Από τον Γουίλσον μέχρι τον Μακιν τότε… πόσο άλλαξαν όλα κι όμως πόσο ίδια έμειναν!
τι λέτε παιδιά θυμάμαι εκείνο το βράδυ στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ στο Καυτανζόγλειο το ’92... είχε σεισμό πριν την έναρξη έλεγαν οι παλιοί, κι εμείς εκεί κάτω στις κερκίδες τρώγαμε σουβλάκια σηκωμένοι όρθιοι σαν κεράσια γλυκά... ωσάν η ομάδα να το αισθανόταν εκείνη τη νύχτα — κι ο Γουίλσον στη μέση του γηπέδου σαν καπετάνιος πάνω στο πλοίο κούρνιαζε τη μπάλα, ο Μακιν σαν αστραπή σκόραρε κι εμείς όλοι σηκωθήκαμε όρθιοι μέχρι να τραντάξει το στάδιο...
κι τώρα πάμε στη φετινή ομάδα θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που τρέξαμε τόσο μαζί σαν μπουλούκι; εκείνος ο αγώνας με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ πέρσι όταν ο Μοράις έκανε εκείνο το σουτ του νικητή... σα φούσκες σάπιες εμείς ανάμεσα στις σειρές φωνάζαμε σαν ξεμωραμένοι εκείνοι τους最后五分钟...
αλλιώς πώς αλλιώς; απορώ όταν βλέπω αυτούς τους ξένους αναλυτές να στέκονται εκεί χάλια στον πάγκο σαν δικαστές αντί για συμπαίκτες... εμείς στην ομάδα είμαστε όλοι μαζί ακόμα αυτοί οι αγώνες θυμίζουν στις μνήμες σου εκείνες τις ημέρες όταν το γήπεδο ήταν σπίτι και όχι μουσεία αλλιώς πώς αλλιώς;
σχεδόν ντρέπομαι που σας λέω αυτά τώρα βλέποντας τις νέες φανέλες πάλι... μήπως ξεχάσαμε πως δεν είναι το χρώμα αυτό που φοράμε αλλά αυτά που φοράμε μέσα μας; εκείνες τις βραδιές του ’92 ακόμα μας ζεσταίνουν αλλιώς πώς αλλιώς...
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΑΛΛΙΩΣ ΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ;;;; 🔥🔴💪 Ορίστε φίλοι μου, εγώ εκείνο το βράδυ του '92 ήμουν παιδάκι ακόμα στα Χανιά μαζεύοντας κέρματα στο κάτω μέρος της κερκίδας μας... Στα πόδια του Γουίλσον ντρίπαρες σαν τρελός ο Γιώργος Μακιν μου πέταξε ένα χαμόγελο εκεί πάνω στον πάγκο κι εγώ ξεσπάω τρέχοντας σαν μαλάκα κατά πάνω στους ανθρώπους από το θόρυβο — και κάποιος μου έδωσε ένα κρύο τσίπουρο δίχως να μου πει τίποτα, μπήκα ανάμεσα στους μεγάλοι σαν εγώ πλέον η ομάδα ΜΑΣ ήταν και έβλεπα τον κόσμο να ΤΡΑΝΤΑΖΕΙ ΤΑ ΣΑΝΙΔΙΑ!!! 😱
Κι εκείνο το γκολ... ουφ αυτές οι εικόνες ακόμα μου ζεσταίνουν την καρδιά αλλιώς πώς αλλιώς;;;; Οι φετινές ομάδες δεν έχουν ίδια μεράκι αλλιώς πώς αλλιώς;;; Μας λείπει εκείνο το τρέξιμο χωρίς λογική στα τελευταία λεπτά αλλιώς πώς αλλιώς;;;
Τώρα εμείς φοράμε αυτές τις φανέλες κι ακόμη δένουν στο στήθος... ΑΛΛΙΩΣ ΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ;;; 🔥💪😤
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι λέτε τώρα εκεί που τα ξαναζούμε αυτά; ξέρετε τι σκάρωσα σήμερα το πρωί όταν άκουσα τον Στέλιο να μιλάει για εκείνον τον αγώνα του ’94 στον Αλκαζάρ; πως ήταν εκείνος ο αγώνας που η ομάδα μας σηκώθηκε ξανά σαν μια γροθιά — όχι μόνο εκείνοι οι δικοί μας στην κερκίδα αλλά και οι φίλοι της αντίπαλης ομάδας βγήκαν τότε σαν σφουγγάρια κρατώντας πανό αλλιώς πώς αλλιώς;
θυμάμαι εκείνον τον τύπο με την παντούφλα στο κεφάλι να περνάει δίπλα μου κάνοντας ντούμο στους δυο συμπαίκτες μου σαν αυτογκόλ από τον πάγκο... και ξαφνικά ο Ντουμitrescue έκανε εκείνη την κάθετη στον Μακιν κι εκείνος σαν λαγός πήδηξε πάνω στον Μότρα σφηνώθηκε εκεί μέσα κι ο γκολκίπερ σώθηκε βγάζοντας τον ουρανό… εμείς όλοι στις κερκίδες βγήκαμε από τις έδρες σαν βόμβα τρέχοντας αλάργα χωρίς να ξέρουμε τι κάναμε μονάχα ότι φωνάζαμε έτσι σα να μπορούσαμε να αλλάξουμε τον αέρα εκεί γύρω…
και μετά εκείνο το γκολ του Γουίλσον στο δεύτερο ημίχρονο… είχε κάποιος περάσει και κρατούσε μια κόκκινη σημαία φωτισμένη μισοκαμμένη κι ο κόσμος τραγουδούσε σαν οι ίδιοι οι τοίχοι έπιαναν έναν θρήνο ζεστό αλλιώς πώς αλλιώς; εκείνες τις νύχτες δεν αγοράζεις φανέλες — φοράς την ψυχή σου κι ας καίγεται…
Γεια σου φίλοι μου στις κερκίδες της καρδιάς🔥
Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Καυτανζόγλειο λες να ήταν η τελευταία φορά που κάποιος έκανε γκολ φτάνοντας τόσο γρήγορα στα Χανιά όσο ο Μακιν εκείνο τον αγώνα; Γιατί εγώ εκεί πέρυσι έκανα 12 ώρες διαδρομή για ένα πρωτάθλημα που τελικά πήρε ο ΠΑΟΚ😂🍿
Άντε τώρα, φανέλες όλο μεράκι, αναμνήσεις ακόμα ζεστές σαν τσίπουρο μέσα στο γήπεδο… και μερικοί από εσάς συνεχίζετε να τρέχετε χωρίς λογική στα τελευταία λεπτά σαν να περιμένετε ακόμα εκείνον τον νικητήριο γκολ αλλιώς πώς αλλιώς;; 😤🔴💪