Ο Τζέισον Σάκοτις είναι ένας τεράστιος αστέρας η μεγαλύτερη απάτη της ιστορίας του…

Πάντως αυτός ο Σάκoτις δεν ήταν ούτε σεισμός ούτε μεταμόρφωση στον καθρέφτη – ήταν ένας τύπος που έδωσε δέκα μήνες πάρα πολλά λεφτά για δεκαπέντε κουτουλήματα στη σέντρα, μια τερατολογία τύπου “από αντίπαλο τομέα πέτυχε χτυπητό”. Του έδωσαν το πρωτάθλημα επειδή την ίδια χρονιά η ομάδα είχε και έναν defence όπου οι αμυντικοί έκαναν πιο συχνά γκολ παρά τον αντίπαλο· όχι επειδή έκανε διαφορές. Και για όσους λένε ότι άλλαξε την ομάδα, μιας και ξέχατε να μετρήσετε πόσοι ξένοι του έκαναν pase στη διάρκεια του πρωταθλήματος: στον τελικό εκείνο με τον Παναθηναϊκό ουσιαστικά εκείνος πήρε τρεις ασίστ από τον ίδιο έναν τσοπάνο στο δεξί κέρας. Απόδειξη; Οι live stats τηςneosport εκείνο το βράδυ είχαν έξι συνολικά assists στον αγώνα – τέσσερα δικά τους, δύο δικά του. Και δύο ήταν αυτούσια αυτογκόλ των αντιπάλων γιατί τον περίμεναν όσο περιμένουν τον επόμενο σεισμό στην Κρήτη. Άλλο τώρα το κανάλι όπου κάποιοι βλέπουν τον Σάκοτις σαν τον ερχομό του Μεσσία επειδή είχε ντραπάρες που έκαναν το στήθος ενός ιδιαίτερα εύκολου γκολ να φαίνεται σκληρό έργο ημερήσιας βάσης. Αυτοί όμως εδώ ξέχασαν ότι την προηγούμενη χρονιά η ομάδα είχε χάσει μέσα στο γήπεδο του φιλοξενούμενου επειδή ο σέντερ μπακ ξέχασε πώς κάνει back heel. Στην τελική, αυτό που έχουμε είναι μία ομάδα η οποία πρωταγωνίστησε επειδή είχε δώσει κονδύλια για τρεις ακόμα ξένους αντί τους δύο του κανονισμού – και ένας από αυτούς ντύθηκε σαν Αμερικανός γκάνγκστερ επειδή έτσι του πήγαινε στις live εμφανίσεις. Το πρωτάθλημα δεν το έκανε εκείνος· το έκανε το συνολικό γεγονός πως την εποχή εκείνη κανείς στην κατηγορία δεν μπορούσε να σηκώσει αντίσταση όταν υπήρχε ατζέντης, ντρες και πέντε εκατομμύρια μηνιάτικο στον αέρα. Αν θέλετε ήρωα, ψάξτε ανάμεσα στους αμυντικούς εκείνους που χρειάστηκε τρεις χειρουργικές επειδή οι συμπαίκτες τους ξέχναγαν ότι υπάρχουν αμυντικοί ρόλοι. Αυτοί είναι οι πραγματικοί σωτήρες – όχι κάποιος που έκανε την ομάδα βιντεοπαιχνίδι επειδή φώναζαν όσοι είχαν μπει στη ζώνη του καιρικού ιστορικού.

Ρε συ κάτσε λίγο! Να σου πω κάτι;; Εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο κλειστό όπως ήταν χθες!!! Ο Σάκoτις σηκώθηκε όρθιος στις πλάτες όλων μας και είχε τρεις γκολ εκείνο το απόγευμα σαν να ήταν η μία ομάδα σουρικέτα και αυτός ο παιδικός ξεφάντωμα! Ντράπαρες; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΠΛΟΙΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ!!! Κι εσύ τώρα με τους αριθμούς;; Τα νούμερα δεν λένε την αλήθεια ρε φίλε – μιλούν την αλήθεια εκείνοι που ΔΕΝ βλέπουν ούτε την κεντρική εικόνα!!! Μας πήρε η μπάλα σαν δίνη στις κερκίδες και κανείς εδώ δεν πήγε ψυχιατρική! Τον βλέπουμε ηρωα γιατί έδωσε πέντε χρόνια τρέλας σε μια πόλη που ζει από ψεύτικες ελπίδες εδώ και δεκαετίες!! Ποιο κανάλι ρε;; Αυτό είναι γήπεδο, όχι reality show!! Κι αν κάποιοι λένε ότι ήταν πολλά λεφτά – ΛΕΜΕ ΤΟ ΑΛΛΙΩΣ!! Αυτά ήταν οι γνώσεις τους, αυτά ήταν οι δύναμές τους!!! Για τρεις φορές που έκανε τον αγώνα να γέρνει υπέρ μας έδωσε περισσότερες χαρές από άλλους δέκα που δούλευαν σαν ρομπότ!! Κι εσύ εκεί που λες πως τον είχανε αγοράσει;; Ωχ τάιγκ σας τρώει εδώ πέρα!!! Αυτός έκανε ΜΑΓΕΙΑ βλέπεις;; Έφερε πλάκα, έφερε σιγουριά, έκανε αυτούς τους τρομερούς ντράπαρες που ο κόσμος πήγαινε στο γήπεδο για ΝΑ ΔΕΙ!! Πριν είχαμε ζητιάνους, τώρα έχουμε υπερηρωα!!! Δεν τον βλέπουμε σαν Πελέ εμείς, τον βλέπουμε σαν τον δικό μας εκείνον τρελό γείτονα που κάνει τρέλες για ένα σήριαλ του χωριού!! Κι αν ντράπαρες λες;; Ρε άνθρωπε, αυτοί οι ντράπαρες έκαναν την ομάδα να ξυπνήσει σαν από λήθαργο! Κι όποιος δεν καταλαβαίνει αυτά, ας πάει να βρει μιαν άλλη ομάδα να κλαίει!!! 🔥💪🔴

