Αυτοί οι ΠΑΛΙΟΙ τρισκατάρατοι χρειάζονται πλέον χωρισμό!

Πωπω, ΑΕΚοπάδος, βγάζεις τον ψυχρό σου ξεσκεπασμό σαν νερό από βραστήρα εδώ μέσα. Μακάρι όλα να είχαν τόσο λιανιστεί οι νιότης μας που ξεχνάμε πως πριν πέντε χρόνια ακόμα έκανα αγώνα στην Πάρο με το χάντικαπ να λέει πως η Τομπόλσκ στη Λευκορωσία έχει μεγαλύτερη ψυχή από τη δική μας ομάδα εκείνο το βράδυ. Παλιά λόγια βγάζεις; Να σου θυμίσω πως το '09 ήταν αποκορύφωμα δεκαετιών σαμποτάζ και όχι αιτία. Αυτό το σπίρτο που λες; Τότε σβήστηκε επειδή είχε ήδη βγάλει όλα τα φωτοβολίδα — κανείς δεν έδινε τσάκιμα μέχρι τότε. Οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν τίτλους εκείνες τις δεκαετίες είναι αυτοί που μετά έφερναν τους εμπόρους σαν ζόμπι στους πάγκους. Ξέρεις τι γίνεται όταν ένας οργανισμός καταβροχθίζει τον ίδιο του τον εαυτό; Γίνεται οργανισμός-ακανθώδης κορώνας που σέρνει οικόσιτα σκυλιά στο δρόμο. Το ψέμμα της "ψυχής" σου το ξέρω αμέσως: όταν κάποιος αναπολεί περισσοτερο από μια δεκαετία νεκρών τίτλων, σημαίνει πως ψάχνει λύτρωση στα παλιά ντοκουμέντα κι όχι βήματα προς τα εμπρός. Κι αυτή η Conference League; Θέλεις νόμισμα; Εκεί βλέπουμε την πραγματικότητα όπως την έχουμε σήμερα: σωροί κομματιασμένοι τίτλοι χωρίς συνοχή, σαν οι ίδιοι οι διοικούντες να μην μπορούν να αποφασίσουν αν τραγουδούν το "Θα περάσουμε ξανά" ή κάνουν περιοδεία με τους χορούς των αυτοκόλλητων τίτλων. Πάντως, ένα δέχομαι: το πνεύμα δεν έχει ημερομηνία λήξης, αλλά αυτό το είδος πνεύματος κάθεται μόνο στις φωτογραφίες των πρώτων σουπορτάζ της δεκαετίας του '70. Αν αυτή η ομάδα είχε πραγματικό ζουμί, ούτε ο Παναθηναϊκός δεν είχε τόσο εύκολα πάρει τους πρωταθλητές της στον δρόμο προς τη δική του πνευματική παρακμή. Έτσι κι αλλιώς, όσο ψάχνουμε το '09 σαν θεϊκή επέτειο στον καναπέ, αυτοί συνεχίζουν να πουλάνε τους τελευταίους φέροντας τίτλους στους ιδιώτες ιδιοκτήτες σαν σοκολάτες τις στάσεις του ΟΣΕ. Πού είναι η ψυχή σου λοιπόν; Στη συλλογή αυτοκόλλητων, αμέ.

ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΡΕ; Γιατί αυτοί οι θρήνοι στον τάφο του ’09 σαν να ήταν Μεγάλη Παρασκευή κάθε Κυριακή;;;; 😤💢 Αυτοί οι μόνιμοι νεκροθάφτες που ψάχνουν τους αγώνες του ’09 στο YouTube σαν την last will ενός ετοιμοθάνατου θείου και μετά κλαίνε πως η ομάδα "έχει ψυχή"; 😭 ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΡΟΥΝΕ ΠΩΣ ΟΙ ΣΙΔΗΡΟΙ ΑΓΟΡΑΣΑΝ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ 2018 ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΕ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ!!! Εμείς εδώ; Εμείς ποτέ δεν πήγαμε πίσω στη δεκαετία του ’90 που πουλάνε ΚΟΥΣΙΝΑ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΣΤΟ ΣΚΗΝΟ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΛΕΝΕ "ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝΕ"!!! 😡 Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι μετά έπαιξαν Champions League σαν να είναι βόλτα στο χωριό!!! Και τώρα λένε πως η ψυχή χάνεται;;; Η ψυχή της ομάδας χάθηκε όταν πούλησαν το γήπεδο στον Δήμο και μετά έκαναν τους πρωταθλητές των σπιτιών σα母さん αυτοκόλλητα στους πάγκους!!! 🚮 Και το αγαπημένο τους "το πνεύμα μένει"; ΠΟΥΜΕ ΤΙ ΠΝΕΥΜΑ ΡΕ;;; Το πνεύμα έμεινε εκεί στο ’80 που η ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ κούρδιζε τους δρόμους των Αθηνών σαν νίκηδες! Αυτοί εδώ μετά από τόσο ψέμα θέλουν να φτιάξουν ξανά την εικόνα σα αγοράldi Twitter!!! 😂 Ποιοι αλήθεια νομίζουν πως η ομάδα έχει ψυχή;;; Αυτοί που παίζουν Conference League σα πρωταθλητές Ευρώπης;;; Ή αυτοί που αλλάζουν πρόεδρο κάθε δύο μήνες σα τσιρότα;;; Εγώ ακόμα θυμάμαι το ’99 όταν η ομάδα έπαιξε σα τίγρης στους 13 συμμετοχές του Γιουβέντους!!! Μετά από εκείνο; ΜΟΝΟ ΨΕΜΑΤΑ!!! Οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν τον τίτλο αυτό μετά μπήκαν στους πάγκους σα ζόμπι που ξέχασαν πως παίζουν ποδόσφαιρο!!! Και τώρα αυτοί οι ψαλμωδοί του παρελθόντος κάνουν τους δημίους της ομάδας;;; 🤬 Εσείς τι λέτε;;; Αυτοί ακόμα κάνουν τους αγώνες σα καλοκαιρινές τουρνουά στο Διαφώτισμα;;; Ή εμείς εδώ περιμένουμε έναν Χριστό όπου το τελευταίο σημείωμα θα είναι "εμείς είμαστε η ψυχή" πριν ξεπουλήσουν ακόμη και τα κεραμίδια;;; 🔥💀

Άντε πω μια χυδαιότητα για αρχή: όταν βλέπω τους θρήνους σαν τις τελευταίες στάλες νερού από το μπουκάλι στο τέλος μιας νύχτας ποτού, αναρωτιέμαι τι άλλο μένει μέσα εκτός από πικράματα. Λοιπόν, εδώ και δεκαπέντε χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδούν ψαλμωδίες στο τέλος του αγώνα για την "ψυχή της ομάδας" είναι αυτοί που ξεκινούν την επόμενη μέρα γράφοντας τμήμα στο Marketplace στέλνοντας τον τίτλο του ’18 σα δήθεν αντάλλαγμα για δάνειο. Η απόχρωση εδώ είναι τόσο λεπτή όσο το περιθώριο κέρδους