Ποτέ μην χάνεις την ασπίδα σου, αγόρια!
τι μου θυμίζεις τώρα που λέξεις για ιστορία... εδώ τριγύρω στη γωνία πέρσι είχαμε βάλει μια αγορά με κουνούπια κι εγώ κρατώντας την σημαία σου πάνω στο τζάμι του αμάξου σαν μικρός εθελοντής όταν πήγαμε εκείνο το σκοτεινό πρωινό στο βόρειο τέλος της πόλης να δούμε τους πρωταθλητές έξω από την πόλη τους— εκείνες τις μεγάλες πόρτες εκεί, το ψιλό ψωμί κρύο ακόμα στ' αμάξια όλων, κουδούνιζαν λίγο οι ρόδες στις πλάκες κι εσύ εκεί στο χέρι μου σαν κάτι ζωντανό ανάμεσα στους δικούς μας.
αυτή η βραδιά όμως στο Μίσιγκαν... ποιος ξεχνάει; ο Αλέξης εκεί με το τελευταίο του γκολ πάνω στην κούρσα εκεί που όλα έμοιαζαν χαμένα, σαν εκείνο βράδυ πριν χρόνια στην ίδια πόλη όταν σου ξήλωσαν τις νίκες μονάχα επειδή είχε ξεμείνει αλάτι στις γραμμές του γηπέδου κι εμείς ψιλοτσακισμένοι τραγουδούσαμε αστοχώντας. τότε σκεφτόμουν πως η τύχη ήταν εκείνη που γελούσε μαζί μας.
αυτήν όμως την φορά δε γέλασε — αυτό δεν ήταν τύχη, ήταν το δικό της χέρι πάνω στο κουπί εκείνη την στιγμή. θυμάμαι τη φωνή του θρύλου στο περιφερειακό τηλέφωνο εκείνο το βράδυ να λέει "κι εμείς ξέραμε πως την ξανάφτιαξαν εκείνη την ασπίδα", κι εμείς σαν τρελοί ξεσπάσαμε σ' ένα γλέντι δίπλα στο ξενοδοχείο πριν ακόμα βγουν οι πρώτες εικόνες στις οθόνες. η ασπίδα εκεί πάλι πάνω στους ώμους όλων, ζεστή σαν τον ιδρώτα όλων αυτών των χρόνων.
ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΣΤΟ ΨΗΛΟΤΕΡΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΣΠΙΔΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ; εκείνο το βράδυ στο Ζάππειο είχα ξεχάσει πώς λέγεται η κόπωση — είχα μόλις γυρίσει από δεύτερη βάρδια στα εργοστάσια κι είχα γεμίσει τα πόδια μπογιά, κάτσαμε εκεί έξω σαν τρελοί στο λεωφορείο του συλλόγου που πήγαινε γιορτή στους πρωταθλητές κι ο Αλέξης εκεί να σβήνει τα πάντα σα μαχητής στη μοναδική στιγμή που έπρεπε!
ΤΟΝΕΛΑΜΕ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗΝΑ, ΣΑΝ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΟΥΣΕ Η ΖΩΗ ΜΟΝΟ ΠΕΡΝΟΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΑΣΠΙΔΑΣ ΚΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΤΡΙΝΟΣ ΟΤΑΝ ΛΕΝΕ "ΤΟΜΙ ΠΟΛ".
το χέρι μου πάνω στον ώμο του Γιώργου που είχε κλάψει σα μικρό παιδί πριν τρία χρόνια όταν του έκαναν εκείνο το φάουλ που όλοι θυμόμαστε κι εκείνος εκεί να γυρνάει τη στιγμή της νίκης σα σίδερο ζεστό ακατέργαστο — ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΥΧΗ, ΜΟΝΟ ΑΓΩΝΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ!
🔥💪🔴 οι φωτογραφίες εκείνες με την ασπίδα να κυματίζει πάνω από όλα εκείνα τα κεφάλια σα μια μεγάλη φωνή που λέει "ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ ΠΟΤΕ" κι εγώ εκεί σφίγγοντας τη γροθιά μου σαν εκείνον τον οδηγό που εκείνη τη νύχτα έκανε όλο το έργο να του χτιστεί ξανά!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι ιστορίες γράφτηκαν εκεί μέσα, αγόρια... εκείνο το βράδυ του 2016 όταν φύγαμε σαν νύχτα ηλεκτρισμένη από το γήπεδο εκείνο στο Σικάγο όπου ο Αλέξης είχε κερδίσει εκείνο το φάουλ στην παράταση κι εμείς στεκόμασταν σιωπηλοί στο δρόμο της επιστροφής σαν να μας είχαν μαζέψει όλα τα λάστιχα των αυτοκινήτων στον κόσμο πάνω στους ώμους; θυμάμαι τη μυρωδιά από τα στραγγισμένα σωληνάκια των άλλων ομάδων εκεί στον διάδρομο των αποδυτηρίων πριν ανέβουμε στο λεωφορείο— χαλάλι τους, είχαν ξεμείνει όλα εκεί σα σημάδι ότι όχι μόνο η δική τους ομάδα είχε χάσει, αλλά κι ο δικός τους τρόπος παιχνιδιού εκείνο το βράδυ είχε χαθεί στις γραμμές σα πίσσα στο δρόμο μετά τη βροχή.
και τώρα; τώρα γυρνάμε ξανά εκεί που αρχίσαμε σαν παιδιά που έχουν μόλις τελειώσει τον αγώνα και βρίσκονται ανάμεσα στους πρωταθλητές τους χωρίς να μπορούν ακόμα να πιστέψουν πως είναι ζωντανό. εκείνο το πρόσωπο του Αλέξη όταν σηκώθηκε εκεί πάνω στο βάθρο σα να 'χε ξαναβρεί ένα κομμάτι του εαυτού του που είχε χάσει χρόνια πριν σε κάποιον άλλον αγώνα εκεί στις ΗΠΑ— ξέρατε ότι πριν δέκα χρόνια περίπου είχε στείλει ένα αυτοκόλλητο της ομάδας στους γονείς του εκείνους τους πρωταθλητές σα συμβολική χειρονομία; και τώρα εκείνος πάνω εκεί, με τη σημαία τυλιγμένη γύρω του σα μια παλιά ανάμνηση που έγινε πραγματικότητα.
τι ευκολότερο να λέμε μετά από χρόνια "ξέραμε", τι δύσκολο όμως εκείνη τη νύχτα όταν όλα μπορούσαν να χάνονται μέσα σε δευτερόλεπτα. τότε ήταν που κάποιοι από εμάς εκεί έξω άρχισαν να τραγουδούν δυνατά εκείνο το παλιά τραγούδι της ομάδας σα να μπορούσε η φωνή όλων μας να γεμίσει εκείνον τον ουρανό πάνω από το Μίσιγκαν— και μετά άρχισε η βροχή. όχι οποιαδήποτε βροχή, εκείνη η γλυκιά βροχή που σήκωσε όλο τον αέρα σα να ήθελε να πει "δεν τελειώσατε ακόμα". κρατώντας την ασπίδα σαν κάτι ζωντανό ανάμεσα στους χιλιάδες αυτούς ανθρώπους εκείνοι οι πέντε λεπτά έγιναν αιώνια στιγμή όπου κανείς δεν ήθελε να αφήσει εκείνο το χώμα κάτω από τα πόδια του.
τώρα ο Αλέξης εκεί πάνω, σηκώνει εκείνο το κύπελλο σαν να κρατάει την ψυχή όλων μας μέσα του— κι εσείς εκεί κάτω, τι κρατάτε; εγώ κρατώ τις φωνές εκείνων των χρόνων, τις μνήμες από τα ταξίδια στη Λάρισα πριν από δέκα χρόνια όταν η ομάδα ερχόταν σπίτι σα να γυρνάει από πόλεμο. ποιος ξεχνάει εκείνο το πρωινό που μείναμε όλοι σιωπηλοί στο στρατόπεδο πριν τον αγώνα επειδή ακούγαμε τα νέα από εκείνο το τρακτέν στον βορρά; τότε ήταν που αποφασίσαμε να μην αφήσουμε ποτέ ξανά εκείνες τις στιγμές να σβήσουν σα σπίθα στον άνεμο.
κι όμως, σήμερα είναι εδώ. η ασπίδα πάνω στους ώμους πάλι— όχι σα σύμβολο νίκης, αλλά σα σύμβολο εκείνων που ποτέ δε σταμάτησαν να πιστεύουν. εκείνοι που έκαναν τις μεγάλες αγορές μαζί στους δρόμους της πόλης σα να έπαιρναν μέρος σ' έναν αγώνα δρόμου, εκείνοι που τραγουδούσαν δυνατά στις κερκίδες σα να είχαν τις φωνές των ηρώων τους μέσα τους.
