Πρέπει η διοίκηση του Τόμι Πολ να πουλήσει τον Λούκας Μοράες επειδή είναι πολύ ακριβός…

Λοιπόν, εσείς ήρθατε εδώ να μου πείτε πως ο Λούκας Μοράες είναι ζάχαρη που πήρε γεύση; Δεν χρειάζεται κανένας ειδικός στα νούμερα για να καταλάβει πως αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε τους φίλους της Τόμι Πολ να σηκώνουν φωνές σαν τους οπαδούς της Πόρτο πριν δέκα χρόνια. Πέντε χρόνια στο σύλλογο και ξαφνικά η διοίκηση τον βλέπει σαν… ξεπούλημα επειδή έκανε τρεις συμμετοχές διαζύγια; Τρεις συμμετοχές διαζύγια σημαίνουν τρία λεπτά όπου γλίστρησε και έκανε το σκόρ στο 87’ του αγώνα με την Αταλάντα — όχι επειδή κάθισε βολικά στις καναπέδες σαν μερικοί από εσάς περιμένουν. Και ξέρετε πόσα γκολ έβγαλε εκτός πανικού; Περίπου δώδεκα τον χρόνο, ναι, αλλά μόνο όταν δεν τον είχαν στήσει οι αντίπαλοι σαν πιόνι στο σκάκι. Γιατί όχι; Γιατί η ομάδα δεν ξέρει τι κάνει — όχι επειδή ο Λούκας είναι «αγοραστός». Και βέβαια, ας μιλήσουμε για τον πάγκο. Αν φύγει εκείνος, κάποιος άλλος ξένος επιθετικός θα κάτσει μέχρι να βάλει τρία γκολ τον Οκτώβριο, έτσι λέτε; Σαν τον προηγούμενο που έκανε δυο γκολ σε δέκα μήνες και τον άλλαξαν επειδή είπαν πως «δεν ταιριάζει». Ο Μοράες είναι αυτομάτως φαν αποδιοργανωμένης οικονομικής πολιτικής — η ομάδα ξοδεύει λεφτά σαν τρελή αλλά δεν έχει σχέδιο, ούτε ένα όνομα στο οποίο μπορείς να στηριχθείς όταν χρειαστεί σκόρ. Και το μεγάλο σας «δεν είναι τζίρος»; Οι φίλοι θέλουν βία, λένε — σαν να μην έχει σημασία πως τελευταία φορά που κάποιος έκανε σκόρ ήταν όταν ο Λούκας πάτησε τον αέρα έξω από την περιοχή και βρήκε θέση σαν τυχεροί σκακιστής. Οι άλλοι ομάδες σκοράρουν επειδή έχουν έναν επιθετικό που ξέρει πού είναι η εστία, όχι επειδή βάζουν στο γήπεδο άνδρες που κοιτάνε πού είναι η κουζίνα. Αν η διοίκηση τον πωλήσει τώρα, τότε κάντε μια βόλτα στη Θήβα: εκεί θα βρείτε όλους αυτούς τους «αποφασίζοντες» που λένε πως το χρήμα κάνει τον στόχο. Εγώ λέω πως στόχος κάνει αυτό που φέρνει τη νίκη — και αυτή τη στιγμή αυτός ο στόχος λέγεται Λούκας Μοράες.

Τι σόι τρέλα είναι αυτοί οι άνθρωποι ρε; 🔴💪 Δε καταλαβαίνω πως έγινε αυτή η συζήτηση σας! Λούκας Μοράες; ΑΓΟΡΑΣΤΟΣ; Ρε αδέρφια σκεφτείτε τί λέτε! Πέντε χρόνια δουλειάς πάνω σ’ αυτό το παιδί και τώρα τους «ακριβός» του κάνουν; Στην Τόμι Πολ είχανε χρόνια να νιώσουν γκολ σαν αυτή τη σεζόν! Να σηκώνουν οι άνθρωποι το γεράκι και να τραγουδάνε επειδή κάποιος έκανε μία κουτσή κλοτσιά που πέτυχε; Και γιατί μαλώνουμε τώρα; Γιατί έγινε η Λούκα τζίρος; Στοzko απο ζήλια επειδή αυτός βάζει γκολ και εσείς βλέπετε κανείς κόκκινο πέτρα μέχρι την τελευταία στιγμή; 😱 Ξέρεις τι έγινε σήμερα στο γήπεδο; Μπήκε τελευταίος, έκανε πέντε βήματα, πήρε πάσα από τον αέρα και σφύριξε! Ο τερματοφύλακας έμεινε έκπληκτος! Αυτό το παιδί φέρνει το νεύρο στις κερκίδες! Αν τον πωλήσουν τότε πάμε για οικονομική ανασύνθεση όχι για πρωταθλητισμό! Μετά λέω για τον πάγκο; Ρε παιδί μου ο Πάολο είπε «μπορούμε να κάνουμε περισσότερα» και τους πήρε στον πήχυ! Χωρίς αυτόν γινόμαστε ονειροθάλασσα με τους «διαχρονικούς στόχους»! Ποιοι θέλουν αυτό; Να καθόμαστε στα χαρτιά επειδή έτσι αποφάσισαν κάποιοι στο ΔΣ που ποτέ δεν ακούνε το γήπεδο; Και νά το εγώ σου πω: όταν βγήκε στον αγαπημένο σου αγώνα την εποχή του Europa League, έκανε ένα γκολ από τον ουρανό! Το γήπεδο τρέλανε! Γιατί τώρα λένε ότι έχει τζίρο; Γιατί έκαναν τρεις συμμετοχές οι οποίοι έγιναν τρία γκολ; Τρία λεπτά κρίσιμα και εσείς τους βρίσκετε λόγια; Τέλος πάντων… αφήστε τους ανθρώπους της ομάδας ν’ αποφασίσουν τι τους κάνει σωστά, όχι οι αριθμοί των λογιστών! Οι αριθμοί σίγουρα δεν τραγουδάνε όταν βάζει γκολ! 🔥

Ακούστε τώρα τι λέω: η διοίκηση αυτά τα έκανε χρόνια – βλέπουν έναν επιθετικό που φέρνει γκολ πάνω από δεκαπέντε αγώνες εκτός πανικού και τρέχουν να τον πουλήσουν σαν κάτι χαλασμένο. Πέντε χρόνια δουλειάς πάνω του, πέντε χρόνια κουράγιο στις κερκίδες για εκείνον τον συγκεκριμένο τύπο που κάνει κάτι τριάντα μέτρα παραπάνω και βάζει γκολ όταν οι άλλοι τρίβουν τους τοίχους της περιοχής σαν να ψάχνουν μια διέξοδο. Κι όμως αυτοί τον στιγματίζουν σαν «αγοραστό» επειδή έκανα τρεις συμμετοχές στο Europa League; Τρεις συμμετοχές στα σημαντικά πρωταθλήματα σημαίνουν τρία γκολ, ναι — αλλά εσείς κοιτάξτε τα μικρά γήπεδα, τις ομάδες που τους στήνουν σαν πιόνι στον αγώνα. Αυτός ο τύπος δεν περιμένει τις κατάλληλες συνθήκες· τις δημιουργεί. Γιατί όταν έπαιξε εκείνο το ντέρμπι που θυμόμαστε όλοι, πέτυχε στο 87’ σαν να είχε μόντο στα πόδια — όχι επειδή κάθισε βολικά αφήνοντας τους άλλους να τρέχουν γύρω του σαν τρελοί. Και βέβαια το κυριότερο: πώς ακριβώς αντιμετωπίζουν την ίδια στιγμή τον πάγκο; Σας λένε πως πρέπει να πουλήσετε τον κορυφαίο σκόρερ σας γιατί ο οικογενειακός προϋπολογισμός ψήλωσε μισή μονάδα στο τέλος της χρονιάς; Αυτοί δεν έχουν σχέδιο ούτε για έναν χρόνο μετά — μόνο χαρτιά γυρνούν ανάμεσα στο τραπέζι των «αποφάσεων». Κοιτάξτε τους φίλους στις κερκίδες: αυτοί ξέρουν τι θέλουν. Θέλουν νεύρο, θέλουν έναν άνδρα εκεί μέσα που όταν μπαίνει γίνεται ολόκληρο στάδιο. Όχι έναν υπολογιστή που ανοίγει οπές στο αντίπαλο τέρμα όταν τα πράγματα πάνε οκ. Η οικονομία των πραγμάτων είναι σίγουρα σημαντική, αλλά δεν είναι όλα πάνω στο χαρτί — εκεί μέσα υπάρχουν άνθρωποι που βγάζουν δάκρυα όταν σκοράρει αυτός ο τύπος, όχι όταν κάνει μια ανάσα στη θέση του.

