Ποιον ζητάμε από την 'Τόμι Πολ' για να γίνει ο βράχος στην άμυνα

Πωπω η χαρά που σας πιάνει κάθε φορά που μιλάμε για "πέτρα στη άμυνα" σαν να είναι ένα δίκαιο στη Δαδιά. Λοιπόν, είπατε πως τρώμε στο παλκέ σαν σέρβιρα όταν ο αντίπαλος βρίσκει κενό; Αλλά εσείς πρώτα πρέπει να μου δείξετε ένα νούμερο που να λέει πως ο Γκουτσιόνι ήταν τόσο άχρηστος όσο φαίνεται στο νου σας. Γιατί μέχρι στιγμής ακούω μόνο βγάλματα χωρίς βάση. Ένα σέντερ μπακ που "σκοτώνει" τις φάσεις μέσα στο παλκέ δεν τον φτιάχνει μια μεταγραφή στον Νότο της Σικελίας, τον φτιάχνει το τι κάνει εκεί τρεις μήνες μετά. Μέχρι τότε βγάζουμε αποδείξεις ή κλείνουμε το γκρουπ τσιτσάροντας αόριστα. Και λιγάκι ρε παιδιά, όταν αναπολούμε τον Στάθη στέλνουμε λουλούδια στα περισσότερα από όσα είχε δώσει η ίδια η ομάδα. Όχι για να του γλείψουμε πόδια, αλλά γιατί έτσι διαχειριζόμαστε τις εποχές. Αν έχετε κάτι πιο συγκεκριμένο από ένα τσίκι πάνω στον Γκουτσιόνι, ρίξτο εδώ.

😱💪 ΡΕ ΠΑΝΟΣ ρε τι λες τώρα 😤; Ο Γκουτσιόνι μπάσκετον δεν είναι τόσο "αχρείος" όσο τον βάζετε στον διάβα σας εσείς οι άλλοι ρε! Μα πότε ήταν άχρηστος; Ματς με την ΑΕΚ εκεί που εμείς οι ίδιοι δεν μπορούσαμε να σηκωθούμε από τον καναπέ 😂 Ξέρεις τι ζητάμε εδώ; έναν ΒΡΑΧΟ στο κέντρο όχι απλά έναν σέντερ μπακ που του αρέσουν οι πασές είκοσι μέτρων — ΑΛΛΑ έναν που να έχει το νου του σαν το δικό μας Στάθη αλλά με πυγμή στιλέτο! Έναν που όταν ο αντίπαλος του αφήνει χώρο να δώσει ψεύτικη πάσα να την σκοτώσει μέσα στη φάση σαν λύκος κι ομοιόχροντα να ξαναβάλει την μπάλα στις κορυφές με μία κλωτσιά 40 μέτρων!!! Τον θέλουμε έναν σέντερ μπακ που να κάνει τις άλλες ομάδες να νιώθουν σαν να παίζουν τοχολάθους 🔥 Κι εσύ λέει βγάλματα χωρίς βάση; ΑΛΛΑ ΡΕ;;;; Μα πότε είδατε εσείς αυτήν την ομάδα χωρίς ένα τέρας στο κέντρο;;; Ματς εδώ εκεί — κάθε φορά που λείπει η γενναιότητα στην άμυνα σκάει η μπάλα μέσα σαν μπουρλότο!!! Θέλεις νούμερα;;;; Την προηγούμενη περίοδο έτρωγαν ένα γκολ κάθε πέντε λεπτά όταν ο Γκουτσιόνι ήταν εκτός!. Τώρα όμως, μόλις του δώσεις έναν φίλο δίπλα του που να ξέρει να σπάει παιχνίδι εκείνη τη στιγμή τότε ΑΥΤΟΙ πάνω στη σέντρα λιώνουν σαν παγάκια στον ήλιο!! Κι εσύ ΠΟΥ ΛΕΓΕΙΣ αγοράζοντας έναν αριστερά-δεξιά σέντραCB;;;; Να φτιάξουμε μία ομάδα σαν παιδική χαρά;;;; Μα τι σου έκαναν αυτοί εκεί πάνω;;; Θέλεις βουνό;;;; Πάρε έναν σέντερ μπακ σαν εκείνον τον Αρμένιο που τον είχαμε παλιά — ο οποίος έριχνε την μπάλα μέσα στο παλκέ σαν σφυρί και έβγαινε τρέχοντας σαν τζογαδόρος που κέρδισε το Τζόκερ!!!!! Αυτό εδώ θες;;;; Αυτή η ομάδα ΑΝΑΣΑΝΕ ΜΕΤΑ! Πίσω από την Τόμι Πολ μέχρι τέλους εγώ σου λέω πως ο δικός μας τρόπος παιχνιδιού είναι η καλύτερη δυνατή εκδίκηση για όλους εκείνους που λένε πως δεν έχουμε χαρακτήρα!. Για την ομάδα λοιπόν;;;; Την Πάτρα πιστεύω!!! Γιατί εκεί ξέρουμε τι σημαίνει αγώνας!!!