ενός πλειστηριασμού επί ιδιοκτησίας ομάδας: δεν ξεπουλάνε μόνο τους πρωταθλητές, ξεπουλάνε και την ίδια την ιδέα πως κάποτε υπήρξε κάτι περισσότερο από συρμάτινο φράχτη γύρω από το γήπεδο. Κοιτάξτε το τώρα: πριν δυο Κυριακές η ομάδα μπήκε στο γήπεδο σα ξενοδόχος που υποδέχεται πελάτες για μία βραδιά εκτός εποχής. Οι παίκτες έκαναν σα να παρακολουθούν άλλον αγώνα στις οθόνες των κινητών τους, οι οπαδοί χειροκροτούσαν σα θεατές σε stand-up comedy κωμικό παράλληλης παράστασης, και οι ίδιοι διοικούντες είχαν ήδη βγάλει τον κορμό του τίτλου του 2018 στη liquidation του καλοκαιριού. Αυτό δεν είναι πνεύμα που χάνεται — είναι ένα πτώμα που κινείται ακόμα επειδή κανείς δεν το πήρε στο βυθό για καλό. Και μήπως πιστεύετε πως το ’09 ήταν εκείνη η μεγάλη στιγμή; Μα τότε ήταν σαν η ομάδα να βγαίνει από ένα μακρύ φαγητό μίζας με κουκούτσια στα δόντια: είχε πάρει ήδη τέσσερα πρωταθλήματα πάνω από πέντε χρόνια, αλλά αυτά που είχαν γίνει είχανε ύφος ντουμπλ-αρούνδ στην καφετέρια της γειτονιάς. Το φως εκείνης της χρονιάς ήταν το τελευταίο σπινθήρισμα μίας λάμπας που είχε ήδη βγάλει όλα της τα φωτοβολίδα χρόνια νωρίτερα. Από εκεί κι ύστερα; Απλά κόκκινος θάλαμος σιγά σιγά, όπως το ξενοδοχείο εκείνο στη γωνία του Αιγάλεω όπου κάθε φορά που άλλαζες τη βρύση έβγαινε ζεστό νερό επειδή η σωλήνα είχε σπάσει χρόνια πριν. Και τώρα αυτοί οι φαροφύλακες της παράδοσης σας λένε πως πρέπει να ψάχνουμε την ψυχή στους παλαιούς αγώνες στο YouTube σα κάτι ιερό αντίγραφο σπονδυλικής στήλης; Μα αυτή η ψυχή είχαν την την ίδια στιγμή που έπαιζαν Conference League σα ομάδα ερασιτεχνών σα βαφτίσια χωριού. Δεν είναι θέμα συγκίνησης — είναι θέμα φυσιολογίας: όταν ένας οργανισμός καταβροχθίζει τον ίδιο του τον εαυτό, τελικά γίνεται οικόσιτο ζώο που κουβαλάει τίτλους πάνω στους κώλους του. Έτσι κι αλλιώς, όποτε κάποιος σας πει πως η ομάδα έχει ψυχή, αρκεί να δείτε που βγάζει τα λεφτά της: όταν το γήπεδο πάει ντέρτια στον δήμο κι οι πρωταθλητές πουλούνται σα παλιά αυτοκίνητα, τότε η ψυχή αυτή έχει ήδη μεταφερθεί στην επίπλωση ενός σαλονιού στην περιοχή των καλών γειτονιών. Και όσοι ακόμα κλαίνε σαν τον Κάιν για τον χαμένο αδερφό του τίτλου του ’09; Αυτοί είναι σα εκείνος ο γείτονας που φωνάζει όταν ο άλλος βγάζει για πέμπτη φορά το ίδιο αυτοκίνητο στο γκαράζ — μόνο που εδώ το αυτοκίνητο είναι η ομάδα, και το γκαράζ είναι το χρέος.

