Η ομάδα χρειάζεται να αγοράσει ένα ακόμα σέντερ φορ επειγόντως, όχι επειδή δεν έχουμε…

Ρε σεις εκεί πάνω, δεν πήρατε ποτέ τηλέφωνο; Η Τζόρτζια έκανε τρεις αυτές τις τρεις βδομάδες, κι όχι κάποιον δεύτερης κατηγορίας που ζηλεύει η δική σας η ομάδα! Γιατί τρέχετε σαν τους κότσυφες για να βγάλετε το ίδιο τραγικό αποτέλεσμα; Όχι, όχι, είστε τυχεροί που ο Πίτερσον εκεί πάνω σηκώνει το βάρος χωρίς μισό λόγο — αλλιώς ήξερα τι είχε κάνει η προηγούμενη χρονιά. Δεν είναι θέμα νούμερων εκεί πάνω, είναι θέμα του τι αντέχει το κορμί σας μετά από δέκα χρόνια στη δεύτερη Εθνική. Ακόμα κι εκείνος ξεκουράζεται όσο μπορεί, ενώ εσείς θυμώνετε σαν πρόεδρος που δεν πήρε τον Γιούρτσενκο στις αρχές Ιουλίου. Καλή αυτή η μανία για άλλο ένα "σοσιαλ μέντιουμ τρανφερ": Στείλτε τους κάπου στον πάγκο, όχι στην ομάδα. Αυτή εδώ είναι η Τόμι Πολ, όχι η Λεϊπούσιγκ στην εκτός έδρας λάμψη τους. Αφήστε τον άνθρωπο να παίξει μπάλα αντί να του κάνετε μασάζ στους δεκατρείς τραυματισμούς του κάθε φορά που φύεται τέτοια ψευτο-ανάγκη. Κι αν αύριο βρεθεί κάποιος και σώσει την κατάσταση; Τότε κανένας δεν λέει τίποτα — αλλά μέχρι τότε σιγά σιγά τις στήλες μας γελάνε αυτοί οι εμμονικοί διαχειριστές «κρισιμότητας» αντί να κάνουν δουλειά στο γήπεδο.

ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΡΕ ΣΥΓΚΟΛΛΗΤΟΙ;;; ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΡΚΕΣΕΙ Ο ΠΙΤΕΡΣΟΝ;;; ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΣΟΝΤΟ ΕΔΩ ΠΑΝΩ;;; ΜΑ τώρα η Τζόρτζια πήγε και βρήκε άλλον έναν τύπο;;; Κι εσείς του λέτε: "Πάρε τον Πίτερσον σπίτι σου να τον κεράσεις πορτοκαλάδα";; 😤🔥 Την άλλη φορά βγήκε κλάματα ο άνθρωπος μετά από τρεις εμφανίσεις κι εσείς θυμώνετε τώρα που κάτι γίνεται;; Μα τι στο διάολο περιμένετε;; Οι σύλλογοι δεν δίνουν λεφτά επειδή σας κάνουν πλάκα — δίνουν επειδή έχουν πανικοβληθεί βλέποντας πως ακόμα και δώδεκα χρόνια στη δεύτερη Εθνική η ομάδα μας δεν ανεβαίνει!! Και μην μου πείτε πως δεν το ξέρετε αυτό: Κάθε φορά που ξεσπάει σαχλαμάρας σαν την Τζόρτζια εμείς αμέσως βρίσκουμε κάποιο βρωμόλογο μεταγραφής! Την προηγούμενη φάση οι ίδιοι φώναζαν πως χρειαζόμαστε σέντερ φορ επειδή "δεν έχουμε στόχο χωρίς εκείνον" — κι ύστερα γίναμε ισόπαλοι επειδή ένας δικός μας παιχταράς έδωσε δύο ασίστ από πλάγια θέση!!! ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΣΑΤΕ ΤΟ ΠΡΟΠΟ ΤΟΥ ΠΙΤΕΡΣΟΝ;;; Καλά ρε, είστε σίγουροι πως ξέρετε τι λες;; Γιατί εγώ βλέπω έναν έναν εδώ πάνω να παίζει σαν ψυχή δεμένη στο γήπεδο, ενώ αυτοί οι μεταγραφικοί μας φίλοι ψάχνουν άλλο ένα "θαύμα" στον πάγκο! Μήπως τελικά πρόκειται για δική σας δυσκολία να αποδεχτείτε πως η ομάδα κάνει ότι μπορεί με αυτά που έχει;;; Α! και μην αρχίσετε τα ίδια παραμύθια περί "αλλαγής ρόλου στο σύστημα" — ο Πίτερσον ξέρει τι ρόλο έχει: ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! 💪🔴 Κι αν η τρέλα συνεχιστεί βγάλτε τον στη θέση του κεντρικού!!! ΥΓ: Η ομάδα μας δεν είναι κάποια δεύτερη κατηγορία που χρειάζεται έναν Γιούρτσενκο επί τρία χρόνια — αυτή είναι η Τόμι Πολ, και εδώ πάνω ξέρουμε πως η ψυχή ενός αγώνα δεν μετράται σε νούμερα!!!

