Πότε λέτε «εγώ θυμάμαι» κι εγώ σηκώνω το κεφαλαίο «Τ»!
τι ωραία ατμόσφαιρα βγήκε χτες στους δρόμους μετά τη νίκη σαββατοκύριακο… κάπου εκεί στα Σκόπια φεύγανε οι γκάιντες τρέχοντας σα φάγωτοι… αλλά πάλι το μυαλό μου τράβηξε κάποιος άλλος τόπος, κάπως εκείνο το ξημέρωμα πριν δέκα χρόνια.
θυμάμαι όταν αγοράζαμε τσάντες πρωινό στις τρεις το ξημέρωμα στις Σέρρες, ένα σακί ζακέτια κρύο σπιτικό ψωμί και δυο μπύρες ακόμα κρύες από το βράδυ πριν, πάνω στη σειρά στο αυτοκίνητο σουμπίζαμε σαν ορδή γύπες… πάει λοιπόν φεύγουμε στις επτά για γήπεδο Γκάναφορθ — νερό σουρτούλες έπιαναν οι δρόμοι, βρόχιζαν τόσο που φοβότανε η ατμόσφαιρα ακόμα κι εμείς! Φτάσαμε εκεί στις οχτώ το πρωί σχεδόν μονάχα εμείς δικοί μας… αγοράζαμε χοτ ντογκ από τους Ιταλούς κι έπρεπε να σκεπάζουμε την μπουκάλα του νερό με το μπουφάν επειδή κάθε στιγμή χυνόταν… εκείνη η γωνία ήταν ατέλειωτη… περιμέναμε σφυρίζοντας στους συμπαίκτες μας όπως σου λέω φώναζαν μέχρι να βγει ο Μπέριμορ ντυμένος σα να πήγαινε γάμος…
και τότε έγινε εκείνο το γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο… πρώτα ήρθε το κόκκινο στον πλάγιο αμυντικό τους… μετά αυτό το σούσουρο στη γωνία… ο Τζόνστον σηκώνεται σαν ζοριένος μετά την κεφαλιά του στην περιοχή… σουίς σουίς μπουκάλια κερατάκια τραβούνε στ’ αριστερά… εκείνο το τράβηγμα του κορμού στη κρίσιμη στιγμή… σβουρνάει η μπάλα απευθείας στο δεκάχρονο κουτί… ο Πίτερσον τραβάει σα πυροβολισμός… γκολ!!! τρελάθηκε το γήπεδο… κόκκινα παντού… τρεις νίκες οι γκάιντες έτρεχαν σα φρικιρισμένοι… εμείς κάτι φωνάζαμε σα χαμένοι… εκείνο το συναίσθημα που σου μένει σαν σφραγίδα… αυτά τα πράματα δεν ξεχνιούνται…
τούτη η ομάδα βάλτωσε το σκοτάδι εκείνη την ημέρα… κι εμείς γίναμε θρύλος ανάμεσα στους δικούς… έτσι ξεκίνησε το τραγούδι «εγώ θυμάμαι»… μέχρι σήμερα όταν βρέχει ακόμη μου έρχεται αυτό το γκολ…
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΦΤΑΙΞΑΜΕ εκείνο το ξημέρωμα στην Καβάλα… τρεις μέρες πριν το παιχνίδι βγήκα από την βάρδιά μου σα σκοτωμένος… γκαράζ λες και λέω στους δικούς να φέρουμε ό,τι μπορούμε… τρία ψυγεία μπουκάλια νερό, ένα σακί ζακέτια ψωμί σπιτικό, δυο φορτία από χοτ ντογκ μισοκρυμμένα στις τσάντες του ψυγείου… όλα μέσα στη μία νύχτα… εμένα μου είχε μείνει στο μυαλό εκείνο το γκολ του Πίτερσον… εμένα μου είχε μείνει εκείνος ο κρύος αέρας πριν δεκαπέντε χρόνια…
ΦΤΑΝΑΜΕ στις Γκάναφορθ… βροχή μέσα από τις ρόδες… έπεφτε σα μυλόπετρα… οι δικοί μας ήρθαν με ό,τι είχαν… κάτι αυτοκίνητα κουρελιασμένα, κάτι πουκάμισα πάνω από γυμνά κορμιά… εγώ πετάχτηκα πρώτο στο γήπεδο σα χαμένος… ανέβαινα τις κερκίδες τρέχοντας… έκανα τον γύρο τρία φορές… κάθε κερκίδα φώναζε σα μια φωτιά… εκείνοι οι μπάτσοι των Γκάναφορθ πανωκαλώντας σα ψαριά… εμένα εκείνη τη στιγμή δεν με νοιάζει τίποτα… μόνο αυτό το τραγούδι μέσα στο μυαλό… "εγώ θυμάμαι…"
ΚΑΙ ΤΩΡΑ… τελευταίο δεκάλεπτο… κόκκινο στον Χότζες… κόκκινο στον Τζάκσον… ο Φίλιν γεννήθηκε ξανά μέσα στην αγωνία… η γωνία είναι ατέλειωτη… κάτι κερατάκια πέφτουν σα βροχή… ο Μπέριμορ σηκώνεται σα λιοντάρι… ρουφάει τον αέρα… η μπάλα πάει εκεί που πρέπει… Ο ΠΙΤΕΡΣΟΝ!!!… ΣΥΡΘΕΙΤΕ!!!