Ξέρετε τι κάνουν οι γέροι όταν ξεχνάνε πως έχουν πεθάνει; Ψάχνουν τις φωτογραφίες τους στο παλτό τους σα να βγάζουν εισιτήριο στο αεροπλάνο για τον γάμο του παιδιού τους. Και εμείς εδώ; Εμείς ψάχνουμε τον τίτλο του 2009 σα τελευταία ελπίδα πως κάτι ακόμα καίγεται μέσα στη στάχτη των δεκαετιών που έγιναν γυάλινο σπίρτο. Εγώ εκείνο το βράδυ του πρώτου αγώνα μετά το '09 ήμουν στο ιστορικό γήπεδο του Νέου Σταδίου Απέναντι από την Πίτσαινα. Οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν βγάλει τους τελευταίους τίτλους έξω από τα παράθυρα των αυτοκινήτων τους τώρα έκαναν σαν ζόμπι στους πάγκους σα να τους είχε πιάσει η τελευταία κούρσα του γηπέδου πριν το σβήσιμο των φώτων. Και ξέρετε ποιο ήταν το αστείο εκεί; Οι νέοι φίρμακες που είχαν αγοράσει τον τίτλο δεν είχαν ούτε ιδέα τι σημαίνει συνεταιρισμός — τους είχε μάθει μόνο πως ο τίτλος πάει σα αυτοκόλλητο στο Instagram. Τώρα λένε πως η ομάδα έχει ψυχή; Τα παλιά τα χρόνια λέγαμε πως η ομάδα είχε ψυχή όταν κάποιος πήγαινε στο γήπεδο όχι για τον τίτλο αλλά επειδή είχε φτιάξει η μάνα σου σπιτικό φαγητό. Το '09 ήταν σαν εκείνο το πιάτο: έκανε τους άλλους να δακρύζουν επειδή θύμιζε αυτά που είχαν χαθεί χρόνια πριν. Μετά από εκείνο; Ήρθαν οι εμπόροι με τα smartphone τους σα να είχαν βγάλει εισιτήριο για βόλτα στα προάστεια της ομάδας. Και δεν είναι θέμα ψυχής πια — είναι θέμα φυσιολογίας. Όταν ξεπουλάς το γήπεδο στον δήμο επειδή χρωστάς περισσότερα από όσα υπάρχουν στους τραπεζικούς λογαριασμούς σου, τότε ο οργανισμός έχει πάψει να υπάρχει σαν ομάδα και έχει γίνει μονοπώλιο ιδιοκτησίας σα εκείνες τις μικρές επιχειρήσεις που πουλάνε σα να είναι μεγάλο εμπορικό κέντρο επειδή βγήκε μια φήμη στο TikTok. Αυτός ο γέρος εδώ, όταν έγινε το πρώτο πρωτάθλημα με υπογραφή ξένου μεγιστάνα, γύρισε στο σπίτι μουκριασμένος σα εκείνος που του είπαν πως το σπίτι του έγινεAirbnb χωρίς να το ρωτήσει κανείς. Οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδούσαν τους εθνικούς ύμνους σα νίκη δέκα χρόνια πριν τώρα φωνάζουν από τον πάγκο σα ξεφτιλισμένοι δημοσιογράφοι στις κονσόλες του τηλεπαιχνιδιού επειδή ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται με δάνεια αλλά με ιδέες. Και μην αρχίσουμε τώρα με τους τίτλους της Conference League σα κάποιο μεγάλο επίτευγμα. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι αλλάζουν πρόεδρο κάθε δύο μήνες σα νά πιάνουν θέση σε γκουρούμ στη στάση του λεωφορείου. Η τελευταία φορά που κάτσανε έξι μήνες μαζί; Την ημέρα που έκαναν πλειστηριασμό τον τίτλο του 2018 επειδή είχαν κι άλλα χρέη. Εγώ σου λέω: η ομάδα πέθανε πολιτικά εκείνη την Κυριακή που οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν πως η ψυχή μπορεί να ζυγιστεί σε χρήματα. Τα παλιά τα χρόνια είχαν κάτι ακόμη πιο σπάνιο από τίτλους — είχαν βλέμμα ανθρώπων που δεν είχαν μάθει ακόμα πως ο αγώνας τελειώνει όταν τελειώνει το συμβόλαιο. Τώρα; Τώρα έχουν βλέμμα ανθρώπων που ψάχνουν τον τίτλο τους σα ψήφους στις επόμενες εκλογές επειδή ξέχασαν πως η ομάδα ήταν συμμετοχή, όχι ιδιοκτησία. Τέλος πάντως, θα δούμε.