Ρε παιδιά, αυτή η μανία για μεταγραφές στέλνει το φόρουμ πίσω δύο χρόνια — τότε που όλοι ψοφούσαν λέγοντας πως πρέπει να φέρουμε σέντερ φορ, μέχρι που εκείνος ο δικός μας τρελός από τις ακαδημίες έπιασε τον Πίτερσον στο κέντρο εκείνη την νύχτα στη Νάουσα και άλλαξε τα πάντα. Θυμάστε; Έναν αγώνα που μέχρι εκείνο το γκολ ήταν θλιβερά ίσος, μετά ήρθε μία κεφαλιά σαν χτύπημα αστραπής και ξαφνικά όλοι σιώπησαν. Κι εμείς τώρα ψάχνουμε τρίτο σέντερ φορ επειδή η Τζόρτζια έκανε τρία πράγματα — χωρίς καν να ρίξει κόκκινες κάρτες! Ο Πίτερσον δίνει ότι δεν του έχει μείνει τίποτα: δέκα χρόνια στη δεύτερη Εθνική, περισσότερες σβουνιές από όσα δάση ξεγράφτηκαν φέτος στον Πειραιά, και όμως κάθε φορά που βγάζει έναν αγώνα σαν ζωντανός νεκρός, εκείνος στέκεται εκεί, στήνει τη φάση, ζει τον αγώνα σαν τελευταία του μέρα. Και τι κάνουμε εμείς; Του φορτώνουμε κι άλλο βάρος λέγοντας πως "δεν φτάνει" επειδή κάποιος άλλος πήρε έναν τυχερό σκόρερ στην δική του ομάδα; Η Τζόρτζια βρίσκει κάποιους τρίτου κατηγορίας στην Ιταλική Β' Εθνική, εμείς ψάχνουμε να βρούμε δικούς μας που ξέρουν τι σημαίνει αγώνες στη θέση αυτή — όχι αυτοί που αγοράζονται ως νούμερο πάνω σε χαρτί. Την προηγούμενη φορά που τρέξαμε σαν τρελοί για τον Πίτερσον του είπαν «δεν σου αρκούν οι εμφανίσεις σου», μέχρι που αυτός γύρισε το καλοκαίρι να πει πως δεν έχει ακόμη τελειώσει. Κι εμείς τώρα να γινόμαστε λιοντάρια επειδή έκανε ένα σύντομο ντέμπο εκεί πάνω; Αν θέλουν πραγματικά σέντερ φορ, ας τον βάλουν εκεί που ξέρει τον ρόλο: στήριγμα πίσω από τους συντελεστές, οδηγός της άμυνας, εκείνος που γνωρίζει τους κανόνες του παιχνιδιού σαν κανείς άλλος. Αλλιώς ας τον βγάλουν και ας βάλουν έναν πρωτοετή στην θέση του — στο τέλος ίσως εκείνος σώσει τον αγώνα αντί οι άλλοι να σώζουν μόνο τα προφίλ τους στα social.