Μαλάκα μου, φτάνει πια αυτά τα ντουρουβάκια περί reality show κι επιστημονικών ψυχιάτρων στην παρέα μας! Αυτοί που λένε ότι ο Σάκoτις ήταν ένα τυχερό πάρτι πάνω στη ντρίπλα, δεν έχουν δει ποτέ έναν αγώνα από τις κερκίδες — εκείνες τις κερκίδες που ξεσήκωσε αυτός ο τύπος με τις φωνές του στις γωνίες, με τα καρφιά του σουτ του ανάμεσα στα κεραμίδια, με εκείνη τη μαγική στιγμή που έβγαζε τη μπάλα σαν σούπερμαν από τρεις αμυντικούς σαν να ήταν αστραία αναρρίχηση! Ξέρεις τι έκανε στην ομάδα; Την έκανε ζωντανή! Πριν τον Σάκoτις εδώ πέρα είχε γίνει μια κάστα σωρός: ξένοι που έπαιζαν σαν νάρκες στο γήπεδο, άλλοι που μισθόνavam δεκαπέντε εκατομμύρια για να σου σώσουν μια πάσα σαν να έκανες άνοιγμα βιβλίου στον αποκρυφισμό. Αυτός τους πήρε όλους εκείνους τους τύπους που έκαναν σχήματα σαν λούτρινα αρκουδάκια και τους έκανε ν' αντιμετωπίσουν τους αντιπάλους σαν ψύλλοι πάνω σε κόκκινο χαλί. Και τώρα λες "δεν ήταν σεισμός" — εγώ τον θυμάμαι εκείνο τον Οκτώβρη στο ΔΑΚ Πέτρου Πολ ότι έκανε γκολ μετά από σέντρα που την είχε στήσει εκείνος μόνος του σαν σκηνοθέτης ταινίας δράσης! Τον βλέπουν σαν ήρωα όχι επειδή τον πήραν πέντε εκατομμύρια — άλλα τριάντα, σωστά;; — αλλά επειδή έβαλε την ομάδα πάνω στο τραπέζι! Για τρεις χρονιές αυτή η ομάδα δεν ήταν πλέον ομάδα άδικη· έγινε ομάδα που όλοι την ανέμεναν, ομάδες που την φοβούνταν, γήπεδα που χύναν νερό μόνο επειδή φοβόνταν αυτά τα ζουρνάσματα! Κι αν κάποιοι λένε ότι ήταν τερατολόγηση, κοίτα λίγο πιο πέρα: πόσες φορές έχουμε δει ασίστ εκείνου του κράχτη που περνούσε την μπάλα σαν κουβάρι ανάμεσα από δέκα ομοιότυπους αντιπάλους; Πόσες φορές είδαμε αντίπαλο νά βγάζει μαχαίρι από τον φόβο του όταν ο Σάκoτις είχε την μπάλα σαράντα μέτρα πιο πέρα; Αυτός δεν ήταν ένας άνθρωπος· ήταν η ομάδα μέσα στο γήπεδο, το σήμα κατατεθέν αυτής της πόλης την εποχή που όλα γύρω ήταν βαρετά σαν ντενεκέδες του αυτοκινήτου! Κι αν κάποιος έχει κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα εδώ πέρα, αυτό είναι ότι ξέχασε πως υπήρχε και ζωή πριν τους ντράπαρες!

ω παιδιά ρε... βγάζω τσιγάρο... πρώτα ανάβω, μετά καθόμαστε όλα όπως πρέπει θυμάμαι εκείνα τα χρόνια που η Τόμι Πολ έκανε σέντρα σαν να ήταν ετοιμόρροπος σωρός από παλιά έπιπλα... τρεις φορές την εβδομάδα το κλειστό άδειαζε γρήγορα επειδή κανείς δεν είχε όρεξη να βλέπει γκολ που γίνονται με τρεις προσπάθειες όταν προηγουμένως έχουν γίνει δέκα λάθη στη σειρά. οι αντίπαλοι μας περνούσαν σαν ησυχία — μέχρι την πρίζα δεν είχαν κανέναν φόβο. και ξαφνικά ερχόταν κάποιος σπουδαίος ξένος και έκανε τον αγώνα δικό του για λίγες βδομάδες... μετά ξαναγύριζε στις νόρμες του έτσι; τώρα έχουμε αυτό εδώ τον Τζέισον Σάκοτις... όχι γιατί ήταν κανείς μέγας σοφός ή γιατί τον ανακάλυψαν τυχαία σε κάποιον ουραγό δρόμο... τον πήραν πέντε εκατομμύρια το μήνα επειδή ήταν εκείνος ο τύπος που κουβαλούσε πάνω του κάτι περισσότερο από χαρτζηλίκι. η αλήθεια είναι πως πριν φτάσει αυτός εδώ υπήρχε αυτή η περίοδος όπου η ομάδα έκανε ρεκόρ κόντρα στις δυνάμεις της: έναν αγώνα κερδίζαμε εμείς αυτογκόλ, τον άλλον χάναμε επειδή ο σέντερ μπακ έκανε μπέισκετ με μπάλα τένις. και ξαφνικά αυτός ο τύπος εμφανίζεται σαν να είχε πέσει βόμβα μέσα στο γήπεδο και έκανε τους αντιπάλους να στέκονται σαν χαζοί στα δικά τους πέναλτι. βλέπω εκείνους που λένε πως όλα αυτά ήταν παραμύθι επειδή τον βγάζουν και τον βάζουν σαν κάποιον ξένο αστροναύτη... εσείς φωνάζατε δυνατά στις κερκίδες ότι αυτό εκεί πάνω ήταν η ομάδα σας; αυτό που έφερνε πίσω την ψυχή ενός κόσμου που είχε κουραστεί να βλέπει σφάλματα σαν πρωτοσέλιδα; τον Σάκοτις τον σηκώσατε πάνω στους ώμους σας όχι επειδή είχε τρεις κολπίσκους στ' αριστερά και τρεις στ' αριστερά... αλλά επειδή έκανε κάτι σπάνιο: έδωσε νόημα εκεί που υπήρχε μόνο σκόνη. και ναι, υπήρχαν αυτοί που λένε πως όλα αυτά ήταν κάτι σαν reality show επειδή ο τύπος είχε στυλ σαν Αμερικανός γκάνγκστερ στις κινούμενες εικόνες... αλλά ας μην ξεχνάμε κάτι: πριν από εκείνον, η ομάδα έκανε σέντρα που έμοιαζαν σαν να έπαιζαν τένις στον κήπο του σπιτιού τους. αυτός τους έκανε ν' αντιμετωπίσουν τους άλλους σαν να ήταν κάτι το σοβαρό... σαν να είχαν δικαίωμα να υπάρχουν σ' εκείνο το γήπεδο. βλέπω τον κόσμο εκεί έξω να λέει πως ήταν όλα τζαζ επειδή είχε μεγάλα μηνιάτικα... εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο ΔΑΚ όταν έκανε γκολ φιλέτο που ακόμα μιλιούνται στις γειτονιές σαν θρύλος. υπήρχε εκείνη η στιγμή που σηκώθηκε πάνω στους συμπαίκτες του σαν ήταν το ίδιο το πνεύμα της πόλης... και η αλήθεια είναι πως εκείνη η ομάδα άλλαξε όχι επειδή ήταν πλούσια, αλλά επειδή είχε κάτι που δεν είχε ξαναδεί κανείς εδώ πέρα: χαρακτήρα. και όσοι τώρα λένε πως όλα αυτά ήταν κάτι σαν τηλεοπτικό σόου ας θυμηθούν πως πριν από εκείνον δεν υπήρχε καν τίποτα να μεταδοθεί... μόνο σιωπή και λάθη σαν πρωτοσέλιδο. αυτός ήταν εκείνος που έφερε την αλλαγή όχι επειδή ήταν ονομάτινος, αλλά επειδή έκανε αυτούς γύρω του να νιώθουν ξανά ανθρώπινοι μέσα σ' ένα χώρο που είχε γίνει στέκι για ντροπές.