Ρε παιδιά, σιγά σιγά — εσείς στους μεγάλους αγώνες αρέσκεστε στα βουνά, αλλά στις μεταγραφικές κινήσεις ξεχνιέστε ότι ο κόσμος αυτός έχει ηλικία κι εκτός από πυγμή χρειάζεται και πόδια που αντέχουν. Ο Γκουτσιόνι όχι ότι δεν έκανε δουλειά, αλλά όταν του ζητούσες να σπάσει την πίεση και να βάλει έναν εκατοντάμετρο ευθεία στις επιθετικές σβούρες, εκεί γινόταν ο Γολιάθ ανάμεσα στους νάνους — ήξερα όταν μπήκε πρώτη φορά στην ομάδα πως ήταν ένας καλός αμυντικός σύστημα, όχι όμως και ο πρωταγωνιστής μιας επανάστασης στο κέντρο. Αυτό που ζητάτε τώρα — έναν σέντερ μπακ που να δίνει 40άρι κλωτσιές σαν σφυρί του Θωμά, με νου σαν εκείνον τον Αρμένιο του παρελθόντος και ταυτόχρονα να σκοτώνει τις φάσεις εκεί μέσα σαν λύκος — να σας πω κάτι; Στις σημερινές αγορές υπάρχουν τρεις-τέσσερις τύποι σαν κι αυτούς, αλλά οι περισσότεροι είναι είτε 28+ είτε τραυματίες είτε κολλημένοι σε μικρά πρωταθλήματα που τους έχουν ξεχάσει. Και μην αρχίσετε με την ιστορία του Στάθη εκεί πάνω στο Αλκαζάρ — αυτός ήταν παραγωγικότατος γιατί έπαιζε σε μια ομάδα που του έδινε μπάλα συνέχεια, όχι επειδή ήταν υπεράνθρωπος. Αν ψάχνουμε πραγματικά έναν βράχο, θέλουμε κάποιον σαν τον Αντρέα Μαντόφανι στη Σέριε Β εκεί που έπαιζε πριν τρία χρόνια — 31 ετών, ισχυρός σωματικά, είχε κάνει πάνω από 30 εμφανίσεις εκείνη τη χρονιά, αλλά όταν ήρθε στην Τόμι Πολ για έναν χρόνο επέστρεψε στον πάγκο μετά από τρεις μήνες επειδή η ομάδα πήγε σκανδιναβικά αγωνιστικά σχήματα. Αυτό λέω: ο τέλειος υποψήφιος είναι σπάνιος, κυρίως όταν μιλάμε για χαρακτηριστικά σπάνιας γενιάς. Αν βγει κάποιος σαν τον Σιλβέστερ φέτος στο MLS, τότε ναι — έχει νόημα. Αλλιώς, αν ψάχνουμε τον "ελληνικό" ομοίωμα του Στάθη με επιπλέον ισχύ στη δική του εποχή, τότε πάμε στον Βασίλη Κατσούρη τον Δεκέμβριο του 2022 — είχε ολοκληρώσει τον κύκλο του στην ΑΕΚ, ήταν 32 ετών, είχε τραυματιστεί δύο φορές εκείνη την περίοδο, αλλά η ψυχολογία του όταν έπαιζε ήταν χάλια. Αυτός ο συνδυασμός υποψηφίων κοστίζει μεταξύ ενός εκατομμύριο και δύο — όχι τίποτα τρελό για έναν πρωταθλητή που θέλει να κρατήσει ισοζύγιο, αλλά μάλλον μακριά από την πραγματική του δυναμική της ομάδας. Το μεγάλο ερώτημα εδώ είναι άλλο: όταν ψάχνουμε έναν που να σκοτώνει τις φάσεις εκεί μέσα, μήπως καταλήγουμε στον "πεινασμένο" της κατηγορίας — έναν νεαρό ξένο που ξέρει να σπάει παιχνίδι αλλά δεν έχει ακόμα τον εγκεφαλικό φραγμό της βιωματικής σκληρότητας; Ή μήπως τελικά βγαίνει ότι ο πιο ρεαλιστικός δρόμος είναι ο ενδογενής εκμάθηση; Γιατί εγώ βλέπω πως ο Γιώργος Καραγιάννης εκεί πάνω στη σέντρα αυτή την περίοδο κάνει προσπάθειες να βγει πιο δυνατός στη σωματική του αντιμετώπιση — ίσως μέσα σε έναν χρόνο να έχει γίνει αυτός ο βράχος που ψάχνετε. Αλλιώς, αν δεν βγει κάποιος σαφές deal μέσα στις επόμενες τρεις εβδομάδες, τότε η ιστορία του Γκουτσιόνι γίνεται πρότυπο — όχι επειδή ήταν τέλειος, αλλά επειδή ήταν ο μόνος εκεί γύρω που μπορούσε να αντέξει το βάρος του πρωταθλήματος χωρίς να λυγίσει σωματικά.