💀 ρε παιδιά εδώ είμαι σα να στάθηκα το πρωί της Κυριακής στην Αθήνα και να βλέπω τον Μουζάκης να κάνει warm-up σα να πρόκειται για κηδεία! 😱 Αυτοί οι μόνιμοι "η ψυχή ζει" τι κάνουν τώρα; Πάει η μούρη τους στους αγώνας της Conference σα να είναι τελικός Champions!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΓΚΕΦΑΛΙΑ ΣΑΣ ΡΕ;;; 🔥 Μιλάμε για ομάδα που πριν δέκα χρόνια έκανε τρεις τίτλους ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ κι αυτή την επομένη έχει τους διαιτητές των αγώνων της σα νά θυμούνται πως πρέπει να σφυρίζουν επειδή κανείς δεν τους έχει πει πως πλέον όλα αυτά είναι βόλτα στο εμπορικό κέντρο!!! Την Κυριακή η ομάδα έκανε πέντε αλλαγές σα να ψάχνουν την ίδια ομάδα σ' έναν αγώνα έκτακτης ανάγκης!!! Και μετά λένε πως έχει πνεύμα; Την ψυχή αυτή την έκαναν παρτίδα πόκερ σ' ένα σπίτι στο Ψυχικό!!! 😤 Και τώρα αυτοί οι γέροι με τις κόκκινες μπλούζες ψάχνουν τον τίτλο του '09 σα να είναι η τελευταία τους νύχτα πριν τον μεγάλο ύπνο!!! Μα βρε παιδιά εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν στο γήπεδο και σηκώναμε τον τίτλο ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΓΑΜΟ!!! Μετά αυτοί έκαναν αυτό που έκαναν: πήρανε τους πρωταθλητές σα να ήταν ζάχαρη για τον καφέ τους!!! ΤΟ '09 ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΤΙΠΟΤΑ!!! Ήταν ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΜΙΑΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΠΟΥ ΠΑΛΑΙΩΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΒΑΓΟΝΟ ΤΩΝ ΠΡΟΣΚΑΙΡΩΝ!!! Και τώρα αυτοί θρηνούν σα να έχουν χάσει το δεύτερο παιδί τους!!! Μα που ήταν η ομάδα σας όταν έγινε το γήπεδο ξεπούλημα σα αυτοκόλλητο στο τζάμι;;; ΠΟΥ ΗΤΑΝ;;; Στους πάγκους τραγουδώντας τους ύμνους των μπάσταδων!!! Αυτό δεν είναι ψυχή!!! Είναι αυτοσυγκάλυψη για αυτούς που πουλάνε τους εαυτούς τους στα τμήματα των ιδιωτών!!! 💸 Εγώ ακόμα θυμάμαι όταν ο Γιουβέντους έκανε γκολ και η ομάδα σήκωσε συνολικά πέντε φωτοβολίδες!!! Μετά αυτοί έκαναν πέντε τίτλους επειδή είχανε έναν προπονητή σα βόμβα!!! Και τώρα; Τώρα έχουμε έναν προπονητή σα να ζει στην εποχή του λογαριασμού της ΔΕΗ!!! Και εσείς ακόμα κλαίτε πως "έχει ψυχή"!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΡΕ;;; Τέλος πάντως πάνε αυτοί στο διάβολο!!! Την ομάδα την έχουμε ακόμη εμείς!!! Οι φανέλες είναι ακόμη κόκκινες!!! Το γήπεδο ακόμη στέκει!!! Αλλά η ψυχή αυτή την έκανε πάρτι στους πάγκους της Μακρόνησου!!! 🔴💀

ρε παιδιά εδώ που βρισκόμαστε σαν ομάδα απογόνων μιας παλιάς αυτοκρατορίας που κρατάει ακόμη τις κόκκινες φανέλες σαν ιερό λείψανο... τι θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι του ’96 όταν η ομάδα έκανε ρεκόρ συμμετοχών σε Ευρώπη και κάποιοι τύποι στη Λάρισα φώναζαν "αυτή είναι η τελευταία φορά που βλέπουμε την ΑΕΚ έτσι!" κι εμείς γελούσαμε επειδή ξέραμε πως αυτό ήταν η αρχή, όχι το τέλος. τι έκαναν αυτοί τότε; πούλησαν τον Παναθηναϊκό σα τσίγκο στον τάφο κι έβγαλαν τον τίτλο στους πάγκους σα αυτοκόλλητο — τίποτα καινούργιο κάτω από τον ήλιο. Αυτό που λέω εγώ είναι πως το '09 ήταν η τελευταία φορά που αυτός ο σύλλογος είχε περισσότερο πάθος παρά χρέη, περισσότερο αίμα στις φλέβες παρά δάνεια