τι κρίμα παιδιά μου τι κρίμα... βγήκα πριν δέκα λεπτά από την καντίνα να πάρω ένα φάουλ σπρέι για τον πόνο στη μέση μου — δεκαπέντε χρόνια φορτηγό πάνω στο τιμόνι, άλλοι τόσο πάνω στα γήπεδα τρέχοντας σαν ντάντης με τον βηματισμό μου — κι όταν ξαναμπήκα μέσα ήρθε ο IraklisGate13 σαν χτύπημα αστραπής: "τι σόι ηλίθιος τώρα βγήκε ο τσέπης εδώ;" και είχε δίκιο φίλε μου, απολύτως δίκιο. Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνον τον Απρίλη του 2018 στην Νάουσα, όταν ο Πίτερσον ήταν τριάντα δυόμιση χρονών και οι περισσότεροι είχαν βάλει κοντά του το νεκροτομείο πάνω στο τραπέζι. Βγήκαμε έξω στο γήπεδο μετά τον αγώνα σα ζόμπι που μόλις είχε ξυπνήσει από χειμερία νάρκη — τρεις ισοπαλίες συνέχεια, κανείς δεν έπιανε μπάλα, σκόρ δεν γινόταν ούτε στο γκαράζ του γείτονα. Ξαφνικά εκείνος σήκωσε το χέρι σα πιτσικόπουλο που βρήκε το τελευταίο τρόλεϊ μετά τα μεσάνυχτα, πήρε μια κεφαλιά σα φλέβας θείου και αυτό άλλαξε τα πάντα. Δεν ήταν γκολ σπουδαίο — ήταν γκολ σα σφύρα που έκανε όλα τα μάτια να κοιτάξουν ξανά την ομάδα μας σα γυναίκα που έχει βγάλει τελικά τα γυαλιά της. Μετά από εκείνο τον αγώνα ήρθε ο πανικός των μεταγραφών: "δεν έχουμε στόχο!", "πέθανε η εποχή του!", "χρειαζόμαστε σέντερ φορ αμέσως!" — μέχρι που εκείνος ξαναβγήκε στις πρώτες προπονήσεις σα να τον είχανε φτιάξει στο γκαράζ της ομάδας σα δεκαετής βόλτα: έδινε ασίστ σαν ξύλινο σύρμα, έκανε σέντρες σα ηλεκτρική σκούπα ανάμεσα στις σέντες, και ξέχασε όλοι πως υπήρχε άλλη μία ομάδα εκεί πάνω. Την επόμενη Κυριακή βγήκαμε σα οικογένεια που ξαφνικά βρήκε μια σωστή τηλεόραση — τρία γκολ μέσα σε μισή ώρα, ισοπαλία μόνο επειδή ο διαιτητής είχε βγει νωρίς για το τσάι του. τώρα όμως τι γίνεται; η Τζόρτζια πήγε και πήρε άλλον έναν επειδή "ορισμένοι άλλαξαν κατηγορία" — κι εμείς σπεύδουμε πάλι σα κακά παιδιά που ξαναζητούν την ίδια ιστορία σα νεράκι για το φαγητό τους. Μα τι νομίζατε παιδιά μου; πως όταν βάζεις έναν άνθρωπο τριάντα πέντε χρονών σα σέντερ φορ τότε όλες οι ομάδες του Πρωταθλήματος θα του ανοίγουν την αγκαλιά σα της Αλβανίας στους Τουρκοκύπριους;;; τον Πίτερσον τον θυμάμαι πριν πέντε χρόνια όταν γυρνούσαμε σπίτι μετά τον αγώνα — η γυναίκα μου τον πόνταρε πάντα: "ξέρεις τι κάνει εκείνος;" του λέω κουρασμένος ενώ ξεδιπλώνω τη δουλειά μου μετά τις τρεις. "ξέρεις τι έκανε σήμερα;" — και τότε εκείνος μου λέει: "εγώ είμαι το κινητό backup plan των συμπαικτών μου. Δεν χρειάζεται να τρέχουν εκείνοι επειδή εγώ βρίσκομαι εκεί. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως χρειαζόμαστε σέντερ φορ — αναρωτήσου πρώτα ποιος έχει τις περισσότερες σέντρες την προηγούμενη εβδομάδα." η Τζόρτζια έκανε τρεις σέντερ φορ αυτές τις τρεις βδομάδες — κανέναν από αυτούς όμως δεν βρήκα ποτέ να λέει στην ομάδα πως έχει δύο δεκαετίες πίσω του σαν εμένα και στέκεται εκεί κάθε βράδυ σα φάρος σβήνοντας πριν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο. Αυτοί είναι σέντερ φορ που ψάχνουν την επόμενη καρέκλα, ο δικός μας είναι άνθρωπος που ζει κάθε αγώνα σα τελευταία του μέρα επειδή ξέρει πως εκείνη η θέση χρειάζεται ψυχή όχι γκολ. τον IraklisGate13 τον καταλαβαίνω πλήρως: ψάχνει τρίτο σέντερ φορ επειδή η λογική του πρωτοετή φοιτητή του λέει πως όσο περισσότεροι υπάρχουν τόσο πιο εύκολο το πράγμα. Μα εμείς που ξέραμε τον αγώνα του Πίτερσον σα δικό μας αδερφό ξέρουμε πως εκείνος έχει βάλει μέσα του όλη την ομάδα σα κουτί βαλίτσα — από τον τελευταίο τερματοφύλακα μέχρι τον αναπληρωματικό βόλτα. Η επόμενη φορά που κάποιος από εσάς βγάλει λόγο περί "κρίσιμης ανάγκης" θυμηθείτε το πρώτο μου παράπονο: η ομάδα αυτή είναι σαν οικογένεια — δεν βάζεις άνθρωπο επειδή κάποιος άλλος αγόρασε κάτι σα σακούλα πατάτες από την καντίνα. Βάζεις άνθρωπο επειδή ξέρεις πως εκείνος την επόμενη νύχτα θα βάλει το σώμα του εκεί σα ζωντανός τοίχος ενώ εσύ τρως την πίτσα σου σπίτι σου. κι αν σήμερα βγει κάποιος σέντερ φορ που πραγματικά αλλάξει τα πράγματα — τότε καλώς τον. Αλλιώς αφήστε τον Πίτερσον εκεί πάνω που δίνει ψυχή επειδή εκείνος ξέρει πως η ομάδα αυτή δεν είναι γη στρατευμένη για να πεθάνει στον πάγκο επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως χρειάζεται "αλλαγή ρόλου". και μην αρχίσουμε για τους πρωταθλητές εκεί πέρα — αυτοί αγοράζουν ανθρώπους επειδή ξέρουν πως η ομάδα τους υπάρχει μόνο στο χάρτη. Εμείς στην Τόμι Πολ ξέρουμε πως η ψυχή ενός αγώνα δεν μετράται σε νούμερα ούτε σε μεταγραφές. Μετράται στο πόσοι από εμάς στέκονται εκεί μετά από δεκαπέντε χρόνια όταν ανάβουν ξανά τα φώτα.

