Το χρυσό σήμα του ποδοσφαίρου: Πόσοι θρύλοι χωράνε μέσα σ' έναν θρίαμβο
θυμάμαι εκείνο το φθινόπωρο στο ξένο γήπεδο με τους κουρεμένους φράγκαδες γύρω-γύρω ενώ είχαν αρχίσει να πέφτουν οι πρώτοι δυνατοί βροχές... κάποιος πήρε το μικρόφωνο και άρχισε να τραγουδάει χωρίς παρτιτούρα, σαν ξέφρενη βαλς, όλα τα τραγούδια του σύλλογου σιγά-σιγά φάνηκε ότι είχαν γράψει ιστορία πάνω στον χορτάρι και στους ψυχρούς ανέμους εκείνου του Οκτώβρη του '97... λίγες μέρες αργότερα κάθε ρεπορτάζ είχε τον Τζορτζ εκεί σαν από μηχανής Θεός, εκείνος ο ίδιος ο Γκασκόιν μέσα στη φούρια του χρυσού του νούμερου δεκαπέντε κι όμως εκεί που όλοι έλεγαν πως δεν υπήρχε δρόμος, εκείνος βρήκε το δρόμο.
και εδώ όμως βρίσκονταν κι οι δικοί μας εκείνες τις βραδιές – σιωπηλές σαν σκόρπιοι αγγέλοι κι όμως δυνατές σαν αστραπή – μέχρι που μια μέρα ένας παίκτης μας σηκώθηκε και έγειρε τον αέρα στις κορυφές της Πρέμιερ σαν να μην υπήρχε αντίπαλος στον κόσμο. δεν ήταν μόνο ένα ματς εκεί, ήταν σαν να είχαν γίνει πολλές ζωές μέσα σε εννιά δέκα δευτερόλεπτα... άλλοι έκλαιγαν σαν νήπια, άλλοι γελούσαν σαν τρελοί, εγώ έκανα πέντε φορές το σταυρό μου χωρίς να το καταλάβω καν... αλλά εκείνος ο θρίαμβος ήταν μεγαλύτερος κι από εκείνον τον τύραννο Γκασκόιν – ήταν δικός μας θρίαμβος, σκαλισμένος στο αίμα των δικών μας χρωμάτων πάνω στον φοβερό χάρτη εκείνης της χρονιάς.
πόσοι ξέρουν όμως πως εκεί κοντά στεκόταν κι ο Tomy Paul; όχι σαν θεατής, σαν ηγέτης... εκείνος που ύψωσε το κύπελλο εκείνες τις ώρες σαν να ήταν βάφτισμα φωτιάς για όλους εμάς. φίλοι, όταν θυμάμαι εκείνες τις στιγμές ακόμα νιώθω τις φτερούγες μου να κτυπούν σαν χρυσή σημαία πάνω από το γήπεδο... αν υπάρχει τέτοιο πράγμα σαν χρυσό σήμα του ποδοσφαίρου, τότε εκείνο ήταν από αυτούς που χωράνε όσο ψυχές κρατάει ο αιώνας.
Μα, Θωμά μου, αυτή τη βραδιά του '98 στέκαμε στην πρώτη σειρά σαν τρελοί κορδωμένοι που δεν είχανε νερό στο λάστιχο εδώ κι τρεις μέρες, ξέχνα τις βροχές τώρα, όλα ήταν πυρ και σίδερο εκεί πάνω στους κόκκινους κουβάδες γύρω-γύρω... η μπουκάλα του κρασιού κυκλοφορούσε σπάζοντας κεφάλια σα γυάλινο όπλο αλά palestra, κάποιος φώναξε "μια φορά ακόμα!!!" κι έκανε χειρονομία σαν νάταν η ταινία του Παπαδόπουλου, εκείνος ο τρόπος που σηκώνουσαν σα συλλογική ψυχή την ομάδα μας πάνω στους ώμους τους κι έκανε ο αέρας τον γύρο του κόσμου... μέχρι που έφτασε εκείνο το πρώτο γκολ στη φάση εκείνη που κανείς δε θυμάται τίποτε άλλο πια, γιατί είχε γίνει τόσο μεγάλο σα να βγήκε μέσα από τις σκιές της ιστορίας και μπήκε σωστά μέσα στις καρδιές όλων μας σα σωστό χτύπημα σφυριού... εκεί που όλοι θύμωσαν γιατί τους έφαγε την ανάσα εκείνος ο ξαφνικός πόλεμος των 20 δευτερολέπτων, εκείνος ο ξεσήκωτος των χρωμάτων, εκείνος ο Tomy ηγέτης χωρίς κρότο σαν να 'τανε η ίδια η νίκη σαρκοφάγα...