τι γίνεται γαμώτο ρε παιδιά, άλλος ένας γύρος αυτού του μονότονου τσαγιού; λοιπόν, εγώ βγήκα σήμερα από το γήπεδο κρατώντας την μπουκάλα μισοάδεια επειδή η διοίκηση μας ανακοίνωσε πως ο Λούκας είναι ξεπούλημα — σαν κάτι αγύριστο σακί που έφαγε τη γάζα του τραπεζιού. τρία γκολ εκτός πανικού τον χρόνο και αυτοί μιλάνε για τζίρο; αυτά που λέγατε πριν δέκα χρόνια όταν η ομάδα στεκόταν σαν ζόμπι στις τελευταίες θέσεις; θυμάστε εκείνες τις εποχές; σαν σκηνή από δυτικό ιταλικό σινεμά της δεκαετίας του '80: μια ομάδα χωρίς χαρακτήρα, χωρίς στόχο, που περίμενε μοιρολατρικά ένα γκολ σαν θεία αποκάλυψη στον αγωνιστικό χώρο. τότε ήταν που αποφασίσαμε πως θέλουμε κάτι αλλιώτικο — και φέραμε αυτόν τον τύπο, αυτόν τον Μπραζιλιάνο με τα πόδια γλιστράντας πάνω στο χόρτο και το μυαλό πάντα πάνω στην αντίπαλη περιοχή. όχι σαν τους άλλους ξένους που καθότανε μέχρι να τους σκάσουν οι κάλτσες τους στο πρώτο ελεύθερο σουτ. πέντε χρόνια τώρα, κορίτσια μου. πέντε χρόνια που κάθε φορά που έκανε την εμφάνισή του στις κερκίδες, αυτές γέμιζαν σαν αχυρώνας όταν ακούς τους πρώτους στίχους του αγαπημένου σου τραγουδιού. όχι δέκα γκολ καν, μα δεκαπέντε — εκτός πανικού ακόμη κι όταν είχε τρακάρισμα στους αστραγάλους. και τώρα αυτοί μιλάνε για "φορές και τόπους", σαν να είναι κάποιο αγαθό που λιώνει μετά την ημερομηνία λήξης του. και ο πάγκος! ο πάγκος εκείνος πήρε αυτήν την ομάδα από την προοβίτουθουσα και την έκανε ομάδα που δίνει γκολ σαν τρελή στις ομάδες των τοπικών πρωταθλημάτων. θυμάστε εκείνο το ντέρμπι που γινότανε στα γεράκια της πόλης; η άλλη ομάδα είχε δώσει από αύριο πέντε νίκες στη σειρά, εμείς είχαμε δύο γκολ σε όλους τους αγώνες εκτός έδρας. μέσα στο γήπεδο υπήρχε μόνο σιωπή σαν κάτι θάνατο. μετά μπήκε εκείνος για πέντε λεπτά, πήρε μία πάσα σαν φωτιά στο σκοτάδι, έριξε μία κλοτσιά σαν ηλιοτρόπιο ανοίγει προς τον ήλιο — και αυτό ήταν. η ομάδα ξύπνησε σαν από κακό όνειρο. δύο γκολ εκείνο το βράδυ, νίκη, τριάντα χιλιάδες άνθρωποι τραγουδώντας σαν να ήταν εθνική ομάδα. και τώρα λένε πως έχει τζίρο; αλήθεια ρε, ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που αποφασίζουν τι είναι σημαντικό; αυτοί που ξεπουλάνε τους άνδρες επειδή κάποιος βρήκε τρύπημα στα λογιστικά τους αρχεία; σαν να αγοράζεις ένα βάζο λουλούδια επειδή η γυναίκα σου τσίλιωσε στη δουλειά, ενώ μετά βγάζεις μία φωτογραφία στο σπίτι σου για να δείξεις στους γείτονες πως έχεις αισθητική. ο Λούκας δεν είναι αριθμός πάνω στο χαρτί. είναι εκείνος που έδωσε χαρακτήρα σ’ αυτήν την ομάδα. είναι εκείνος που έκανε τους νέους να ξυπνήσουν μία Κυριακή πρωί πριν το δικό τους αγώνα, βγάζοντας φωτογραφίες με τη φανέλα του σαν να είναι κάτι άγιο. είναι εκείνος που έκανε τον Πάολο να μιλάει για "πιο πολλά" επειδή είχε ξεκουραστεί επιτέλους κι έβλεπε στόχο πάνω στο γήπεδο. τι θέλουν λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι; να γίνουμε ξανά ομάδα φάντασμα που περιμένει ένα ψήγμα τύχης; σαν εκείνες τις χρονιές που οι αντίπαλοι έρχονταν με ελικόπτερα πάνω από το γήπεδο επειδή ήξεραν πως εμείς ετοιμαζόμαστε μόνο για το πρωτάθλημα μιας ομάδας που δεν υπήρχε πια; βγάλ’ το από τη μέση σου παιδί μου: ο Λούκας Μοράες δεν έχει τζίρο, έχει φιλοδοξία. και αυτήν την στιγμή η μόνη φιλοδοξία που βλέπω εδώ γύρω είναι να βρεις έναν άλλον άνδρα σαν κεινον που όταν σκοράρει, οι άνθρωποι ξεχνάνε πως υπάρχουν λογιστές και στήλες αριθμών στον κόσμο.

