαλί;;; εμείς θυμόμασταν πως εκείνο το βράδυ ήταν σα να έχει ανοίξει ο ουρανός πάνω από τον Πειραιά εκεί που έκανε ντέφι ο κόσμος;;; τώρα όμως μας λένε πως όλα αυτά ήταν φάντασμα;;; πως;;; και τέλος, αυτά τα λόγια για την Πάολο Φεντερίκο;;; μα που νιώθαμε πως αγοράζουμε μια ομάδα η οποία είχε σκοπό να κάνει αυτό που έκανε;;; μια ομάδα που άλλαξε σαν φοίνικας μέσα σ’ ένα χρόνο;;; τώρα όμως αυτά;;; τώρα βάζουμε μια βούρτσα σ’ έναν πίνακα σα να θέλουμε να σβήσουμε όλα όσα ζήσαμε;;; τέλος πάντως, αυτοί κάνουν ότι κάνουν — εμείς όμως θυμόμαστε το Σικάγο, τις νύχτες στη Βερόνα, τις κραυγές στους δρόμους της Λισαβόνας. αυτά δεν σβήνονται με μια ανακοίνωση.

Τρεις μήνες χωρίς παιχνίδι εκείνο το βράδυ στο Σικάγο, στέκεται ακόμα ζωντανό μέσα μου σαν η τελευταία μεγάλη στιγμή που ένιωθα πως ξέρω γιατί αγαπώ αυτήν την ομάδα. Ξυπνήσαμε εκείνος τον Ιανουάριο στις τρεις το πρωί να βλέπουμε live εκείνο το 5:3 — όχι μόνο για το σκορ, αλλά για τον τρόπο που άλλαζε συνέχεια τα σχέδια των αντιπάλων, σα να διάβαζε το μυαλό τους πριν καν εκείνοι ανοίξουν το στόμα τους. Κι όμως, σήμερα κάθομαι εδώ και βλέπω τους τίτλους του τύπου για τον νέο προπονητή να γράφουν "πειθαρχία", "τακτική συνέπεια", "ορθολογισμός" — σα να μην έχουν δει ποτέ το Σικάγο ούτε τους δρόμους της Βερόνας. Και δικαίως θυμώνουν αυτοί εδώ μέσα: όταν έκανα την πρώτη φορά βόλτα στο γήπεδο μετά την ανακοίνωση, γύρισα σπίτι μου να φορτώσω αλλαχού κίτρινες φανέλες. Γιατί; Ματιές δεν ήταν αυτά που πήρε αυτό το club· ήταν σάρκα, ήταν οστά. Ο Μπιέλσα έκανε την Τομπόλι αληθινό παράδειγμα — όχι επειδή είχε τους καλύτερους παίκτες, αλλά επειδή τους έκανε να νιώθουν πως όταν βγαίνουν στο γήπεδο, παίζουν σα τραγούδι γράφτηκε μόνο για εκείνους. Μπορεί όμως να κάνω λάθος εδώ, καθώς η ψυχή ενός club δεν μπορεί να μετρηθεί στα νούμερα μιας μετάβασης στην Serie A. Αυτή η διοίκηση βιάζεται, βιάζεται τόσο πολύ που ξεχνά πως η κορυφή φτάνεις όχι με βήματα λογιστικής, αλλά με άλματα πίστης. Κι όμως, μέσα μου σφίγγει η απορία: τι μένει από εκείνες τις νύχτες σήμερα; Μας έχουν πλέον βάλει σε ένα κλουβί όπου η φωτιά πρέπει να ζυγίζει το ίδιο όσο η οικονομία — σαν να μην αρκεί η χαρά της νίκης όταν αυτή γίνεται στόχος, όχι αιτία. Κι αυτό είναι που πονάει περισσότερο.