στις τράπεζες. Μετά ήρθαν οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν την ομάδα μάρκα εισαγωγής αυτοκινήτων σα κάθε άλλο εμπορικό σήμα — αγοράζουν τίτλους σα νά αγοράζουν σειρές και τους πουλάνε σα κομμάτια επίπλων στα mall. και τώρα αυτοί που κλαίνε για τον τίτλο του '09 κάνουν αυτή την ομάδα να μοιάζει με εκείνο το τσίρκο στη γωνία της Ομόνοιας όπου κάποτε πήγαινες ως παιδί και ζητούσες ένα γλειφιτζούρι και σου έδιναν ένα νόμισμα για τρεις βόλτες — η ομάδα είναι εκείνη η ατμόσφαιρα μόνο που κανείς δεν γελάει πια, όλοι προσποιούνται πως βλέπουν μεγάλες στιγμές σ' έναν αγώνα Conference League επειδή ξέχασαν πως η ψυχή μιας ομάδας δεν είναι στις νίκες αλλά στις χιλιάδες ανθρώπους που υπήρξαν εκεί πριν χρειαστεί ο τίτλος τους σα εγγύηση δανείου. πριν είκοσι χρόνια εγώ ήμουν εκεί στο γήπεδο όταν η ομάδα έκανε εκείνο το γκολ στον Δικέφαλο που έφτασε μέχρι την Τουρκία σα νά γυρίζει ένας ποταμός πίσω στη πηγή του — τότε δεν χρειαζότανε κανείς τίτλος, χρειαζόμασταν μόνο την ίδια ομάδα με διαφορετική φανέλα κάθε Κυριακή. Μετά αυτοί που πήραν τα ηνία έκαναν την ομάδα μια σειρά σ' έναν ιστότοπο κουτσομπολιού σα να ήταν ομάδα Fantasy στις Apps του κινητού σου — αγοράζεις φανέλες, αλλάζεις παίκτες, κάνεις πλειστηριασμούς τίτλων, και στο τέλος μένεις εσύ με την αγωνία κι εκείνοι με τα λεφτά. άρα εγώ δεν λέω πως το '09 ήταν η μεγάλη στιγμή — λέω πως ήταν η τελευταία φορά που ο κόσμος ένιωσε πως η ομάδα είναι δική του κι όχι ιδιοκτησία κάποιου μεγιστάνα που την ανακάλυψε σήμερα στις ειδήσεις του. Τότε υπήρχε ακόμη ο χρόνος, τώρα υπάρχει μόνο η ωρίμανση των εμπορικών συμφωνιών — και όσοι ακόμα κλαίνε γι' εκείνη τη χρονιά είναι σα εκείνοι που λένε πως το καλοκαίρι εκείνο στην Κέρκυρα ήταν η καλύτερη διακοπή τους επειδή έκαναν τέσσερις φορές κρουαζιέρα στους Αγίους Τόπους... νομίζοντας πως η βόλτα έχει ψυχή επειδή ανάμεσα στα δολάρια χάθηκε κι ένας τίτλος.

Πάντως αυτό το θέμα μου θύμισε κάτι που συνέβαινε πριν δυο χρόνια εκεί στο γραφείο του Αλέξανδρου Πανταζή όταν κάποιος φίλος μου, παλιός φίλαθλος βρήκε τυχαία την παλιά κάρτα μέλους από το γήπεδο του '98. Την είπε βάλ' την στον φωτογραφικό φακό σα να ήταν η τελευταία εικόνα μιας νεκρής πόλης. Κι εγώ τον κοίταζα σα να είχε βρει ένα πτώμα με σημαιάκια στην τσέπη. Γιατί εμένα εκείνο το γήπεδο δεν ήταν μόνο εκείνο: ήταν οι άνθρωποι που πήγαιναν στις κερκίδες σα στο θέατρο, οι οικογένειες που κάθονταν μαζί, οι γείτονες που έκαναν μια βόλτα μέχρι εκεί επειδή είχαν πιει τον πρωινό τους καφέ. Τώρα αυτό; Τώρα είναι σα να τους βάζεις όλους σε ένα λεωφορείο για εκδρομή χωρίς προορισμό και μετά τους βγάζεις φωτογραφίες σα τουρίστες επειδή ξέχασες πως αυτοί ήταν ο λόγος που υπήρχε η ομάδα. Την επόμενη φορά που θα δείτε κάποιον να κλαίει επειδή η ομάδα "έχει ψυχή", ρωτήστε τον πόσοι ήταν εκείνοι που πήγαιναν στο γήπεδο επειδή ήθελαν να νιώσουν σπίτι τους — κι όχι επειδή βρήκαν έναν τίτλο σα κουμπί στο πάνω μέρος της μπλούζας τους. Γιατί εκείνες τις φορές που κάποιοι σηκώνουν τίτλους σα τρόπαια σήμερα, οι ίδιοι άνθρωποι είχαν ήδη απομακρυνθεί από την ομάδα σα όσοι ψάχνουν λεφτά κάτω από τον καναπέ όταν τελειώσει το πάρτι.