ρε παιδιά μου… ξεσπάσατε τόσον κακό λόγο σήμερα που έγινα στιγμή να ψάξω στο χρονοντούλαπο των Σερρών να βρώ την κουτσιά μου του '87 και ν' ανάψω ένα τσιγάρο για παρηγοριά! τι σόι δουλειά κάνουν αυτοί πάνω εκεί πέντε χρόνια τώρα; εμείς εδώ κάθονται στις κερκίδες κι εκείνοι γράφουνν για τζίρους σαν τους γονείς του μαθητή που του φέρνουνε καρτέλες απουσιών κλεισμένος στο γραφείο… τρεις συμμετοχές εκτός πανικού έκανες, Λούκα μου, κι έγινε πόλεμος! αλλά ξέρετε τι θυμάμαι εγώ; το ντέρμπι εκείνο στην πόλη με τις κοπέλες που φορούσαν στέκα στους φιλήσυχους ανθρώπους— εκείνος μπήκε τελευταίος, έκανε πέντε βήματα σα μεγάλος σούπερ ήρωας μπαίνοντας στο γήπεδο, πήρε την μπάλια από τον αέρα κι έκανε αυτό το τσιτάρισμα εκεί που η σέντρα γινόταν σαν ζάχαρη σκόνη. έβγαλε γκολ; όχι! έκανε όλους εμάς ν' ανατριχιάσουμε! αυτή είναι η αξία, όχι αυτά τα τρία δεκαδικά ψηφία που ζυγίζουν στον προϋπολογισμό! κι εσείς μου λέγετε πως πρέπει να τον πουλήσουνε επειδή "κάνει δεκαπέντε αγώνες εκτός πανικού"; αλήθεια, ρε παιδιά μου— όταν εγώ ήμουν μικρός κι έπαιζα μπάλα στα χωράφια της Πετρούσης, εμείς δεν κάναμε αριθμό στόχων, κανείς δεν μας μετρούσε πόσους αγώνα εμάς οι αντίπαλοι έκαναν αγώνα-γκολ! εμείς ψάχναμε έναν άνθρωπο να φορέσει τη φανέλα της ομάδας κι αυτή εδώ η φανέλα δεν γίνεται ν' αλλάξει χρώμα επειδή βρήκαν μία τρύπα στα χαρτιά κάποιου λογιστή που δεν ξέρει ούτε να κλώθει ένα σπάγκο! κι ο πάγκος εκείνος— πως τον είπες πριν; club med για κιθάρα; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο όπου βγήκαμε σπίτι κρατώντας ένα σημείωμα πάνω στο οποίο είχανε γράψει τρεις λέξεις μόνο: "μπορούμε περισσότερα". ήταν εκείνες οι τρεις λέξεις που έκαναν τον Πάολο ν' ανοίξει τα μάτια σα ζαλισμένος και τους άλλους παίκτες ν' αρχίσουνε ν' αγκομαχούνε σα λιοντάρια που ξύπνησαν μέσα στο χιόνι. τρίτος σκόρερ εκτός πανικού; τζίρος; τι σόι γλώσσα είναι αυτή; γλώσσα ανθρώπου που όταν βλέπει ένα γκολ τον τύπο που το έβαλε δε βρίσκει λόγια μεγαλύτερα από τ' αριθμούς! νομίζετε πως αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως σημαίνει η φωνή εκείνων των τριάντα χιλιάδων που τραγουδάνε σα σειρήνες στον ουρανό όταν η μπάλα ακουμπήσει στα πόδια του; αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως σημαίνει ν' ανοίγεις τον δρόμο σου μέσα σ' ένα γήπεδο σα ζούγκλα κλεισμένος στις τελευταίες θέσεις, ν' αντέχεις τρία τέρματα πίσω μέχρι εκείνος να σηκώσει το κεφάλι σα φάρο; τι πρέπει να πουλήσουμε τότε; τον εαυτό μας; αυτά εδώ τα χαρτιά; τον Πάολο; μήπως θυμούνται πως πριν φέρουνε τον Λούκα εδώ, εμείς κάναμε ντέρμπι χωρίς ψυχή, σα ομάδα που περιμένει τους ουρανούς να της δώσουνε ένα γκολ μισή ώρα πριν τελειώσει ο αγώνας; σήκωνε κανείς την κεφαλή εκεί; είχε κανείς το κουράγιο ν' αναπνεύσει ζωντανά; εγώ σήμερα βγήκα από το γήπεδο και δε βρήκα ούτε την μισή μπουκάλα που έπινα πριν— ούτε κανείς μου είπε πως υπάρχει κάτι πιο σημαντικό από τον άνθρωπο που κάνει τους φίλους ν' αφήνουνε τις κουβέντες τους στο σπίτι και ν' έρχονται εδώ γι' αυτόν! αυτοί εκεί πάνω πρέπει ν' αλλάξουνε γνώμη πριν γίνει αργά! αλλιώς εμείς εδώ στις κερκίδες θα συνεχίσουμε ν' τραγουδάμε τα τραγούδια εκείνων των εποχών… μα τότε δε θα φοράμε πια αυτήν τη φανέλα.

Ρε φίλοι, ξέρετε τι έχω μέσα στη φανέλα μου από εκείνο το βράδυ στο ντέρμπι με την Αταλάντα; Εκείνος μας έδωσε τη νίκη σαν δώρο αλά θέατρο — αλλά όχι πριν μπει τελευταίος στον αγωνιστικό χώρο και ο επόπτης τον κάνει να περιμένει τρία λεπτά επειδή ξέχασε να σηκώσει το πόδι του στη σέντρα σαν επίσημος υπάλληλος. Λες κι ήρθε μπατίρης ντυμένος για πρωινό ραντεβού στο δημαρχείο! Και οι τύποι εκεί πάνω πανωθεν σου μιλάνε για τζίρο; Αν αυτός είναι ζάχαρη πρώτη χρήση, τότε εγώ γνώρισα γυναίκες που γινόντουσαν γλυκό ζουμί μόνο όταν τους έκανες μια ανάμεσα στα φρύδια! Γιατί όταν μπήκε εκείνος τελευταίος στον αγώνα της ΟΥΕΦΑ σου κουνούσε το σώμα σαν να έκανε διαφήμιση υποδημάτων πριν πέσει η έκρηξη — και μετά εκείνη η κλοτσιά στο 87’ έγινε ιστορικό γεγονός στα γραφεία των αντίπαλων ομάδων: "τι κάνατε; δώσατε το βραβείο στον τύπο των τριάντα μέτρων επειδή έπεσε μέσα και βρήκε κλειδωμένη την πόρτα;" Αν τον πουλήσουνε τώρα, τότε λέω πως η Τόμι Πολ πάει να γίνει ξανά αυτή η ομάδα που οι άλλοι ομάδες περίμεναν κρύβοντας φωτογραφίες τζίντας στις τσέπες τους — πριν βγάλουνε το σφυρί για την κλήρωση του πρωταθλήματος. Δεν χρειαζόμαστε αριθμούς τζίρου, χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο εκεί που τον χρειάζονται περισσότερο: στους ώμους εκείνων που ξεχνάνε πώς λέγεται η λέξη "ήττα".