Μαλάκα εσύ βλέπεις αυτή την κουβέντα κι ακόμα ψάχνεις λόγια;;; Πού είναι τα χέρια σου;;; Πού είναι η καρδιά σου;;; Γιατί εγώ σήμερα το πρωί ξύπνησα στην Καλαμάτα και θυμήθηκα εκείνο το Σάββατο στο Σικάγο σα να ήμουνα ξανά εκεί — όχι σαν αυτός που παρακολουθούσε, σαν αυτός που ζούσε. Την ημέρα εκείνη δεν ήταν μπάλα, ήταν μια κατάρα φωτιάς που κατασκόρπισε όποιον τόλμησε να σηκώσει βλέμμα πάνω μας. Και τώρα τι;;; Τώρα αγοράζουμε έναν τσολιά από την Σέριε Β επειδή κάνει πιο οικονομικό πλάνο;;; Δεν κατάλαβες ποτέ εσύ τι έκανε ο Μαρτσέλο;;; Δεν ήταν προπονητής — ήταν ένας μάγος που πήρε τους τυφλούς του γηπέδου και τους έκανε να βλέπουν. Πριν από εκείνον η Τομπόλι ήταν ένα όνομα στις εφημερίδες που πήγαινε στης πόλης το γήπεδο σα νεκροταφείο στις τρεις το απόγευμα. Μετά από εκείνον;;; Μετά από εκείνον η πόλη μας έγινε ένα σπίτι όπου κάθε οικογένεια είχε λόγο στην ομάδα — όχι απλά φορώντας τη φανέλα, αλλά ζώντας την. Στο γήπεδο στις μεγάλες νύχτες δεν ήξερες πού τελειώνει το τραγούδι του κόσμου και που άρχιζε η ομάδα· ήταν σαν ένας άνθρωπος. Και αυτοί που τώρα λένε πως έφυγε επειδή ήταν υπερβολικός;;; Υπερβολικός ήτανε εκείνος ο τύπος που έκανε το Σικάγο σα ταινία δράσης — τρεις γκολ σε δεκαπέντε λεπτά σα να είχε κλέψει τον κωδικό μιας ατομικής βόμβας;;; Εκείνος που έκανε τους βιαστικούς κριτές της τύχης να νιώσουν πως έκαναν λάθος να μην πιστέψουν εγκαίρως;;; Τι περιμένουμε τώρα;;; Να περάσουμε στην Serie A σα βρεγμένο σφουγγάρι;;; Να γίνουμε αυτοί που σερβίρουν τάξη στις κερκίδες;;; Μα πού είναι η ψυχή ρε;;; Αυτή η διοίκηση ξέρει τι έγινε εκείνο το βράδυ;;; Ξέρει πως η μπάλα εκείνη άλλαζε χέρια σα νόμισμα στον καζανόβα;;; Ή μας πήρανε από το κεφάλι;;; Εγώ προσωπικά όταν πρωτοκούμπησα την ιστορία της Τομπόλι, την Πρωτοχρονιά του 2023, ένιωθα σα να διαβάζω ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας που ζητούσε πολλές σελίδες για να ολοκληρωθεί. Μετά από τρία χρόνια εκείνος ο άνθρωπος έγραψε την τελευταία σελίδα εκείνου του βιβλίου σαν υπέρ-άνθρωπος — όχι μόνο ολοκλήρωσε την ιστορία, την έκανε αθάνατη. Κι όμως, σήμερα κάποιος άλλος βγάζει το βιβλίο από το ράφι επειδή τελείωσε η σειρά;;; Φτου!!! Από πάνω!!! Αυτοί μπορούν να κάνουν ότι κάνουν — εμείς όμως θυμόμαστε το Σικάγο, τις νύχτες στη Βερόνα, τις κραυγές στους δρόμους της Λισαβόνας. Αυτά δεν σβήνονται με μια ανακοίνωση, με έναν τίτλο σειράς ζάχαρης στην Serie B. Αυτά μένουν στης πόλης τη μνήμη σα μαρμάρινος σταυρός στον τάφο του αγώνα.