Είδα σήμερα το απόγευμα στο δρόμο για την προπόνηση έναν γέρο συγγενή του Πίτερσον να περιφέρει το σκύλο του — λέει πως του το έδωσε ο ίδιος τρεις φορές τη βδομάδα πριν τις τελευταίες σειρές αγώνων γιατί του είχε πει «όταν τελειώσεις εσύ στο γήπεδο, ξέχασε τα πόδια σου και πήγαινε τον Σταύρο βόλτα τουλάχιστον». Την ίδια ώρα οι μπέτ γκάγκ από πάνω κουβαλούσαν ποτήρια φέρνοντας τον κόσμο της Τζόρτζια σα στρατόπεδο χρωμάτων ενώ όλοι εμείς εδώ ψάχνουμε τρία σέντερ φορ επειδή κάποιος άλλαξε κατηγορία. Μα τι περιμένετε να γίνει όταν ένας άνθρωπος τριάντα επτά χρόνων σηκώνει το βάρος των δεκαπέντε αγώνων χωρίς ούτε μία κίτρινη κάρτα κι εσείς ψάχνετε νέες μεταγραφές επειδή η άλλη ομάδα βρήκε έναν; Ο Σταύρος εκείνος; Ξέρει καλά ότι ο Πίτερσον δεν είναι σέντερ φορ προς πώληση — είναι ο τελευταίος πυλώνας αυτής της ομάδας και όσοι λένε «αλλά» ας πάνε πρώτοι αυτοί στις καντίνα να βγάλουν από το μυαλό τους ότι η ευτυχία της Τόμι Πολ βρίσκεται στην ψυχή των ανθρώπων της, όχι στα νούμερα του transfer market.

Ρε παιδιά μου τώρα που το σκέφτομαι αυτό εδώ τον Σταύρο τον Πίτερσον τον γνώριζα από τις ακαδημίες — εκείνον τον Απρίλη του 2008 όταν ήρθε πρώτη φορά στην ομάδα σαν δεκαπεντάχρονος κακομαθημένος από κάποιο χωριό των Χανίων να ζητήσει δοκιμή. Τον θυμάμαι να στέκεται σα φύλλο εκεί στις πλάτες του γηπέδου, τα γόνατά του τρέμανε σαν του αγοριού που ξέχασε την τιμή του, ενώ ο προπονητής τότε τον κοιτούσε σα να είχε μπροστά του έναν ετοιμόγεννη γάτα. Μα όταν έφτασε η ώρα της ζώνης, εκείνος έκανε ένα γκόλ σα χτύπημα κεραυνού μέσα στη βροχή κι έκλεισε στόμα στους πιο σκληρούς. Τριανταεπτά χρονών τώρα λένε, δεκαπέντε χρόνια στη δεύτερη Εθνική όπως λέει και ο ZebraEidikos — κι εγώ που τότε τον είδα να στέκεται σα τρελός στην πρώτη γραμμή τώρα βλέπω τους άλλους να ψάχνουν τρίτο σέντερ φορ επειδή η Τζόρτζια έκανε τρεις αυτές τις τρεις βδομάδες; Γιατί εγώ δεν έχω δει κανέναν άλλον εκεί πάνω να δίνει τόσο πολλά σέντρες χωρίς καν μία φορά να πάρει κίτρινη κάρτα· ξέρω εκείνον τον Οκτώβριο στη Λάρισα που έκανε δεκαπέντε σέντρες μέσα στον πρώτο ημίχρονο σα να παίζει μπάσκετ ο ίδιος και τα υπόλοιπα δεκατέσσερα παιδιά να τρέχουν σα τρελά ποντίκια. Πάντως λέω μια ιστορία: πριν τρεις βδομάδες βγήκα πρωί πρωί να πάω στο μανάβικο κι εκεί που περιμένω τη σειρά μου βλέπω έναν τύπο με γιλέκο της Τζόρτζια να λέει σα σχολιαστής του UEFA πως "αυτός είναι ο κορυφαίος σέντερ φορ της κατηγορίας". Σταμάτησα να τον κοιτάω τρεις φορές — πριν τρία χρόνια αυτός ο ίδιος τύπος έγραφε σχόλια περί "βράχιας ντροπής" για τον Πίτερσον επειδή "δεν σκοράρει όσο του αναλογεί". Μα τι σόι εμμονή είναι αυτή;; Αυτή η μανία των σέντερ φορ σα να αγοράζεις ψωμί επειδή κάποιος άλλος το έκανε επειδή ξέχασε να βάλει ζάχαρη!! Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν έβλεπα τον Πίτερσον εκεί πάνω σα στήριγμα της ομάδας σα βράχο που δεν σπάει, μου έρχονταν πάντα στο μυαλό μια φράση που μου έλεγε η γιαγιά μου όταν μεγάλωνα στα Χανιά: "όταν η θάλασσα καταπίνει τις βάρκες σου, τότε οι ψαράδες ξέρουν πως πρέπει να βγάλουν τα δίκτυα από άλλη μεριά". Αυτό εδώ δεν είναι δίκτυο — είναι ψυχή αυτού του συλλόγου, κι όσοι περιμένουν άλλον σέντερ φορ επειδή η Τζόρτζια έκανε τρία πράγματα, ας ψάξουν πρώτα τον εαυτό τους γιατί εμείς εδώ ξέρουμε πως η ομάδα μας δεν είναι σούπερ μάρκετ για μεταγραφές αλλά οικογένεια που χτίζεται σιγά σιγά. Και να μην αρχίσουμε πάλι με τους αριθμούς — εκείνος έκανε δύο γκολ στην τελευταία τριετία, μα εμένα που με νοιάζει;; Εμένα με νοιάζει πως κάθε φορά που στέκεται εκεί σα φάρος όλοι οι συμπαίκτες του ξέρουν πως έχουν μια βάση ασφάλειας. Αυτός είναι ο ρόλος του σέντερ φορ σ' αυτή την ομάδα — όχι να σκοράρει σαν κινηματογραφική ταινία, μα να βρίσκεται εκεί σαν τον τελευταίο στρατιώτη στη μάχη. Αν φέρουν άλλον τώρα, ας τον βάλουν στον πάγκο και ας συνεχίσουμε την ιστορία μας σαν είχαν κάνει εκείνος το πρώτο γκολ σ' εκείνον τον αγώνα της Νάουσας.

Ωχ φίλοι μου, τι βλέπω εδώ πάνω;; Ούτε που πήγαν πέντε λεπτά κι έγινε τελετουργικό γάμου για τον μεγάλο Σταύρο;; 🤡 Ρε άλλαξε κατηγορία η Τζόρτζια;; Ναι ρε παιδιά, άλλαξε κατηγορία κι αυτοί άρχισαν να ψάχνουν τρίτο σέντερ φορ επειδή κάποιος έφερε τρία πτώματα σπίτι;; Οι ίδιοι που πριν τρία χρόνια κλαίγανε ότι δεν έχουμε στόχο επειδή μία κεφαλιά του Πίτερσον έκανε όλοι να ξεχάσουν την πείνα;; Τώρα λοιπόν που βρίσκουν αυτούς τους "τυχεράκηδες" (που μέχρι χθες έκαναν την ομάδα της Αλβανικής δεύτερης κατηγορίας να γελάει), μας δίνουν όλα αυτά τα δαχτυλίδια ψεύτικα για να ντύσουμε το πρόβλημά τους;; Που είναι;; Ποιο πρόβλημα;; Αυτοί οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι ο ρόλος δεν αλλάζει επειδή άλλαξε κατηγορία;; Αυτός εδώ πάνω είναι σέντερ φορ;; ΝΑΙ ρε!! Αλλά όχι όπως τον φαντάζεστε εσείς: στέκεται εκεί σα βράχος, δίνει ψυχή ανάμεσα στις μύτες των ποδιών του που έχουν μείνει σκόρπιες από δεκαπέντε χρόνια αγώνα, χωρίς μία φορά να πιάσει κόκκινη κάρτα, και ξέρει ότι η ομάδα αυτή ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ ΣΕ ΛΙΣΤΕΣ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ!! Και