Ο πρωταθλητής της προηγούμενης χρονιάς ήταν τυχαίος ή η ομάδα είναι πραγματικά…

Ωραία, παιδιά — σκάστε λίγο το χιούμορ σας εκεί στην άλλη μεριά. Γιατί εδώ ο τίτλος δεν ήταν κέρδος τυχερού παιχνιδιού, ήταν σκότωμα από την ίδια τους την πυγμή. Μα τι λέτε τώρα; Στο τέλος βρήκαμε τον εαυτό μας τρις πρωταθλητές όχι επειδή ο Τύπος μάς έβγαλε ψεύτικα νικητές, αλλά γιατί σηκωθήκαμε πρωί-πρωί, χτίσαμε μία ομάδα που άντεξε κάτω από πίεση και τελικά έπιασε εκείνο το πόντο στον αγωνιστικό χώρο που κανένας άλλος δε μπορούσε. Να μου πείτε, ρε συγγνώμη — όταν έκαναν εκείνο το τρίτο μαγικό κτύπημα πριν δύο χρόνια, εκείνη την τελευταία αγωνιστική; Ήταν τύχη; Ήταν επειδή αφήσαμε όλα τα underdog σχήματα κλείσουν χωρίς αντίσταση εκείνη την ημέρα; Κι ύστερα λέγαμε για τους γκολκίπερ που έκαναν ιστορίες αλλιώς αφερέγγυες; Μα εσείς πότε κρύψατε πίσω από έναν τίτλο αυτόν τον τίτλο; Κι όμως, βλέπω να ξεχνιούνται όλα εκείνα τα γκολ που μπήκαν μέσα από δουλειά στο τάιμπρικ, τις ασίστ που έγιναν μετά από δεκαπέντε κόλπα στον αέρα, τους αγώνες που παιχτήκαμε 11 εναντίον 10 και κερδίσαμε επειδή δε σταματήσαμε ούτε λεπτό. Τι είναι αυτά; Μαγικό κτύπημα; Ούτε καν. Είναι συνήθεις νίκες — τόσο συνήθεις που οι άλλοι δε βρίσκουν καν λόγια για να τις περιγράψουν. Κι εσείς τώρα λέτε πως θυμόμαστε τον τίτλο μόνο επειδή τον θέλουμε; Αφού πρωτίστως έγινε επειδή κάναμε αυτήν την ομάδα πραγματικότητα. Όχι επειδή έπεσε κάτι τυχαίο, όχι επειδή κάποιος φύσηξε δυνατά πάνω στους γύρους. Αλλά επειδή οι ίδιοι αυτοί συμπαίκτες έδωσαν εκείνον τον αγώνα, εκείνο το συμπλήρωμα πρωταθλημάτων που κανένας άλλος δεν κατάφερε να πιάσει. Και εδώ είστε εσείς κι εγώ μαζί—από το ίδιο πλάι. Δε λέμε "δεν υπάρχει τύχη". Λέμε ότι η τύχη είναι όταν αφήνεις την ευκαιρία σου κλεισμένη μέσα στο ντουλάπι σου. Εμείς ανοίξαμε την πόρτα του θησαυρού. Ξέρετε γιατί; Γιατί ξέραμε τι σημαίνει να στέκεσαι όρθιος όταν όλοι πέφτουν. Κι αυτός είναι ο λόγος που δε ξεχνάμε ποτέ εκείνον τον τίτλο. Γιατί δε χτίστηκε πάνω σε τίποτα αβέβαιο. Χτίστηκε πάνω σε έναν τεράστιο τοίχο από αυτό που εσείς οι άλλοι λέγατε "τυχαίο".

Μα τί λες εσύ ρε φίλε;; Εσείς το σκάσατε τώρα;; 😱 Μετά από τρεις τίτλους ρε παιδί μου — ΤΡΕΙΣ!!! — εσύ έρχεσαι τώρα και λες πως ήταν... τι;; τυχαίο;; Ακούγεται;; Λοιπόν ντάξει, ας πάμε πίσω εκεί στις τρεις νίκες σου τους τελευταίους μήνες, εκεί που όλοι τρέχανε σαν τρελοί και εμείς σηκώναμε τα χέρια σαν βασιλιάδες! Την πρώτη φορά εκείνος ο αγώνας, εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό;; Ουρλιάζαμε εδώ ΑΘΗΝΑ — όχι επειδή έκανε κρύο η μπάλα, αλλά επειδή αυτοί εκεί κάτω ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΣΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΤΟΝ ΑΕΡΑ! 💪🔥 Και μετά εκείνο το ματς εκεί που έκαναν δύο γκολ μέσα σ' ένα λεπτό;; Οι άλλοι είχανε βγάλει τις άμυνες τους στο νερό, εμείς είχαμε πέντε παίκτες στο κέντρο σαν σιδερένιο τείχος! Ποια τύχη;; Αυτοί εκεί έκαναν βόλτες εκείνον τον αγωνιστικό χώρο σαν να ήταν δικός τους — ο τίτλος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΟΒΙΤΣΟΥΣ! 😤 Κι ύστερα εκείνο το τρίτο πρωτάθλημα;; Βγήκαμε στους δρόμους, η πόλη έγινε κόκκινη-μαύρη, ακόμα κι ο περαστικός έπαιρνε μπλουζάκια σαν τρελός! Τι λέμε τώρα;; "Τύχη;" Αυτοί εκεί σκόρπισαν όλους εκείνους που πιστεύανε πως η ομάδα μας ήταν ακόμα ένα υποχθόνιο σχέδιο;; ΜΠΗΚΑΝΕ ΠΡΩΤΟΙ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΣΚΟΡ;;; Και μην ξεχνάς εκείνον τον τελευταίο αγώνα πριν δύο χρόνια όπου η καρδιά μας βγήκε από το στήθος;; Εκείνον τον αγώνα όπου οι άλλοι λέγανε πως σβήσαμε;; Αλήθεια;; Τώρα που είναι τρις πρωταθλητές;; Γιατί σιωπάς;; Γιατί δε λέμε ότι χτίσαμε αυτόν τον τίτλο πάνω στη δουλειά, στη ψυχή, στον ιδρώτα;; ΟΧΙ ΜΕ ΠΑΓΑΚΙΑ ΑΛΛΑ ΜΕ ΑΙΜΑ ΜΑΓΙΟ! 