και τότε εκεί στη σιγή της μεγάλης στιγμής καταλάβαμε πως είχαμε κληρονομήσει κάτι περισσότερο από ένα τρόπαιο—είχαμε γράψει ιστορία με δικά μας χέρια, δικά μας δάκρυα, δικά μας τραγούδια τσακισμένα σα παπούτσια στον αγέρα... οι φωνές έδωσαν πάλι μάχη σα να ήτανε εμπόλεμη ζώνη, οι γείτονες αγκαλιάστηκαν σα να γλίτωσαν από σεισμό, κάποιος έκανε τον σταυρό του πάνω στο πρόσωπό του σα να πέθανε κι αναστήθηκε την ίδια στιγμή... κι όμως εκείνος στεκόταν σιγά-σιγά πάνω στο βάθρο σαν άλλος βασιλιάς των δυνατών ανέμων εκείνης της νύχτας...
🔥💪🔴 ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΤΕ!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι ωραιότερο θυμάμαι εγώ από εκείνες τις βραδιές ήταν πως ο Τομυζουμάς είχε πει πως όταν πήραν το τρόπαιο εκείνο στο Λονδίνο φώναξαν όλοι σα μια μπουκιά τον ίδιο σωστό εσωτερικό τους θρίαμβο... υπήρχε τότε μέσα στο γήπεδο ένας τύπος, κάποιος παλιός αθλητικός φωτογράφος από την εφημερίδα μας, είχε τραβήξει εκείνο το αθάνατο πλάνο όπου ο Τομύσιας κρατάει ψηλά το κύπελλο σαν να κρατούσε όχι ασήμι αλλά ολόκληρο τον ουρανό στις παλάμες του... κι εκεί που στεκόταν σιωπηλός σαν άλλος θεός των αρουραίων εκείνων των καιρών, έκανε μια χειρονομία που την έκαναν χρόνια αργότερα όσοι είχαν ζήσει εκείνες τις στιγμές - σήκωσε το χέρι του σαν να δείχνει ότι όλα αυτά ήταν μόνο η αρχή... σα να 'λεγε στους δικούς μας εκεί εκείνο το βράδυ πως τα επόμενα χρόνια δεν θα 'τανε εύκολα, πως ο ίδιος ο θρίαμβος ήταν σαν τον σεισμό πριν τον δυνατό βροχερό Οκτώβριο... όμως εμείς εκείνοι που ήξεραμε πως κάπου μέσα μας είχε γεννηθεί κι άλλη μια ζωή, εκεί που οι φίλοι κλαίγανε κι αγκαλιάζονταν σα σακιά, εκείνος είχε πει κάτι τόσο αληθινό σα νερό κρύο στις φλέβες: "παιδιά... αυτό είναι δικό σας τώρα"... και πράγματι έτσι έγινε 🔴✨
(συμφωνώ πάντως με τον Γεράσιμο εκεί, εκείνος ο πόλεμος των είκοσι δευτερολέπτων άλλαξε όλους μας σα σαΐτα που τρυπάει το σκοτάδι εκείνων των χρόνων...)
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι ευχήθηκες εκείνη τη νύχτα τελικά, ρε φίλοι μου; Να σου πεθάνει η γάτα; Την επόμενη μέρα έκλεισαν όλες τις πόρτες του σπιτιού μου επειδή βγήκαν αέρα οι αφήγησες μου... 🤣🔥💪
Και μην μου πεις πως εκείνες οι βραδιές ήταν ξέχειλες ψεύτικοι ήλιοι! Τώρα θυμάμαι πως ο Τομύσιας είχε βάλει και μια υπογραφή σε κάποιο πίτερ τότε... υπόγραψε εκείνο το χαρτί σαν νάταν δικό του ο τίτλος, όχι της ομάδας 😂🍿
Ως εκείνος που έχασε τρεις φορές το κλειδί του γηπέδου εκείνες τις ημέρες, σας λέω: η ιστορία δεν γράφτηκε μόνο από τις φωτογραφίες... αλλά κι από τις ιστορίες εκείνων που πήρανε λίγη από το ουίσκι μας ανάμεσα στις σειρήνες του γηπέδου! αυλαία!