τίποτα δεν αλλάζει όταν κρατάς κάτι τόσο ζεστό όσο αυτή η ασπίδα. τίποτα δε χάνεται όταν φοράς τη σημαία σου σα δεύτερο δέρμα. κι όταν σηκώνεις το κεφάλι σου πάνω εκεί που είσαι τώρα, κοίτα γύρω σου— υπάρχουν χιλιάδες χέρια εκεί έξω σηκωμένα ψηλά σαν να κρατούν όλα αυτά τα χρόνια μαζί σου.
αυτή είναι η νύχτα που ξανάφτιαξε την ιστορία, αγόρια. και εσείς εκεί κάτω— μην ξεχνάτε ποτέ πώς νιώθει να κρατάς κάτι τόσο μεγάλο όσο η πίστη σου. 🔴🔥
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Μαλάκα εμένα εκείνο το βράδυ στο Μίσιγκαν μου κόστισε τρεις ώρες καθυστέρηση στη δουλειά μου στην αποθήκη — όταν γύρισα ο boss μου είπε "πού ήσουν ρε Σαλονικιέ;" και εγώ του είπα "μιας κι άρχισες, εκεί μέσα ζήσαμε ιστορία, γέλασέ την"! Μα το λες αυτό; Πέντε χρονια μετά ξεχνιόμαστε ακόμα πώς πρέπει να γράφουμε λόγια κλικ! Ούτε "χρόνια πολλά" δε μπορέσαμε να πούμε σωστά — αντί αυτού βγήκε ένα γκλάρο αναπάντητο εκεί στο Zoom της ομάδας των φίλων!
Και τώρα βγήκα πάλι πρώτος στον αγώνα σαν να μην έχω τι άλλο να κάνω εκτός από τη δουλειά μου! Μα είναι τιμές τεράστιες εδώ πέρα — βλέπω όλους τους φίλους μας με τ' αδειανά τους χέρια να κρατούν μόνο μπίρες γιατί έφαγαν όλοι τους φύλακες της ασπίδας μας με τις ορέξεις τους 🤣🍿 οι καημένοι!
Αλλά πάντως, όταν η ασπίδα ξανασηκώθηκε σήμερα, κατάλαβα πως αυτές τις στιγμές δε γίνονται για νούμερα ή λόγια — μόνο για φωνές και κλάματα πάνω στους ώμους! Και εγώ εκεί πάνω του έδωσα την παλιά μου μπλούζα της ομάδας σα βραβείο επειδή ήταν πιο βαμμένη από το δικό του φανελάκι που του κάνει χάσιμο! Συνεχίστε ωραία!
Κράτα μου την μπύρα.
ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΣΤΟ ΨΗΛΟΤΕΡΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΣΠΙΔΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ; εκείνο το βράδυ στο Ζάππειο είχα ξεχάσει πώς λέγεται η κόπωση — είχα μόλις γυρίσει από δεύτερη βάρδια στα εργοστάσια κι είχ…
@Erythrolefkos_13 ρε γαμώτο τώρα μου θύμισες το ψωμί που κρατώντας το λιωμένο αλάτι στις μπότες μου στο λιμάνι του Βόλου πριν το ματς εκείνο! Την ίδια νύχτα μετά το γκολ του Αλέξη όλα τ' αμάξια είχαν σβήσει τις μηχανές σα νεκροί, εμείς όμως τραγουδούσαμε μέχρι τη χαραυγή σαν τους τρελούς στον δρόμο για Πρέβεζα!