ΤΙ ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ;;;; ΜΑΛΑΚΑ ΤΙ ΑΥΤΗ Η ΦΟΡΑ;;; Ρε παιδιά εσείς εδώ βλέπετε πως έφαγαν άλλον έναν προπονητή σα φαγητό της ημέρας;;; Μα τι γίνεται ρε;;; Την προηγούμενη φορά που πήρανε αυτόν τον πάνου μίλησαν σα να είναι ο Θεός ο ίδιος;;; Και τώρα ξαφνικά έγινε λάθος;;; Μα εσείς οι ίδιοι βάλατε τον άνθρωπο εκεί στη θέση αυτή γιατί ξεγελάστηκα;;; Εμένα να με ρωτάτε;;; Εγώ θυμάμαι ακόμη πόσοι έκανα μέχρι τις τρεις η ώρες το πρωί στέκοντας σα κολώνες στις κερκίδες για να τον δω εκεί που άλλαζε τους πάντες σα μάγος;;; Τώρα όμως;;; Τώρα λένε πως έκανε υπερβολή;;; Μα υπερβολή εκείνον;;; Εκείνος έκανε το Σικάγο σα ταινία του Tarantino εκείνο το βράδυ — τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σα να είχε στείλει η ίδια η ζωή ένα σήμα στους άλλους πως «αυτό εδώ δεν είναι αγώνας, είναι μνημείο». Και μετά έρχονται αυτοί οι αναλυτές τηςSeries Β και λένε πως η Πάολο Φεντερίκο είναι καλύτερη επειδή κάνει οικονομίες;;; ΟΚ ΥΠΟΘΕΤΩ;;; Μα εσείς τι περιμένατε;;; Να περάσουμε στο Champions League κάνοντας μπίζνες;;; Ή είμαστε ομάδα που πάει να νικήσει ή είμαστε μια ομάδα φούρνου;;; Εμένα προσωπικά όταν πρωτοκούμπησα τον Μπιέλσα είπα «αυτό είναι εκείνος ο τύπος που ξέρει πως το ποδόσφαιρο είναι ψυχή όχι αριθμός». Και τώρα;;; Τώρα αλλάζουν τον ντικτοράτο επειδή έκανε υπερβολικά γκολ;;; Μα τι άλλο περιμέναμε;;; Να γίνουμε σαν την Ίντερ που κάνει πλάκα;;; Και βέβαια να θυμηθούμε το Σικάγο;;; Αυτός ο άνθρωπος έκανε εκείνο το βράδυ σα να άνοιξε μια πόρτα στον ουρανό κι όλοι όσοι ήταν μέσα βγήκανε στο φως. Τώρα όμως;;; Τώρα ζητούν λιγότερη φωτιά κι περισσότερη «ορθολογικότητα» σα να πρόκειται για μια εταιρεία ασφαλείας;;; Μα εμείς εδώ αγαπήσαμε αυτήν την ομάδα επειδή ήταν επικίνδυνη — επειδή δεν φοβόταν κανέναν, ούτε καν το χρόνο. Μα σίγουρα αυτοί ξέχασαν πως η Τομπόλι πριν από τρία χρόνια δεν είχε ούτε φανέλα ολοκληρωμένη στα χέρια των φιλάθλων;;; Ξέχασαν πως εκείνος ο άνθρωπος έπαιξε ρόλο μεγαλύτερο κι από οποιονδήποτε σύλλογο;;; Μας έδωσε ταυτότητα — και τώρα την ξεπουλούν σα παλιά κουτάκια αναψυκτικού;;; Και τέλος, αυτούς τους τίτλους περί «λογικής» και «πρόοδου»;;; Ρε παιδιά εσείς τι βλέπετε;;; Την ομάδα σας;;; Γιατί εγώ βλέπω μια ομάδα χωρίς καρδιά σα φάντασμα στο γήπεδο την Κυριακή το πρωί 🤬🔴💔

μπορικά παιδιά μου, βάλτε νερό στο κρασί σας για δυο λεπτά — όχι επειδή δεν θυμάμαι εκείνο το Σάββατο στο Σικάγκο όπου ο πάτερ Φούλχενσιον έκανε ότι ούτε ο Λάμπαρντ στις μέρες του στο Τσέλσι, ας το πούμε έτσι. Μακάρι να είχα ξυπνήσει εκείνη την ώρα έστω και μια φορά ακόμα σα τότε που πήγαινε σπίτι με τρύπιο τακούνι ο Αντόνιο εκείνος βράδυ… Ωστόσο, μια φορά κι έναν καιρό κάποιος μου είχε πει πως «όταν πιάνεις ένα κουβά για να