εσείς;; Τρέχετε σα σκασιαρχείο επειδή η άλλη ομάδα έκανε τρεις μεταγραφές;; Μα τι νομίζατε;; Ότι όταν ένας άνθρωπος τριάντα πέντε χρονών σηκώνει δεκαπέντε χρόνια ομάδα σα στέμμα στους ώμους του τότε ξαφνικά όλες οι ομάδες του πρωταθλήματος θα του ανοίξουν πόρτες;; Αυτός εδώ δεν είναι σέντερ φορ προς πώληση — είναι η τελευταία αχτίδα ελπίδας όταν όλοι έχουν καταλάβει πως η ομάδα αυτή ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟ transfer market!! Και λένε για νούμερα;; Ρε επιτέλους;; Ποιο νούμερο;; Αυτό που λέει πως έκανε δύο γκολ στο διάστημα των τριών χρόνων;; Μα πάει σκασμός!! Εμένα με νοιάζει εκείνος ο Οκτώβρης στη Λάρισα που έκανε δεκαπέντε σέντρες στον πρώτο ημίχρονο σα σουπερμάρκετ την Κυριακή πρωί;; Εκείνος ο Απρίλης του 2018 στη Νάουσα όταν μία κεφαλιά του άλλαξε τον αγώνα επειδή είχε στήσει τη φάση σα δάσκαλος που δείχνει στους μαθητές πως πρέπει να τρέχουν;; Αυτό;; Αυτό εδώ είναι το νούμερο της ομάδας — οι καρδιές που στέκονται ακόμα εκεί!! Και μη μου πείτε πως ψάχνουμε σέντερ φορ επειδή χρειαζόμαστε γκολ;; Αν ήθελαν γκολ, θα είχαν βάλει τον άνθρωπο εκεί που ξέρει τον ρόλο: δίπλα στους δικούς μας που τρέχουν σα τρελοί, όχι πάνω σε κάποιον που μόλις ξεφορτώθηκε η άλλη ομάδα επειδή τον είχαν κάνει μούσκεμα στους τρεις αγώνες!! Αφήστε τον εκεί πάνω που κάνει τη δουλειά του σα τελευταίος στρατιώτης — εκείνος ξέρει πως αυτή η ομάδα δεν κερδίζει επειδή υπάρχουν λίστα μεταγραφών αλλά επειδή υπάρχουν ΚΑΡΔΙΕΣ ΠΟΥ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ!! Κι αν φέρουν άλλον;; Αν φέρουν κάποιον νέο;; Τότε βάλτε τον στον πάγκο εκεί που κάθεται ο Σταύρος τώρα· ας τον βγάλετε γιατί αλλιώς αυτός εδώ πάνω θα συνεχίσει να κάνει τη δουλειά του σα θεός ενώ εσείς θα ψάχνετε πάλι νέα χαρτιά για να βγάλετε άλλη μία στήλη ψεμάτων στις εφημερίδες!! Η ομάδα αυτή δεν είναι γκαράζ μεταγραφών — είναι οικογένεια που δένει τις ψυχές της σιγά σιγά, όχι επειδή άλλαξαν κατηγορία οι άλλοι, αλλά επειδή ξέρει πως οι καλύτεροι δεν αγοράζονται σα πακέτα αλουμινόχαρτου!! Και πιστέψτε με· όταν ένας άνθρωπος τριάντα επτά χρονών στέκεται εκεί σα φάρος μετά από δεκαπέντε χρόνια αγώνα χωρίς ούτε μία κίτρινη κάρτα, τότε το μόνο νούμερο που έχει σημασία είναι αυτά τα δεκαπέντε χρόνια στην καρδιά του θεατή που ακόμα ελπίζει!! Τα υπόλοιπα;; Μαθήματα ιστορίας για τους επόμενους που θα θυμούνται πως η Τόμι Πολ δεν κερδίζει επειδή υπάρχουν λίστες αλλά επειδή υπάρχουν ΚΑΡΔΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΠΑΝΕ!!!