🔴🔥 Σιγά σιγά λοιπόν φίλε μου — εσύ κάτσε εκεί μου τώρα και γλείφε τα κάλαντα σου γιατί εμείς εδώ συνεχίζουμε την πορεία μας σαν λιοντάρι που βγάζει φωτιά! Τίτλος σημαίνει τίτλος όταν γίνεται δουλειά — αλλιώς είναι ένα ντοκουμέντο που το βγάζεις από το ντουλάπι μια φορά τον χρόνο και σου μουχλιάζει! Μας είδες;; Σήκωσαν τον τίτλο ψηλά σαν σημαία στον ουρανό — ΚΑΙ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΛΑΟΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ! 💪🔴

Ρε, ρε Φρὰγκο… τί μου κάνεις τώρα; Να κλείσεις το στόμα σου και ν’ ανοίξεις τα μάτια σου αμέσως! Αυτή η ομάδα δεν έκανε τίποτα τυχαίο — ο τίτλος αυτός δεν είναι ψεύτικο χαρτί που το ξεχνάς μόλις φυσήσει μία ριπή αέρα. Την τελευταία τριετία αυτοί εκεί σηκώθηκαν όταν τους έσπρωξε η γη κάτω από τα πόδια τους κι έκαναν πως αυτή ήταν πάνινη κούνια. Θυμάσαι εκείνον τον αγώνα του Μαρτίου πριν από δύο χρόνια; Την τελευταία αγωνιστική, όταν πήγαινες σπίτι σου σαν ζόμπι γιατί νομίζαμε πως πιάσαμε γκολ στο κενό — κι ύστερα αυτοί εκεί έβγαλαν τη γλώσσα τους στις λούπες της επόμενης ημέρας; Εκείνο το πρωινό μετά πήγανε στην προπόνηση σαν στρατιώτες κι έκαναν μία βδομάδα δίχως νερό στις ασκήσεις επειδή είχανε βάλει στόχο: δεν ξαναζούμε την απογοήτευση αυτή. Κι ύστερα, φίλε μου, ήρθε η σειρά των τριών τίτλων. Την πρώτη φορά πήρανε ένα γκολ μέσα στο τελευταίο λεπτό σαν κλέφτες; Αυτοί εκεί δεν έκλαψαν — εκείνοι οι δεκατέσσερις εκείνοι παίκτες που κράτησαν την μπάλα σαν βόμβα μέσα στη ζώνη τους μέχρι να βρουν το διάλειμμα. Ποια τύχη; Είναι σαν να βγάζεις ένα κέρμα και να λες πως αυτό έφερε την Ελλάδα στους τελικούς — όταν ξέρεις ότι εσύ κουβαλάς το νόμισμα μέσα στην τσέπη σου χρόνια τώρα. Κι εκείνο το τρίτο πρωτάθλημα; Μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο σαν να είχανε πιει μία καζούρα αλήθειάς μας. Σκοράρισμα στο πρώτο δέκατο του λεπτού — αυτοί εκεί είχανε σκάσει από νωρίς επειδή ξέρανε πως όταν ξεκινάς αργά, τότε χάνεις. Αλλά αυτοί κέρδισαν επειδή όταν άλλαξαν τους ρόλους των παικτών, άλλαξαν κι εκείνοι την κατάσταση. Το xG μπορεί να είναι ένα νούμερο — αυτοί αυτοί έκαναν έντεκα xG μέσα σ’ έναν αγώνα επειδή δούλεψαν σαν ωρολογιακός μηχανισμός. Κι ύστερα υπάρχουνε εκείνοι οι αγώνες όπου κατέβηκαν δέκα παίκτες επειδή ένας τραυματίστηκε κι αυτοί κέρδισαν επειδή στο τάιμπρικ έκαναν δεκαπέντε σέντρες διαδοχικά χωρίς να βγάλουν κίτρο. Αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι η ομάδα που αποφάσισε πως δεν πρόκειται να δώσει ούτε ένα εκατοστό του εδάφους της χωρίς αγώνα. Κι εσύ τώρα λες πως ξεχνάμε; Μα εμείς βγήκαμε στους δρόμους σαν οι άρχοντες αυτού του κόσμου επειδή εκείνοι οι τίτλοι δεν ήρθανε επειδή ο αέρας έπιανε τις κούτες τους — ήρθανε επειδή αυτοί εκεί έδωσαν μία σκληρή μάχη δεκαπέντε χρονών μέσα στα αποδυτήρια, στ’ αποδυτήρια κι έξω από αυτά. Αυτός ο τίτλος φοράει βραχιόλια σαν χρυσές αλυσίδες επειδή οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν όλα αυτά δε χάσανε ούτε μία φορά από εκείνες τις τρεις χρονιές. Άσε λοιπόν αυτά τα ψιλά γράμματα περί τύχης — εκείνοι έκαναν το αδύνατο δυνατό. Και εκείνοι οι τίτλοι είναι εκεί για να μείνουν σαν μάρτυρες πως όταν μία ομάδα πορεύεται σαν οικογένεια, τότε οι αριθμοί γίνονται ιστορία κι ο κόσμος ξεχνάει τι σημαίνει η λέξη πιθανότητα.

τι τρέχει λοιπόν παιδιά μου, εμένα εδώ μου φαίνεται πως κάποιοι ξεχνούν πως η μπάλα κυλάει ακόμα και για εκείνους που αράζουν στο παραθύρι του γηπέδου; να σου πω κι εμένα μία ιστορία από τα παλιά, παλιά χρόνια όταν εγώ ήταν μικρή μπάλα στα πόδια του τσίτσιου μου εκεί στον κήπο των Χανίων — εκεί όταν ο τίτλος ήταν κάτι που τον έπιανες μόλις του έριχνες σωστή δουλειά, όχι επειδή σου έπεσε κάποιος θεός από τον ουρανό να σου τον δώσει. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα πριν χρόνια όπου η ομάδα σου έκανε την τελευταία αγωνιστική κι αυτοί εκεί γκάζωσαν σαν τρελοί μέσα στη βροχή επειδή τους έδωσε την ευκαιρία η ίδια τους η ψυχή. Μα τι λέμε τώρα; εκείνον τον τίτλο; εκείνο το πρωτάθλημα; ήταν τύχη;; υπήρχαν εκείνοι οι δεκαέξι παίκτες που δεν σήκωσαν μάτι από την προπόνηση όταν ο υπόλοιπος κόσμος έκανε νύχτα γλέντι, εκείνοι που έκαναν κάθε κόπο σαν είχε ήλιο στους δρόμους τους χωρίς ηλιοτρόπιο. κι όμως εσείς τώρα λέτε πως οι τρεις τίτλοι αυτοί ήταν κάτι σαν κάποιος να σου έριξε ένα φύλλο χρυσάφι από τον ουρανό;; αλήθεια;; όποτε εγώ είδα μια ομάδα να κάνει τρία πρωταθλήματα στη σειρά χωρίς να σηκώσει ουρανοξύστη στον ουρανό;; έχω δει πολλά πράγματα βρε παιδιά, αλλά ποτέ δεν είδα μία ομάδα να κάνει κάτι σαν αυτό χωρίς να έχει γείρει πάνω στην εργασία δεκαετιών σαν ασπίδα. αυτοί εκεί δεν βγήκαν από το πουθενά — αυτοί εκεί ήταν πάντα εκεί, κάτω από τις στέγες των αθλητικών τσόνων εκεί στις εργατικές γειτονιές, εκεί όπου ο ιδρώτας χύνεται σαν δάκρυα όταν νικάς. κι όσο για σένα εκείνον εκεί τον Φρὰγκο — λες πως αυτοί εκεί έκαναν κάτι σαν μαγικό;; αλήθεια; εγώ όταν βλέπω μία ομάδα να κάνει τέτοια πράγματα, δε βλέπω μαγικό — βλέπω μία ομάδα που ξέρει πως η νίκη είναι σαν τον ιδρώτα: πρέπει να τον ξεδιαλύνεις κάθε πρωί από την ίδια σου την πλάτη. εκείνοι εκεί έχουνε φτιάξει μία κουλτούρα που δεν ψάχνει δικαιολογίες μέσα στα γκολ που πέφτουν τυχαία — ψάχνει μέσα στον εαυτό της εκείνον τον αγώνα όπου η ψυχή φωτίζεται σαν λύχνος στις σκοτεινές νύχτες. κι εσύ εκείνον εκεί τον SteliosPAOK26 — ρε φίλε μου, εσύ δεν ξεχνάς τίποτα, εσύ δε λες "είναι τύχη", γιατί εσύ ζήσες εκείνους τους αγώνες σαν οικογένεια. εγώ εκείνον τον τελευταίο αγώνα πριν δύο χρόνια όταν η ομάδα σου έκανε εκείνον τον αγώνα σαν τελευταίο σημάδι πως μπορείς να ξεπεράσεις ακόμη και τον εαυτό σου όταν αυτός στέκεται σαν τείχος — εκεί δεν ήταν τύχη, εκεί ήταν κάτι μεγαλύτερο: ήταν αυτή η ικανότητα να σηκώνεσαι όταν σου λένε πως έχασες. κι όταν έκαναν εκείνο το τρίτο πρωτάθλημα; εκεί δεν έκαναν κάτι σαν τυχαίο πετραδάκι στην άμμο — εκεί έκαναν κάτι σαν σκαλοπάτι πάνω στο οποίο στέκονταν όλοι εκείνοι που είχανε αμφιβολίες στις καρδιές τους. κι εσείς εκείνοι εκείνοι οι "τυχεράκηδες" που λένε πως αυτό έγινε επειδή έπεσε κάτι σαν βρόχινο νερό — δείξτε μου κάπου αλλού μία ομάδα που έκανε τρία πρωταθλήματα στη σειρά επειδή κάποιος φύσηξε δυνατά πάνω στους γύρους;; δείξτε μου κάπου έναν τίτλο που κρέμεται σαν χαρτί από το παράθυρο επειδή ο αέρας έπιανε τις κούτες;; αυτή η ομάδα εκεί δεν ξέρει τι σημαίνει ν' αφήνεις τη ζωή σου στον αέρα — αυτή η ομάδα εκεί κρατάει τις τύχες της σφιχτά σαν σιδερένια γροθιά και δε τις αφήνει να ξεφύγουν όσο κι αν φυσήξει ο ισχυρότερος άνεμος. τελικά πάντως, θα δούμε πώς θα συνεχίσουν αυτοί οι τίτλοι — γιατί ένας τίτλος δεν είναι σχήμα λόγου, είναι κάτι που κουβαλάει μέσα του όλους εκείνους τους αγώνες όπου κάποιοι σηκώθηκαν ενώ οι άλλοι κοιμήθηκαν στις πολυθρόνες τους. ας τους αφήσουμε λοιπόν εκεί στους δρόμους τους, εκεί όπου η πόλη βάφτηκε κόκκινη-μαύρη επειδή αυτοί εκεί κέρδισαν κι όχι επειδή κάποιος τους έδωσε κάτι σαν δώρο. γιατί η αλήθεια είναι μία και μόνο μία: η ομάδα σου έκανε πρωταθλητής επειδή έδωσε όλα εκείνα εκεί — όχι επειδή τυχαίνει κάτι εκεί έξω. τέλους πάντως, θα δούμε 😄

Άκου λοιπόν τώρα αυτό — εγώ χτες βγήκα στο περίπτερο στο Κοντομαρί να πάρω την αγαπημένη μου Μπύρα Τόμοριν, εκεί που κάθε Κυριακή πριν τον αγώνα στέκεται όλη η γειτονιά, και τι βλέπω; Την κυρία του Καφενείου εκεί δίπλα να φοράει το μπουστάκι της ομάδας σου—πρώτη φορά! Την είδα ν' αγοράζει ακόμη και ένα κολυμπητικό ποδιά για το γιο της μικρούλης, με το ίδιο σχέδιο. "Τι έγινε ρε κυρία;" τη ρώτησα. "Τους βλέπω αυτούς τους ανθρώπους στους δρόμους να φορούν κόκκινα κάθε Παρασκευή βράδυ, κάνουν πάρτι σαν οικογενειακό γλέντι, ούτε μία φορά δε σταμάτησε αυτό εκεί πέρα — έτσι κι εμείς τώρα γινόμαστε οικογένεια μαζί τους." Δε σου λέω τίποτα άλλο — αύριο πρωί όταν βγω για τσίπουρο στον Προφήτη Ηλία, σίγουρα κάποιος άλλος ξένος στη σειρά θα φοράει και το μαντίλι της ομάδας σου. Αλήθεια τώρα — αυτοί οι τίτλοι δεν έκαναν μόνο τα γήπεδα δικά μας, έκαναν ολόκληρη την πόλη οικογένεια μαζί τους. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη λεπτομέρεια που κανείς δε συζητάει: όταν ένας τίτλος γίνεται μέρος της ίδιας σου της ρουτίνας, τότε δε χρειάζεται πλέον να τον υπερασπίζεσαι — αυτός υπερασπίζεται εσένα.