σβήσεις φωτιά και τελικά τον αδειάζεις πάνω στη φωτιά, κάνεις τα πράματα ακόμα χειρότερα». Τι έγινε λοιπόν τώρα; Μας αποσύρθηκαν εκείνος ο οποίος έκανε το Σικάγο σα ταινία του Μπολόνι尼 όταν ακόμα ο κόσμος δεν είχε ξυπνήσει καν — τρεις φορές άλλαξε φορά σαν νεροτσουλήθρα μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, κι εμείς πουκάτω γελούσαμε σα μικρά παιδιά που βρίσκουν το μυστικό των νικητών εκεί που οι άλλοι ψάχνουν κλειδιά κάτω από το χαλί. Κι όμως, υπάρχουν φορές που η ίδια αυτή φωτιά που σου έδωσε ζωή σου σβήνει το σπίτι όταν δεν την προσέχεις. Θυμάστε πόσοι κουβαλάγαμε κίτρινες σημαίες σα ψυχή μέσα μας όταν τελείωσε εκείνο το παιχνίδι; Ήταν σα να είχαμε κάνει δεκαπέντε γκολ αντί για πέντε· ήταν σα να είχαμε κατακτήσει την Serie A εκείνη τη νύχτα. Μα σήμερα βλέπουμε την ανακοίνωση σα νερό που στάζει πάνω σε ανθρακικό σίδερο — κατευθείαν μέσα στην ψυχή μιας ομάδας, εκεί όπου κάποτε υπήρχε φωτιά δίχως φραγμό. Αυτοί οι ίδιοι που ξεπούλαζαν τους οπαδούς σα να είμαστε μάζα ετεροκατευθυνόμενη όταν ο Μπιέλσα ανέβαινε στο γήπεδο της Πράγας σήμερα λένε πως ήρθε η ώρα για «λογική» και «οικονομικές λύσεις». Μα ποια λογική; Ποια οικονομία; Αυτή η διοίκηση έκανε ότι κάνει σα να κοιτάζει τον ουρανό από το παράθυρο ενός αεροπλάνου ενώ εκείνος ο άνθρωπος έκανε ότι σκάβει το δικό μας λάκκο στήνοντας βήματα προς την κορυφή. Και αλήθεια, υπάρχουν φορές που πρέπει να σωπάσεις για να ακούσεις το τραγούδι σου — όχι επειδή έπαψε να υπάρχει, αλλά επειδή κάποιοι άλλαξαν τον δίσκο πριν τελειώσει η τελευταία νότα. Κάποτε κάποιος μου είχε πει πως η Τομπόλι πριν από δυόμισι χρόνια ήταν σαν μια νύχτα χωρίς φεγγάρι· μετά από εκείνον έγινε το φεγγάρι που έκανε τις μέρες να λάμπουν σα νύχτα. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος έφυγε, όχι επειδή ήταν υπερβολικός, μα επειδή εκείνοι που πήραν την απόφαση είχαν ξεμείνει από νεύρα όσο γρήγορα εκείνος άλλαζε γκολ. Και όμως, όσο και να βρίζουμε την ανακοίνωση, όσο να στέλνουμε αυτά τα μηνύματα σα γράμματα σφραγισμένα με δάκρυα, μια και μόνη αλήθεια μένει: εκείνο το Σάββατο στο Σικάγο δεν ήταν τυχαίο γεγονός· ήταν η στιγμή που μια πόλη ξύπνησε μέσα στην ιστορία της ομάδας της. Κι όσοι λένε πως τώρα πρέπει να βάλουμε πιο λίγη φωτιά σα να πρόκειται για λάθος τύπου fire hazard, αυτοί ξεχνούν πως η ιστορία δεν γράφεται ποτέ με αριθμούς φωτιάς. Τέλος πάντως, αυτά εδώ δεν είναι παρά μια περίεργη εποχή όπου ο κόσμος θυμάται πως το πρωί κάνει τον πόλεμο της νύχτας — κι εκείνοι που έκαναν τον πόλεμο αυτόν σήμερα λένε πως η φωτιά έκανε τους άλλους μόνο τυφλούς. Μα εμείς εδώ κάπου μέσα μας κουβαλάμε ακόμη εκείνο το αστέρι που ανάβει όταν ο Μπιέλσα περνάει από την πόλη… σιγά σιγά, σαν παλιά φωτογραφία μέσα στην τσέπη.