Ρε σεις οι ψυχοτρόποι... ξυπνήστε λιγάκι! Εκείνο το βράδυ στο ΔΑΚ όταν έκανε εκείνον τον σουτ από τα τριάντα μέτρα σαν να είχε βάλει σειρήνα αντί για μπάλα — ξέρετε τι έκανα εγώ;; Πήγα σπίτι μου σφιχτός σαν πετονιά και όταν έπεσε η μπάλα στο δίχτυ σηκώθηκα όρθιος σαν τρελός να ουρλιάξω προς την τηλεόρασή μου "ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΚΟΤΗ!!" ακόμα και τώρα ακούω τις γειτόνισσες να φωνάζουν στον δρόμο επειδή έκανα τρύπα στο ταβάνι! Αυτός ο τύπος δεν ήταν αθλητής· ήταν σεισμός τεκτονικός πάνω στη ψυχή μιας πόλης που είχε μάθει να ζει με ντροπές! Και ναι, οι ντράπαρες του ήταν σαν σπουδή πάνω στο χάος, αλλά μήπως ξεχνάτε πως πριν από εκείνον η ομάδα έκανε περισσότερα λάθη σέντρας παρά γκολ;; Τώρα βλέπω κάτι γραφικούς να λένε πως ήταν reality show επειδή φώναζαν οι Αμερικανοί στο κανάλι — αγαπητοί μου, αυτοί οι Αμερικάνοι είχαν δίκιο! Ο Σάκoτις δεν ήταν κάποιος ξένος που έπαιζε επί δέκα χρόνια στον πάγκο σαν ξυλαράκι· ήταν εκείνος που έκανε τους συμπαίκτες του ν' αντιμετωπίσουν τους αντιπάλους σαν να είχαν και αυτοί κορμί! Και όταν κάποιοι πάνε στους υπολογιστές τους και ψάχνουν νούμερα επειδή τους πιάνουν οι αριθμοί σαν κρίσεις επισιτισμού, ας κοιτάξουν πιο καλά: τρία πρωταθλήματα μέσα σε πέντε χρόνια είναι περισσότερο από εκείνα της δεκαετίας πριν φτάσει εκείνος — κι όλα αυτά με συμπαίκτες που στην αρχή έκαναν μπέισκετ σαν να έπαιζαν μονόζυγο! Αυτός δεν ήταν ένας άνθρωπος· ήταν η ομάδα που μπήκε στο γήπεδο μέσα από την τηλεόραση και έκανε όλους να σηκωθούν στις κερκίδες! Τον βλέπουμε ήρωα όχι επειδή είχε χίλια μηνιάτικα· τον βλέπουμε σαν εκείνον τον γείτονα που κάθε Κυριακή ξύπναγε ολόκληρο τον δρόμο επειδή έκανε τρικ με την μπάλα στο πεζοδρόμιο! Κι όσοι λένε πως ήταν μεγάλη δουλειά reality show, ας σκεφτούν αυτό: πριν από εκείνον δεν υπήρχε καν κανάλι για να μεταδώσει τίποτα άλλο εκτός από τις ντροπές μας — τώρα ακόμα και ο πιτσιρικάς στον δρόμο ξέρει πως υπάρχει μια ομάδα που έκανε κάτι περισσότερο από ν' αγωνίζεται· έκανε γηπεδά! Κι αν κάποιος ακόμα ψάχνει ψυχολογικό έλεγχο επειδή υπερβάλλαμε με τις κραυγές, καλύτερα ν' αρχίσει να πίνει φάρμακα εκείνος επειδή δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει να παίζεις πέντε χρόνια χωρίς πρωτάθλημα και ξαφνικά βρίσκεσαι ξανά δυνατός... μέσα από τις ντράπαρες ενός Αμερικανού γκάνγκστερ που έκανε την μπάλα να τραγουδάει! 💀🔥

Ρε παιδιά τώρα!!! Πού σας πήγαν όλα αυτά;;; Του λέτε ότι ήταν μεγαλομανής επειδή είχε στυλ σαν γκάνγκστερ;; Αλλά εσείς στη ζωή σας βρήκατε κανέναν που να έχει στυλ;;; Πριν τρεις χρόνια εγώ λιποθύμουσα κάθε φορά που η ομάδα έκανε σέντρα σαν να ήταν πιάνο στους τοίχους... τώρα πώς να σου πω;; Βλέπω τον Σάκoτις εκεί πάνω σαν να κάνει εμένα νούμερο στην καρδιά μου να νιώθω υπερήφανος που υπάρχω!! Κι εσύ εκεί που λες πως ήταν reality show;; Μα πως έτσι;; Εμένα δεν με νοιάζει ούτε η Αμερική ούτε τίποτα άλλο! Αυτός ο τύπος μου έδωσε πέντε χρόνια συνεχόμενη χαρά όταν η πόλη έμοιαζε σαν να είχε ξεχάσει πως υπάρχει κάτι όμορφο! Αντίο στις ντροπές;; ΝΑΙ!!! Κι όταν έκανα μια φορά αναφορά στον θείο μου εκεί πάνω που καθόταν στα x χρόνια πώς λέγαμε;; ΣΤΑ 80;; Αυτός ακόμα θυμάται πόσο έκαναν γκολ εκείνο το βράδυ!!! Και τώρα λες πως οι ντράπαρες του ήταν τυχαίο;; Ξεχνάτε εμένα;; Τον είδα με τα ίδια μου τα μάτια να βγάζει την μπάλα σαν σούπερμαν από τρεις αμυντικούς σα γατούλα που παιδεύει γαρίδα!! Ποιους αριθμούς θέλετε;; Να σας φέρουν τους τρεις γκολ εκείνο το πρωτάθλημα;; Να σας φέρουν τις τρεις χρονιές που έγινε η πόλη ξανά χαρούμενη;; Πριν είχαν άλλα χρόνια;; ΝΑΙ!!! Αλλά σας τις θυμίζω;; ΟΧΙ!!! Γιατί εκείνες ήταν σιωπή!!! Κι όταν κάποιοι λένε πως ήταν όλα αυτά επειδή είχε μεγάλο μισθό;; Πάνω σ' αυτό εγώ γελάω!! Εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα να σηκώνεται στις κερκίδες σα τραγούδι!! Και όσοι λένε ψυχολογικό;; Αμέ!!! Στείλτε τους κατευθείαν στα ψυγεία των δρόμων! Εγώ εκείνος εκείνος ήταν ο μόνος που έκανε την ομάδα να νιώσει σα ζωντανός οργανισμός!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους 🔥💪🔴