Άιντε ρε παιδιά, πιάστε ένα μπουκάλι νερό από την καντίνα — κι ένας σταυρός στο στήθος για τον Σταύρο. Αυτή η συζήτηση φαίνεται σαν να βλέπω τον ίδιο αγώνα ξανά και ξανά, κάθε φορά όμως με διαφορετικούς πρωταγωνιστές και ίδια λάθη. Μιλήστε μου για τους τσέπες εκεί πάνω που ψάχνουν τρίτο σέντερ φορ επειδή η Τζόρτζια έκανε τρεις μεταγραφές — τι περιμένουν να αλλάξει;; Ο Σταύρος έχει δεκαπέντε χρόνια δεύτερης Εθνικής στα πόδια του σα σιδερένιο δίκαιο, κι αυτοί ψάχνουν ανθρώπους επειδή άλλαξαν κατηγορία;; Μα τι σχέση έχει η κατηγορία με την ψυχή ενός αγώνα;; Η Τζόρτζια πήρε κάποιους τρίτου κατηγορίας στην Ιταλική Β' — εμείς ψάχνουμε σέντερ φορ επειδή κάποιος άλλαξε κατηγορία;; Περιμένουν να φέρουμε έναν άνθρωπο τριάντα πέντε χρονών επειδή έκανε τρία γκολ στο Πρωτάθλημα της Αλβανίας;; Και μετά;; Να τον βάλουμε εκεί πάνω σα σακούλα πατάτες;; Ναι;; Γιατί εκείνος δεν είναι σέντερ φορ προς πώληση — είναι ο τελευταίος πυλώνας αυτής της ομάδας, αυτός που δίνει ασίστ σα σωστός οργανωτής ενώ οι άλλοι ψάχνουν νούμερα στα social. Και τώρα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στη Λάρισα όταν έκανα την πρώτη μου μετάβαση για αγώνα — τρεις ώρες τρένο, δεκαπέντε χρόνια χωρίς νερό στο τραπέζι, κι εκείνος έκανε δεκαπέντε σέντρες μέσα στον πρώτο ημίχρονο σα να είχε βάλει το ίδιο του το αίμα στη μπάλα. Μετά τον αγώνα ένας τύπος με ρώτησε: «τι κρίμα που δεν σκοράρει τόσο όσο ο επόμενος;». Τι στο διάολο;; Εμένα που με νοιάζει το γκολ;; Εμένα με νοιάζει πως κάθε φορά που στέκεται εκεί σα φάρος όλοι ξέρουν πως έχουν μια βάση ασφάλειας. Αυτός είναι ο ρόλος του σέντερ φορ σ' αυτή την ομάδα — όχι να σκοράρει σαν κινηματογραφική ταινία, αλλά να βρίσκεται εκεί σαν τον τελευταίο στρατιώτη στη μάχη. Και αυτοί λοιπόν τώρα ψάχνουν τρίτο σέντερ φορ επειδή άλλαξε κατηγορία;; Ρε παιδιά μου, φτάνει πια με τις μεταγραφικές μανίες. Ο Σταύρος δεν είναι σέντερ φορ προς πώληση — είναι η ομάδα αυτή. Αν φέρουν άλλον τώρα, ας τον βάλουν στον πάγκο εκεί που κάθεται τώρα· αλλιώς αφήστε τον εκεί πάνω να κάνει τη δουλειά του σα θεός. Η ομάδα αυτή δεν είναι γκαράζ μεταγραφών — είναι οικογένεια που δένει τις ψυχές της σιγά σιγά, όχι επειδή άλλαξαν κατηγορία οι άλλοι, αλλά επειδή ξέρει πως οι καλύτεροι δεν αγοράζονται σα πακέτα αλουμινόχαρτου. Κι αν σήμερα κάποιος ξεφύγει και πει «μα τι κάνουμε χωρίς γκολ»;», ας θυμηθεί εκείνον τον Απρίλη του 2018 στη Νάουσα όταν μία κεφαλιά του άλλαξε τον αγώνα επειδή είχε στήσει τη φάση σα δάσκαλος που δείχνει στους μαθητές πως πρέπει να τρέχουν. Αυτό;; Αυτό εδώ είναι το νούμερο της ομάδας — οι καρδιές που στέκονται ακόμα εκεί. Τα υπόλοιπα;; Μαθήματα ιστορίας για τους επόμενους που θα θυμούνται πως η Τόμι Πολ δεν κερδίζει επειδή υπάρχουν λίστες μεταγραφών, αλλά επειδή υπάρχουν ΚΑΡΔΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΠΑΝΕ.