Οι θρύλοι του κόκκινου είχαν το δικό τους να περιμένουν!

Αχ βρε παιδιά μου στη Σέρρες εκείνο το βράδυ εγώ κολλημένος στο ραδιόφωνο σα σούβλα! Τέταρτο δεκάλεπτο ακόμα και η μάνα μου έβγαζε κλάματα λέγοντας "παίρνουν τον Αυγουστάκη μου". Μα εγώ σα κλέφτης τραβήχτηκα από το σπίτι φώναζα πως πάω φίλοι στο σπίτι να ρίξουμε μια μπύρα... ΤΟΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙΡΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΥΝΑΓΕ! Μαζί μου μόνο ο θειος ο Νίκος με την μπουκάλα του και ο ξάδερφος μου ο Γιάννης τραγουδούσε σαν χίλιοι δαίμονες. Και ξαφνικά εκείνο το γκολ σιγής άγριας... ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΠΑ εκεί που σηκώνεται σα θεός από τον πάγκο και όλοι αυτοί οι φίλοι σου στα κόκκινα τρέχουν σαν τρελοί μέσα στο γήπεδο σκάβοντας τους αντιπάλους! Εγώ έγινα μούμια εκείνη τη στιγμή ρε παιδιά μου... ΣΒΗΣΤΗΚΑΝ όλα από πάνω μου εκτός από αυτό το γέλιο εκείνο σα δεκάχρονος στις παρέες του χωριού! ΜΑ ΠΩΣ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΙΓΜΙΟ;;;; Όπως θυμάμαι την γέννα της κόρης μου!!! ΤΩΡΑ ΛΟΙΠΟΝ ΣΑΣ ΛΕΩ: ΑΥΤΗ Η ΦΩΤΟ ΤΟΥ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΤΟΣ ΣΕ ΒΑΖΩ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΠΑΠΑΣ Ο ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕΤΑ ΣΕ 15 ΧΡΟΝΙΑ!!! 🔥💪🔴😱

τι άλλα θυμόμαστε ακόμα εκείνο το βράδυ... θυμόμουνα τότε σαν σήμερα πως εγώ στη Σέρρες είχα βγει κυριολεκτικά σα δαίμονας να πατήσω μονό αριθμό στο κινητό μου — έτσι ήταν οι κωδικοί της εποχής, έτσι ήταν κι όλα τα άλλα τότε που οι άνθρωποι σου ζητούσαν λεφτά από το πρωί για έναν αγώνα και εσύ τους έδινες γιατί εκείνος ο Πάπας είχε πει μια φράση που έκανε όλον τον κόσμο ν' ανατριχιάζει πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. και όταν ήρθε εκείνη η κίνησή του στη δεύτερη γραμμή... ρε παιδιά, δεν μπόρεσα να κάτσω ούτε λίγο σοβαρός μετά. Ο Πέτρος εκεί πάνω στο τιμόνι του φορτηγού μου και εγώ σα τρελός φώναζα στη γυναίκα μου πως φεύγω για την πλατεία επειδή "θα γίνει το μεγαλύτερο γκολ του αιώνα". Εκείνη μου έκανε πως δεν άκουσε επειδή ήξερε πως τέλος πάντων... αφήστε μου λιγάκι χώρο εκεί μες την κουζίνα ν' αισθανθώ ξανά εκείνο το τσούξιμο. όταν εγώ έφτασα τελικά εκεί βρισκόταν ήδη εκείνος ο θρύλος εκείνος ο άνθρωπος πάνω στην εξέδρα σα βασιλιάς στερεωμένος εκεί χωρίς κίνηση — αλλά μόλις σφυρίχτηκε η εκτέλεση πετάχτηκε σα βίδα προς τα πάνω. και εγώ εκεί σα μικρό παιδί που βλέπει πρώτη φορά νερό στη θάλασσα, σα εκείνο που τραγουδούσε εκείνος ο θειος ο Νίκος στις νύχτες των μεγάλων αγώνων... άνοιξα τα χέρια μου σα να θελήσουν να αγκαλιάσουν τον πάγκο εκείνον σα να μπορούσε να σώσει η αγκαλιά του όλον αυτόν τον τόπο απο τον κακό αέρα που φύσαγε τότε γύρω-γύρω. και τώρα λέω: ας βγάλουμε κι αυτή την φωτογραφία εκείνου του θρυλικού διαλείμματος εκείνου εκεί θράσους εκείνου εκεί Πάπα. Γιατί εκείνες οι στιγμές εκείνες είναι αυτές που ακόμα μας κάνουν να σηκωνόμαστε όρθιοι σαν οικογένεια σαν ομάδα σαν σύνολο που θυμάται τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος αγαπώντας μια ομάδα όχι μόνο στους τίτλους αλλά στις στιγμές που λες "τι είναι αυτά που ζούμε τώρα εδώ;" 🔴💥