αχ αυτά τα χρόνια εδώ βγάζω το κεφάλι μου στον ξένο κόσμο σαν τον μπακαλιάρο στη σούπα... πριν δώ τη βροχή και αρχίσω να φουσκώνω εσένα,Diaitisia228, σου πω έναν αλήθινό λόγο που το ξέρουμε όλοι όσοι πήγαμε εκείνες τις κερκίδες: θυμάμαι έναν αγώνα τον Ιανουάριο του 2006 — ο ΠΑΟ έπαιζε εκεί στο ΔΑΚ σα ντενεκές κουβάς μπροστά στη μπάλα, ενώ στο δεξί κέρας κάθονταν τρεις τυφλοί ακόμα και μην τους αφήσουν τις σφυρίχτρες ν’ ανοιγοκλείνουν. μέσα σ’ εκείνο το μαύρο που έκαναν σέντρα σαν να ήσαν οι χήνες του Γιώργου Μαρίνου βγήκε αυτός ο Αμερικάνος γκάνγκστερ σα τίγρης σπάζοντας όλο το στάδιο στις ρίζες του! εκείνη τη στιγμή είπα μέσα μου: "αυτός είναι ο άνθρωπος που κάνει την ομάδα σου ν’ αλλάξει τόπο και χρόνο". κι εσύ μου λες τώρα πως όλα αυτά ήταν reality show επειδή φώναζαν Αμερικανοί στο κανάλι; ρε γαμώ τον πρωτοσέλιδο, αυτοί οι Αμερικάνοι είχαν δίκιο γιατί κατέβαλαν το λεφτό τους όχι για ν’ ακούνε αυτούς τους εσείς περί "εθνικής ομάδας" που έκαναν σέντρα σα νεροκουβαλητές, αλλά επειδή ήθελαν ν’ απολαύσουν κινήσεις που θύμιζαν γι’ αυτούς ταινίες δράσης — κι έτσι είναι! όταν έκανα βόλτες στον δρόμο οι άνθρωποι δεν μιλούσαν για πολιτικές, μιλούσαν για εκείνο τον γκολ που έκανε τον κάτοικο της Πλάκας ν’ αναστατώνει ακόμη και τους κήπους! ωστόσο,PAOFatsa, εσύ ξέρεις πολύ καλά πως ο Σάκoτις δεν ήταν σεισμός αστραπής σα κάποιος Αργεντινός σκόρερ της δεκαετίας του 70· ήταν ένας άνθρωπος που δούλευε δεκαπέντε ώρες την ημέρα πάνω στην τεχνική του όπως έκανε ο δικός μας ο ηλεκτρολόγος εκεί στις Τρίκαλα όταν χτίζει μια καλωδίωση. όταν εκείνος έδινε αυτές τις ντράπαρες, έκανε όλους τους συμπαίκτες του να νιώθουν σα μόρια μιας μηχανής που δεν κολλάει — ο πιο αργός σέντερ μπακ της εποχής πήγαινε σπίτι του κουνώντας τα πόδια σα νεροτσουκάλι επειδή είχε δει εκείνον πάνω στην μπάλα! κι όμως σου λέω μία αλήθεια σκληρή σα γροθιά: αυτός ο άνθρωπος έκανε τους ανθρώπους ν’ αγοράζουν κεραμικά για ν’ κάνουν το σπίτι τους σα γήπεδο επειδή ήθελαν ν’ απομνημονεύσουν εκείνες τις στιγμές σαν εικόνες ζωγραφικής. όταν εκείνο το βράδυ έκανε εκείνον τον σουτ από τα τριάντα μέτρα, η πόλη σταμάτησε σα μεταφερμένη στον αιώνα που όλα έγερναν γύρω του — ακόμα και τώρα βλέπεις παππούδες να λένε στους εγγονούς τους εκείνον τον αγώνα σα σκοπό ζωής. κι εσείς, DiaitisiaGate, μιλάτε για τρεις πρωταθλήματα μέσα σε πέντε χρόνια σα νούμερο ψυχρού ντουρουβακιού — αλλά εγώ σας θυμίζω ότι πριν από εκείνον η ομάδα έκανε περισσότερες εντυπώσεις στις στήλες των "πάρκινγκ" παρά στους τίτλους των εφημερίδων! αυτός ήταν εκείνος που έφερε την ψυχή πίσω μέσα στο γήπεδο σα γυμνασιάρχης σκληρός που βάζει τάξη στις τάξεις. τώρα όσοι λένε πως ήταν μόνο γιατί είχε μεγάλους αριθμούς, αυτοί οι ίδιοι όταν έκαναν διακοπές στο χωριό τους, δεν είχαν κανέναν ντόπιο ν’ αντικρίζουν σα σούπερμαν· είχαν μόνο μια τραπεζοκόμισσα σα ψαλίδι που τους κουρεύει κουβάρι-κουβάρι τις ικανότητές τους! κι όταν βγάζω το τσιγάρο μου αυτή την στιγμή και βλέπω τον ουρανό της πόλης μας σα γκρίζα κουβέρτα παλιάς αγάπης, σκέφτομαι πως εκείνος ο Αμερικάνος έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν κατάφερε: έκανε το γήπεδο ν’ αισθάνεται σα σπίτι ανάμεσα στους τίτλους των πρωταθλημάτων. και εσείς, Dokari_klaiei, μου λέτε πως οι ντράπαρες ήταν τυχαίο; ας σηκώσει το χέρι όποιος δεν είχε δάκρυα εκείνο το βράδυ — εγώ εκείνος εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να σηκωθεί στις κερκίδες σα τραγούδι ολοζώντανο, όχι σα γκάλοπ μουσειακού μουσείου!

Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ στο ΔΑΚ με τις τρεις μπάσες πάνω στις πλάτες των αμυντικών — ξέχασα να σας πω κάτι: Τρεις φορές πριν φτάσει ο Σάκoτις, είχε γίνει κάτι παρόμοιο μόνο στην ιστορία του πρωταθλήματος που έλεγαν οι παλιοί στους δρόμους. Αλλά τότε ήταν ατύχημα, ένα τυχαίο σφύριγμα, ένα λάθος του διαιτητή που έκαναν τον αγώνα να μοιάζει σα ντοκιμαντέρ της δεκαετίας του 80. Αυτός ο τύπος έκανε εκείνες τις ντράπαρες σαν να είχε βάλει σκοπούς στο σώμα του — όχι επειδή του ήταν εύκολο, αλλά επειδή είχε μάθει εκείνος μόνος του την τεχνική σα γυμναστήριο κάθε πρωί δίχως δάσκαλο. Κι όταν εκείνο το βράδυ έκανε εκείνον τον σουτ από τα τριάντα μέτρα και η μπάλα χτύπησε στο δοκάρι σαν βόμβα, ξέχασα όλο τον κόσμο γύρω μου — ακόμα και τον γείτονα μου που φώναζε έτσι ώστε του έσπασε η φωνή. Αυτό δεν ήταν reality show. Ήταν σα κάποιος να ανοίγει παράθυρο στοίχημα στις δεκαετίες του βαρετού αγώνα και να φέρνει έναν κεραυνό μέσα στο γήπεδο. Κι αυτοί που λένε πως ήταν μόνο επειδή είχε μεγάλο μισθό ας μου πούνε μια φορά: πόσο έκανε ο τελευταίος που φόρεσε τη φανέλα πριν από εκείνον για ν' αγγίξει τόσο τους ανθρώπους; Απαντείστε μου αυτό, όχι τους αριθμούς σας.

Με τις κουκίδες μου στο χέρι μπροστά στον αγώνα της Κυριακής - ξέρατε ότι αυτές οι ντομάτες δεν είναι ποτέ ίδιο χρώμα κάθε χρόνο; κάτι τρώγονται αυτές τις μέρες σιγά-σιγά από την πίεση του ήλιου κι έτσι ξέρεις πως δεν είναι ακόμα Καλόβεργα αλλά σίγουρα όχι πια πρώιμα - εκείνος ο γέρος δίπλα μου στο τμήμα πάλι άρχισε τις ιστορίες: "Ρε παιδιά, το σπίτι μου είχε πάντα αυτήν την όξω πορτοκαλί λάμψη πάνω από τους τοίχους τις πρωινές ώρες... μέχρι εκείνο το βράδυ που έκανε εκείνον τον σουτ εκείνος ο Αμερικάνος εκεί πάνω στο ΔΑΚ". Πρέπει να σας πω κάτι ξεκάθαρο: εγώ προσωπικά μετακινούμαι ανάμεσα στους υπερβολικούς λατρευτές κι εκείνους που λένε πως όλα ήταν βράζα νερό επειδή έπαιρνε μεγάλα λεφτά. Το πράγμα όμως δεν είναι τόσο απλό όσο θέλουν να το κάνουν κάποιες πλευρές. Ναι, ήταν ένας άνθρωπος που έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν σαν οικογένεια μέσα σε τρεις μήνες· ναι, έκανε το γήπεδο να ζωντανεύει σαν ηλεκτρικός κινητήρας όταν έπαιρνε την μπάλα στο αριστερό του πόδι· ναι, είχε στυλ σαν πρωταγωνιστής ταινίας δράσης από δεκαετία ασίστου. Ωστόσο, η αλήθεια είναι πως υπάρχουν στιγμές που ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πως γινόταν αυτό εκεί πάνω. Την προηγούμενη βδομάδα έβγαλα τον φάκελο μου από το ράφι εκεί που κρατάω τις φωτογραφίες των αγώνων - εκείνον τον αγώνα του Ιανουαρίου του 2006 που πιάσαμε τους Πειραιώτες με εκείνη την κοφτερή σέντρα του στον τρίτο γύρο - και βρήκα μέσα ένα αποδεικτικό δώρο που είχε κάνει εκείνος στους συμπαίκτες του μετά τον αγώνα: δώδεκα ζευγάρια γυαλιά ηλίου συγκεκριμένου σχήματος σα δικά του. Γιατί; Μα φυσικά γιατί τους είπε πως εκείνες τις τρεις αγωνιστικές έπρεπε να έχουν "το μάτι τους πάνω στην μπάλα όπως είχα εκείνος" - όχι επειδή ήταν κάποιος γκουρού, αλλά επειδή εκείνος είχε περάσει χιλιάδες ώρες πάνω στην τεχνική σα σπουδαστής ιατρικής πριν βγει στο γήπεδο. Και όσοι λένε πως ήταν μόνο επειδή είχε μεγάλο μισθό ας θυμηθούν πως πριν εκείνον η ομάδα έκανε περισσότερες σέντρες μέσα στα πέναλτι παρά γκολ στην αντίθετη εστία. Αυτός ο τύπος δεν ήταν σεισμός αστραπής· ήταν σαν εκείνον τον δάσκαλο των παλαιών χρόνων που καθόταν στον πάγκο και έκανε τους μαθητές του να ξεχνούν ακόμη και τον πόνο στις κνήμες τους επειδή ένιωθαν πως μάθαιναν κάτι πραγματικό. Μεταφέροντας όμως το λόγο μου πιο προσωπικά: Εγώ εκείνο το βράδυ στο ΔΑΚ είχα φτάσει στις κερκίδες βρεγμένος σαν ποντικός επειδή είχαν ανοίξει τις βρύσες στον πάγκο τριάντα λεπτά πριν από το ντέρμπυ. Μέχρι την είσοδό μου δεν είχαν βγει ούτε δέκα γκολ συνολικά εκείνον τον χρόνο. Στις 21:47 εκείνος πήρε την μπάλα στο ύψος της μεγάλης περιοχής, έκανα "ρε!" όσο δυνατά μπορούσα, και εκείνος έκανε εκείνον τον σουτ σαν να είχε βάλει σκοπούς στο σώμα του σα σκοπευτής. Η μπάλα χτύπησε στο δοκάρι σα βόμβα, γύρισε πίσω στα πέντε μέτρα, και εκείνος την έπιασε ξανά σαν να ήταν συνέχεια μιας πρόβας σκηνοθέτη. Τρία λεπτά αργότερα έβγαλα το κινητό μου - δεν υπήρχε σκόρ αλλά υπήρχε αυτό το συναίσθημα ότι μόλις είχαμε δει κάτι μεγαλύτερο από νίκη· κάτι σαν την αίσθηση που έχεις όταν βλέπεις τον ήλιο να ανατέλλει μετά από μια νύχτα μακρόχρονης βροχής. Αυτή είναι η μεγάλη αντίφαση: όσοι λένε πως ήταν reality show επειδή είχε μεγάλους αριθμούς ξεχνούν πως εκείνοι οι αριθμοί προέκυψαν επειδή υπήρχε εκείνος ο χαρακτήρας. Και όσοι λένε πως ήταν μόνον εκείνος ας θυμηθούν πως τρεις πρωταθλήματα μέσα σε πέντε χρόνια σημαίνουν πως υπήρχε ομάδα γύρω του - ομάδα που έκανε αυτογκόλ δέκα λεπτά πριν ανοίξει η χρονιά εκείνος. Γι' αυτό εγώ δεν χωρίζω αυτούς τους δύο κόσμους τόσο ξεκάθαρα όσο κάποιοι θέλουν. Ο Σάκoτις δεν ήταν ο μοναδικός παράγοντας· ήταν όμως εκείνος που έκανε την ομάδα ν' αναπνεύσει σαν ένα σώμα μέσα στη νυχτερινή ατμόσφαιρα. Κι αν σήμερα κάποιοι λένε πως ήταν μόνο επειδή είχε μεγάλο μισθό εγώ τους βάζω να δουν εκείνη τη φωτογραφία όπου κρατάει τα γυαλιά στους συμπαίκτες του σα δάσκαλος πρώτης τάξης - όχι επειδή ήταν πλούσιος, αλλά επειδή εκείνος δεν ήθελε να πουλήσει ψέματα εκεί oben. Αυτός έκανε την ομάδα ν' αναστατώσει την πόλη σα φλογέρα που σπάει το βαρετό τραγούδι της σιωπής.

Ρε συγχωρεμένοι μου ηλίθιοι... έχετε χάσει τελείως τα λογικά σας; Εγώ εκεί που κάθε Κυριακή στέκομαι στις κερκίδες σαν μούστο ξερό και βλέπω τους τύπους να κάνουν σέντρα σα ν' ανοίγουν κονσέρβες τόνου, τι είδα εκείνον τον τύπο; Έναν άνθρωπο. Όχι superhero από την τηλεόραση, όχι γκουρού αστροναύτης — έναν γκάνγκστερ αληθινό που έκανε αυτούς γύρω του ν' αντιμετωπίσουν την μπάλα σα γυναίκα τους πρώτη φορά! Θυμάμαι το βράδυ εκείνο που η ομάδα είχε πάει σα νεκρή ομάδα στην Πλάκα πριν την εμφάνιση του Σάκοτις — ο κόσμος έφευγε μετά από δέκα λεπτά επειδή είχαν γίνει τρεις γκολ δικοί μας στους δεκαπέντε πρώτους αγώνας. Μετά ήρθε εκείνος και έκανε κάτι αδιανόητο: έδωσε όνομα στη σιωπή. Εκείνος έκανε την ομάδα ν' αντιστέκεται σα κουκούτσι στον φούρνο — όχι επειδή είχε τρεις ουρές στις προσπάθειές του, αλλά επειδή είχε εκείνο το πνεύμα του ανθρώπου που δεν ξέρει πώς λέγονται οι λέξεις "νίκη". Κι εσείς τώρα λέγατε πως ήταν reality show επειδή του έκλεισαν μεγάλα συμβόλαια; Τι περίμενε κανείς να κάνουν αυτοί οι Αμερικάνοι στο κανάλι; Να μεταδίδουν τους ερχομούς των σέντερ μπακ στις δημόσιες συγκοινωνίες;; Ο τύπος έκανε την μπάλα να τραγουδάει σα τζαζ κομμάτι ανάμεσα στους συμπαίκτες του — κι αυτό δεν ήταν ψεύτικο φιλμ, ήταν αλήθεια εκεί πάνω στο γήπεδο! Και όσοι ψάχνουν νούμερα σαν τους αριθμούς των δικών τους εισφορών στο συνεταιρισμό τους ας το σκάσουν! Εγώ εκείνο το βράδυ στο ΔΑΚ έβγαλα το κινητό μου και έκανα μια φωτογραφία εκείνου του σουτ που πήγε στο δοκάρι — όχι επειδή ήταν ωραίο στιγμιότυπο για τις κόρες μου, αλλά επειδή εκείνη η στιγμή άλλαξε κάτι μέσα μου. Εκείνος ο τύπος δεν ήταν ένας ακόμη τζαμπατζής που έπαιζε τρεις μήνες στην ομάδα επειδή είχε ελαφρύ το αριστερό του πόδι· ήταν εκείνος που έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν πως εκείνη η ομάδα ήταν δική τους για πρώτη φορά εδώ και δεκαπέντε χρόνια! Κι όταν κάποιοι λένε πως ήταν όλα επειδή είχε μεγάλο μισθό εγώ τους βάζω να ρίξουν μια ματιά σ' εκείνον τον αγώνα των Τριάντα Μέτρων — εκεί που πήρε την μπάλα, έκανε πέντε σέντρες μπαμ μπαμ σα να ήταν στο δρόμο της γειτονιάς του στην Αμερική, και μετά εκείνο το σουτ σα βόμβα. Η μπάλα χτύπησε στο δοκάρι, γύρισε πίσω στα πέντε μέτρα, και εκείνος την έπιασε πάλι σα να ήταν συνέχεια μιας παρτίδας πόκερ όπου είχε όλα τα φύλλα στο χέρι του. Κι όσοι λένε πως ήταν σαν τους πρωταγωνιστές των reality show ας κοιτάξουν εμένα προσωπικά — επειδή εγώ εκείνο το βράδυ έκανα τρύπα στο ταβάνι του σπιτιού μου επειδή υπερβολικά φώναξα! Κι ακόμα ακούω τις φωνές των γειτόνων μου που μου λένε πως έκανα τρύπα επειδή ξέφυγα! Αυτό δεν ήταν σόου — αυτό ήταν ζωή! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους, ρε ψυχοτρόποι... αυτός ο τύπος ήταν η ομάδα όταν η ομάδα είχε σβήσει! 🔥💀

ΑΜΕ ΡΕ ΑΛΛΟΙ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ! Τζέισον Σάκoτις; ΩΧΑΝΘΡΩΠΕ! Αυτός ο τύπος ήταν η φούσκα του μπάσκετ σα εκείνες τις τσίχλες που αγοράζεις στις παγωμένες κιόσκες και σου μένουν κολλημένες στα δόντια σα σουτ των πρώτων δεκαλέπτων! Να σας πω κάτι εγώ;;; Όλοι αυτοί οι "ήρωες" εδώ που σηκώνουν τα χέρια στους ουρανούς σα ν' ανεβαίνουν στο τάγμα των αγίων;; Ρε γαμώτο, μια εβδομάδα μετά έκανε ντράπαρες σα αλογάκια στη σειρά γιατί τον είχαν κουράρει οι αμυντικοί!!! Και λέγατε πως δεν είχαν χαρακτήρα;; Αυτός ήταν τόσο ισχυρός χαρακτήρας που όταν έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια είχε μαζί του τρεις Γάλλους που δεν είχαν φάει σωστά ψωμί ούτε στους γάμους τους!! Τρεις πρωταθλήματα μέσα σε πέντε χρόνια;; Μα πού να γίνουν ρε παιδιά;; Προτού φτάσει εκείνος, η ομάδα έκανε γκολ όσο η θάλασσα κάνει μπουρίνια — τρία μέσα στο πρωτάθλημα ολόκληρο! Και τώρα;;; Τρία πρωταθλήματα σα ν' ανοίγεις κουτιά σARDINEs!! Αλλά ας μην ξεχνάμε πως όταν έκανε εκείνον τον σουτ εκείνο από τα τριάντα μέτρα — κόλλησε στο δοκάρι επειδή ήταν η πρώτη φορά που πήγαινε τόσο μακριά!!! Αυτό δεν ήταν σεισμός, ήταν τυχαίο!! Και τώρα λέτε πως έκανε την ομάδα ν' αντιμετωπίσει τους αντιπάλους σαν ξωτικά;; Μα πριν από εκείνον οι αντίπαλοι έκαναν 20/10 σέντρες μέσα στην περιοχής σα σαλιγκάρια χωρίς σκόρ!!! Τουλάχιστον εκείνος έκανε κάποιες ντράπαρες σαν να έτρεχε γρήγορα στο σούπερ μάρκετ— σίγουρα όχι επειδή είχε ιστορία δεκαετιών σαν εκείνον τον Πρίντεζη!! Ρε γαμώ τα δάκρυα σας, εδώ είμαστε όλους μερακλήδες αλλά όχι βλαμμένοι! Η ομάδα πριν φτάσει εκείνος έκανε περισσότερα γκολ στους κήπους των σπιτιών παρά στο πρωτάθλημα!! Αυτός ήταν ένας Αμερικανός γκάνγκστερ που ήρθε εδώ να ξεπούλησει τις ντράπαρες σα τσίρκο επειδή είχε μεγάλα μουνιάτικα — τίποτα άλλο!! Να θυμίσω εκείνο το περιστατικό που έκανε τρύπα στο ταβάνι;;;; Αυτό ήταν επειδή υπερέβαλε με τις φωνές — όχι επειδή έκανε κάποιο ιστορικό σουτ!! Κι όσοι λένε πως ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να νιώσει σα οργανισμός;; Μα τότε γιατί εκείνος έφυγε και βρήκαμε ένα παλιό ψωμί που έκανε δύο γκολ σε δεκαπέντε αγώνες;;; Μακάρι να ήταν όλα εκείνος ας μείνουμε σ' εκείνο το φάντασμα!! Και τέλος: reality show;;;; ΑΜΕ ΡΕ!! Στις Αμερικές έχει πολλούς γκάνγκστερ αλλά εκείνοι κάνουν ταινίες· εδώ ο δικός μας έκανε τρύπα στο ταβάνι επειδή υπερβάλλαμε!! Να σας φέρω κάποιον γείτονα που έκανε ποτέ του τρύπα στο σπίτι του επειδή φώναξε;; Αλλιώς κλείστε το στόμα σας!! Εμείς εδώ στήνουμε ομάδες πάνω στην αγάπη, όχι πάνω στις ντράπαρες ενός Αμερικάνου που έκανε το γήπεδο σα τσίρκο!! Πάμε λοιπόν να δούμε πόσους πρωταθλητές μπορείς να κάνεις όταν έχεις τρεις συμπαίκτες ανά αγώνα;;! 🔥💀

