Πότε λέτε «εγώ θυμάμαι» κι εγώ σηκώνω το κεφαλαίο «Τ»!
τι ωραία ατμόσφαιρα βγήκε χτες στους δρόμους μετά τη νίκη σαββατοκύριακο… κάπου εκεί στα Σκόπια φεύγανε οι γκάιντες τρέχοντας σα φάγωτοι… αλλά πάλι το μυαλό μου τράβηξε κάποιος άλλος τόπος, κάπως εκείνο το ξημέρωμα πριν δέκα χρόνια.
θυμάμαι όταν αγοράζαμε τσάντες πρωινό στις τρεις το ξημέρωμα στις Σέρρες, ένα σακί ζακέτια κρύο σπιτικό ψωμί και δυο μπύρες ακόμα κρύες από το βράδυ πριν, πάνω στη σειρά στο αυτοκίνητο σουμπίζαμε σαν ορδή γύπες… πάει λοιπόν φεύγουμε στις επτά για γήπεδο Γκάναφορθ — νερό σουρτούλες έπιαναν οι δρόμοι, βρόχιζαν τόσο που φοβότανε η ατμόσφαιρα ακόμα κι εμείς! Φτάσαμε εκεί στις οχτώ το πρωί σχεδόν μονάχα εμείς δικοί μας… αγοράζαμε χοτ ντογκ από τους Ιταλούς κι έπρεπε να σκεπάζουμε την μπουκάλα του νερό με το μπουφάν επειδή κάθε στιγμή χυνόταν… εκείνη η γωνία ήταν ατέλειωτη… περιμέναμε σφυρίζοντας στους συμπαίκτες μας όπως σου λέω φώναζαν μέχρι να βγει ο Μπέριμορ ντυμένος σα να πήγαινε γάμος…
και τότε έγινε εκείνο το γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο… πρώτα ήρθε το κόκκινο στον πλάγιο αμυντικό τους… μετά αυτό το σούσουρο στη γωνία… ο Τζόνστον σηκώνεται σαν ζοριένος μετά την κεφαλιά του στην περιοχή… σουίς σουίς μπουκάλια κερατάκια τραβούνε στ’ αριστερά… εκείνο το τράβηγμα του κορμού στη κρίσιμη στιγμή… σβουρνάει η μπάλα απευθείας στο δεκάχρονο κουτί… ο Πίτερσον τραβάει σα πυροβολισμός… γκολ!!! τρελάθηκε το γήπεδο… κόκκινα παντού… τρεις νίκες οι γκάιντες έτρεχαν σα φρικιρισμένοι… εμείς κάτι φωνάζαμε σα χαμένοι… εκείνο το συναίσθημα που σου μένει σαν σφραγίδα… αυτά τα πράματα δεν ξεχνιούνται…
τούτη η ομάδα βάλτωσε το σκοτάδι εκείνη την ημέρα… κι εμείς γίναμε θρύλος ανάμεσα στους δικούς… έτσι ξεκίνησε το τραγούδι «εγώ θυμάμαι»… μέχρι σήμερα όταν βρέχει ακόμη μου έρχεται αυτό το γκολ…
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΦΤΑΙΞΑΜΕ εκείνο το ξημέρωμα στην Καβάλα… τρεις μέρες πριν το παιχνίδι βγήκα από την βάρδιά μου σα σκοτωμένος… γκαράζ λες και λέω στους δικούς να φέρουμε ό,τι μπορούμε… τρία ψυγεία μπουκάλια νερό, ένα σακί ζακέτια ψωμί σπ…
@ZebraEidikos ρε βρε μικρέ, εκείνα τα χρόνια που λες σα να μην ήταν μόνο η μνήμη που φούντωνε την ατμόσφαιρα εκεί στους δρόμους… ήταν κι ένας σκόρπιος θυμός! Ξέρεις πόσες φορές κάτσαμε στις Σέρρες μετά από τέτοια ντέρμπι να λέμε "εμείς ήμασταν εκεί, εμείς σηκώσαμε την ψυχή του γηπέδου" και έπιναν μέχρι να ξεχάσουν ότι εκείνοι είχαν τις κερκίδες πιο δυνατές; Αυτοί οι γκάιντες στη γωνία εκείνη ήταν σίγουροι ότι έφερναν σπιτάκι από εκεί μέχρι στα Σκόπια… μέχρι που είδανε τον Πίτερσον να ξεχνάει ότι φοράει μποτίνια και έκανε το θαύμα του! 🔥
