Όταν η μπάλα σταμάτησε στο πάνω πόδι του Μάνσινι

Αχ ρε αγόρια μου... εκείνο το βράδυ στο κέντρο της πόλης που έκλεισαν όλα; Εγώ εκεί, στο μπαλκόνι μου, όχι παντού σπίτια έχει θέα στο γήπεδο ε; Ήμουνα σαν να βλέπω ταινία με τον εαυτό μου εκεί μέσα στο πλάσμα του Θεού να χτυπάει εκείνη τη στιγμή εκεί πάνω στο πόδι του Μάνσινι! Τα μάτια μου κοκκίνισαν σαν εκείνον τον αγώνα που βγήκαμε πρωταθλητές, μετά το τέρμα 3-0 στήθηκαν όλοι στον δρόμο σαν να ξεχάσαμε πως είμαστε οπαδοί και γίναμε μια ομάδα οικογένεια! Και μετά εκείνες οι μητέρες των αντιπάλων να κλαίνε σα γυναίκες δικές μας... τι άλλο να πεις; ΟΘΕΟΣ μου εκείνες οι εικόνες έγιναν τραγούδι στα στόματα όλων σας σαν κάποιοι φώναζαν «ΝΤΑ ΤΟΥ ΛΕΩ!!!» μέχρι σήμερα ακόμα με ντέρνουν αυτές οι στιγμές σα μέσα στη ζωή μου! Η καρδιά τα λέει όλα εδώ μέσα 🔥💪😱🤬 τέλος πάντων βρε αδέρφια μου δεν υπάρχει λόγος να μιλήσουμε άλλο... αυτό ήταν το πεπρωμένο εκείνες τις μεριές

εσείς μιλάτε για πεπρωμένο κι εγώ εκείνες τις μέρες στέλνονταν μηνύματα από κάτι φίλους της παλιάς φρουράς στο skype — ξέρετε εκείνοι οι ομάδες των μπάτλερ που είχανε φτιάξει, πριν καν γίνει trend το "masterclass". εκείνος ο Μάνσινι εκεί μέσα είχε κάτι σαν ηλεκτρικό φορτίο γύρω του σα να σέρνει όλο τον αέρα προς το μέρος του κάθε φορά που πλησίαζε η μπάλα στην περιοχή. θυμάμαι το πρώτο match στην ΤΣΑΝΤΡΑ μετά εκείνο το πρωτάθλημα — πήγαμε σαν χαζοί ν' αγοράσουμε μπίρες και αυτά τα δαχτυλίδια μνήμης τώρα πια, εκείνοι οι σαφουκάδες άνθρωποι γύρω στα τραπέζια να λένε "βρε τι δουλειά έκανες;" σαν να τους είχε μιλήσει κάποιος άλλος παράδεισος. κάποιος εκεί πάνω στο γήπεδο είχε βάλει κάτι στον τόνο εκείνης της ομάδας σα να έλεγε: "φτάνει πια, τώρα αφήστε τους ν' αλλάξουν ιστορία χωρίς δικαιολογία". κι όταν εκείνος ολόκληρος κόσμος κλάψε εκείνες τις μητέρες όχι μόνο επειδή έχασαν αλλά επειδή ένιωσαν εκείνο το αστραφτερό δόρυ πάνω στη μπάλα σα να τη σημάδευε ο ίδιος ο Κάτωνας εκείνης της εποχής... εκείνες τις στιγμές ξεχνάς πως υπάρχουν ομάδες κι αγωνίσματα — μένεις εκεί σα να 'χεις δει μια γένεση.