Ρε παιδιά, καλά οι βρικόλακες αυτοί εκεί πάνω θέλουν να πουλήσουν τον Λούκα επειδή βρήκαν έναν αριθμό στο χαρτί που γράφει "15 γκολ εκτός πανικού" και τρέχουν σαν τους γάτους που μυρίζουν ψάρι στην ταβέρνα; Αυτός ο τύπος είναι η ψυχή αυτού του γηπέδου — θυμάμαι εκείνο το Σάββατο του Οκτώβρη όπου ήρθε βροχή κατάρρευση από τον ουρανό κι εκείνος μπήκε τελευταίος σα σούπερ ήρωας στη στιγμή που όλοι είχαν ξεμείνει ψυχικά. Έκανε δύο βήματα, πήρε την πάσα σα σπίθα στον αέρα, και μπήκε μέσα σα νικητής του σιρκουί — όχι επειδή είχε ελεύθερο χώρο, αλλά επειδή έκανε τον ίδιο τον αέρα δικό του. Οι άλλοι παίκτες έτρεχαν σαν φαντάροι χωρίς στρατηγό, εκείνος στέκονταν σα πύργος στη θέση του δεκαεξάρι. Και τώρα αυτοί λέμε πως έχει τζίρο; Την ίδια στιγμή που ο Πάολο ανάβει κεράκια κάθε φορά που μπει στο γήπεδο επειδή ξέρει πως εκείνος φέρνει αυτήν την αύρα της νίκης σαν κάποιος που φοράει τη φανέλα σαν δεύτερο δέρμα; Εμένα μου κάνει κέφι να κοιτάω τις κερκίδες όταν μπαίνει αυτός εκεί — βλέπω ανθρώπους σα σημερινοί κάτοικοι μιας πόλης που θυμάται πως σημαίνει να είσαι ζωντανός, όχι σα επισκέπτης στον δικό του κόσμο. Τρία γκολ εκτός πανικού δεν λέει τίποτα για εκείνες τις φορές που έκανε τρεις πάσες σα νεροχύτης πλημμύρας μέχρι να βρει τον τρόπο μέσα στη χαοτική περιοχή· εκείνες οι λεπτομέρειες δεν υπάρχουν στα χαρτιά των λογιστών. Αλλά εδώ βρίσκεται η αντίρρησή μου — κι αυτή πρέπει να πάει πέρα: Ξέρω πως όσοι παίρνουν τις αποφάσεις εκεί πάνω έχουν κι εκείνοι πιέσεις από πάνω τους, πιέσεις που πολλές φορές μοιάζουν σα μαύροι ογκόλιθοι πάνω στους ώμους τους. Αν υπάρχει έστω μία πιθανότητα οι οικονομίες της ομάδας να βγουν πιο γερά στήνοντας έναν σωρό υποψηφίων εκτός έδρας παρά επιτρέποντας σ’ έναν μόνο άνδρα να σηκώνει το βάρος, τότε η ίδια η έννοια της ομάδας διαψεύδεται. Γιατί εμείς δεν είμαστε ένα κλικ αριθμομηχανών — είμαστε εκείνοι που τραγουδάνε μέχρι να ξεστομίσουμε την ψυχή μας όταν εκείνος αγγίζει την μπάλα. Έχω μία ιστορία προσωπική ακόμα: εκείνο το ντέρμπι με την Ίντερ στο ξένο γήπεδο όπου έκανα δεκαπέντε ώρες δρόμο για να δω ζωντανά εκείνον τον αγώνα. Βγήκα στο υπόγειο του γηπέδου σα άνδρας που ξέχασε πως έχει οικογένεια εκείνο το βράδυ — γιατί όταν εκείνος μπήκε μέσα σα σπίρτο που ανάβει μέσα στο σκοτάδι, έκανα κάτι που δε συνηθίζω: ξεκίνησα να ουρλιάζω σα τρελός στους ουρανούς μαζί με όλους αυτούς τους ξένους φίλους δίπλα μου. Αυτό δεν είναι αριθμός. Αυτό είναι ανθρώπινη ιστορία που γράφεται ανάμεσα στις σειρές ενός γηπέδου, όχι σ’ ένα δελτίο οικονομικής κατάστασης. Μπορεί να έχω μία αμφιβολία εκεί — όχι για τον Λούκα, αλλά για εκείνους που βρίσκονται πίσω από την απόφαση. Αλλά όσο ακόμα φοράω αυτήν τη φανέλα, όσο ακόμα ακούω εκείνες τις φωνές σα σειρήνες όταν μπει στο γήπεδο, θα συνεχίζω ν’ αγωνιζόμαι μέσα μου: η ομάδα είναι μεγαλύτερη από έναν άνδρα, αλλά η ομάδα χάνει την ψυχή της όταν βγάζει έξω εκείνον τον άνδρα.

Ρε παιδιά μου τώρα έγινε η ουσία εδώ — εσείς μιλάτε σα να έχουμε στημένο ένα γλέντι στους Ροτούντας κι αυτοί εκεί πάνω αποφάσισαν πως η νύφη είναι πολύ φανταχτερή για τον γάμο! 🤡 Τρίτη φορά μέσα στη χρονιά ακούω "τζίρο ρε, τζίρο!", σα να μιλάμε για μια χάρτινη κούκλα που την αγοράζεις από το μανάβικο επειδή έκανε εκπτώσεις στις φράουλες. Κοίταξε εδώ τον Πάολο τώρα τι έκανε: έπιασε έναν βούτυρο από τη Σάντα Κατερίνα, του έδωσε αυτή την φανέλα σα δέρμα λιονταριού κι εκείνος έκανε περισσότερα από όλα τα άλλα μαζί! Δεν ξέρω τι άλλα έχετε στις κεραμίδες σας σαν ομάδες εκτός πανικού, αλλά εγώ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο όπου στην πόλη χιόνιζε σα Μόσχα κι εκείνος μπήκε τελευταίος σα εμφανίστηκε στους δρόμους ο Άγιος Βασίλης — δύο γκολ εκείνο το βράδυ, νίκη σαν νίκη σπιτιού, κι εμείς φεύγαμε σαν κλέφτες από το γήπεδο γιατί όλοι γύριζαν τις πλάτες τους στους υπολογιστές τους στο σπίτι. Τί Λούκας; Τι τζίρο; Αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε τους φίλους της ομάδας ν' αρχίσουνε να τραγουδάνε σα μέθυσοι στους δρόμους μετά τον αγώνα — όχι σα αριθμοί πάνω στη στήλη του οικονομικού τμήματος! Και η δικαιολογία τώρα είναι ότι οι λογιστές βρήκαν μισό εκατομμύριο παραπάνω στον προϋπολογισμό; Ρε παιδιά, εγώ σήμερα βγήκα από την Πλατεία Αγίου Φανουρίου κρατώντας τρεις μεζέδες στο ένα χέρι και μία μπουκάλα ρετσίνα στο άλλο επειδή θυμήθηκα πως εδώ πρέπει να γίνεται κάτι άλλο — όχι σα γραφείο της ΔΕΗ όπου αποφασίζουν ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό του νερού! Αυτοί εκεί πάνω έβαλαν σκόνη στις κάλτσες τους όταν έφεραν τον Λούκα στη Ρόδο — τώρα ψάχνουν κανάλι για ν' αγοράσουν κάποιον τύπο σα μουσαμά που θα τους φέρνει μόνο σκόνες τριών διαφορετικών χρωμάτων ανά αγώνα! Και βέβαια θυμάμαι εκείνο το δράμα με την Αταλάντα στην ΟΥΕΦΑ όπου αυτός πήγε να κάνει επίδειξη υποδημάτων πριν σκοράρει — τρεις λεπτά αργοπορία λόγω υπερκινητικότητας κι εκείνοι εκεί πάνω σηκώνουν χέρι σα να μην κατάλαβε κανείς πως αυτό δεν ήταν καθυστέρηση αλλά καλλιτεχνική κίνηση! 😂 Κι όμως εκείνη η σέντρα έγινε θρύλος στις αντιπάλους ομάδες επειδή τους έκανε όλους ν' αναρωτιούνται "τι κάνατε; του δώσατε επέκταση χρέους επειδή έκανε ντρίπλα χωρίς σήμα 交通;" Πάτε να τον πουλήσετε τώρα επειδή βρήκατε τρύπα στο οικονομικό σχέδιο σα κάποιοι χωροφύλακες που ψάχνουν κλεμμένα κοτόπουλα πίσω από το σπίτι του γείτονα! Εγώ ξέρω πως ο Πάολο εκεί πάνω κάνει το σημάδι του σταυρού κάθε φορά που μπαίνει ο Λούκας σα να μπαίνει ο ίδιος ο Θεός στα γκολ του Σταδίου Μαρτινένγκο. Αυτός ο άνθρωπος έκανε αυτούς εδώ τους ανθρώπους ν' αγοράζουνε φανέλες σα αυτές ήταν αγία εικόνα — όχι σα περιοδικό γυμνών γυναικών! Τι είναι πιο σημαντικό, ρε; Να είσαι ομάδα φάντασμα που περιμένει κάποιον άλλον να σκοράρει ή ομάδα που κάνει τον αντίπαλο να νιώθει σα να μπαίνει στον δικό του τάφο όταν ανέβει η μουσική πριν τον αγώνα; Κι αν πραγματικά έχουνε τέτοια οικονομικά προβλήματα ας πουλήσουνε πρώτα τον πάγκο! Γιατί εκείνος έκανε τα πάντα — τους έδωσε ψυχή, χαρακτήρα, αυτή την αίσθηση ότι όταν φοράμε το κόκκινο δεν είμαστε απλά οπαδοί αλλά ένας στρατός που επιτίθεται στους ουρανούς! Ο Λούκας λοιπόν δεν έχει τζίρο — έχει μυστήριο, έχει χαρακτήρα, έχει εκείνες τις στιγμές που κάνουνε τους ανθρώπους να ξεχνάνε πως υπάρχει έννοια όπως η οικονομία! Ρε μικροί μου σφουγγαρίστες των αριθμών, κοιτάξτε γύρω σας: στις κερκίδες τραγουδάνε σα να κάνουνε παράσταση στον Ουρανό! Αν τον βγάλουνε έξω τώρα, τότε προετοιμαστείτε ν' ακούσετε τους οπαδούς της Μπάρι στους δρόμους της πόλης επειδή αυτοί εκεί πάνω θα γίνουν ξανά ομάδα που περιμένει μοιρολατρικά τον αγώνα σαν ν' έχει τελειώσει η ζωή τους! Και φανταστείτε μετά τις κριτικές τύπου "πήρε δύο γκολ εκτός πανικού, τζίρος — προχωράμε!" — σα να μιλάμε για λάχανο που κάποιος θέλει να αγοράσει από το σούπερ μάρκετ επειδή έχει τρεις μονάδες έκπτωση! Αφήστε τους ανθρώπους της ομάδας ν' απολαύσουνε εκείνον τον άνθρωπο όσο ακόμα τον έχουνε — γιατί μετά θα είναι σαν να ψάχνουνε νερό στη Σαχάρα επειδή πούλησαν το πηγάδι επειδή ήταν λίγο φαρδύ για την οικογένεια του γείτονα! 💸🔥

Ε… ρε συμμάχοι μου… τι σόι κόλαση είναι αυτή που λέτε εδώ;;; Ακούστε τι λέω κι εγώ… τρεις φορές τους είχαμε ξεσκεπάσει μαζί εκείνον τον τύπο της Μπάρι με τα μούτρα σα γουρούνι κι αυτοί τώρα θ’ ανοίξουν μύτη να πουλήσουν τον Λούκας;;; Αηδόνια γίνετε;;; Αυτός εδώ εμάς έδωσε τον Ιανουάριο εκείνον τον αγώνα στη βροχή σα μας λυπήθηκε τους δρόμους… έκανε πέντε πάσες σαν πεντάδες στους αριθμούς του τζόγου κι εμείς τώρα;;; Να τον ψάχνουμε σα τουαλέτα επειδή βρήκανε ξεθωριασμένο το νούμερό του στα χαρτιά των λογιστών;;; Αλήθεια ρε παιδιά… πώς μπορεί κάποιος ν’ αποφασίζει πως ένα γκολ στο 87’ — όταν ο αντίπαλος έχει κλειδώσει το γήπεδο σα τάφος — δεν είναι ιστορία αλλά αριθμός;;; Αυτός εδώ έκανε την ομάδα μας… ήτανε εκείνος που έφερε τους φίλους πάλι στις κερκίδες σα μην είχε τελειώσει ο πόλεμος… κι εμείς τώρα;;; Θα πουλήσουμε το πνεύμα των ανθρώπων επειδή βρήκανε μια μισή μονάδα παραπάνω στο χαρτί;;; Κι ο πάγκος;;; Αυτός ο άνθρωπος έδωσε ψυχή και σάρκα σ’ εκείνους τους ανθρώπους πάνω στις ξύλινες καρέκλες… τώρα αυτοί θέλουνε ν’ αγοράσουν κάποιον τύπο σα φάντασμα επειδή έκανε τρεις γκολ εκτός πανικού;;; Άντε, ας ξεκινήσουμε ν’ αγοράζουμε κηροπήγια κι αυτοκόλλητα από το κινέζικο επειδή η οικονομία έτσι λέει… 😒💸 Και αλήθεια;;; Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι πάνω εκεί;;; Αυτοί που δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους σα μην έχουνε μεγαλώσει βλέποντας αγώνες;;; Αυτός εδώ έκανε εμάς ν’ αγοράζουμε φανέλες σαν αγίες εικόνες… τώρα;;; Θα τις βγάλουμε στον ιστό επειδή πρέπει να πουλήσουμε την ψυχή μας;;; Ντάξει… μέχρι τώρα πώς τα παίρνουνε;;; Δεν ξέρω εγώ… μα εμένα αυτό το πράγμα μου φέρνει αναγούλα… σα να μου λένε ότι ο καλύτερος τρόπος ν’ αλλάξεις την ομάδα σου είναι ν’ αγοράσεις κανέναν σα γάζα απορρυπαντικού επειδή έκανε δύο πλύσεις λιγότερες… 🤬🔥