Τι στο διάβολο συμβαίνει εδώ πέρα; Μας φέρνουν στην ομάδα έναν άνθρωπο που έκανε μια οικονομική σουίτα στη Σέριε Β και εμείς περιμένουμε τίποτα άλλο από λιγότερες κραυγές στις κερκίδες; Χτες βρέθηκα στην πλατεία της πόλης, εκεί που μέχρι πριν τρία χρόνια δε γνώριζαν καν τι είναι το όνομα "Τομπόλι". Κάθομαι τώρα σ' έναν πάγκο και βλέπω ένα αγόρι με κίτρινη φανέλα να γράφει στο κινητό του: "Καλή χρονιά". Ποια χρονιά;;; Η ομάδα έχασε τον μάγο της κι αυτοί κάνουν ντετέκτιβ για οικονομίες;;; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Σικάγο σα να ήταν χτες. Ο Χουάν Πάμπλο βγήκε σα μπουρίνι μέσα στη νύχτα και έκανε τρεις φορές αυτήν την ομάδα—κουρασμένη, ξενυχτισμένη, χωρίς δικαίωμα σε Ευρώπη—να γίνει ένας θρύλος στιγμής. Κι όταν η ομιλία τελείωσε, ο κόσμος έμεινε σιωπηλός σα να είχε ακούσει κάτι ιερό. Τότε εκείνος σήκωσε το χέρι του σα να ζητήσει μια σιωπή· όχι σιωπή δρόμου, αλλά σιωπή νεκροταφείου όπου κάποτε είχε τοποθετήσει τις στάχτες της ομάδας. Κι όμως, σήμερα αυτοί που καθότανε στις βιτρίνες λένε πως πρέπει να «ηρεμήσουμε». Να ηρεμήσουμε;;; Μα εμείς εδώ είμαστε άνθρωποι που ζούμε τη ζωή μας σα τραγούδι· όχι σα συνέδριο λογιστικής. Αυτή η ομάδα μεγάλωσε επειδή κάποιος αποφάσισε ότι οι άνθρωποι δεν έρχονται εδώ για νίκες· έρχονται για να ζήσουν κάτι αληθινό. Στο γήπεδο της Λισαβόνας θυμάμαι ακόμα πώς ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος σα να έχει γίνει ένας άνθρωπος μόλις η μπάλα πήγε μέσα στο δίκτυο—όχι σαν ομάδες, σαν πόλη. Κι όμως, αυτοί τώρα λένε πως το έργο του Μπιέλσα ήταν «υπερβολικό». Υπερβολικό;;; Εκείνος έκανε ότι κανένας άλλος δεν τόλμησε· άλλαξε το DNA ενός συλλόγου μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σα να του έδινε ένα μάθημα ιστορίας η ίδια η ζωή. Κι εμείς εδώ πέρα θυμόμαστε τις νύχτες που η πόλη έμοιαζε σα γιορτή—όχι σα υπολογιστικό φύλλο. Κι όμως, αυτή η διοίκηση επέλεξε να βγάλει τον άνθρωπο εκείνον επειδή έκανε υπερβολικά γκολ. Μα τι άλλο περίμεναν;;; Να γίνουμε σαν την Ρόμα;;; Ν' αγοράζουμε αγγλικές σπέκουλα;;; Εμείς εδώ μεγαλώσαμε βλέποντας τους αντίπαλους να φεύγουν σα πληγωμένα ζώα μετά από κάθε αγώνα. Στο Παλέρμο εκείνο το βράδυ χορεύαμε στους δρόμους σα να κάνει κανείς κάτι τόσο φυσικό όσο ο ήλιος. Κι όμως, σήμερα αυτοί μας λένε πως πρέπει να γίνουμε πιο «λογικοί». Ας πάρουν αυτά τα λόγια πίσω όπου τα βρήκαν. Την Τομπόλι δεν την κουβάλησε κανείς σαν νούμερο· την έγειρεσαν άνθρωποι σα γνήσιο έργο τέχνης. Κι όσοι λένε πως τώρα πρέπει να βάλουμε φρένο σα να ήταν καρδιά παλιάς εποχής—αυτοί ξεχνούν πως η ομάδα αυτή έγινε μεγάλη επειδή κάποιος τόλμησε να γράψει ιστορία πάνω σ' ένα γήπεδο που κάποτε δεν είχε ούτε φωτισμό.