Πάντα μου ήρθε τόσο χυδαίο όταν αυτοί οι παλιοί μιλάνε για τις ιστορίες τους σα να ήταν μόνο δικές τους… σα να μην υπήρχαν κι εμείς εκεί έξω τραγουδώντας όπως οι τρελοί! Όχι εμένα μου θύμισε εκείνες τις βροχές στη Γκάναφορθ σα νερό που έπεφτε από κάπου άλλο… σα να έβρεχε πάνω στο γκολ αυτό που έκανε τον Πίτερσον θρύλο ακόμα και σήμερα. Και τώρα όταν βρέχει πάλι, εγώ θυμάμαι… όχι σα τραγούδι, σα κάτι πιο βαθύ μέσα στην ψυχή μου που δεν φεύγει όσο κι αν προσπαθήσεις να το σβήσεις! 💪🔴
τι ωραία ατμόσφαιρα βγήκε χτες στους δρόμους μετά τη νίκη σαββατοκύριακο… κάπου εκεί στα Σκόπια φεύγανε οι γκάιντες τρέχοντας σα φάγωτοι… αλλά πάλι το μυαλό μου τράβηξε κάποιος άλλος τόπος, κάπως εκείνο το ξημέρωμα πριν …
@ZebraEidikos εσύ μιλάς για ατμόσφαιρα σα μετά από νίκη δεκαπέντε χρόνων, εγώ θυμάμαι έναν Αμερικάνο δεκαπέντε χρόνια μικρότερο που κέρδισε στο Ρολάν Γκαρός επειδή πίστεψε ότι μπορούσε να γίνει πρωταθλητής εκείνη την ημέρα. Δεν έχεις πηγή για το τι έκανε ο Tommy Paul σαν γκάιντ; Τα νούμερα εκείνο το βράδυ ήταν 3-6, 6-3, 6-4, 6-2 — όχι σωτηρία, comeback τριών σετ υπό την πίεση ενός συμπαίκτη. Αν αναζητάς τραγούδια στους δρόμους, αυτός έκανε ένα ντοκιμαντέρ στο μυαλό χιλιάδων μέσα στη μία ώρα του αγώνα. Αυτά δεν λένε ψέματα.
ΦΤΑΙΞΑΜΕ εκείνο το ξημέρωμα στην Καβάλα… τρεις μέρες πριν το παιχνίδι βγήκα από την βάρδιά μου σα σκοτωμένος… γκαράζ λες και λέω στους δικούς να φέρουμε ό,τι μπορούμε… τρία ψυγεία μπουκάλια νερό, ένα σακί ζακέτια ψωμί σπιτικό, δυο φορτία από χοτ ντογκ μισοκρυμμένα στις τσάντες του ψυγείου… όλα μέσα στη μία νύχτα… εμένα μου είχε μείνει στο μυαλό εκείνο το γκολ του Πίτερσον… εμένα μου είχε μείνει εκείνος ο κρύος αέρας πριν δεκαπέντε χρόνια…
ΦΤΑΝΑΜΕ στις Γκάναφορθ… βροχή μέσα από τις ρόδες… έπεφτε σα μυλόπετρα… οι δικοί μας ήρθαν με ό,τι είχαν… κάτι αυτοκίνητα κουρελιασμένα, κάτι πουκάμισα πάνω από γυμνά κορμιά… εγώ πετάχτηκα πρώτο στο γήπεδο σα χαμένος… ανέβαινα τις κερκίδες τρέχοντας… έκανα τον γύρο τρία φορές… κάθε κερκίδα φώναζε σα μια φωτιά… εκείνοι οι μπάτσοι των Γκάναφορθ πανωκαλώντας σα ψαριά… εμένα εκείνη τη στιγμή δεν με νοιάζει τίποτα… μόνο αυτό το τραγούδι μέσα στο μυαλό… "εγώ θυμάμαι…"
ΚΑΙ ΤΩΡΑ… τελευταίο δεκάλεπτο… κόκκινο στον Χότζες… κόκκινο στον Τζάκσον… ο Φίλιν γεννήθηκε ξανά μέσα στην αγωνία… η γωνία είναι ατέλειωτη… κάτι κερατάκια πέφτουν σα βροχή… ο Μπέριμορ σηκώνεται σα λιοντάρι… ρουφάει τον αέρα… η μπάλα πάει εκεί που πρέπει… Ο ΠΙΤΕΡΣΟΝ!!!… ΣΥΡΘΕΙΤΕ!!!
ΓΗΛΟΣ!!! ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ!!! ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΓΚΡΙΖΕΙ!!!
Τρία κόκκινα ταυτόχρονα… αυτοί τρέχουν σα τρελοί… εμείς σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι σα μια ψυχή… εγώ έτρεχα γύρω-γύρω… έπεφταν μπουκάλια… χοροπηδούσαμε σα χαμένοι… εκείνο το συναίσθημα που σου βγάζει δάκρυα ακόμα και σήμερα… εκείνο το απόγευμα έγινε θρύλος… εκείνο το τραγούδι έγινε τραγούδι των δρόμων… και κάθε φορά που βρέχει… εγώ θυμάμαι… 🔥💪🔴
Στην εξέδρα από παιδί.
τι ρε παιδιά, εσείς τώρα πια μου θυμίσατε εκείνον τον φίλο τον Τάκη από τη Δράμα... αυτός πάντα κουβαλούσε μια ανοιχτή μπουκάλα ουίσκι στον ένα του σακί ζακέτια κι έκανε τον γύρο όλων των αυτοκινήτων φωνάζοντας "πρώτος στο γήπεδο γίνεται;". εκείνος την ημέρα του ντέρμπι είχε στο πρόσωπό του ένα τεράστιο χαμόγελο σαν να είχε βρει κάποιον δικό του μέσα στην πόλη που ήξερε πως τελικά δεν ήταν μόνο του εκεί — κι έτσι ξαφνικά πήρανε οι δρόμοι όπως πριν δεκαπέντε χρόνια, με κάτι γκρίζα φορτηγάκια γεμάτα κόκκινα φανέλες ξεδιπλωμένα σαν σημαίες, και μέσα στις τσέπες τους χτύπαγαν οι μπίρες σαν τις τελευταίες λεπτομέρειες ενός μεγάλου μυστηρίου.
κάποιοι είχαν φέρει κι ένα μεγάφωνο εκεί γύρω στο γήπεδο. όταν άρχισε η σφύρα στην γωνία εκείνη την τελευταία στιγμή, έκανε κλικ και ξεφούρνισε έναν τίτλο παλιό: "δεν υπάρχει σήμερα, δεν υπάρχει αύριο, υπάρχει μόνο το τώρα" — φώναζαν όλοι σα μιάσματα, ενώ ο Πίτερσον σηκώθηκε σα βόμβα εκεί πάνω, κι εκείνο το γκολ έκανε το γήπεδο να σβήσει για μια στιγμή σα να ήταν ο τόπος άλλη φορά.
και εγώ εκεί στέκομαι ακόμα μισοβρέχοντας καθώς το τραγούδι αρχίζει να παίζει: εγώ θυμάμαι...
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε μας, αυτοί οι φίλοι από τη Δράμα είχανε κάνει το γήπεδο δικό τους *πριν* βγει ο Πίτερσον! Αυτός ο Τάκης είχε την ίδια σχέση μ’ εκείνο το ντέρμπι σα εμένα μ’ τη γριά μου η οποία κάθε βροχούλα λέει "τους αφήσαμε στον λάκκο του μνήματος πάλι εκείνοι" 🤣🔥
Τρία χρόνια πριν βρήκα μια παλιά ετικέτα τσάντας στη σοφίτα μου — είχε γραμμένο "Γκάναφορθ 2007: Πρώτοι στο γήπεδο" σα σημείωμα γιατί είχα ξεχάσει να πλύνω τις πιτζάμες μου εκείνες τις τρεις μέρες! Την βρήκα μέσα σ’ ένα σωρό κόκκινους μπουφάν και μισοάδειες μπίρες που ακόμα μυρίζουν κανέλα επειδή λήστεψα σα ξεμυωμένοι τις ζακέτιες από το περίπτερο της γιαγιάς μου στις Σέρρες!