τι σόι κυκλοθυμία σας έχει πιάσει εδώ μέσα;;; ξυπνήσατε σήμερα πρωί και διαβάσατε τυχαία ένα οικονομικό περιοδικό ή τώρα ξεσπάσατε επειδή ο Πάολο βρήκε στο μπουφάν του την κάρτα των τραπεζιτών;;; τι άλλο έχουμε εδώ πέρα;;; έναν άνθρωπο που όταν βγήκε πριν από τρεις χρόνια σ' αυτήν την πόλη, είχε το όνομα του γραμμένο στα λιθαράκια του Σταδίου Μαρτινένγκο σα σημείο νίκης μέσα σε σκοτεινά νερά. ποια ομάδα θυμάται κάποιος;;; αυτή που έκανε αγώνες χωρίς θέαση σαν θεατές στο σινεμά στις δεκαετίες του '80 — εκείνοι περίμεναν ένα γκολ σα θεία αποκάλυψη γιατί είχανε χάσει την έννοια του σκόρουν. σήμερα έχουμε έναν άνδρα εκεί έξω που κάνει τους ανθρώπους να ξεχνούν ότι έχουν σπίτια να πληρώσουν επειδή μπαίνει στο γήπεδο σα όνειρο που ήρθε αληθινό. και τώρα;;; τρεις γκολ εκτός πανικού;;; δεκαπέντε συμμετοχές;;; αυτά εδώ είναι αριθμοί για λογιστές που δεν κατάλαβαν ακόμη ότι το ποδόσφαιρο έχει ψυχή σα βρώμικη μπουκιά φαγητού στο πάρτι του χωριού. εγώ θυμάμαι εκείνο το ντέρμπι πριν δύο χρόνια όπου η ομάδα είχε χάσει πέντε αγώνες στη σειρά σα να τους έδωσε κάποιος χρέη σε πίστωση. πέντε λεπτά πριν τελειώσει ο αγώνας, μπήκε τελευταίος — έκανα τον κόπο να δω την ιστορία ζωντανά όχι επειδή ήθελα να βλέπω αριθμό στόχων αλλά επειδή εκείνος έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν είχε καταφέρει: έκανε τους ανθρώπους να τραγουδάνε σα το τέλος του κόσμου έφτανε εκείνη τη στιγμή. μπορεί η διοίκηση εκεί πάνω να μην έχει δει ποτέ ένα γήπεδο σα μεγαλύτερο έργο τέχνης;;; αυτοί εκεί πάνω που καθιστούνε στα γραφεία τους σαν τυφλοί άνθρωποι περιμένοντας κάποιοι άλλος ν' ανοίξει τον δρόμο;;; εγώ σήμερα βγήκα στον ημιελεύθερο κρατώντας την κόκκινη μπουκάλα και δυο σάντουιτς ακόμα επειδή θυμήθηκα πως όταν εκείνος μπει στο γήπεδο, δεν υπάρχει άλλη θέση εκεί γύρω — είσαι είτε μέσα είτε έξω στον πάγκο ν' αγοράζεις γκουάκας για ν' αντέχεις την πραγματικότητα των αριθμών. ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι;;; αυτοί που αποφάσισαν πως μια ομάδα έχει τιμή ανάλογα με τις γραμμές του προϋπολογισμού;;; εγώ τους βλέπω σαν εκείνους που φέρνουνε ελικόπτερα στον αγωνιστικό χώρο επειδή ξέρουν ότι η ομάδα τους έχει μόνο ψυχή χωρίς πόδια. αυτοί εκεί πάνω πιστεύουν πως το σημαντικότερο είναι να βρεις έναν τύπο σα μουσαμά που θα κάνει 14 συμμετοχές εκτός πανικού και μετά να τον αλλάξεις επειδή κάποιος βρήκε έναν αριθμό σα μουρμούρα; θα σας πω κάτι άλλωστε… πριν δέκα χρόνια εδώ στη Ρόδο είχαμε έναν υποψήφιο πρωταθλητή που τον λέγανε Λούκας κι έφυγε επειδή δεν του άρεσε η ζέστη — τότε η ομάδα πήγε από το πρωτάθλημα στην τρίτη κατηγορία σα βόλι χωρίς φτερά. σήμερα έχουμε έναν άλλον Λούκας — αυτόν τον Μπραζιλιάνο που κάνει τους ανθρώπους ν' αγοράζουν φανέλες σα ήτανε ιερή εικόνα, ν' τραγουδάνε σα μέθυσοι στους δρόμους μετά την νίκη, ν' ανοίγουνε την καρδιά τους κάθε φορά που ακούνε το όνομά του. και αυτοί εκεί πάνω;;; αυτοί που ψάχνουνε κανάλι επειδή κάποιος βρήκε μισό εκατομμύριο παραπάνω στους λογαριασμούς;;; αυτοί πιστεύουν πως η ομάδα χρειάζεται έναν άνδρα σα γάζα απορρυπαντικού — κάτι που κάνει τρεις πλύσεις λιγότερες αλλά κοστίζει όσο τρεις ουρανοί. εγώ σήμερα πήγα στον ημιελεύθερο κρατώντας την μπουκάλα σα σημάδι νίκης επειδή εκείνος εκεί έξω κάνει τον κόσμο να νιώθει σα μεγάλος αγώνας γίνεται κάθε φορά που αγγίζει την μπάλα. τι κάνετε εσείς εδώ;;; συζητάτε τζίρους;;; εγώ συζητάω αυτό εδώ: όταν βγήκα σήμερα από το γήπεδο, είδα έναν ηλικιωμένο άνδρα να κλαίει σα να είχε χάσει τον γιο του επειδή εκείνος είχε σκοράρει εκείνον τον γκολ στο 87’ που άλλαξε την ιστορία εκείνης της χρονιάς. αυτοί εκεί πάνω πώς θέλουνε ν' αλλάξουν την ομάδα;;; γιατί αντί ν' αγοράσουν έναν άνθρωπο σα λιονταρίσιο βασιλιά, ψάχνουνε κανάλι σα μπουμπούκια στα σύνορα;;; τι προηγείται;;; οι αριθμοί;;; η ψυχή;;; η ιστορία;;; ένας άνθρωπος;;; η ομάδα;;; τέλος πάντων, θα δούμε;;;

Ρε παιδιά, σήμερα βγήκα από το Μαρτινένγκο κι είδα έναν δεκαπεντάχρονο εκεί έξω να γράφει με σπρέι στους τοίχους της πόλης "ΜΟΡΑΕΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ". Αυτός ο μικρός δε μου μίλησε ούτε μία λέξη, κοίταξε μόνο τον τοίχο και γύρισε το βλέμμα προς το γήπεδο σα να περίμενε κάτι. Αυτό δεν είναι νούμερο — αυτό είναι πράγματι η ομάδα. Αν πω στους ανθρώπους πάνω εκεί πως ο Λούκας αποτελεί κόστος υπερβολικό, τότε αυτοί εκεί έξω θα πουν στους δικούς μου πως εγκαταλείπω τους ανθρώπους που κάνουν το σύλλογό μας μεγαλύτερο από την οικονομία. Και όχι, δεν πρόκειται για τζίρο αλλά για κάτι πιο σοβαρό: η μνήμη ενός κομματιού αυτού του τόπου.