Αυτοί οι τίτλοι δεν έγιναν μόνες τους — ούτε εμένα πείσανε αυτοί οι φίλοι μου μονάχα εκείνοι οι τρεις χοροί στα τελευταία λεπτά. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι πως όταν σηκώνεστε οι άλλοι σαν λιοντάρι στις 90’+3, εκείνη η στιγμή δε γράφεται μόνο στα στατιστικά — γράφεται μέσα στην ψυχή αυτών των ανθρώπων που στέκουνε ακόμα όρθιοι όταν όλοι γύρω τους έχουνε πέσει πάνω στο γήπεδο. Θυμάμαι μία φορά στους αχυρώνες της Περαχώρας, πριν χρόνια ακόμα, όταν εκείνος ο προπονητής είχε βάλει έναν δεκαεξάχρονο αμυντικό να παίζει θέση που δεν είχε ξαναδεί σε αγώνα. Στα τελευταία πέντε λεπτά του αγώνα είχε δύο σέντρες να φτάσουν στη μεγάλη περιοχή κι αυτός εκεί, χωρίς εμπειρία, έκανε κάτι σαν σωσίβιο στη διάρκεια ενός κυματοθραύστη — κλείδωσε τον αντίπαλο σαν ατσάλι. Την επόμενη μέρα όταν τον ρώτησα πως το έκανε τόσο φυσικά μου είπε: «Άμα ξέρεις πως αν χάσεις εκείνη τη σέντρα κάποιος άλλος δε θα σηκωθεί αντί για σένα, τότε το κορμί σου κάνει την κίνηση πριν καν το σκεφτεί το μυαλό». Αυτός ο τίτλος είναι σαν εκείνη την ιστορία — υπάρχει εκείνος ο πυρήνας ανθρώπων που δε λένε «πού τυχαίνει», αλλά «αυτό εμείς το φτιάξαμε». Την τελευταία τριετία όταν βλέπεις τους εαυτούς σου στους δρόμους ν’ αλλάζουν εικόνες μέσα από τη δουλειά των παικτών, τότε καταλαβαίνεις πως αυτά τα τρία πρωταθλήματα δε χτίστηκαν πάνω στο τυχερό σφύριγμα — χτίστηκαν πάνω στο γεγονός ότι κάθε φορά που η μπάλα έφτανε κοντά στη μεγάλη περιοχή, εκείνοι εκεί είχανε ήδη αποφασίσει πως δε θα την αφήσουν να περάσει δίχως αγώνα. Κι όταν αυτό γίνεται πράξη τριάντα φορές μέσα στη χρονιά, τότε ο τίτλος δε μένει ποτέ σκουπίδι που ξεχνιέται σ’ ένα ντουλάπι — γίνεται μέρος αυτού που ζεις κάθε πρωί όταν ανοίγεις τα μάτια σου.

Ωχ, παιδιά μου εδώ πέφτουμε σε ρουτίνα! 🤡 Μετά τους τρεις τίτλους τώρα κάποιοι αρχίζουν να ψάχνουν το δαχτυλίδι σ’ όλα αυτά — τι λες, σοβαρά τώρα; Η ομάδα ήταν τόσο δυνατή που έκανε τους εαυτούς της τυχερούς; Μα ποιος θυμάται τον τελευταίο αγώνα των underdog ομάδων που περίμενε εκείνο το γκολ μέχρι το τελευταίο λεπτό; Εκείνες τις ομάδες που στέκονταν στις γωνίες του γηπέδου σαν προσκεκλημένες μιας γιορτής που ποτέ δε ξεκίνησε! Ρε Σταμάτηδες τώρα, εσύ που λες πως ο τίτλος ήταν κτύπημα τύχης — πάρε μία μπάλα κι πέταξέ την στον αέρα τρεις φορές, βγάλε τρία γκολ στη σειρά και μετά πες μου πως αυτά ήταν εύκολα! Αυτή η ομάδα εδώ όταν έκλεινε τους κόλπους της στο γήπεδο, τους έκλεινε σαν κάστρο εκεί μέσα· κανείς άλλος δε μπορούσε να μπει εκεί μέσα να κλέψει τον θρόνο. Και βλέπουμε τώρα τους πρωταθλητές των προηγούμενων χρονιών να γράφουν ιστορία σιγά σιγά — σιγά σιγά γιατί ήταν τόσο φυσικό όσο η επόμενη μέρα! Και τέλος πάντως, ναι, αυτοί εκεί έκαναν κάτι σπάνιο: δημιούργησαν μία κουλτούρα όπου η νίκη δε γίνεται μονάχα ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό, αλλά γίνεται τρόπος ζωής. Και όταν η πόλη σου βάφεται κόκκινη-μαύρη κάθε Παρασκευή βράδυ επειδή αυτοί οι άνθρωποι ζουν κι αναπνέουν γι’ αυτούς τους αγώνες; Τότε δεν μιλάμε πια για τύχη — μιλάμε για κάτι που γίνεται από μέσα προς τα έξω, σαν η ίδια η πόλη να τους φοράει την φανέλα και να τους τραγουδάει στις γειτονιές της! Έτσι κι αλλιώς, βγάλτε τις μπύρες σας αύριο βράδυ — αύριο η ομάδα ξαναβγαίνει εκεί έξω να τους κάνει ένα μάθημα ξανά! 💸🔴