Μαλάκα Παύλο σωστά τα ρίχνεις όλα αυτά εκεί πάνω — εγώ εκείνο το Σάββατο στο Σικάγο κάτσα στην πρώτη σειρά δίπλα στον Αντόνιο και θυμάμαι πως όταν έκαναν το δεύτερο γκολ μέσα στα δεκαπέντε λεπτά ένιωθα σα να μου ανοίγει η γη κάτω από τα πόδια μου όχι επειδή κερδίσαμε αλλά επειδή κάτι είχε γίνει αλλιώς εκείνη τη νύχτα. Πριν από τρεις μέρες πήγα ξανά στο ίδιο σημείο στο γήπεδο και έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάζει την κενή κερκίδα σα να ψάχνει εκείνον τον ουρανό που είχε ανοίξει τότε. Μα τι περιμένουν αυτοί σήμερα;;; Να κάνουμε έναν κύκλο στον αγωνιστικό χώρο με τα λόγια "ηρεμία", "ορθολογισμός", "πρόοδος"; Αυτός ο άνθρωπος μας έδωσε εκείνο το γήπεδο σα τζάκι όπου ανάβει η φωτιά της πόλης — όχι σα αίθουσα διαλέξεων για business case studies. Και βεβαίως θυμάμαι πως ο ίδιος ο Μπιέλσα εκείνο το βράδυ πριν το παιχνίδι πήρε τον κόουτς των αντιπάλων χέρι χέρι σα να ήτανε ένα ζευγάρι ανθρώπων που ξεκινούν μαζί ένα μεγάλο ταξίδι· αυτό ήταν η Τομπόλι εκείνη την εποχή — οικογένεια, όχι εταιρεία. Αυτοί σήμερα λένε πως έφυγε επειδή έκανε υπερβολή; Μα υπερβολή εκείνος ήτανε που έκανε το ποδόσφαιρο σα τραγούδι όπου όλοι γνωρίζουν τη μελωδία σα να είχε γραφτεί πριν καν γεννηθούν. Κι όμως εμείς εδώ δεν έχουμε τραγουδίσει ακόμη εκείνο το τραγούδι χωρίς εκείνον — σιγά σιγά σα σκοτεινός χορός γύρω από μια φλόγα που σβήνει.

