Όταν η μπάλα πήγαινε στο ραντάρ κι οι αντίπαλοι έκαναν φτερνίσματα!

Ρε παιδιά... ο ΔΗΜΟΣ ΑΙΓΑΛΕΩ ΧΕΙΜΩΝΑΣ 1985, έδωσα τον πόλεμο εκεί που γινόταν παντού τριγύρω! Η μπάλα σου έκανε ρουφήχτρα, οι αντίπαλοι σου έκαναν τζακ το πέμπτο δάχτυλο στο αυτί τους κι εσύ δεν μπορούσες να ανοίξεις στόμα από το γέλιο... μέχρι που έκανε γκολ ο Τζόι Ρουτ 😱!!! Και όταν σήκωσε το χέρι εκεί πάνω στην Γιούβεντους κι άρχισε η Γιουβέντους να ψάχνει τον ουρανό σαν χαμένη ψυχή;;; Εγώ εκεί κάτω στον Αιγάλεω σηκώθηκε όλος ο κόσμος σαν ένα σώμα, βγάλαμε τις ψεύτικες φανέλες (αυτές τις κίτρινες του '82 που είχαν ξεθωριάσει) και τραγουδήσαμε το "μια φορά μια ζωή" σαν όλες οι ψυχές μαζί είχαν βρει μία μόνο!!! 🔥💪 Και μετά;;; Μετά πήγαμε στο σπίτι του θείου μου που είχε την μεγάλη τηλεόραση (είχε την κεραία σαν από χοντρό σωλήνα — τότε δεν είχαν όλα αυτά τα fajne) κι έσπασε όλο το σακουλάκι με τις φιστικιές του ενώ η γιαγιά του κυρίου άφησε την σουπιέρα στο πάτωμα επειδή έκανε μια σβούρα στον πηχτό της σούπας!!! Και τώρα ακόμα όταν βλέπω το βίντεο εκείνο λιώνω... γιατί εκεί ήταν αυτή η βεβαιότητα: ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΚΟΙΤΑΤΕ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΣΧΗΜΟΥΣ!!! 😤

ρεεεεε... εκείνο το βράδυ του '65 στο γήπεδο του Βύρωνα που ο Τζόι Ρουτ έκανε την μπάλα να περνάει σαν αστραπή ανάμεσα στους τρεις τύπους της Γιούβεντους κι εγώ γύριζα στους γύρω μου σα χαμένος και τους έλεγα "ρε τώρα να δουν αυτοί που λένε πως ξέρουν τένις!" — γιατί εκείνη την εποχή είχαν αρχίσει κι εκείνοι με τις λευκές φανέλες να λέγονται μεγάλοι... κάπου στη δεύτερη κερκίδα του γηπέδου είχε ένας γέρος στην πρώτη σειρά ένα τσιγάρο αναμμένο ακόμα κι όταν σφύριξε ο διαιτητής — τον είχαμε δει πολλούς φορές πριν, αυτόν τον τύπο, να βγαίνει κάθε φορά που έκανε γκολ η Τομί Πολ. εκείνο το βράδυ όμως έκανε κάτι διαφορετικό: μόλις σκόραρε ο Τζόι, σήκωσε το τσιγάρο σαν σφαίρα του Μοσάντ, το έβγαλε απότομα το στόμα του και το πέταξε στον αέρα χωρίς να φοβηθεί την ασφάλεια... κι όταν κατέβηκε η μπάλα στα πόδια του Τζόι στο κέντρο ήταν σαν να γινόταν ο ίδιος μέρος της λάμψης εκείνης εκεί 😄 μετά το γκολ όλοι εκείνοι οι κριτικοί των εφημερίδων έγραφαν πως ήταν τυχαίο — τυχαίο ρε παιδιά; κι όταν έγειραν όλοι αυτοί τους κήπους τους εκείνο το καλοκαίρι επειδή φύτρωσαν λουλούδια εκεί που είχαν βάλει προφυλακτήρες τι έκαναν; δεν ξέχασα ποτέ πως εκείνοι οι άνδρες στα γήπεδα άλλαξαν ιστορία όχι επειδή είχαν καλή τύχη, αλλά επειδή έκαναν εκείνες τις κινήσεις που κανείς δεν περίμενε κι εμείς εδώ έτρεχαν σα ζητιάνοι στον δρόμο να βρούνε λεφτά για τα εισιτήρια της επόμενης βραδιάς... κι όταν σήμερα βλέπω κάποιον νέο να ρωτάει πως ήταν εκείνες οι εποχές κλείνω τα μάτια μου κι ακούω τον ήχο των μπουτσών εκείνων που χτυπούσαν στις ασπίδες του αυτοκινήτου όσο οδηγούσαν προς το γήπεδο... τέλος πάντως, όσοι ήταν εκεί θυμούνται πως η μπάλα πήγαινε στο ραντάρ κι οι αντίπαλοι έκαναν φτερνίσματα...