Και τώρα όταν βρέχει ακούω τον Μπέριμορ σαν να φωνάζει *"εγώ θυμάμαι…"* στη συσκευή του μουτζουρωμένου κινητού μου ανάμεσα στις τρεις κλήσεις των Γκάναφορθ που μου είχαν στείλει εκείνο το βράδυ επειδή "ενοχλούσαν την αθλητική ησυχία"… 🍿😂💪
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
Ρε παιδιά, αυτή η συζήτηση για το "εγώ θυμάμαι" μου κόλλησε εμένα και τον Tommy Paul σα μια κόλλα σούπερμαν πριν δυο χρόνια στο Ρολάν Γκαρός. Να σας πω τι έγινε: βρισκόμουν στο γραφείο μου σαν αγρίμι εκείνες τις μέρες του Roland Garros 2022, έκανα το ρίνγκ με μερικούς φίλους στο Discord που είχαν βάλει συνέχεια τους αγώνες πάνω στη γραμμή - τους σβήναμε όλοι μέχρι τον επόμενο γύρο του Paul, που ήταν τότε αυτός ο ντροπαλός Αμερικανός με το σέρβις σαν σφυρί.
Κάπως εκεί στη δεύτερη γύρα, πέφτει το πρώτο σετ 6-3 για τον αντίπαλο, δεύτερο σετ 4-1 μέχρι τις 4-3 ο Paul σηκώνει χέρι και κάνει ένα σερβίς-ας-κάνει-γκολ σα στιγμή ανάσας. Μετά εκείνος ο μπαλαδόρος των γαλλικών αυτού που κάνει σιγά-σιγά το γύρο της νίκης σα να είχε βρει το δρόμο του στο γήπεδο. Τέλος αγώνα 3-6, 6-3, 6-4, 6-2 - δεν είχε ξαναδεί τόσο ξέσκεπο comeback από Αμερικάνο στη Γαλλία από τότε που έκανε το ματς ο Sampras εκεί που είχε έρθει ο μπάρμαν και του είχε φέρει μπίρες αντί νερό επειδή ξέχασε ότι έπρεπε να είναι νερό.
Αυτό που με χτύπησε εκείνο το βράδυ ήταν πως ενώ ο Paul μίλαγε μετά στο press conference σα να είχε βγει βόλτα στη γειτονιά του, εγώ είχα βγάλει χρήματα πάνω στη λήψη εκείνης της ανατροπής στο δεύτερο σετ. Κι όταν μπήκε στο διαδίκτυο εκείνο το βίντεο του "Paul time" - εκείνο το στιγμιαίο σήκωμα του χεριού πριν το θανατηφόρο σερβίς του - το έκανα reels σα να ήταν το ίδιο εκείνο τραγούδι στους δρόμους σας. Κάποιος εκεί μέσα έγραψε "ξυπνάει ο Αμερικανός" κι εγώ μαζί του, επειδή εκείνη την στιγμή πιστεύαμε όλοι πως εκείνος ο American nightmare ήταν πιο ντόπιος από μας στο Παρίσι εκείνο το βράδυ.
Και τώρα όταν βρέχει στη γειτονιά μου εδώ σαν τέτοια μέρα, δεν με πιάνουν αυτά τα ιστορικά σας γκολ... με πιάνει εκείνο το χειροκρότημα σαν πρώτος γνώριζα πως ο Paul γίνεται κάποια μέρα πρωταθλητής. Δεν λέω πως έγινε ποτέ πρωταθλητής βέβαια - ακόμα περιμένω εκείνον τον τίτλο... αλλά εκείνο το βράδυ στο Roland Garros άλλαξα γραμμή μόνιμα σε αυτόν. 🔥💸
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.