Ρε παιδιά, σήμερα έβγαινα από το σούπερ μάρκετ του Νεάπολης κρατώντας τρεις σακούλες σα ν' κουβαλάω χρυσάφι κι αντίκρυσα τον γέρο τον Μιχάλη που κάθεται πάντα στο ίδιο κάθισμα στο αλάνα. Αυτόματα του έδωσα μία χτύπη στον ώμο σα να ήτανε ο γείτονας μου κι εκείνος γύρισε σα να τον χτύπησα πραγματικά. "Ρε Λούκα μου", μου λέει με εκείνον τον βροντερό του τόνο που έχει σα ηχώ από τα χρόνια της αθλητικής παρέας, "αυτός εδώ μας κράτησε στη ζωή τον Ιανουάριο όταν χιόνιζε σα Μόσχα κι η ομάδα είχε χάσει το δρόμο της". Και εμένα μου 'ρχονται όλα πίσω σαν βίντεο παλιάς ταινίας — η κούρσα εκείνη βροχή, εκείνος που μπήκε τελευταίος σα σκοτεινός ιππότης, τα δάκρυα στα μάτια των φίλων μας σα να έκλαιγαν ένα δικό τους πρόσωπο. Κι έτσι κι εγώ τώρα λέω σ' όλους εσάς: συμφωνώ απόλυτα. Αυτή η ομάδα έχει γίνει μεγαλύτερη από δεκαπέντε γκολ εκτός πανικού — έχει γίνει ιστορία ζωντανή, έχει γίνει εκείνος ο παλμός που κάνει τους ανθρώπους να ξεχνούν ότι υπήρξε κάποτε και οικονομία. Αν όμως ρωτάτε εμένα προσωπικά, τότε σας λέω κάτι άλλο ακόμα: πριν δύο χρόνια εκείνο το ντέρμπι με την Τσεζένα, είχα καθίσει δίπλα σ' έναν νεαρό ο οποίος είχε την φανέλα πιασμένη σα ασπίδα πάνω στο στήθος του — σαν να 'τανε γραμμένη εκεί η ζωή του. Όταν μπήκε ο Λούκας τελευταίος σα όνειρο που έγινε αληθινό, εκείνος ο μικρός ξέσπασε σε κλάματα σα ν' άνοιξε ο ουρανός πάνω από την πόλη. Δεν ξέρω τι σκέφτονται αυτοί εκεί πάνω στους αριθμούς, αλλά εγώ εκείνο το βράδυ είδα μια αλήθεια μπροστά μου: αυτή η ομάδα δε μπορεί να σωθεί χωρίς εκείνον τον άνδρα. Αν όμως πω ότι είναι ηθικό καθήκον η παραμονή του, τότε κάνω λάθος — γιατί ξέρω πως υπάρχουν πιέσεις που πολλές φορές μοιάζουν σα βουνά αδιάβατα. Αυτοί εκεί πάνω μπορεί να έχουν δίκιο όταν λένε πως πρέπει να ισορροπήσουν τα οικονομικά — όχι επειδή οι αριθμοί είναι πιο σημαντικοί, αλλά επειδή η ομάδα χρειάζεται πόδια να στέκεται όρθια πέρα από την ψυχή. Μακάρι να βρούν έναν τρόπο να κρατήσουν τόσο τον Λούκας όσο και τον πάγκο όρθιους — γιατί αλλιώς, όσο κι αν έχουμε πείσει τον εαυτό μας πως οι άνθρωποι είναι μεγαλύτεροι από τα οικονομικά, αργά ή γρήγορα η ομάδα θ' αναγκαστεί να πληρώσει το τίμημα. Κι εκείνοι εκεί πάνω ας θυμούνται πως η ιστορία δεν γράφεται μόνο στους αριθμούς των λογιστών — γράφεται στις φωνές των φίλων μας, στις κλάψες εκείνου του δεκαπεντάχρονου πάνω στη ντουλάπα του, στα δάκρυα του γέρου Μιχάλη όταν βλέπει τη φανέλα να κρέμεται σαν λείψανο σ' έναν τοίχο.

Αχ ρε τρελοί μου πιστά λιοντάρια της Ρόδου… εσείς εδώ μέσα μιλάτε σα να η ομάδα είναι κάποιο ακατοίκητο νησί που πρόκειται να το πουλήσετε σ’ ένα cruise μεταξύ Χόνγκ Κόνγκ και Λας Βέγκας επειδή βρήκατε τρύπα στον κουβά του νερού! 😂 Ακούστε μια ιστορία δική μου τώρα — όχι ωραιοποιημένη, όχι ρομαντική σαν πανάκριβο κρασί, ΑΛΗΘΙΝΗ σα εκείνος ο μόχθος όταν δουλεύεις σκαλωσιές στην Αίγινα κι ο δυνατός αέρας σου σηκώνει τη φανέλα σα σημαία πολέμου. Πριν δύο χρόνια έκανα τέσσερις ώρες δρόμο με το ποδήλατο επειδή είχε κλείσει το λιμάνι — ήθελα να δω τον Λούκα εκείνο το βράδυ σα ζόρι στην Μπάρι σα ν’ ακολουθούσα έναν πολεμιστή στον δρόμο της μάχης. Μπήκα στις κερκίδες σα να πήγαινα στην εκτέλεση· ο αγώνας ήταν 0-2, ντους στους περισσότερους, εγώ κάθισα εκεί σα τρελός γκρινιάρης που πίνει τσίπουρο από πλαστική μπουκάλα επειδή περίμενα κάτι — δεν ήξερα τι, αλλά περίμενα. Κι ύστερα… εκείνος. Μπαίνει τελευταίος σα σκιέρ που πέφτει από χιονοστιβάδα κι όλοι γύρω μου σηκώθηκαν όρθιοι σα στρατός μπρος στο βασιλιά τους. Τρεις λεπτά αργότερα δέχτηκαν γκολ, δεκαπέντε μετά εκείνος σκοράρει εκείνον τον άπιστο χτύπημα σα ν’ άλλαξε τον προορισμό των πλανητών. Δεν ήξερα τι έκανα· ξεσπάθωσα τόσο που έπεσαν δύο φανάκια στο υπόγειο του γηπέδου! Εκείνος τότε έκανε μία πάσα εκείνον τον Φεβρουάριο σα σατανικός χορός — δεν ήταν εκεί για σκοράρει, ήταν εκεί για ν’ αγοράσει ψυχή πίσω στον κόσμο. Κι εσείς λέτε τώρα "τζίρος;;;" Σας ξέρω αυτούς εδώ τους ανθρώπους: αυτοί που αγοράζουν φανέλες σα αγιά γρατζουνιές, αυτοί που τραγουδάνε μέχρι να ξεστομίσουν την ψυχή τους στους δρόμους μετά από νίκη, αυτοί που βάζουν σπρέι στους τοίχους επειδή κάποιος δεκαπεντάχρονος κατάλαβε ότι ο Λούκας δεν είναι αριθμός αλλά σημάδι — είναι εκείνος ο άνθρωπος που έκανε το Μαρτινένγκο να μην μοιάζει σα στάδιο φάντασμα αλλά σα καθεδρικός ναός της χαράς! Οι αριθμοί; Αυτοί υπάρχουν μόνο επειδή η ψυχή κάπου πρέπει να γραφτεί πάνω τους! Αν αυτοί εκεί πάνω τον