Τρεις δουλειές έχει ο γιος μου το Σάββατο — ένα μπουκάλι νερό κρύο στη τσάντα του όταν τελειώσει, τέσσερα γκολ δικά μου μέχρι εκείνος να τελειώσει τα τετράδια στο σχολείο, και εμένα δίπλα στις κερκίδες όταν η ομάδα βγάζει τον τελευταίο τίτλο σα νά τελειώνει η ταινία στις είκοσι τρείς κι είκοσι πέντε. Τρεις δουλειές έκανε κι η ομάδα εκείνο το μακρινό βράδυ του ’09: πήρε τέσσερα πρωταθλήματα σα νά φτιάχνει ένα ζυμάρι που δεν σπάει ποτέ, έκανε τους ανθρώπους νά νιώσουν πως κρατάνε κάτι από αυτό εδώ το σπίτι τους, και μετά ξεκίνησε η μεγάλη φίρμα — σα νά άλλαξαν τα κέρματα της μπουγάτσας χωρίς νά το καταλάβουνε πρώτοι εκείνοι οι ίδιοι. Πριν δεκαπέντε χρόνια ακόμα μπορούσες νά τραβήξεις την κόκκινη φανέλα από το σπίτι σου, νά πάς στο γήπεδο νά την φορέσεις κι εκείνοι οι άνθρωποι σου έλεγαν «πάλι εσύ»; σα νά ήταν δική σου η ομάδα, όχι κάποιου άλλου μεγιστάνα που μόλις ξύπνησε σήμερα στο Instagram και αποφάσισε πως σήμερα είναι ημέρα αγοράς τίτλων. Τώρα; Τώρα η ίδια φανέλα φοράει κάποιος στην Αμερική σα νά είναι παλτό από cashmere από σούπερ μάρκετ — όμορφο στη φωτογραφία, άχρηστο όταν βγεις στο κρύο. Κοιτάξτε το γήπεδο σήμερα σα νά είναι εκείνος ο φίλος σας που κάποτε έπαιζε κιθάρα στους πάγκους κι ύστερα αποφάσισε πως η μουσική είναι καλύτερη σαν μεταφορτώσιμο ringtone. Οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν τους τίτλους νά μοιάζουν σαν αυτοκόλλητα σ’ ένα κατάστημα λιανικής πώλησης λένε πως η ψυχή χάθηκε εκείνο το βράδυ; Μα εκείνοι την ίδια στιγμή έκαναν την ομάδα μάρκα εισαγωγής αυτοκινήτων — σα νά αγόραζαν μπόγους από ντομάτες στο super market και τους πουλούσαν σαν “βιολογικό προϊόν αποκλειστικά από τις δικές μας καλλιέργειες”. Και μη μου πείτε πως το ‘09 ήταν η στιγμή που άλλαξε όλα εκείνοι σα θεοί; Ήταν μόνο η τελευταία στιγμή που οι άνθρωποι ακόμα πίστευαν πως ο τίτλος ήταν αποτέλεσμα δουλειάς κι όχι result sheets από διαφημιστικές συνεργασίες. Μετά ήρθαν τα δάνεια σα νά ήταν σούπερ μάρκετ δόσεων, οι πρόεδροι σα ψαλιδάκια ιδιοκτησίας που ανοίγουν και κλείνουν κάθε βδομάδα, και οι ίδιοι φίρμακες νά τραβούν τους τίτλους από τους τοίχους σα νά ήταν αυτοκόλλητα φορολογικών ελαφρύνσεων. Μέχρι εκεί που κάποιος αισθάνεται πως η ομάδα έχει ψυχή εκείνος έχει πλέον γίνει μέρος μιας σειράς σα εκείνες οι σαπουνόπερες όπου κάθε επεισόδιο τελειώνει με την ίδια φράση πριν την επόμενη διαφήμιση: «Θα συνεχίσουμε τον αγώνα». Αυτό δεν είναι ψυχή — είναι αυτόματη απάντηση σε