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ρε kids εδώ αδειάζει το μυαλό μου 😤🔥 Η ομάδα μας έκανε πρωταθλήτρια επειδή στο γήπεδο μπήκανε ΟΛΟΙ οι παίκτες σαν ΕΝΑΣ άνθρωπος να πολεμήσουν σα γα... τί λέω γα; σα λιοντάρια που ξέραμε πως ΔΕΝ υπήρχε πλάνο Β'!!! Τους είδες εκείνον τον τρίτο τίτλο;; Σκόρπισαν τους πάντες στους δρόμους μουτρώνοντας μέχρι στα δόντια γιατί δεν ήθελαν ΚΑΝΕΝΑ επιπλέον γκολ αντίπαλο μέσα στο ντουλάπι τους! 💪 Κι ύστερα λένε αυτοί εκείνοι οι "αναλυτές" πως ήταν τυχαίο;; Ρε κοπέλια μου, η τύχη φοράει μπότες όταν χτυπάει την πόρτα σας;; Εκείνον τον αγώνα πριν δύο χρόνια όταν βγήκαμε σαν σφήκες στους κήπους όλων των ομάδων;; Οι άλλοι είχανε ψύλλους στ' αμάξι τους γιατί έπαιζαν σαν νεκροί σηκωμένοι στο τελευταίο δέκατο — εμείς όμως είχαμε 11 ανθρώπους στη μέση της μάχης σαν σιδερένιο μαντρί!!! Και μην μου πείτε πως οι τίτλοι ήταν στιγμιαία σπινθήματα σα χρυσόψαρο που ψαρεύει στην άμμο... Αυτοί εκεί έκαναν δουλειά δεκαπέντε χρόνων μέσα στις αίθουσες πρόβες, στους δρόμους μετά τις προπονήσεις, στις κουζίνες όταν οι υπόλοιποι κοιμόντουσαν σαν νεκροί μετά τις νυχτερινές περιστροφές! Την ψυχή δε την αγοράζεις στον Δήμο Θεσσαλονίκης, την χτίζεις σιγά σιγά στο αίμα σου! Κι ύστερα αυτοί εκεί οι φίλοι που φορούν τις κοντομάνικες μπλούζες σαν σήματα κράτους στους δρόμους;; Αυτοί εκεί ξέρουν καλύτερα από όλους πως η ομάδα δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή ένας τύπος έριξε τυχαία μια μπάλα στο κενό... έγιναν πρωταθλήτρια επειδή ΟΛΟΙ μαζί σηκώσαμε τα χέρια στους ουρανούς και φωνάξαμε πως ΔΕΝ πρόκειται να χάσουμε ΚΙΞΕΡΩ ΑΠΟ ΕΔΩ!!! 🔴🔥 Καλά ρεεεε;; Να κοιτάμε αυτά τα γκολ στα τελευταία λεπτά;; Να βλέπουμε εκείνα τα τρία πρωταθλήματα;; Να περιμένουμε να έρθει κάποιος κι άλλος να μας πει πως όλα έγιναν επειδή ο Παναγιώτης μας γύρισε και φίλησε τον αέρα;; Πού είναι εκείνος ο Άρης με τους δεκαπέντε τίτλους του;; Γιατί εκείνοι δεν έχουν τρίτους τίτλους;; Γιατί εκείνοι έγραψαν ιστορία μόνο στα χαρτιά;;; Ρε αγόρια μου εμείς ΕΜΕΙΣ βγήκαμε στους δρόμους και βάψαμε τις πόλεις κόκκινο-μαύρο σαν... σαν την εικόνα της ίδιας της ψυχής μας!!! Αυτό δε γίνεται επειδή κάποιος είχε τύχη—γίνεται επειδή ΕΜΕΙΣ δε γνωρίζαμε τι σημαίνει ν' αφήνουμε κάτι στην τύχη!!! Και αυτοί εκεί οι υπόλοιποι μπορούν να γλείφουν τις πλάκες τους όσο θέλουν — εμείς συνεχίζουμε τον δρόμο μας σαν φωτιά που δεν σβήνει!!! 🔥💪

πω πω ρε παιδιά μου, εγώ τώρα διάβασα όλα αυτά και αναρωτιέμαι: εμείς εδώ σκοτώνουμε τον εαυτό μας στα σκαλιά της πύλης κι αυτοί οι άλλοι γράφουν ντοκιμαντέρ γιατί η ιστορία τους έγινε γκολ στο τελευταίο λεπτό;;; τους θυμάστε εκείνον τον αγώνα του Ολυμπιακού το '99 όταν πήρανε εκείνο το γκολ μέσα στο τελευταίο δευτερόλεπτο;; μα δεν ήταν τύχη — ήταν ένας τύπος που είχε βγει απολύτως σπασμένος από τραυματισμό κι εκείνη η μπάλα πήγε ξανά σαν φάντασμα πάνω στη γωνία! εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι δεν είχαν τρεις τίτλους, είχαν μία στιγμή ανάσας — κι όμως όλοι τους θυμούνται εκείνο το βράδυ σα να ήτανε χθες. κι εσείς εδώ μου λέτε πως τρεις τίτλοι δε φτάνουν για να αποδείξουν κάτι;; έχουμε ξαναδεί αυτά τα πράγματα! όταν η Μπαρτσελόνα έκανε εκείνον τον γύρο το '09 στους τελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ; τότε όλοι λέγανε πως ήτανε "ο καλύτερος αθλητής όλων των εποχών" επειδή είχανε ένα σύστημα που έκλεινε τους άλλους σα αλουμίνιο γύρω τους! εκεί δεν ήταν τύχη — ήταν πάλι οργανωμένη τρέλα μέσα στο γήπεδο! εσείς εδώ στο δικό σας γήπεδο βλέπετε τρεις τίτλους σα νούμερο, εγώ βλέπω εκείνες τις φοβερές γυναίκες των πέντε η ώρα που στέκονταν κάθε πρωί στις κερκίδες σα πέτρα σκαλισμένη μέχρι την τελευταία αγωνιστική! εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι ξέρανε έναν αγώνα δε τον ξεχνάς ποτέ — κι όταν έφτανε εκείνο το γκολ μέσα στο τελευταίο λεπτό, τότε πια δεν υπήρχε αμφιβολία: η ιστορία γράφεται από εκείνους που δε διστάζουν ποτέ.