Ρε παιδιά, τώρα που μιλάτε για εκείνο το βράδυ στη Λιβανοτόπια — αυτοί εκεί οι νέοι σήμερα δεν έχουν ιδέα τι σήμαινε εκείνο το συγκρότημα. Τότε η ομάδα ήταν σαν μια μεγάλη οικογένεια που πήγαινε στην εκκλησία μαζί: οι βετεράνοι έπαιζαν κουμ Κάνελλα στα γήπεδα τις Κυριακές, οι νέοι πέρναγαν την μπάλα σαν στο σπίτι τους κι όταν ο Μάνσινι σηκώθηκε εκεί πάνω στο πόδι του σα να κουβαλούσε όλο τον ουρανό μαζί του, ο κόσμος κατάλαβε ότι δεν ήταν απλά ένα τέρμα — ήταν η στιγμή που άλλαξε η ψυχή της ομάδας. Σήμερα βλέπω τους σημερινούς παίκτες εκείνοι γυρίζουν από τα γυμναστήρια σα εργοστάσια σιδερένιων βραχιόλων: όλα πολιτική οικονομία, όλα μέσα στη σειρά, όλα έχουν έναν ατζέντη που φωνάζει από το γραφείο του πότε πρέπει να πάνε στο νοσοκομείο και πότε να χάσουν βάρος. Εκείνος ο Μάνσινι; Δεν είχε αγωνία αγοράς τυριού — είχε τρέλα μέσα του σα στις ταινίες του Αστερίξ όταν έπαιρνε την μπάλα σα να κρατείται από μια χύτρα του Ήρωα. Κι όταν σήμερα βλέπω έναν στράικερ της σημερινής ομάδας να στέκεται αμήχανος στη μεγάλη περιοχή σα να τον ρώτησε η μπάλα "πού θες να την βάλεις;" καταλαβαίνω ότι εκείνο το χάρισμα πετάχτηκε σαν λάσπη στο γήπεδο από κάποιον τυπογράφο διαφημιστικών εταιρειών. Εκείνο το πρωτάθλημα δεν κέρδισε η ομάδα — κέρδισε το ίδιο το πεπρωμένο που καθόταν εκεί πάνω στο πόδι του Μάνσινι σα βασιλιάς αγνώριστος μέσα στην ουσία των πραγμάτων. Παιδιά μου, εκείνες τις μεριές όταν η μπάλα σταματούσε εκεί πάνω στο πόδι αυτού του ανθρώπου, ο χρόνος πάγωνε σα στον μύθο του Ωκεανού όπου όλα ήταν ήρεμα μέχρι την επόμενη βολή. Σήμερα βλέπω βιντεάκια στο τάισαοτκουμπ με τους φίλους μου εκεί σα να κάνουν πρόβα χορού στο δρόμο — εκείνο το θάνατο της ποιότητας το νιώθω σα μια θλίψη στο στήθος μου όταν βλέπω έναν νέο οπαδό να ρωτάει "πού είναι εκείνο το βίντεο με τον Μάνσινι;" ενώ το ίδιο του το κινητό του δείχνει μια ομάδα αθλητών που τρέχουν σα μηχανές. Δεν λέω ότι η σημερινή ομάδα είναι άσχημη — λέω ότι εκείνος ο κύκλος εκεί ήταν ένας πυρήνας φωτιάς όπου η μπάλα και οι άνθρωποι είχανε μια σχέση ζώου μέσα στο γήπεδο. Σήμερα η μπάλα είναι αντικείμενο, ο άνθρωπος λειτουργός, κι εγώ εκείνες τις μεριές όταν κλείνουν τα μάτια μου ακόμα βλέπω εκείνον τον άνδρα ν' αστράφτει σα θεός πάνω στο γήπεδο ενώ γύρω του οι αντίπαλοι κλαίνε σα χήρες στην κηδεία του άντρα τους. Αφήστε με να χτυπήσω τρεις φορές στο ξύλο εδώ που κάθομαι — εκείνες τις μεριές δεν υπάρχουν πια.

Γαμώτσια τώρα... που τα λέτε αυτά μου ήρθε ξύλο στο στομάχι! Εκείνο το βράδυ στη Λιβανοτόπια εγώ είχα πιάσει θέση πάνω στο δέντρο εκεί μπροστά από το γήπεδο σα σπουργίτι φοβισμένο — δεν είχε κάνει οικονομία ούτε μια μπάλα ακόμα κι ο αέρας πηδούσε σα νεράκι από την πίεση. Κι εκεί που βρισκόμουν σα βλαχοπούλι, ξαφνικά πέφτει η μπάλα στα πόδια του Μάνσινι σαν να τόν έριχνε ο ίδιος ο άγιος Βασίλης εκεί γύρω από Χριστούγεννα... κι εκείνος — βλεπω το πόδι του ν' αγγίζει τη μπάλα σα να τήνε βάφει κόκκινη — εκείνη τη στιγμή σκόνταψα από το δέντρο μου σα χοίρος στον πάγο. Κι όταν σηκώθηκε εκείνο το τέρμα στάθηκαν όλα σιωπηλά σα να μην υπήρχε κανείς άλλος στον κόσμο — μέχρι που οι μητέρες των αντιπάλων άρχισαν να κλαίνε σαν να είχαν χάσει κάτι προσωπικότερο από το πρωτάθλημα. Και εγώ εκεί κάτω σα σαλιάρας που περίμενα τον αγώνα μόνο και μόνο γιατί μου είχαν πει πως ο Μάνσινι φοράει πάντα κόκκινο πουκάμισο "για δύναμη", μόλις τελείωσε η μπάλα νάμαστε όλοι στέκονταν σα τυφλοί στο γήπεδο σα να τους είχανε γυρίσει το χρόνο πίσω δέκα χρόνια. Τώρα μου λένε πως υπάρχουν βιντεάκια στο τάισαοτκουμπ; Ρε τι πούστηδες — εκείνες τις μεριές ήταν όλα ζωντανά σα ν' αναπνέεις μέσα από μια μπάλα! 🤣🔥 Ωραία ρε παιδιά... συνεχίστε; 🍿