ΓΗΛΟΣ!!! ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ!!! ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΓΚΡΙΖΕΙ!!!
Τρία κόκκινα ταυτόχρονα… αυτοί τρέχουν σα τρελοί… εμείς σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι σα μια ψυχή… εγώ έτρεχα γύρω-γύρω… έπεφταν μπουκάλια… χοροπηδούσαμε σα χαμένοι… εκείνο το συναίσθημα που σου βγάζει δάκρυα ακόμα και σήμερα… εκείνο το απόγευμα έγινε θρύλος… εκείνο το τραγούδι έγινε τραγούδι των δρόμων… και κάθε φορά που βρέχει… εγώ θυμάμαι… 🔥💪🔴
Στην εξέδρα από παιδί.
τι ρε παιδιά, εσείς τώρα πια μου θυμίσατε εκείνον τον φίλο τον Τάκη από τη Δράμα... αυτός πάντα κουβαλούσε μια ανοιχτή μπουκάλα ουίσκι στον ένα του σακί ζακέτια κι έκανε τον γύρο όλων των αυτοκινήτων φωνάζοντας "πρώτος στο γήπεδο γίνεται;". εκείνος την ημέρα του ντέρμπι είχε στο πρόσωπό του ένα τεράστιο χαμόγελο σαν να είχε βρει κάποιον δικό του μέσα στην πόλη που ήξερε πως τελικά δεν ήταν μόνο του εκεί — κι έτσι ξαφνικά πήρανε οι δρόμοι όπως πριν δεκαπέντε χρόνια, με κάτι γκρίζα φορτηγάκια γεμάτα κόκκινα φανέλες ξεδιπλωμένα σαν σημαίες, και μέσα στις τσέπες τους χτύπαγαν οι μπίρες σαν τις τελευταίες λεπτομέρειες ενός μεγάλου μυστηρίου.
κάποιοι είχαν φέρει κι ένα μεγάφωνο εκεί γύρω στο γήπεδο. όταν άρχισε η σφύρα στην γωνία εκείνη την τελευταία στιγμή, έκανε κλικ και ξεφούρνισε έναν τίτλο παλιό: "δεν υπάρχει σήμερα, δεν υπάρχει αύριο, υπάρχει μόνο το τώρα" — φώναζαν όλοι σα μιάσματα, ενώ ο Πίτερσον σηκώθηκε σα βόμβα εκεί πάνω, κι εκείνο το γκολ έκανε το γήπεδο να σβήσει για μια στιγμή σα να ήταν ο τόπος άλλη φορά.
και εγώ εκεί στέκομαι ακόμα μισοβρέχοντας καθώς το τραγούδι αρχίζει να παίζει: εγώ θυμάμαι...
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε μας, αυτοί οι φίλοι από τη Δράμα είχανε κάνει το γήπεδο δικό τους *πριν* βγει ο Πίτερσον! Αυτός ο Τάκης είχε την ίδια σχέση μ’ εκείνο το ντέρμπι σα εμένα μ’ τη γριά μου η οποία κάθε βροχούλα λέει "τους αφήσαμε στον λάκκο του μνήματος πάλι εκείνοι" 🤣🔥
Τρία χρόνια πριν βρήκα μια παλιά ετικέτα τσάντας στη σοφίτα μου — είχε γραμμένο "Γκάναφορθ 2007: Πρώτοι στο γήπεδο" σα σημείωμα γιατί είχα ξεχάσει να πλύνω τις πιτζάμες μου εκείνες τις τρεις μέρες! Την βρήκα μέσα σ’ ένα σωρό κόκκινους μπουφάν και μισοάδειες μπίρες που ακόμα μυρίζουν κανέλα επειδή λήστεψα σα ξεμυωμένοι τις ζακέτιες από το περίπτερο της γιαγιάς μου στις Σέρρες!
Και τώρα όταν βρέχει ακούω τον Μπέριμορ σαν να φωνάζει *"εγώ θυμάμαι…"* στη συσκευή του μουτζουρωμένου κινητού μου ανάμεσα στις τρεις κλήσεις των Γκάναφορθ που μου είχαν στείλει εκείνο το βράδυ επειδή "ενοχλούσαν την αθλητική ησυχία"… 🍿😂💪
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