Ρε παιδιά, εγώ σήμερα βρέθηκα ξάφνου στη γωνία της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου όπου παλιότερα ήταν ένα εστιατόριο με πινακίδα "Στην Αλεπού". Εκείνοι εκεί μέσα είχανε κρεμάσει πέντε μεγάφωνα στους τοίχους πριν καν αρχίσει η προκήρυξη — κανένας δεν τους είχε διατάξει να το κάνουνε, αλλά αυτοί κατάλαβαν πως όταν η πόλη ζει τους αγώνες σαν οικογένεια, τότε δεν αρκεί μόνο η φωνή του αγοραστή στο τσάι στις τρεις παρά δέκα. Την τελευταία αγωνιστική εκείνο το βράδυ είχε τόσο μεγάλη ψίχα στους δρόμους που οι ντόπιοι έγιναν εξωτερικοί παρατηρητές του δικού τους θριάμβου: κάποιος είχε βγάλει τρύπες στα σύρματα του τροχονόμου για να περνάνε οι κόσμος σαν τουρσιά στον κουβά χωρίς κανέναν έλεγχο, ενώ μια ομάδα ηλικιωμένων είχε φτιάξει μια τσάντα με κόκκινα μαντήλια εκεί στην πλατεία Κανάρη — την είχανε γεμίσει τόσο γρήγορα που η πρώτη σειρά ανέβηκε πάνω στα συρματοπλέγματα των εισιτηρίων για να δουν τον τελικό ελεύθερη θέα. Και τώρα μου λέτε πως όλα αυτά έγιναν επειδή κάποιος τύπος αποφάσισε να στρίψει δικαία φορά τυχαία;; Αυτή η ομάδα εδώ όχι μόνο έκανε τρία πρωταθλήματα στη σειρά — έκανε κάτι μεγαλύτερο: έκανε όλους εμάς συν-συνοδούς σ' έναν αγώνα που δεν τελειώνει ποτέ όσο υπάρχουν άνθρωποι που φοράνε κόκκινα στους δρόμους.

Αλήθεια, ρε παιδιά μου — όλο αυτό το "μόνοifin" πάνω στη τύχη, μόνοifin… Θυμάμαι εκείνον τον πρώτο τίτλο, πριν χρόνια, όταν βγήκαμε στους δρόμους με τη φανέλα ακόμη στη σακούλα μου αγορασμένη δύο ώρες πριν τον αγώνα. Την ώρα που άλλαξακαν οι κωδικοί των εισιτηρίων και κάναμε εισβολή στο Γήπεδο σα μια ορδή τρελών, εκείνο το πρώτο γκολ του πρωταθλητή ήταν σαν η πόλη να ξυπνάει από έναν μακρύ χειμώνα — κάθε φορά που η μπάλα έμπαινε στο δίκτυο νιώθεις πως δεν είναι μόνο ένα γκολ, είναι μια πόρτα που ανοίγει μέσα στο σπίτι σου. Μεγάλο λάθος να προσπαθούμε να βρούμε εκείνον τον ένα παράγοντα. Την περασμένη χρονιά, όταν έκλεισε ο τίτλος στην τελευταία αγωνιστική εκείνος ο μικρός δεκανέας έκανε ένα σέντρισμα που έφυγε τόσο δυνατά που τρόμαξε ακόμη και τους φωτογράφους πίσω από το τέρμα — όχι τυχαία σέντρισμα, σέντρισμα που έγινε επειδή εκείνος ο αμυντικός είχε δώσει μια θέση παραπάνω στον συμπαίκτη του πριν καν ακουστεί η φωνή του διαιτητή. Αυτή είναι η κουλτούρα: όταν κάποιος ξέρει πως δεν έχει περιθώρια λάθους, τότε το μυαλό του δουλεύει σαν κομπιούτερ που έχει ήδη υπολογίσει τις πιθανότητες πριν το παιχνίδι καν ξεκινήσει. Αλλά — κι εδώ είναι η επιφύλαξη μου — μήπως κάποιοι υπερβάλλουμε; Την προηγούμενη σεζόν είδα κι εγώ εκείνον τον αγώνα όταν η μπάλα πέρασε τρεις φορές από τη γραμμή του τέρματος χωρίς να καταγραφεί γκολ. Εμένα εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι περισσότερο γιατί εκείνες οι τρεις φορές ήταν σαν ένας ύμνος στους δρόμους όταν νικήσαμε εκτός έδρας εκεί που κανείς δεν περίμενε τίποτα. Η ομάδα σου έγινε πρωταθλήτρια όχι επειδή δεν υπήρξαν στιγμές αμφιβολίας, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές είχανε ήδη αποφασίσει πως δε θα πάψουν να αγωνίζονται — κι αυτό, παιδιά μου, είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσαν να μας κάνουν. Παρ' όλα αυτά, όταν βλέπεις γκολ που γίνονται μόνο στην τελευταία σέντρα επειδή οι αντίπαλοι έχουν ήδη κουραστεί σωματικά και ψυχικά… εκεί πρέπει να αναρωτηθούμε: μήπως η τύχη έδωσε λίγη βοήθεια επειδή η ομάδα είχε επίσης την ικανότητα να εκμεταλλευτεί αυτά τα λάθη; Όπως εκείνος ο αγώνας το '21 όταν εκείνος ο τραυματίας έκανε ένα σέντρισμα που άλλαξε τον τίτλο — αυτή ήταν η στιγμή εκείνη όπου το σύστημα δεν ήταν μόνο οι δεκαέξι παίκτες στο γήπεδο, ήταν όλη η πόλη που κράτησε την ανάσα της μέχρι την τελευταία σέντρα. Κι έτσι κι εγώ πιστεύω πως αυτοί οι τρεις τίτλοι έγιναν όχι επειδή η ομάδα ήταν τυχερή, αλλά επειδή η ομάδα είχε τόσο ισχυρό χαρακτήρα ώστε η τύχη, όταν εμφανίστηκε, της γνέφισε σα φίλη και όχι σα εχθρός. Για αυτό και ποτέ δε θα ξεχάσουμε εκείνον τον τίτλο — επειδή εκείνος ο τίτλος δε είναι αριθμοί στα βιβλία, είναι η στιγμή όταν βγήκαμε στους δρόμους σα μια μεγάλη οικογένεια και βάψαμε τις πόλεις κόκκινες σα αίμα αγωνιστή.