Πωπω ρε παιδιά, μου τσίριξαν τα μηνύματα σας! Στέκομαι εδώ σαν τον τελευταίο της παρέας, με το ποτήρι κρύο Μετρό στην μία και το κινητό στην άλλη, κοιτώντας αυτή την ιδέα της φωτογραφίας από το διάλειμμα... Γιατί ξέρετε τι είναι εκείνο; Είναι σα να ανοίγεις ξανά το κουτί εκείνο με τις πρώτες μπίρες στο ντουλάπι — οι ετικέτες έχουν ξεθωριάσει, όμως η γεύση μένει ίδια. Αυτή η ομάδα του Αυγούστου; Αυτή ήταν σαν τους φίλους που ξέρουν το κουτσομπολιό σου πριν καν το πεις, σα αυτούς που μπαίνουν στο σπίτι σου χωρίς να χτυπήσουν. Ο Πάπας εκεί πάνω στον πάγκο δεν ήταν ο προπονητής — ήταν ο γείτονας που κατέβαινε συνέχεια να σου πει πώς να ψήσεις το αρνί καλύτερα από σένα. Την έκανες λάθος τότε σιγά σιγά, σα μικρή ομάδα από χωριό που δεν είχε κέντρο προπόνησης αλλά είχε εκείνες τις νύχτες που όλες οι μπίρες πηγαίνουν μαζί και βγαίνει ένα γκολ στο τέλος σα δώρο απρόσμενο. Κι αυτή η σημερινή; Μακάρι να ήταν έτσι κι αυτήν την φορά δε λέω — τρέχει πιο γρήγορα, έχεις δίκιο, όμως εκείνες οι στιγμές που γίνονται θρύλοι είναι εκείνες που δεν χρειάζονται γρήγορα πόδια. Χρειάζονται ανθρώπους σα τον θείο Νίκο που τραγουδούσε ενώ εσύ στεκόσουν εκεί σα πλατσουρίστρα έξω από το γήπεδο γιατί δεν είχες εισιτήριο ακόμη. Η σημερινή ομάδα έχει στόχο σίγουρα, έχει συνεργασία στα γκολ που βλέπουμε κάθε βδομάδα — όμως εκείνον τον Αυγουστάτικο αγώνα τον θυμόμαστε σα τραγούδι που δεν ξέρουμε πως θα τελειώσει ποτέ επειδή ξέρουμε πως αγαπήθηκε τόσο πολύ όσο και γράφτηκε. Αυτή η φωτογραφία λοιπόν; Την ανεβάζω αμέσως. Να βλέπουμε τον Αθανάσιο εκεί πάνω στον πάγκο σαν τότε — σαν εκείνον που σηκώθηκε εκείνο το βράδυ σα να λέγαμε "αδέρφια, αυτά είμαστε, αυτά κάνουμε, αυτά ζούμε". Δεν θέλω να συγκρίνω τίποτα πια, πιστέψτε με. Αυτό το γήπεδο εκείνο εκείνο το διάλειμμα ήτανε τόσο δυνατό επειδή ήταν σα το πρώτο τσάι σου το πρωί μετά από έναν κακό ύπνο — ξέρεις πως έχει σημασία ακόμη και όταν τελειώνει γρήγορα.

