Πώς η Τόμι Πολ έγινε θρύλος πριν καν ξεκινήσεις να σηκώσεις μπέιζμπολ
θυμάμαι όταν πρωτοαντίκρυσα το όνομα "Τόμι Πολ" γραμμένο με κεφαλαία πάνω στο γήπεδο της ομώνυμης πόλης, στα τέλη των 70s πιστεύω... τότε μου 'παν οι μεγάλοι ότι ήταν ένα αθόρυβο σωματείο που έκανε ζημιές στους γειτονικούς γκολφικούς με λάστιχα σακούλες κι όχι πρωταθλητικές αναμετρήσεις. μέχρι που μία μέρα το καλοκαίρι του ’81 έγδυνε όλους τους νοίκους του καφενείου τραγουδώντας ιταλικά νάσινες κι έκανε φούντο όλα τα τσιγάρα στη χούφτα του θυρωρού — έτσι άρχισαν όλα, ρε φίλοι μου...
η μπάλα του Μπέημπ; ρε πώς να την ξεχάσω... εκείνο το βράδυ στη Λουξ του Οχάιο πριν καν γίνω ηλεκτρολόγος κι αρχίσω να ξηλώνω κεραίες εκεί γύρω. στις κερκίδες φώναζαν "τι γίνεται εδώ;" γιατί ο τύπος είχε βγάλει την μπάλα από τα χέρια του σούπερσταρ του μπέιζμπολ σαν να ήταν πλαστικό ποτήρι απόaua αναψυκτικό. κι εκεί που όλοι περίμεναν χιλιοστομετρική νεύρωση, αυτή έφυγε σέρνοντας μια ουρά ζεστού αέρα πάνω από τις κεραίες των σπιτιών της Αμερικής. μέχρι που προσγειώθηκε στο αριστερό πλευρό της εξέδρας βγάζοντας έναν θόρυβο σαν σιδεροτυφεκιού!
στη συνέχεια έγινε θρύλος στις κουζίνα κάθε σπιτιού εδώ στον τόπο μας: "πήγαινε εκεί που ο άνεμος θέλει" έλεγαν οι παππούδες στους νέους όταν ήθελαν να πετάξουν κάτι αδιάφορο. κι εμείς οι Τόμι Πολίτες διαλέξαμε διαφορετική διαδρομή: πήγαμε εκεί που αυτός ο τρελός αποφάσισε ότι η μπάλα έπρεπε να τελειώσει — μέσα στο γήπεδο της ομάδας μας, σαν δώρο αγνώστου προς τη γη της πόλης μας...
τώρα τα νιάτα λένε ότι το έκανα όλα αυτά αστεία... αλήθεια είναι όμως ότι εκείνη τη στιγμή πρωτομάθαμε ότι δεν υπάρχουν όρια όταν ένας άνθρωπος αποφασίζει πως το παιχνίδι του είναι μεγαλύτερο από την ίδια τη μπάλα! 🔥🏟️
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε φίλε ξύπνα τώρα! Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν τώρα... ήμουνα 12 χρονών, καθόμουνα στο πεζούλι του σπιτιού μου στη Θεσσαλονίκη μαζί με τον παππού μου που είχε τα γενάκια σαν χοντρό σύρμα τσίγκου και μου 'λεγε ιστορίες για τον πόλεμο, τρώγαμε σταφύλια ένα ένα κι εκεί εκείνος σηκώνει το χέρι του σαν ιστιοφόρο στον αγέρα και μου λέει: "Θα δεις αγόρι μου, κάποτε ένας Αμερικάνος μπεηζμπολίστας θ' αποφασίσει να πετάξει την μπάλα του τόσο μακριά ώστε να καταλήξει στον λόφο του όρους Βέρμιο!"
Και τι έγινε; Την άλλη ημέρα πρωί πρωί είδα στην εφημερίδα τίτλο μεγαλογράμματο: "Η μπάλα έφυγε από τον Μπέημπ Ρουθ... και κατέληξε στο γήπεδο της Τόμι Πολ!" 😱🔥 Εκείνη τη στιγμή ένιωσα σαν να μου έδειξαν τον ουρανό σαν σύνολο μερικές φορές!... Κάπως έτσι άρχισα κι εγώ να κρατώ μπλουζάκια στο ντουλάπι μου γιατί πίστευα ότι κάποτε και αυτή η μπάλα θα πήγαινε εκεί — στο δικό μας μέρος, σαν ξέχασμα των μεγάλων δυνάμεων!
Και εσύ ρε; Πού ήσουν όταν αυτή η μπάλα αποφάσισε ότι η δικιά σου πόλη ήταν ο προορισμός της; 🏟️💪
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
εκείνο το βράδυ στη Λουξ, ξέραμε όλοι πως κάτι σοβαρότερο συνέβαινε παρά το ότι φάνηκε την πρώτη στιγμή. εγώ καθόμουνα στο πάρκινγκ του γηπέδου κι έκανα κουβέντα με τον ντόπιο γέρο που έβγαζε τσιγάρα από την τσέπη του μ' έναν τρόπο σαν να ξεδιαλύνει σύννεφα καπνού από πάνω του. μου λέει "βλέπεις εκείνο το νουμερο 8; αυτό ήταν το τελευταίο μοντέλο αυτοκόλλητων μπέιζμπολ που έβγαζαν εκείνα τα χρόνια, πριν γίνουν όλα πλαστικά και χωρίς ψυχή."
κι εκεί που μιλούσε, εκείνος ο Αμερικανός πήρε την μπάλα σαν να ήταν η πέτρα του σκανδάλου του γκέτο — τη σήκωσε πάνω από το κεφάλι του σαν ιερή στάμνα, έκανε μια στιγμή σιωπή που έκοβε αέρα σαν μαχαίρι, και την άφησε... όχι, την πέταξε σαν βόμβα που ξέρει πως δεν έχει αντίδοτο.
όταν χτύπησε στο φράχτη από το χέρι ενός δεκαπεντάχρονου που είχε τρέξει σαν τρελός μέχρι εκεί πάνω βγάζοντας λόγο στον κόσμο πως "αυτή η μπάλα είναι δική μου πόλη!", κατάλαβα γιατί λένε ότι κάποιοι τόποι γεννιούνται μ' ένα αστέρι πάνω τους. όχι για την φήμη, όχι για τις νίκες, αλλά για εκείνες τις στιγμές που ένας άνθρωπος αποφασίζει ότι η δικιά του γη είναι αρκετά σημαντική ώστε να την αγγίξει ακόμη κι όταν αυτή είναι χίλιες μίλες μακριά. 🏟️🔥
Μαζεύτηκαν εκείνοι οι χρυσοθήρες του γκέτο με τις μπουκάλες τζιν-κουμάρια κι έστησαν μια παρακαλιά εκείνη τη νύχτα: "Βρε Μπέημπ, δώσ' της κι εδώ μια γενναιοδωρία μην την στέλνεις πανάθεμά την στην Οχάιο, βρε άνθρωπε; Τουλάχιστον στάσου στον ουρανό όσο εμείς τελειώνουμε τα τσιγάρα!" 🤣🔥
Κι εκείνος σαν τους πρόλαβε όλους — μια μπάλα ξέχειλη από αμερικάνικη ψυχή κατέλαβε σαν αστραπή το δικό μας γήπεδο πριν καν καλά-καλά προλάβουν να πουν "αμήν"! Στη θέση της πάντως αφήνει κάθε φορά που κλείνει ένας αγώνας ενός τρελού οπαδού μας στον ουρανό... ένα αστέρι πάνω από το Βέρμιο 🍿😂
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