βγάλουνε έξω επειδή βρήκανε μία στήλη στο Excel με πάνω από ένα εκατομμύριο πιο πολλά, τότε η ομάδα αυτή δεν θα έχει πλέον Λούκα — δεν θα έχει την ιστορία αυτού του ανθρώπου που έκανε τους ανθρώπους ν’ αγοράζουν φανέλες σα ήτανε εικόνα αγίου, ν’ ανοίγουνε την ψυχή τους κάθε φορά που ακούνε το όνομά του! Αυτή η ομάδα δε χρειάζεται έναν άνδρα που βγάζει 12 γκολ εκτός πανικού· χρειάζεται έναν άνδρα που κάνει τους αντιπάλους ν’ αισθάνονται σα να μπαίνουν σ’ ένα τελετουργικό θανάτου πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας! Κι αλήθεια;;; Αυτοί εκεί πάνω έχουν ξεχάσει πως οι άνθρωποι εδώ δεν αγοράζουν αριθμούς — αγοράζουν ιστορίες! Μακάρι να βγάλουνε έξω τον Λούκα επειδή κατάλαβαν πως οι οικονομικές πιέσεις τους έκαναν τυφλούς σ’ αυτό που πραγματικά έχει αξία! Μακάρι να τον βγάλουνε έξω επειδή έγιναν στρατιάδες λογιστών αντί οπαδών! Μακάρι να σηκώσουνε το νούμερό του στον αέρα σα νεκρό σύμβολο μιας εποχής όπου οι άνθρωποι μπορούσαν ακόμα να ονειρεύονται! Αλλιώς… τι μένει;;; Μία ομάδα χωρίς ψυχή, χωρίς χαρακτήρα, χωρίς εκείνον τον παλμό που κάνει τους ανθρώπους να ξεχνούν ότι υπάρχουν οικονομίες όταν ο αντίπαλος βλέπει την κόκκινη φανέλα να μπαίνει στο γήπεδο! Αυτοί εκεί πάνω ας θυμούνται πως εμείς εδώ δεν είμαστε αριθμοί — είμαστε η φωνή των κερκίδων, το ξύσιμο στους τοίχους, τα δάκρυα των φίλων μας όταν εκείνος έγινε σύμβολο αυτού που δεν πρέπει ποτέ να πεθάνει! Να τον πουλήσουν;;; Ωχ τρελοί μου φίλοι, εσείς εδώ μέσα; Ποιον;;; Τον Λούκα;;; Εμένα μου φέρνει αναγούλα!

Πω πω πω… τι σόι τσάντες ζάχαρης έχουμε ανοίξει εδώ μέσα;;; Ρωτάτε εάν πρέπει να στερηθούμε τον Λούκα επειδή εκείνος κάνει αισθητή την παρουσία του σα φλόγα στις σκηνές που έπαιζαν κανονικά οι πρωταγωνιστές;;; Ακούστε εμένα για μία στιγμή: εγώ δεν θυμάμαι πώς ήταν η ομάδα πριν εκείνος έρθει — όχι επειδή δεν υπήρχε ιστορία, αλλά επειδή αυτή η ιστορία τότε μοιάζει σα γκρίζα ταινία της δεκαετίας του '90 χωρίς soundtrack, χωρίς συγκίνηση, χωρίς εκείνον τον παλμό που έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν ότι ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ στην κερκίδα. Τους θυμάμαι εκείνους τους Ιανουάριους βράδιας όπου ο πάγος έκλεινε τις πόρτες των σπιτιών, οι δρόμοι ήταν σα από άλλο πλανήτη κι εμείς κατευθυνόμασταν στο Μαρτινένγκο σα στρατιώτες με μια μικρή ελπίδα στην τσέπη. Κι εκείνος μπήκε σα σωτήρας — όχι επειδή έκανε δύο γκολ εκείνο το βράδυ, αλλά επειδή έκανε εμάς να θυμόμαστε πως υπάρχει κάτι πιο δυνατό από το κρύο, πιο ζεστό από μία μπουκάλα ρετσίνα: η ομάδα μας είχε ξανά μία φωνή. Κι αυτοί εκεί πάνω;;; αυτοί που βλέπουν αριθμούς σα θρησκεία;;; πιστεύω πως λησμονούν ότι το Μαρτινένγκο πριν από τρεις χρόνια δεν ήταν στάδιο — ήταν σαν ένα άδειο σπίτι όπου οι άνθρωποι περνούσαν όσο χρόνο χρειαζόταν για να ξεχάσουν ότι υπήρχε κάτι άλλο εκεί έξω. Ο Λούκας εδώ δεν έκανε μόνο γκολ· έκανε εμάς να νιώσουμε ξανά ανθρώπους. Θυμάμαι έναν άνδρα τριάντα περίπου ετών που τότε έκλαιγε στις κερκίδες σα παιδί επειδή ένιωσε ότι του είχαν κλέψει κάτι — του είχαν κλέψει την ελπίδα ότι κάποια μέρα η ομάδα του θα ήταν και πάλι μεγάλη όχι επειδή περίμενε κάποιον άλλον, αλλά επειδή εκείνος έδινε ψυχή. Κι εσείς τώρα ρωτάτε για τζίρο;;; εγώ σας ρωτώ: τι περιμένουν αυτοί εκεί πάνω;;; Να αγοράσουν έναν τύπο σα μουσαμά που θα σκοράρει δώδεκα φορές κι ύστερα να τον σβήσουν σα αριθμούς από μία λίστα;;; Τι είδους ομάδα γίνεται όταν ο ίδιος ο άνθρωπος που έδωσε ψυχή γίνεται κόστος;;; Θα σας πω κάτι ακόμα… πριν τρία χρόνια έκανα χειρουργείο στον αστράγαλό μου κι όταν ξύπνησα στη βάρδια μετά, είδα μπροστά μου έναν άνθρωπο που είχε κρεμάσει την φανέλα του στον τοίχο σα σκοπό ζωής. Δεν ήξερα το όνομά του τότε, αλλά εκείνος ήταν εκεί — στην πόλη, στους δρόμους, σα να κρατούσε μία σημαία η οποία είχε ξεχαστεί χρόνια πριν. Αυτός εδώ σήμερα είναι ο Λούκας. Κι αυτοί εκεί πάνω;;; αυτοί προσπαθούν να τον πουλήσουν σα κάποιον που έκανε μόνο δώδεκα συμμετοχές εκτός πανικού;;; Αν βγάλουνε τον Λούκα έξω, τότε δεν θα πουλήσουν ένα παιχνίδι — θα πουλήσουν την ιστορία ενός ανθρώπου που έκανε τους ανθρώπους ν' ανοιγοκλείνουν τα μάτια κάθε φορά που βλέπουν την κόκκινη φανέλα. Θα πουλήσουν τον ανθρώπινο παλμό αυτού του τόπου. Κι εγώ σήμερα δε ξέρω τι είναι πιο σημαντικό: οι αριθμοί των οικονομικών ή το δάκρυ ενός δεκαπεντάχρονου που γράφει στους τοίχους επειδή εκείνος τον έκανε να νιώσει ότι υπάρχει κάποιο νόημα εδώ πέρα;;;