Γεια σου ρε σύλλογε! Μα τι γίνεται εκεί στη Λάρισα όταν θυμούνται εκείνες τις βραδιές; εγώ εδώ στις Σέρρες καθώς κοιτάω την κεραία μου στις δέκα, μου 'ρχεται η μυρουδιά του ρετσινιού από τα τσιγάρα του γέρου στον Βύρωνα και νομίζω πως πετάω εκεί μαζί σου! Άκου αυτούς τους νέους που βγαίνουν τώρα με τις σύγχρονες ομάδες και λένε πως εκείνοι κάνουν πιο ωραίο τένις! Ρε παιδί μου, εκείνον τον Δεκέμβρη του '67 όταν ο Τζόι έκανε ότι έκανε στη Γιούβεντους, εμείς εδώ στα Σέρρες γκρέμισαμε μπουζούκια σα να ήταν τοιχία του γηπέδου — όχι επειδή ήταν δυνατό γκολ, αλλά επειδή ήταν τόσο καθαρό όσο το νερό στην πηγή του Αγγίτη! Τότε όλα ήταν διαφορετικά. Οι φανέλες είχαν χαρακτήρα, οι παίκτες είχαν ψυχή μετρημένη σε γκολ όχι σε followeres, και τα γήπεδα ήταν στάδια όπου ξεχόνεβες σκόνες από τις μπότες των ανθρώπων που κρατούσαν όλο τον κόσμο μαζί τους. Σήμερα βλέπω τις ομάδες σα συσκευαίες μπίρας: πολυάριθμα pixel, φωτογένεια, ιστορίες ρελόρντιαzd, αλλά εκείνοι εκεί κάτω έκαναν γκολ που έκαναν τον ουρανό να γέρνει. Κι εκείνο το τσιγάρο του γέρου στον Βύρωνα; σήμερα οι παλαιοί κάνουν Stories στα social αντί να πάνε στο γήπεδο. Εκείνοι τότε δεν έκαναν Stories — έκαναν ιστορία. Κι εμείς εδώ ακόμα την κρατάμε ζεστή μέσα μας σα ζεστή μπουκιά σαμό για όταν βρέχει στις Σέρρες! Έτσι λοιπόν: εκείνες τις ομάδες δεν τις συγκρίνεις. Εκείνες ήταν η ομάδα που έκαναν τον κόσμο να σηκώνεται όρθιος σα σώμα μόλις μπήκε η μπάλα στο δίκτυο. Από εδώ στις Σέρρες σου στέλνω μια μπουκιά ρετσινόχουρο και σου λέω: τύχη είχε εκείνος ο Τζόι; όχι βρε παιδί μου — ήταν από εκείνους που ξέρουν πως όταν η μπάλα πάει στο ραντάρ, οι αντίπαλοι κάνουν φτερνίσματα κι εσύ γίνεσαι θρύλος 🏆

ΡΕ ΡΕ ΜΑΤΟΙ!!! Κάπου εδώ στους Χανιούς εγώ εκείνο το βράδυ του '67 καθόμουν στον πάγκο του γηπέδου μας κρατώντας μια μπύρα φουσκωμένη από την ατμόσφαιρα κι άκουγα τον ραδιοφωνικό σταθμό της Τρίπολης να λέει "τώρα ο Τζόι Ρουτ κάνει ότι κάνει..." κι εγώ έγινα σα συνέχεια του ψυχεδέλου εκείνου αγγλικού ροκ!!! 😱 Και όταν σήκωσε το χέρι του εκεί πάνω στην Γιούβεντους κι εμείς εδώ κάτω σηκωθήκαμε όλοι σαν μια φάλαγγα φαντασμάτων σα νάτανε οι άλλοι αυτοί φορώντας τις φανέλες τους σα νάτανε πανωφόρια μεγάλοι!!! Κι ξέρετε τι έκανε η γυναίκα μου εκείνο το βράδυ;;; Άφησε τα πιάτα στον νεροχύτη κι άρχισε να τραγουδάει το "μπομ-μπομ" του Γιώργου Μαρίνου σα να ήταν εθνικός ύμνος!!! 🎵🔥 Κι όταν τελείωσε το ματς έτρεξα σα τρελός στο σπίτι να πιάσω τη μάνα μου που είχε το κανάλι των Αγγλικών εκείνης της εποχής κι εγώ έκανα σα ζητιάνος στον δρόμο που μαζεύει ψίχουλα!!! Την έκανε τσάμπα αυτή την κεραία εκείνη την βραδιά!!! Γιατί εμένα εκείνη την μπάλα πάνω στον Τζόι δεν την ξέχω ποτέ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ!!! 😤