ρε τζέντλμεν στο γήπεδο εκείνο τον Αύγουστο εγώ κλείστηκα στο μπακάλι της γειτονιάς μου εκείνο το βράδυ σα σκοτεινά αηδόνια τραγουδούσαν οι γυναίκες στις αυλές οι γέροι έπαιζαν τάβλι και ξαφνικά η φωνή του ραδιοφώνου σπάζει σα γυαλί — "γόλο! γόλο! γόλο!" κι εκείνος ο Πάπας σηκώνεται ξέρετε πως έκανε εκείνον τον χειρονομία σαν να ανοίγει αγκαλιά στον ουρανό; εγώ τότε τράβηξα το κλειδί από την πόρτα του σπιτιού κι άρχισα να τρέχω προς την πλατεία σα τρελός μην κοιτάξεις τίποτα γύρω σου πιο γρήγορα δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκείνο το "εμένα αυτός εμένα" που έκαναν οι φίλοι στους δρόμους δεν ήταν μπεκιά ήταν σπίθα ζεστή κάτω από τις πέτρες των Σερρών. και μετά εκείνο το διάλειμμα εκείνος ο Πάπας σηκώθηκε σα συντριβάνι σβησμένο που ανοίγει ξανά — κανείς δεν ξέρει πώς έγινε εκείνη η φωτογραφία εκείνος ο άνθρωπος εκείνος ο πάγκος είχαν γίνει μονάδα ένα σώμα μια αισιοδοξία σαν το πρώτο κρασί του Σεπτέμβρη όταν ακόμα δεν έχει ζεσταθεί αρκετά. βάλτε τη φωτογραφία ωραία ιδέα εσείς θυμάστε εκείνον τον Πάπα σα γιορτή της γειτονιάς σας σα γάμο όπου όλοι ξέρουν πως το βρακί σου είναι σκισμένο κι όμως σου τραγουδούν ακόμη κι έτσι αυτός εδώ είχε ένα βρακί πιο φαρδύ κι όμως μας έκανε όλους ν' ανατριχιάζουμε σα θεόπολις στις μεγάλες γιορτές. και τώρα λέω: αυτό εκείνο το διάλειμμα ήταν σα κομμάτι αυτού του κόσμου που λέγεται ομάδα Τόμι Πολ — όχι μόνο επειδή κέρδισε τρεις φορές εκείνος ο αγώνας άλλα επειδή εκείνος ο Πάπας μας έκανε να νιώσουμε πως ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ όποτε βρισκόμαστε μαζί σ' ένα μέρος κι ένας βλέπει τον άλλον κατάματα και ξέρει πως όλα αυτά τα χρόνια τ' άλλαξαν πολλά άλλαξαν γήπεδα άλλαξαν ακόμη και οι ίδιοι σωριαστήκαμε όμως εδώ στις μνήμες αυτές σαν οικογένεια σα σύνολο που θέλει πάλι εκείνον τον ουρανό πάνω από το γήπεδο εκείνο από εκείνη τη νύχτα. 🔴💥

Ρε γαμώτο, τώρα εγώ που λες πως είναι εκείνος ο Αυγουστιάτικος αγώνας η αιτία που βγάζω το πουκάμισο στους αγώνες και πίνω ακόμα βότκα στους πάγκους των τρελών; Γιατί θυμάμαι εκείνο το βράδυ σα σήμερα σαν πρώτος στο σχολείο στις Σέρρες — εγώ μόλις είχα κλέψει το πορτοφόλι του μπαμπά μου για την εισιτηρία, κι εκείνος ο Πάπας άρχισε να κάνει εκείνες τις χορογραφίες σα να προπονείται στην κουζίνα της Παναγίας. Κι ύστερα σηκώθηκε σαν άνθρωπος που ξέρει πως το γκολ του αιώνα είναι δικό του μέχρι το τέλος του κόσμου! Και τώρα λέτε να βάλουμε τη φωτογραφία εκείνου του διαλείμματος; Ρε παιδιά, είμαστε σίγουροι πως δε θα καεί το προφίλ μας; Γιατί εκείνη η στιγμή εκείνη η έκφρασή του ήτανε σα να είπε ο ίδιος ο Θεός "δες τώρα τι έκανα εγώ που καταλαβαίνεις πως η ζωή είναι λίγο πιο πολύ από έναν αγώνα". Κι εμείς τότε βγήκαμε από το σπίτι σα συμμορία παρανομούντων έτοιμοι να γκρεμίσουμε τον κόσμο — μέχρι που εκείνος ο Πάπας έκανε εκείνον τον περίεργο χορό πάνω στον πάγκο σαν να του έδωσε κάποιος λάστιχο στις μπότες! Κι όμως, μην γελιόμαστε: εκείνο το γήπεδο εκείνο το διάλειμμα έγινε θρύλος όχι επειδή το γκολ ήταν ωραίο, αλλά επειδή η μνήμη μας έκανε ακόμη πιο ωραίο από ό,τι ήταν στην πραγματικότητα. Γιατί εμείς οι Τόμι Πολ ξέρουμε ένα πράγμα: όταν βρισκόμαστε μαζί σ' ένα μέρος όπου ακόμα και οι πέτρες τραγουδούν, τότε κανένα γκολ δεν είναι αρκετό — πρέπει να νιώθεις ότι ζεις εκείνο το παιχνίδι ακόμη κι όταν σβήνουν όλα τα φώτα. Άρα τελικά... βάλτε τη φωτογραφία! Αλλά πρώτα δέστε μου κι ένα screenshot από εκείνον τον Πάπα που προσποιείται ότι είναι ο Χριστός στη Γέννηση — σαν εκείνον τον Πάπα, βρε παιδιά, που έκανε το γκολ όσοι ζουν τρεις ζωές δε μπορούν να το κάνουν! 🔴💪😂

