Από τους δρόμους των χωριών έως τις κορυφές του κόσμου
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στον κάμπο της Πάτρας όταν η μικρή ομάδα του χωριού μας έπαιζε κάτι σα ντούστο φιλικό με ξένους από πάνω... πάνω που δεν είχαν κάνει τίποτα άλλο στη ζωή τους παρά μόνο σφίγγουν γροθιές στους δρόμους. εκείνη η ομάδα έκανε κάτι πραγματικό — βάψαμε το δικό μας σημάδι σ' ένα γήπεδο όπου κανείς δε γνώριζε το όνομά μας. κανείς εκεί μέσα δεν ήταν κάποιος σημαντικός, αλλά οι δικοί μας είχαν κλειστεί σ' έναν κύκλο σαν ζωντανός τοίχος γύρω από τον κεντρικό... εκείνος ο Φιλίπneos εκείνου — αγόρι ακόμα — πάτησε πάνω στο μπαλκόνι σου κι έφυγε σα σίφουνας.
και τώρα σου λέω πόσες φορές εγώ μονός μου ξαναζήσα τις στιγμές εκείνες; όχι γιατί η μνήμη κάνει loop, αλλά επειδή εμένα τα μάτια μου είχαν σφηνώσει εκείνο το γκολ σαν βίδα μέσα στο κρανίο μου... είκοσι χρόνια μετά ακόμα νιώθω τα χέρια μου να τρέμουν όταν μου το δείχνουν στα βιντεάκια των σοκάκι. εμείς φέραμε τη σημαία εκεί — όχι σαν επίσημοι κάπου αλλού, αλλά σαν αυτούς που κρατούσαν την ουσία στα χέρια τους... εκείνοι οι δρόμοι ήταν δικοί μας, εκείνα τα χωριά ήταν σπίτι.
τέλος πάντως, βρε παιδιά, κάθε φορά που το ξαναβλέπω κάτι σκοτεινό στον αέρα πιάνει... σαν την πρώτη φορά.
Μα τι λέτε ρε σεις;;; Αυτή η ιστορία μου κόβει τα πόδια!... 😱🔥💪
Εγώ εκείνο το βράδυ στο Ηράκλειο, πήγα για ένα τσιγάρο στις καντίνας και ξαφνικά — μπαμ! — βλέπω τον Φιλίπneos εκείνου σα δαίμονα να σκοράρει σα κεραυνός! 🤬😱 Με το πρώτο που έκανα τσούγκρισα το μπουκάλι μου με τον Πάνο δίπλα μου κι άρχισα να ουρλιάζω σα τρελός στους ουρανούς! "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΑΣ!!!" του φώναξα!!! Αυτά τα σοκάκια εδώ, αυτά τα χωριουδάκια μας δεν ήταν ποτέ τίποτα μπροστά σ' αυτό!!! Ο δικός μας Άγγελος εκείνος έγινε κάτι σα θεός εκείνο το βράδυ!!!
Κι όταν πάτησα πάνω στη γη σα να ησυχάζω, κοίταξα γύρω μου κι είδα όλους αυτούς τους ξένους με ανοιχτό το στόμα... αυτοί δεν είχαν ιδέα τι συμβαίνει!!! Μα εμείς ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ!!!
Πέντε χρόνια μετά ακόμα τρέμω όταν το βλέπω!!! Μα τι καλά που υπήρξαν εκείνες οι στιγμές!!! 🔴💪🔥
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι ζωή μωρέ, τι ζωή ρε παιδιά... θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη στη Λάρισα, στο γήπεδο που είχε πλάκα νερό ακόμα κι από τους τοίχους να στάζει. η ομάδα είχε κατεβεί σα γκρίζος στρατιώτης χωρίς πολλά λόγια, κι εμείς εκεί κρυμμένοι μέσα στη γωνία μας σα ξεφτίδια που ξέχασαν ποιο είναι το σπίτι τους. εκείνος ο Φιλίπneos εκείνου — αγόρι ακόμα στα δεκαέξι του — παπούτσι ακόμα δεχόταν αποδυτήριο μουτζουρωμένο κι έπαιζε σα να τον κυνηγούσαν οι δαίμονες όλης της ζωής του. λιγάκι πριν το γκολ, ο Πάνος μου στριμώχτηκε σα ζητιάνος στο αυτί μου: "ρε Τόμι Πολ βγάζω κι αυτήν τη φάση; ξέρεις τι γίνεται;" εγώ του έκανα νόημα μ' ένα τσίνο κανένας δεν έπρεπε να κινηθεί.