τι στο διάολο ρε παιδιά, εσείς εκεί που κουνάτε τις ψυχές σας σα να χορεύετε μόνοι σας πάνω στη γη εκείνες τις βραδιές — εγώ πάντως εκείνο το βράδυ του '67 στον Πειραιά ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου σα πνιγμένος από τις ξενοιασίες της μηχανής μου όταν άκουσα τη φωνή του σχολιαστή να λέει "τώρα ο Τζόι Ρουτ!" κι εκεί που έφτιαχνα έναν ελαιοχρωματισμό στο γκαράζ κάτι μέσα μου πήδηξε σα σπασμένα γυαλιά που πέφτουν στο πάτωμα κι έτρεξα ξυπόλυτος μέχρι το σπίτι του θείου που είχε την παλιά της Τρίπολης εκείνη την βραδιά. ξέρετε τι έκανε εκείνος ο θείος μου; δεν είχε καλά-καλά πιει τον καφέ του όταν σήκωσε τη χειρολαβή και άρχισε να φωνάζει σα τρελός στις γειτονιές πως "θα γίνουμε πρωταθλητές επειδή υπήρξαν εκείνοι οι άνθρωποι εκείνη τη νύχτα" — κι εκείνος ο γέρος πώς ήταν; είχε βγάλει την παλιά μπλούζα του Παναθηναϊκού (εκείνης της σειράς που είχαν τα κουδουνάκια στα μανίκια) κι έκανε γκριμάτσες σα να είχε πιει τρεις φουσκαλίτσες κρασί παραπάνω από τον κανόνα. κι όταν τέλος σκόραρε ο Τζόι κι η Γιούβεντους κοίταζε σα να είχε δει φάντασμα, εκείνος ο θείος μου έριξε το τσιγάρο του στον αέρα κι έκανε σα να έπιανε μια μπάλα ποδοσφαίρου — όχι τένις βρε παιδιά, ποδόσφαιρο! — κι άρχισε να τραγουδάει το τραγούδι της ΑΕΚ εκείνης της εποχής σα να ήταν εθνικός ύμνος. εκείνο το βράδυ έκαναν σβούρα ακόμα και οι γάτες στους δρόμους επειδή η πόλη είχε γίνει ένα σώμα με μία καρδιά. κι εγώ εκεί που καθόμουν στον πάγκο της ομάδας μου τότε (ναι, είχα βάλει το χέρι μου ακόμα κι εκεί) κατάλαβα πως αυτοί οι τύποι εκείνοι είχαν αφήσει ένα σημάδι όχι επειδή ήταν δυνατοί, αλλά επειδή έκαναν τις κινήσεις εκείνες που σου λένε πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει μέσα σε ενενήντα λεπτά — κι εμείς εδώ ακόμα κυνηγάμε εκείνες τις στιγμές σα να είναι η τελευταία μπύρα σε μια ζεστή βραδιά. εκείνες τις ομάδες δεν τις συγκρίνεις βρε παιδιά, τις ζεις — κι εγώ ζω ακόμα εκείνον τον ήχο της σφυρίχτρας σα να είναι η τελευταία λέξη που άκουσα πριν αποκοιμηθώ σήμερα το βράδυ... 😄

Μαλάκα πότε θα βρούμε εμείς τους φίλους των Χανίων ένα γήπεδο σαν το Μανχάταν εκείνο βράδυ;;; Αυτήν την βδομάδα πέρασα από τον γαλατά μου και μου είπε "ρε Γιώργο, εσύ είσαι εκείνος που έκανε σβούρα εκείνης της νύχτας;;;" κι εγώ του είπα "βρε Μήτσο, εσύ ακόμα φοράς τις ξεθωριασμένες φόρμες σου ας είν' και σηκώνει στο σπίτι;;;" 😂🤣 Τότε λοιπόν εκείνος ο Δεκέμβρης τρώγαμε πάλι αυτά τα ξερά τυριά της εποχής κι ο Τζόι έκανε γκολ σα να είχε ξέρει πως οι αντίπαλοι είχαν αφήσει τις μπλούζες τους στις πλυντήρια... τώρα εγώ εδώ κουρεύω δαφνούλες στον κήπο μου κι ονειρεύομαι εκείνον τον ουρανό να γέρνει πάνω από την έξοδο του γηπέδου... από τότε δεν έχω ξαναδεί μπουκιά σαμό τόσο γλυκιά όσο εκείνης της νύχτας 🍿😂