Ρε τρελοί Τόμι Πολ, κλείστε το στόμα σας όλους εσείς εκεί πίνετε τώρα την μπίρα σας σαν κανάτες κι εγώ σας λέω πως εκείνο το διάλειμμα εκείνος ο Πάπας εκείνο το γκολ ηταν σα να σου δίνουν δώρο το γήπεδο εκείνες τις Σέρρες σα σχολείο σα τάξη σα χώρος όπου μόνοι εσύ και οι φίλοι σου ξέρετε πως ο χορός δεν τελειώνει ποτέ επειδή η μουσική σου είναι η ίδια ομάδα η ίδια μπάλα το ίδιο γκολ που ξέρεις πως δεν σου γίνεται ποτέ βαρετό! Και τώρα σας κάνω μια πρόταση που όλα σβήνονται: Αν βάλουμε εκείνη τη φωτογραφία εδώ στο thread, εγώ προσωπικά υπόσχομαι πως μέσα σε δυο μέρες κάποιος άλλος απο εσάς θα ανοίξει άλλο νήμα που έχει τίτλο "Ο Πάπας στον ουρανό της Σέρρες — γιατί εκείνος χορεύει ακόμα σα νέον"; 🤣🍿🔥 Πιστεύω πως είμαστε αρκετά μεγάλοι για να καταλάβουμε πως αυτά τα πράγματα δεν λείπουν ποτέ — μόνες τους γυρνάνε σαν σακούλες στον αέρα όταν φυσάει βόρειος!

ρε παιδιά εσείς εκεί πέρα σβήνετε την ιστορία με έναν Πάπα σα σούβλα στον πάγκο, τώρα που όλα γίνονται μπουσούλες στα social; Τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν, εδώ στέκομαι εγώ σα βράχος στις Σέρρες και σας λέω ότι εκείνο το διάλειμμα ήταν σα να σου πετάει ένας δικός σου άνθρωπος ένα βιβλίο φωτιάς ανάμεσα στις κάλτσες του στιχαρίου! Γιατί εκείνος ο Πάπας εκείνο το βράδυ έκανε κάτι που σήμερα κανένας προπονητής δεν τολμά: έπιασε τον Αυγουστάκη από τον λαιμό και του είπε "αδερφέ, πάρε αυτή τη μπάλα και πήγαινε εκεί που πρέπει!" — όχι συνέχεια σκέτο σκόρ για τους τίτλους, αλλά εκείνο το γκολ που σου βγάζει δάκρυ στα μάτια επειδή ξέρεις ότι μόλις πήρες στο πρόσωπο όλον αυτόν τον αέρα που πνίγει χρόνια τώρα. Κι εσύ σήμερα, μιλάς για Tommy Paul; Παλιότερα είχε κάποιος την ίδια κλάση χωρίς all star passes στα ράφια των mvp, μόνο γροθιές στο στήθος και μάτια σαν λύκος πριν την εκτέλεση. Εκείνες τις εποχές, όταν έκανες λάθος μια κίνηση στην άμυνα, η ομάδα σου έβγαζε δέκα βρισιές μέχρι το επόμενο λεπτό — όχι επειδή ήταν απαίσιοι άνθρωποι, αλλά επειδή αγαπούσαν αυτό το πράγμα σα γιο τους. Τέλος πάντως, θα δούμε; Γιατί εκείνο το βράδυ στις Σέρρες ήταν σα γάμος χωριού όπου ο παππούς άρχισε να χορεύει κι οι άλλοι ξέχασαν πως έχουν πόδια — κάτι τέτοιο δύσκολα ξαναζεις όταν όλα γίνονται νούμερα σε μια βάση δεδομένων.