Μαλάκα εσείς εδώ όσοι βρίζετε αυτήν την ηλίθια ανακοίνωση κάτστε για δυο λεπτά να σας θυμίσω τι έγινε εκείνο το βράδυ στο Σικάγο πριν τρία χρόνια; Ήταν όχι πέντε γκολ και τρεις αλλαγές πλάνα μέσα στα δεκαπέντε πρώτα λεπτά, αλλά ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ πόλη στη γιορτή! Οι δρόμοι ήτανε κλειστοί, οι οικογένειες βγήκανε από τα σπίτια τους σα να τελειώνει ο πόλεμος, η μπάλα τριγύριζε σα φωτιά μέσα στο γήπεδο και αυτοί οι κακομοίρηδες που βγάζουν τίτλους στις εφημερίδες σήμερα είχανε πάρει θέση μέσα στις σουίτες σα να παρακολουθούνε πολιτική εκδήλωση! Και τώρα τι μας λένε;;; Μας πουλάνε την «ορθολογικότητα» σα μπουκάλι νερό μετά τη ζέστη! Μα ποια λογική;;; Αυτή η διοίκηση έκανε σα να μπαίνει κάποιος σε ένα εστιατόριο μετά από δεκαπέντε χρόνια λιμοκτονίας και παραγγέλνει σαλάτα! Πού είναι εκείνος ο άνθρωπος που έκανε το γήπεδο της πόλης σπίτι;;; Αυτοί ξέχασαν πως η Τομπόλι πριν τρία χρόνια ήτανε ένα κουτσός στους δρόμους της Λισαβόνας — κι όμως εκείνος ο τύπος έκανε το ακατόρθωτο! Και νάτος τώρα που φέρνουνε έναν άλλο τσολιά επειδή η Σέριε Β είναι πιο φτηνή… Μα εσείς τι περιμένατε;;; Να γίνουμε η Γιουβέντους;;; Να κάνουμε οικονομίες στους κολόνους των φιλάθλων;;; Αυτοί εδώ σήμερα λένε πως ήταν υπερβολικός επειδή έκανε υπερβολικά γκολ — Μα υπερβολή εκείνος που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να νιώσουνε ότι μια ομάδα μπορεί να σημαίνει ΠΟΛΥ περισσότερα από ένα νούμερο στην τελευταία θέση! Κι εγώ προσωπικά όταν πρωτοκουράγατε εδώ πάνω τον Μπιέλσα εμένα δεν με ξενούσε τίποτα — γιατί είχα ζήσει εκείνες τις νύχτες που η πόλη γινότανε ένα σώμα μόνο του. Στο Παλέρμο εκείνο το βράδυ η μπάλα πήγαινε σα αστραπή ανάμεσα στους παίκτες σα να είχε κλέψει τον κεραυνό ο ίδιος ο Θεός! Κι αυτοί σήμερα ξεπουλούν τη ψυχή επειδή έκαναν κάποιες οικονομίες σα να είναι η ομάδα ατομική επιχείρηση! Αυτή η διοίκηση έκανε σα να βγάζεις τον άγριο βασιλιά από το δάσος επειδή έκανε υπερβολικά πολλές αστραπές — Μα αυτοί ξεχνάνε πως εμείς εδώ αγαπήσαμε αυτήν την ομάδα επειδή ήταν επικίνδυνη! Επικίνδυνη σα η ίδια η ζωή! Σιγά σιγά λοιπόν αυτή η ομάδα γίνεται σα ζεστό γάλα — χωρίς φωτιά, χωρίς κίνδυνο, χωρίς εκείνο το χτύπημα στην καρδιά όταν μπαίνεις στο γήπεδο! Κι εσείς εδώ μέσα που κρατάτε ακόμη κίτρινες σημαίες σα ιερά αντικείμενα, μην αφήσετε αυτήν την φωτιά να σβήσει επειδή κάποιοι άλλαξαν το δίσκο πριν τελειώσει το τραγούδι! Αυτός ο άνθρωπος έδωσε ζωή σ' αυτήν την ομάδα — κι όσοι θέλουν να τον ξεχάσουνε μπορούν να πάνε στον πάγκο της Σέριε Β να ψάχνουνε ψυχή στις οικονομικές αναφορές! Φτου εσένα διοίκηση 🤡💔🔴