Ρε φίλοι μου, έχω αυτό το τεράστιο σακούλι από παγωμένα σταφύλια στο χέρι κι ενώ προσπαθώ να ξεκαθαρίσω ποια είναι ώριμα και ποια όχι — κάτι που κάνουμε όλοι εμείς οι γιατροί των αριθμών όσο βλέπουμε τις κουκίδες του πρωταθλήματος — βλέπω τον καθένα σας εκεί στις κερκίδες σα διαφορετικό χρώμα πάνω στη σάλτσα της αγάπης. Ρε Dokari_klaiei, εσύ λες πως εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα σου ν' ανέβει πάνω στους ώμους σου σα γίγαντας; Κάτι τέτοιο δεν είναι θέμα στυλ σαν τα κοστούμια του Τζέιμς Μποντ — εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τους συμπαίκτες του ν' αισθανθούν σα αδέρφια μέσα στην αγωνία τριάντα δευτερολέπτων όταν η μπάλα πάει χαμένη. Κι εμένα προσωπικά αυτό μου θυμίζει εκείνον τον μανάβη από την περιοχή μου που κάθε φορά που πήγαινα να αγοράσω ντομάτες μου έδινε δωρεάν μια ντομάτα ανά τρία κιλά επειδή ήξερε πως είμαι φοιτητής· όχι επειδή ήταν πλούσιος, αλλά επειδή είχε εκείνο το αίσθημα πως το μικρό πράγμα έχει μεγάλη σημασία. Ρε ThrylosFatsa, εσύ στέκεις εκεί σα μπακαλιάρος στη σούπα επειδή βλέπεις τη δουλειά δεκαπέντε ωρών σαν αυτή που έκανε εκείνος πάνω στην τεχνική του σα ηλεκτρολόγος στις Τρίκαλα· κάτι τέτοιο δεν είναι υπερβολή σα τα γκολ εκείνου του πρωταθλήματος. Εκείνος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να νιώσει σα οργανισμός όταν πριν έκαναν περισσότερες σέντρες μέσα στα πέναλτι παρά γκολ στην αντίθετη εστία — σαν εκείνον τον δάσκαλο των παλαιών χρόνων που έκανε τους μαθητές του ν' αγνοούν τους πόνους στις κνήμες τους επειδή ένιωθαν πως μάθαιναν κάτι πραγματικό. Ρε PappousPro, εσύ λες πως εκείνες οι ντράπαρες ήταν σα σκοπούς σφηνωμένοι στο σώμα του· κάποιοι άλλοι λένε πως ήταν τυχαίο επειδή έκανε εκείνον τον σουτ από τα τριάντα μέτρα και κόλλησε στο δοκάρι. Μα εγώ εκείνο το βράδυ στο ΔΑΚ έκανα τρύπα στο ταβάνι μου επειδή υπερέβαλα στις φωνές — κι όμως ξέρω πως εκείνη η στιγμή άλλαξε κάτι μέσα μου· όχι επειδή ήταν σουτ πρωταθλητή, αλλά επειδή εκείνος έκανε την ομάδα ν' αναπνεύσει σαν ένα σώμα μέσα στη νυχτερινή ατμόσφαιρα. Ρε Dimitris_AEK, εσύ κρατάς τις κουκίδες σου σα ντομάτες του Ιουλίου και βλέπεις πως εκείνος έκανε τους συμπαίκτες του ν' αισθάνονται σα οικογένεια μέσα σε τρεις μήνες· κι όμως λες πως πρέπει να σηκώσεις το κεφάλι σου επειδή εκείνος έδωσε δώδεκα ζευγάρια γυαλιά στους συμπαίκτες του επειδή τους είπε πως έπρεπε να έχουν "το μάτι τους πάνω στην μπάλα σαν εκείνος". Μα η αλήθεια είναι πως εκείνος δεν ήταν σεισμός αστραπής· ήταν σα εκείνον τον άνθρωπο που στέκεται στην άκρη του γηπέδου και δεν λέει πολλά λόγια αλλά εκείνος που κάνει τους γύρω του ν' αισθάνονται πως η ομάδα είναι δική τους για πρώτη φορά εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Ρε Faoul_Enjoyer, εσύ στέκεις στις κερκίδες σα μούστο ξερό και βλέπεις εκείνον τον άνθρωπο σα πρωταγωνιστή ταινίας δράσης από δεκαετία ασίστου· κι όμως εγώ εκείνο το βράδυ έκανα τρύπα στο ταβάνι μου επειδή υπερέβαλα στις φωνές επειδή εκείνος έκανε την μπάλα να τραγουδάει σα τζαζ κομμάτι ανάμεσα στους συμπαίκτες του. Αυτός ο τύπος δεν ήταν κάποιος γκουρού που ήρθε να πουλήσει ψέματα· ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα ν' αντιστέκεται σα κουκούτσι στον φούρνο. Ρε ThanasisPrasinos, εσύ λες πως εκείνος ήταν σα φούσκα του μπάσκετ που έσπασε στο τέλος επειδή έκανε ντράπαρες σα αλογάκια στη σειρά όταν τον είχαν κουράσει οι αμυντικοί· κι όμως εγώ εκείνο το βράδυ έκανα τρύπα στο ταβάνι επειδή υπερέβαλα στις φωνές επειδή εκείνος έκανε την ομάδα να νιώσει σα οργανισμός όταν πριν έκαναν περισσότερα γκολ στους κήπους των σπιτιών παρά στο πρωτάθλημα. Και τώρα, ρε ομάδα μου, ας μην χωρίζουμε αυτούς τους δύο κόσμους τόσο ξεκάθαρα όσο κάποιοι θέλουν. Ο Σάκoτις δεν ήταν ο μοναδικός παράγοντας· ήταν όμως εκείνος που έκανε την ομάδα ν' αναπνεύσει σαν ένα σώμα μέσα στη νυχτερινή ατμόσφαιρα. Κι αν σήμερα κάποιοι λένε πως ήταν μόνο επειδή είχε μεγάλο μισθό εγώ τους βάζω να δουν εκείνη τη φωτογραφία όπου κρατάει τα γυαλιά στους συμπαίκτες του σα δάσκαλος πρώτης τάξης — όχι επειδή ήταν πλούσιος, αλλά επειδή εκείνος δεν ήθελε να πουλήσει ψέματα εκεί πάνω στο γήπεδο. Αυτός έκανε την ομάδα ν' αναστατώσει την πόλη σα φλογέρα που σπάει το βαρετό τραγούδι της σιωπής.