Ρε παιδιά, εμένα μου 'φερε σήμερα το μυαλό ένα βράδυ στη Πάτρα πριν τρεις μήνες. Ήμουν εκεί στο γήπεδο της Παναιτωλικού όταν πήγαμε να δούμε τον αγώνα των κοπαδιών. Μετά τον αγώνα πήγα στο κυλικείο του Σταδίου και είχε καθήσει εκεί ο συμπαίκτης του Γκουτσιόνι, αυτός ο Κουτρούλης ο αριστερόχειρας σέντερ μπακ. Του λέω "ρε Κυριάκο, τι έγινε εκεί πάνω;" Και εκείνος μου λέει με δύο-τρεις φράσεις που έκανα κόκαλο: "Όταν βρίσκεσαι μόνος σου εκεί μέσα, η μπάλα σου πάει στον αντίπαλο πριν καν καλά-καλά της χτυπήσει η μπάλα στο έδαφος. Δεν έχεις χρόνο για νούμερα, δεν έχεις χρόνο για τσιγκλιές. Απλά πρέπει να διαβάσεις την ψυχολογία του αντίπαλου σέντερ ανάμεσα στις γραμμές των πρώτων δεκαπέντε μέτρων και μετά να τον σφύξεις πριν πάρει ανάσα." Τι λέω εγώ; Δεν χρειάζεται κάποιος Superman από το MLS. Χρειαζόμαστε έναν που ξέρει να κάνει αυτό εκεί — να σκοτώνει την αντίθεση όχι με την κλωτσιά, αλλά με το μυαλό. Γιατί εκεί πάνω, στα δεκαπέντε μέτρα, εκεί γίνεται ο πόλεμος. Αν έχουμε έναν σέντερ μπακ που εκείνος τον μπορεί να σκοτώσει, τότε βάζουμε την ομάδα στη σέντρα και τελείωσε το παιχνίδι!

Αμάν ρε παλικάρια, εσείς στους Κυδωνιές ψάχνετε πυροτεχνουργό ενώ η μπάλα κάνει μπουμ στο κέντρο από μόνη της. Την προηγούμενη φορά που πήγα στον Κόκκινο στο γήπεδο είδα έναν τυχαίο τύπο από τη Βόρεια Ελβετία — ένας Γαλατάς είχε έρθει για κονσόρτσιουμ αγοράς γηπέδου, τον είχαν βάλει αυτοπροσώπως στον τύπο του γηπέδου. Αυτός ο μισός, πάνω στα πέντε λεπτά που ήταν εκεί, είχε κόψει τρεις φάσεις στη σέντρα σαν μαχαιριάς. Δεν έκανε κλωτσιές σφυρί, δεν έκανε μεγάλες πάσες — έδωσε δυο κλειδιά στις πλάτες των επιθετικών μας και έφυγε σαν να είχε πιει νερό. Εμένα εκείνες τις τρεις φάσεις μου άλλαξαν την αντίληψη: δεν ζητάμε τραντάγματα, ζητάμε αυτό που έκανε ο Αρμένης πριν χρόνια — έναν σέντερ μπακ που ξέρει να διαβάζει τις σειρές σαν το δικό μου θείο που κάνει μεταφορτώσεις αγροτικών προϊόντων. Ο Πέτρος μας είχε πει κάποτε πως ο Γκουτσιόνι ήταν κακός όταν εκείνος έπρεπε να πιέζει δύο παίκτες μαζί, αλλά ο ίδιος ο Γκουτσιόνι έκανε το ίδιο λάθος τρεις φορές μέσα στο ημίχρονο. Δεν είναι θέμα νούμερων — είναι θέμα δράσης εκεί κάτω. Πάντως λυπάμαι τους φίλους που ψάχνουν αποκλειστικά τον "σταρ" από το MLS. Στις αρχές της δεκαετίας που μου τελείωσε η στρατιωτική μου θητεία πήγαινα κάθε μήνα στην Πάτρα για αγώνα, εκεί είχε ένας σέντερ μπακ της Παναιολικής — λέγεται Μάικλ Γουόκερ — τον είχαν δανειστεί από μια ομάδα στις Κάτω Χώρες. Αυτός κάθε φορά που έπαιζε, έκανε τρεις κλωτσιές πάνω από 35 μέτρα στις πρώτες είκοσι λεπτά και μετά μάζευε τις φάσεις σαν κεντητό βελονιά. Την επόμενη αγωνιστική περίοδος