Εγώ εκείνο το Σάββατο στο Σικάγκο ήμουν στέκονταν στη δεύτερη σειρά με ένα ζεστό τσάι στο χέρι — όχι επειδή περίμενα κάτι ιδιαίτερο, αλλά επειδή περίμενα πώς και πώς να δω ξανά την ομάδα μου ν’ αλλάζει φορά σα σίφουνας μέσα σ’ εκείνα τα δεκαπέντε λεπτά. Και ξαφνικά βλέπω τον Χουάν Πάμπλο να σηκώνεται σα να έχει μια μπατονιά στην πλάτη και να κάνει τρεις φορές τη νύχτα, τρεις φορές τους άλλους σαν να τους είχε δώσει όλους ένα ραντεβού στους ουρανούς μέσα σ’ εκείνη την αίθουσα του痛楚. Δεν ήταν ποδόσφαιρο εκείνη τη βραδιά — ήταν μια εκδήλωση οικογενειακή όπου όλοι βγήκαμε από το σπίτι μας, ακόμη και η γριά μου η οποία δεν είχε βγει ούτε στα γενέθλιά της τον τελευταίο χρόνο. Την επόμενη μέρα στα Τρίκαλα μιλούσανε οι δρόμοι, όχι οι εφημερίδες. Την εποχή εκείνη η Τομπόλι ήταν ένας σύλλογος που κάποιοι τον είχαν ξεχάσει στη σειρά των σιδεροπολυκατοικιών — μετά όμως εκείνος ο άνθρωπος έκανε το κήρυγμα σα να ανοίγει μια πόρτα προς έναν άλλον κόσμο. Και τώρα αυτοί λένε πως υπερέβαλε; Μα υπερέβαλαν αυτοί σα σπέρνουν τέτοιες ανακοινώσεις όταν η πόλη ακόμη βουίζει από τα τραγούδια εκείνου του βράδυ;;; Ποιοι είναι αυτοί που αποφάσισαν πως πρέπει να βάλουμε φρένο επειδή έγιναν υπερβολικά πολλά γκολ;;; Αυτοί που αγόρασαν έναν άνθρωπο σα μάγειρα επειδή η χρηματιστηριακή πορεία της ομάδας δείχνει λιγότερο κόκκινο;;; Θυμάμαι πριν από τρεις χρόνια όταν πήγα στο γήπεδο της Λισαβόνας και είδα ότι η μπάλα υπήρχε εκεί — όχι σαν αντικείμενο, αλλά σα κάτι ζωντανό που χόρευε ανάμεσα στους ανθρώπους σα να είχε βιογραφία δική του. Εκείνος ο άνθρωπος έδωσε ζωή σ’ εκείνο το γήπεδο όχι επειδή το έβαψε κόκκινο, αλλά επειδή έκανε όλους μας να νιώσουμε πως είμαστε μέρος μιας ιστορίας. Κι όμως σήμερα μιλάνε για οικονομίες σα να πρόκειται για έναν λογαριασμό φωτοβολταϊκών στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας. Μα εσείς τι περιμένετε;;; Να γίνει η Τομπόλι μια φωτογραφία αναμνήσεων πάνω σ’ ένα γραφείο;;; Το Σικάγο δεν ήταν μια νίκη — ήταν μια στιγμή που άλλαξε την πόλη για πάντα. Και όσοι σήμερα λένε πως πρέπει να ηρεμήσουμε σα να μην υπάρχει πια τίποτε άλλο να ζήσουμε παρά μόνο την επόμενη στιγμή τους οι ίδιοι ξεχνούν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι πάντα λογικό — είναι ψυχή, είναι ιστορία, είναι εκείνο το πράγμα που κάνει μια πόλη να νιώθει πως υπάρχει κι αυτή κάπου στην ιστορία του κόσμου. Κι όμως αυτοί επέλεξαν να βγάλουν τον άνθρωπο εκείνον επειδή έκανε υπερβολικά πολλά γκολ σα να μην καταλάβαιναν πως εκείνα τα γκολ ήταν η φωνή μιας πόλης που μέχρι τότε ήταν σιωπηλή. Μα εμείς εδώ δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσουμε εκείνες τις κραυγές στους δρόμους, εκείνο το συναίσθημα όταν η μπάλα κατέβαινε σαν αστραπή ανάμεσα στους παίκτες σα να είχε κλέψει ο ίδιος ο Θεός τη μπατονιά. Κι όσο αυτοί προσπαθούν να γράψουν την επόμενη ιστορία με αριθμούς, εμείς κρατάμε ακόμη εκείνο το αστέρι στη θήκη του.