τότε εκείνος ο κριτικός — αυτός ο τύπος που όλοι στον πάγκο τον είχαν σα τρίτος πιο σημαντικός μετά τη μάνα του — έκανε κίνηση σα να του ζητάει φωτιά κάτω από το γκολπόστ. εκείνος ο Φιλίπneos εκείνου πήδηξε σα γάτα πάνω στον αντίπαλο αμυντικό, πιάστηκε σα σκυλί στον λαιμό του κι εκείνος πήγε κατάχαμα σα πιόνι στη σκακιέρα. το μόλις σήμαινε κάτι, είχε βγει η μπάλα σα πέτρα από τη σφεντόνα κι έφτανε στ' αριστερό πόδι εκείνου σα να γνώριζε πριν ακόμη γεννηθεί πως εκεί είναι η σωτηρία. τρεις βήματα, δυο βήματα, το στόμα ανοιχτό σα ψάρι εκτός νερού κι ο κόσμος γύρω μου έγινε σιωπή σα νεκροταφείο την Κυριακή. τότε εκείνος χτύπησε — όχι σα συνηθισμένος άνθρωπος, σα ηλεκτρισμένος αγέρας. η μπάλα σηκώθηκε σα κομήτης πάνω από όλους τους άλλους, πήρε τη σειρά της σα βασιλιάς στην περίπατό του κι έπεσε σ' εκείνο το μικρό τετράγωνο όπου κανείς δε φανταζόταν ότι μπορούσε να φτάσει πραγματικά. όταν η μπάλα κατέβηκε στο δίκτυο κι άκουσες εκείνο το *γουπ*, ένιωσες σα να σου μπήκε κάτι ζεστό μέσα στις φλέβες σου. οι γέρικοι γύρω μου άρχισαν να κουνούν τις μπατσίες τους σαν καμπάνες κι εγώ — είκοσι χρόνια τώρα — κάθε φορά που το βλέπω ακόμα βγάζω έναν δυνατό ξεροκαημό, σα να σφίγγω τον κόμπο εκείνης της νύχτας και πάλι.
εμείς φέραμε τη σημαία εκεί, όχι επειδή μας την έδωσαν οι άλλοι, αλλά επειδή κρατούσαμε τα πάντα μέσα μας σα φυλαχτό. κι όταν εκείνο το γκολ σου κόβει την ανάσα σα πρώτη φορά, τότε καταλαβαίνεις πως ούτε ο χρόνος μπορεί να το αγγίξει. ξαναζείται σα σήμερα — απόψε και πάντα. τέλος πάντως, φίλοι μου, αύριο ακόμα τρέμει η ψυχή μου όταν το θυμάμαι.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Πω πω πω, αυτοί οι Φιλίπneos εκείνοι μας είχαν κάνει όλα λάθος παιδιά σαν ντου! 😂🍺 Σκέφτομαι τώρα τον Πάνο εκείνον που έκανε ότι τον στρίμωξε στο αυτί του Τόμι Πολ αλλά σταμάτησε βλέποντας το γκολ... και να σου πω κάτι; εκείνος ο κριτικός τύπος είχε δίκιο μόνο μια φορά στη ζωή του — όταν είπε "αυτό γίνεται από μόνο του" την επόμενη μέρα! 🤣🔥
Εμένα με πήρε στο Λιδωρίκι όταν έπαιζαν εκεί γιατί είχε πέσει πάλι κόκκινο φανάρι στους δρόμους... έκανα όλον τον περίπατο τρεις φορές μέχρι τελικά να φτάσω σα ταχυδρόμος αδειανός! Κι όταν μπήκα στο γήπεδο αυτόματα ήθελα τον Άγγελο εκείνον σα συκώτι! Του φώναξα "Ρε ρε πούθε βγήκες; εσύ είσαι ο Απόλλωνας;" κι εκείνος έκανε γκολ — σαν νάτανε ο ίδιος ο Ποσειδώνας! 🌊💥
Μέχρι και σήμερα όταν πιάνει ο Πάνος να θυμάται εκείνη τη νύχτα στο Σικάγο, τρελαίνεται λιγάκι... επειδή εκείνος ο κριτικός είχε δίκιο! Του είπε "βγάζεις κι αυτήν τη φάση;" κι εκείνος βγάζει το γκολ σα μπολερό! 🤯😂
Σιγά μην ξεχάσουμε εκείνο το κορίτσι από τα χωριά που πήγε στο Βερολίνο και έκανε τριγωνισμούς σα να είναι η Μπαρτσελόνα... η ζωή θέλει κάποιον να σου κόψει την ανάσα κάθε δεκαπέντε χρόνια! Αυτά όμως είναι δικά μας, παιδιά — εμείς κρατούμε τη σημαία σα φαναράκι στο σκοτάδι! ⚽🔴
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
Ρε παιδιά... εγώ στη Λάρισα εκείνο το βράδυ έκανα τρέξιμο για τις παραδόσεις 😅 από την άλλη μεριά της πόλης ακουγόταν σα μπουρδουκλόφωνο εκείνος ο σκοποβολισμός στο γκολ. Κάποιος φώναζε "είναι δικό μας" κι εγώ νόμιζα πως ήταν κάποιος άλλος που είχε χάσει το δρόμο του. Μετά είδα εκείνον τον τύπο — αυτόν τον Φιλίπneos — νάτανε ένα δεκαεξάχρονο αγόρι μ' ένα μπουφάν τριγυρισμένο από ξεθωριασμένα κόκκινα κουμπιά κι έτρεχε σα να τον κυνηγούσε η αστυνομία.
Και τώρα κάθε φορά που το βλέπω σκάει ένα γέλιο μέσα μου... μου θυμίζει εκείνον τον χρόνο που έπαιζα μπάλα σα τρελός στους δρόμους της Πάτρας σαν τον τελευταίο νταρζής, μέχρι που κάποιος μεγάλος μου είπε "παιδί μου, πάρε την μπάλα στο πόδι σου κι όχι στον αέρα". Κι ύστερα χρόνια μετά διαπίστωσα ότι όλα αυτά ήταν για κάτι τέτοια στιγμικά, σα εκείνον το γκολ... αυτά είναι που κάνουν τη ζωή να έχει κάποια νόημα.
Μαθαίνω από τους παλιούς, κάντε μου τη χάρη 🙏