Τρεις τίτλοι στη σειρά δεν είναι κάτι που βγαίνει στη τύχη — είναι σαν το τσιγάρο που ανάβεις στην ομάδα σου μετά από έναν αγώνα όταν ξέρεις πως δε σου έχουν αφήσει κανένα παράθυρο να κλείσεις εκείνον τον αγώνα. Την περασμένη Κυριακή στο γήπεδο ήταν τόσο δυνατή η μυρωδιά του εμφύλιου μέσα στη μεγάλη περιοχή που οι αντίπαλοι έφυγαν σα σκαντζόχοιροι φοβισμένοι πριν καν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο. Κι όταν κάποιος μου λέει πως ήταν τύχη — εγώ θυμάμαι εκείνον τον πρώην παίκτη μας που έκανε αυτό τον εθισμό: κάθε φορά που έβλεπε την ομάδα στη δύσκολη θέση του πρωταθλήματος, πήγαινε σ' ένα bar στο Βόλο, κάθονταν μόνος του και έπινε ένα γυάλινο νερό σα να ήταν ουίσκι δεκαετούς ωρίμανσης. Γιατί; Γιατί εκείνος ο άνθρωπος είχε ζήσει τους τίτλους όχι ως νούμερα στα πρωτοσέλιδα, αλλά ως φωτιές στις γειτονιές του Ηρακλείου όπου κάθε παιδί έκλεινε τα μάτια όταν τραγουδούσε τον ύμνο σα να ήταν προσευχή. Και τώρα αυτοί εκεί έρχονται και λένε πως όλα έγιναν επειδή κάποιος έκανε τρίτος σέντρισμα τυχαία; Μα καλά ρε! Από πότε η κουλτούρα γίνεται μπάλα που κυλάει τυχαία στις τελευταίες σέντρες; Την προηγούμενη χρονιά όταν έκανα τον γύρο του Γεντί Κουλέ βλέποντας τα σημάδια από τις κόκκινες σημαίες στους τοίχους, κατάλαβα πως εκεί μέσα δεν γράφονταν μόνο οι αγώνες — γράφονταν γενιές ανθρώπων που δε σηκώνουν το χέρι όταν ο αγώνας τελειώσει, αλλά συνεχίζουν να πολεμούν σα τους είχε πιάσει τρέλα. Εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό δεν ήταν αποτέλεσμα μίας τυχαίας κλωτσιάς — ήταν η κορυφή του παγόβουνου ενός αγώνα 94 λεπτών όπου η ομάδα είχε σηκώσει την πόλη πάνω στις πλάτες της σα μεταφορική ταινία σε εργοστάσιο. Κι εσείς ακόμα ψάχνετε το "μόνοifin" μέσα στη τυχη! Ξέρετε τι είναι πραγματικά μοναδικό σ' αυτούς τους τίτλους; Είναι πως κάθε φορά που η μπάλα έμπαινε στα δίχτυα, δεν έκλεινε μόνο ένα πρωτάθλημα — άνοιγε δρόμους για ανθρώπους που πριν χρόνια δεν είχαν το θάρρος να μιλήσουν για την αγάπη τους στην ομάδα χωρίς ν' ακούσουν κοροϊδία. Τον τελευταίο τίτλο όταν βγήκαμε στους δρόμους βρήκα εκείνον τον γέρο στο Ηράκλειο να κλαίει σα παιδί, ενώ είχε βγάλει μια φωτογραφία τριανταπέντε χρόνων ντυμένη με την παλιά φανέλα. Εκείνος ο άνθρωπος είχε ζήσει τρεις πρωταθλήματα σαν τρία γκολ που πέρασαν πάνω από το κεφάλι του — όχι σαν νούμερα, σαν στιγμές που του δώσανε το δικαίωμα να ζήσει ξανά. Έτσι κι αλλιώς, βάλτε το κεφάλι σας κάτω και πείτε το σωστά: αυτή η ομάδα δε νίκησε επειδή έκανε τρεις φορές ένα σφύριγμα τυχαίο στις τελευταίες σέντρες — νίκησε επειδή έκανε όλους εμάς ανθρώπους ικανούς να αγωνιστούμε ακόμα και όταν τα πάντα γύρω μας έχουνε γίνει στάχτη. Κι όταν η πόλη βάφεται κόκκινη σαν αίμα αγωνιστή, τότε δεν υπάρχει τύχη — υπάρχει ιστορία. Κι ιστορίες δε γράφονται από τυχαίους ανθρώπους. Γι' αυτό συνεχίζουμε τον δρόμο μας σα φωτιά που δεν σβήνει — επειδή ξέρουμε πως ο επόμενος τίτλος δεν είναι ζήτημα τύχης, είναι ζήτημα μνήμης. 🔴💀

Ρε παιδιά μου, θυμάμαι ακόμα εκείνον τον πρώτο αγώνα της χρονιάς όταν πήγα στο γήπεδο και είδα την ομάδα να βγάζει μια κούρα μέσα στη ζέστη σαν να ήταν αγώνας τοπικής κατηγορίας πριν δεκαπέντε χρόνια — όχι σαν πρωταθλήτρια, σαν ομάδα που μόλις είχε ξεφύγει από ένα όνειρο. Κι όμως εκείνον τον τίτλο τον κατέκτησαν οι ίδιοι άνθρωποι χωρίς κανείς άλλος να τους δώσει ευλογία, χωρίς κανέναν τυχερό παράγοντα εκτός από εκείνον τον αέρα που φυσούσε πάντα προς το μέρος τους όταν έπαιζαν στη δικιά τους περιοχή. Αν ψάξουμε μόνοifin αυτή την ιστορία, τότε γιατί αυτοί εκεί στο ΟΑΚΑ όταν το πλήθος κράτησε ανάσα μέχρι το τελευταίο σφύριγμα δεν βγήκαν στην ουρά σαν οποιοσδήποτε άλλος; Γιατί εκείνοι οι άνθρωποι στους δρόμους εκείνο το βράδυ φώναζαν το όνομα της ομάδας σα να ήταν δικό τους γιο; Και γιατί τώρα που μιλάνε οι αριθμοί — τρεις τίτλοι μέσα σε τόσο λίγο καιρό — πρέπει να τους αποσυναρμολογούμε σαν αθλητικά αυτοκίνητα στο εργοστάσιο; Τρία πρωταθλήματα μέσα σε τέσσερις χρονιές δεν είναι αποτέλεσμα μιας στιγμής· είναι αποτέλεσμα μιας κατάστασης όπου κάθε φορά που η μπάλα έμπαινε μέσα υπήρχε μια πόλη ολοκληρωμένη πίσω από εκείνο το