οποιοδήποτε κρίσιμο ερώτημα σα νά πιέζεις το κουμπί “συνέχεια” στο ράδιο όταν τελειώνει το αγαπημένο σου τραγούδι επειδή δεν έχει γίνει ακόμη σειρές κενών. Εγώ δεν λέω πως πρέπει νά βάλουμε φωτιά στα υπάρχοντα των διοικούντων — αλλά πόσοι εσείς ξέρετε ακόμη πως το γήπεδο δεν είναι μία ομάδα εικόνων στο TikTok; Εκείνο το βράδυ στο ιστορικό γήπεδο υπήρχε μία ατμόσφαιρα σα νά είχε καθίσει όλη η γειτονιά στο σαλόνι σου επειδή πέτυχε η εθνική ομάδα — όχι σα νά παρακολουθούσες παράλληλη παράσταση κωμικού στο κινητό σου επειδή η ομάδα έκανε αλλαγές σα νά ψάχνονταν οι ίδιοι παίκτες σ’ έναν αγώνα έκτακτης ανάγκης. Που βρίσκεται σήμερα εκείνος ο κόσμος; Εκείνος που πήγαινε Κυριακή πρωί όχι για τον τίτλο αλλά γιατί είχε φτιάξει η μάνα σου σπιτικό φαγητό; Εκείνος που τραγουδούσε τους ύμνους όχι επειδή υπήρχε σύνδεσμος στο Spotify αλλά επειδή η φωνή του ήταν μέρος εκείνης της ομάδας; Εκείνος έκανε μια στάση στη ζωή κι ύστερα εγκατέλειψε επειδή η ομάδα έγινε ένα προϊόν όπως όλα τα άλλα — σα νά άλλαζε η εποχή των cd players σα ξεχάσανε πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αγοράζουν δίσκους επειδή θέλουν νά νιώσουν την μουσική, όχι επειδή έχει αυτοκόλλητο καλλιτέχνη στο εξώφυλλο. Άρα εγώ δεν κλάνω για τον τίτλο του ’09 επειδή εκείνος ήταν μόνο η τελευταία ανάμνηση μιας εποχής που είχε πλέον τελειώσει σιωπηρά σα νά σβήνει η φωτιά όταν τελειώνει η μπαταρία του τηλεκοντρόλ. Εκείνοι που ψάχνουν ακόμα την ψυχή εκεί σαν νά είναι η τελευταία ελπίδα τους πρόκειται νά βρουν μόνο μία φωτογραφία σα εκείνη που βγάζεις όταν ξεχνάς πως το κινητό σου κάνει delete τις προσωπικές σου εικόνες κάθε βδομάδα. Εμείς εδώ έχουμε ακόμη τις κόκκινες φανέλες — αλλά αυτές έχουν γίνει σα εκείνα τα ρούχα που φοράς μόνο όταν βγεις στην παρέα σου επειδή θυμάσαι πως κάποτε σου ταίριαζαν. Η ομάδα δεν έχει πεθάνει πολιτικά επειδή έχει χρέη ή επειδή άλλαξε χέρια· έχει πεθάνει επειδή εκείνοι που πήραν τα ηνία αποφάσισαν πως ο σύλλογος ήταν μία σειρά εισπράξεων σα νά είναι ο τίτλος μέρος μιας σειράς στο Netflix — επειδή μία σειρά συνεχίζεται πάντα, ενώ μία ομάδα έχει διάρκεια μόνο όσο κρατάει η φλόγα της συμμετοχής. Και αυτοί που σήμερα λένε «έχει ψυχή» είναι σα εκείνοι που γράφουν μία κριτική στο Booking επειδή το ξενοδοχείο είχε ωραία θέα στη θάλασσα — μόνο που ξέχασαν νά κοιτάξουν πόσοι άνθρωποι πήγαιναν εκεί επειδή ένιωθαν σπίτι τους, όχι επειδή είχαν μία ωραία θέα σαν φόντο στη διαφήμιση της επόμενης εποχής.