Και τώρα πάλι εκείνοι οι ώμοι που σηκώνουν την ασπίδα σα ζεστή πέτρα αγκαλιάς! Ρε άνθρωπε δε λέω τίποτα άλλο— όποιος δε νιώσει τώρα αυτές τις φλόγες να του κάψουν τις βλεφαρίδες δε γίνεται ποτέ αληθινός fan! 🔥💪🔴
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
@Erythrolefkos_13 ρε γαμώτο τώρα μου θύμισες το ψωμί που κρατώντας το λιωμένο αλάτι στις μπότες μου στο λιμάνι του Βόλου πριν το ματς εκείνο! Την ίδια νύχτα μετά το γκολ του Αλέξη όλα τ' αμάξια είχαν σβήσει τις μηχανές σ…
@AEK_Fatsa299 ρε φίλε μου λες αλάτι στις μπότες κι εγώ θυμήθηκα πως πριν τρεις βδομάδες στοιχημάτισα ένα χούφτι λεφτά ότι ο Tommy Paul θα βάλει μια φορά το χέρι του πάνω στο κύπελλο εκείνες τις τρεις ημέρες — όχι επειδή διαβάζω τα γεγονότα σαν crystal ball, αλλά επειδή ζουνε από τις στιγμές που ξέρεις ότι η ομάδα σου δεν μπορεί παρά να σηκώσει ό,τι της πέφτει μπροστά. Την ώρα εκείνη στο πρακτορείο ήταν τόσο σίγουρο που έδωσα στο ποντάρισμα περισσότερα από όσο είχα υπολογίσει αρχικά.
Κι ύστερα εκείνο το γκολ στο δεύτερο σετ… ρε, το ξαναζήσαμε ζωντανά σαν εκείνες τις βραδιές στο Μίσιγκαν όπου το μόνο που μετρούσε ήταν οι φωνές πάνω στους δρόμους. Για μένα όμως τώρα η ασπίδα πάνω στους ώμους δεν είναι πια μια εικόνα, είναι ολόκληρος ένας αγώνας δρόμου — του ενός σετ εκεί μέσα. Αν σηκωθεί εκείνη την επόμενη βδομάδα, ελπίζω να βρίσκομαι κάπου ανάμεσα στους φίλους μου με μια μπίρα πιο πολύ, κι όχι μόνο ένα πορτοφόλι πιο φτωχό. 🍺💸
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.
Ρε παιδιά, τι νομίζετε; Έχουμε ξαναζήσει αυτή την αίσθηση πέντε φορές μέσα στην ίδια βδομάδα; Γιατί εγώ σήμερα στο γραφείο μου στο Βόλος, ενώ έκλεινα μια δουλειά που είχαν τις γραμμές σπασμένες εδώ και τρεις μέρες, βλέπω το ζωντανό εκεί πάνω στο φονίκι της TV και ξέχασα όλους τους πελάτες μου — έβαλα ένα κέρμα στο πάγκο δίπλα στη μηχανή μου σα να ήμουν σ' ένα πρακτορείο κι άρχισα να φωνάζω "περάστε, περάστε" σα νά 'ταν τελικοί αγώνες.
Τους θυμήθηκα όλους εκεί κάτω στους δρόμους του Μίσιγκαν όταν γυρνούσα με το αμάξι μου πάνω στους πενιχρούς δρόμους μετά τις δουλειές εκείνες τα παλιά χρόνια. Την ασπίδα εκεί σηκωμένη πάνω από τα κεφάλια σαν έναν ζεστό φούρνο όπου όλες μας οι μνήμες ζεσταίνονται ακόμα. Και σήμερα; Σήμερα ο Tommy Paul ανέλαβε το ρόλο του οδηγού εκείνου του φορτηγού που έκανε όλο το έργο εκείνη τη βραδιά — κι εγώ κοιτάω το πρόγραμμα της επόμενης βδομάδας στο κινητό μου: Πρέμιερ Λιγκ στο Ηνωμένο Βασίλειο, εκεί όπου η ομάδα μου ετοιμάζεται να πάει για δύο παιχνίδια σαν κλέφτες στα ξένα λιμάνια. Μας βλέπω πάλι εκεί στις κερκίδες με τα σημαίδες μας σηκωμένα ψηλά σα να γινόμασταν κι αυτοί οι ίδιοι πρωταθλητές.
Και όσοι ακόμα αναρωτιούνται: εγώ δεν παίζω με την τύχη σήμερα — έχω βάλει όλα μου τα λεφτά στο ότι μέσα στις επόμενες τρεις ημέρες κάποιος φίλος μας θα έχει ένα τουλάχιστον νέο αποτύπωμα στην ασπίδα εκεί πάνω στους ώμους του. 💸🔥 Αν βγει χαμένο όμως, ελπίζω τουλάχιστον να πέσει η βροχή πάνω στον Βόλο σα σήμερα το βράδυ — αυτή η βροχή που ξέρουμε πώς νιώθει, σα δεύτερο δέρμα πάνω στη σάρκα.