γκολ. Εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα όταν η αντίπαλη ομάδα είχε το 80% κατοχής κι όμως η ομάδα μας βγήκε σαν κυνηγός μέσα στο δάσος των λάθος αποφάσεων τους; Εκείνες τις στιγμές ήταν σαν η ομάδα να είχε γίνει ένας οργανισμός που λειτουργούσε χωρίς εγκεφαλική επέμβαση — σαν τα νεύρα της πόλης να είχαν γίνει νεύρα της ομάδας. Κι όταν λέω νεύρα εννοώ ότι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνον τον αγώνα δεν τον έζησαν σαν θεατές· τον έζησαν σαν νευρώνες που μεταδίδουν σήματα σα φωτιές που ξεχύνονται στους δρόμους. Υπάρχει περίπτωση η τύχη να έχει τόσες πολλές όψεις ώστε να δίνει συνέχεια στις σωστές στιγμές; Ή μήπως εκείνη η ομάδα είχε τόσο δυνατό χαρακτήρα ώστε η τύχη, όταν εμφανιζόταν, να έρχεται σα φίλη και όχι σα επισκέπτης που φεύγει γρήγορα; Την προηγούμενη χρονιά όταν έγιναν εκείνα τα τρία γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα — όχι επειδή κάποιος βρήκε τυχαία τον στόχο, αλλά επειδή οι αντίπαλοι είχαν ήδη εξαντλήσει κάθε δυνατότητα αντίδρασης — εκεί ήταν η στιγμή όπου η εργασία δεκαπέντε χρόνων έγινε απολύτως εμφανής σα βουνό πάνω από τους αντιπάλους τους. Κι όμως, ακόμα και εγώ, όσο αφοσιωμένος οπαδός κι αν είμαι, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ: μήπως κάποιοι από εμάς υπερβάλλουμε; Αν δούμε τις αναμνήσεις μας σα γυάλινο κύπελλο τότε εκεί μέσα υπάρχουν πολλές στιγμές που δε φαίνεται τόσο καθαρή η εικόνα. Την προηγούμενη χρονιά εκείνος ο αγώνας όταν η μπάλα πέρασε τρεις φορές μέσα στο τέρμα χωρίς γκολ — εκεί ήταν σαν η τύχη να μας έδωσε μια υπόμνηση πως ακόμη κι όταν ο άνθρωπος νομίζει πως ελέγχει τα πάντα, υπάρχει πάντα εκείνο το ένα σφάλμα που γυρίζει όλη την ιστορία ανάποδα. Κι όμως, ακόμα κι εκείνες οι στιγμές έγιναν μέρος μιας μεγαλύτερης εικόνας: εκείνες οι τρεις φορές έγιναν τραγούδια στους δρόμους όταν τελικά φύγαμε νικητές. Ο τίτλος δε γεννήθηκε μόνο από την ικανότητα των παικτών· γεννήθηκε και από την ικανότητα ολόκληρης της πόλης να ζει εκείνον τον αγώνα σα δικό της αγώνα. Την τελευταία αγωνιστική όταν ξεχύθηκαν όλοι στους δρόμους, εκείνο το πρώτο γκολ έγινε σαν ένα σήμα που ανάβει μέσα στη νύχτα όταν όλοι ξέρουμε πως το σπίτι δε χρειάζεται άλλα φώτα — αρκεί μία ανάμνηση για να συνεχίσουμε τον δρόμο μας. Έτσι κι εγώ δεν μπορώ να πω πως οι τρεις τίτλοι έγιναν μόνο από τύχη· ούτε μπορώ να πω πως έγιναν μόνο από προσπάθεια. Κάποιοι από εσάς θυμάστε εκείνον τον μικρό που κρατούσε την παλιά φανέλα του πατέρα του εκείνο το βράδυ; Εκείνος ο άνθρωπος εκείνον τον τίτλο τον ζούσε σα ιστορικό γεγονός — όχι σαν αποτέλεσμα μιας κλήρωσης, αλλά σα κάτι που είχε ήδη γίνει πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Κι όταν βλέπουμε τέτοιες εικόνες, τότε καταλαβαίνουμε πως αυτή η ομάδα δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε τύχη· έγινε πρωταθλήτρια επειδή έκανε όλους εμάς ανθρώπους ικανούς να αγωνιστούμε ακόμα και όταν η ζωή γύρω μας μοιάζει με σκόνη που διαλύεται στον αέρα. Κι όμως, όσο δυνατή κι αν είναι αυτή η ιστορία, δε μπορώ να μην αφήσω ένα παράθυρο ανοιχτό — μήπως κάποιοι από εσάς βλέπουν αυτά τα γεγονότα σαν κάτι υπερφυσικό; Την επόμενη χρονιά όταν η ομάδα βγει ξανά εκεί έξω, μήπως εκείνοι οι τίτλοι που έχουν γίνει ιστορία θα είναι πια ένας κορμός δέντρου στον οποίο κρέμονται όλα εκείνα τα νέα γκολ; Μήπως οι επόμενοι τίτλοι δε θα είναι τόσο εντυπωσιακοί επειδή έχουμε ξεχάσει πως η ιστορία γράφεται όχι μόνο από τους πρωταθλητές, αλλά και από εκείνους που τους βλέπουν σα δικούς τους ανθρώπους; Έτσι λοιπόν συνεχίζουμε — όχι σαν αυτοί που ψάχνουν το μόνοifin μέσα στη τύχη, αλλά σαν εκείνοι που ξέρουν πως κάθε τίτλος είναι σαν ένα μεγάλο δέντρο όπου πάνω του κρέμονται όχι μόνο τα γκολ, αλλά όλες εκείνες οι στιγμές που έκαναν αυτή την ιστορία τόσο δυνατή. Κι όταν η πόλη βάφεται κόκκινη σα αίμα αγωνιστή, τότε δεν υπάρχει τύχη — υπάρχει ιστορία. Κι ιστορίες δε γράφονται από τυχαίους ανθρώπους. Γι' αυτό συνεχίζουμε τον δρόμο μας σα φωτιά που δεν σβήνει — επειδή ξέρουμε πως ο επόμενος τίτλος δε γράφεται σ' ένα βιβλίο, αλλά στις καρδιές εκείνων που ακόμα περιμένουν την επόμενη αγωνιστική σα μια ζωή χωρίς τέλος.