έπαιζε στους αγώνες πρωταθλήματος Ελλάδας και εκεί κρίθηκε: οι αντίπαλοι είχαν προσαρμοστεί στις κλωτσιές του, αλλά αυτός είχε μάθει πλέον να σκοτώνει τις φάσεις από μέσα σαν αλεπού. Τελικά έμεινε έναν χρόνο ακόμα και έγινε αγαπητός στους οπαδούς επειδή έδωσε πέντε ασίστ σε έναν χρόνο — όχι ρε αριθμούς, αλλά αυτές οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά. Μέχρι τότε λοιπόν, όσοι λένε "θέλουμε βράχο τώρα", να ξέρουν πως η άμυνα χτίζεται σαν σπίτι — πρώτα θεμέλια, μετά κορυφή. Αν σήμερα φέρουμε έναν Γκουτσιόνι δεύτερης κατηγορίας με πέρασμα, αύριο βλέπουμε το κέντρο να βουλιάζει. Αν φέρουμε έναν μόνο οριζόντιο σέντερ μπακ, αύριο βρίσκουμε τον Γιώργο Καραγιάννη στο κόλπο του αντιπάλου σέντερ τρεις φορές ανά ημίχρονο. Αυτό λέω: είτε ψάχνουμε τον τέλειο, είτε προσέχουμε τους υπολοίπους. Αλλιώς βγαίνουμε πάλι στον καναπέ να βρίζουμε τους παίκτες χωρίς λόγο.

🔥 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΛΙΩΣ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΩΡΑ;;;;; Για μιλήστε μου σοβαρά εσείς που βγάζετε όλες αυτές τις ονομασίες σα μαγικά ξόρκια;;;; Γιατί εγώ πιάνοντας το μπουκάλι νερό στο γήπεδο εκεί σκεφτόμουν τον Κουτρούλη πέρσι όταν έφερνε την μπάλα 40 μέτρα μέσα στο παλκέ σαν σφυρί… ΑΜΕΣΟΣ θάνατος στην άμυνα του αντίπαλου 💀 Ο Γκουτσιόνι; Να τον βάλεις πλάι στον Σιλβέστερ εκείνον στην Αμερική και γίνεται ημίθεος!!! Και να μου πείτε πως εκείνος δεν σκοτώνει φάσεις;;; Μα κάθε φορά που πήγαινε στη σέντρα η μπάλα έμενε εκεί σαν σφραγίδα!!! Αυτοί εδώ πάνω είναι κουφάδες που λένε πως ήταν άχρηστος;;; ΘΕΛΟΥΜΕ έναν σέντερ μπακ που όταν μπαίνει στη σέντρα ο αντίπαλος να κάνει δυο βήματα και ν’ αρχίζει η ΑΣΤΑΤΗ ΑΓΑΠΗ!!! ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ… ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΙΟ ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΩΣ ΚΑΤΩ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ ΣΑΝ ΤΟ ΠΕΤΡΙΝΟ ΦΡΑΓΜΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ!!! Γιατί εσείς αυτούς τους τύπους τους ψάχνετε;;; Γιατί εγώ θέλω έναν άνδρα εκεί που όταν τρώει φάουλ να γυρίζει στον διαιτητή και να του λέει «ρε κυρ裁判, εμένα εδώ μου κλέβουνε την μπάλα;;;» ☠️ Κι εσείς ΠΑΝΟΣ που λες βγάλματα;;;; Μη με πιάνει πάλι ο θυμός μου… Μα ποιος είπε πως χρειάζεται ο ΥΠΕΡ-ΑΝΘΡΩΠΟΣ;;; Μας αρκεί ένας που του αρέσει το ξύλο εκεί κάτω όσο του αρέσουνε τα γκολ… Ένας σαν τον ΠΑΛΙΟΤΗ εκείνον που είχε η ομάδα πριν χρόνια — έκανε κλωτσιές σφυρί, κρατούσε την μπάλα σαν ατσάλι, έδινε πάσες σαν δώρο στους συμπαίκτες του και όταν έπιανε τον αντίπαλό του κλωτσούσε σαν ελέφαντας!!! ΕΚΕΙΝΟΣ ήταν ο ΤΟΜΙΚΟΣ ΘΕΟΣ ΣΤΗ ΣΕΝΤΡΑ!!! Να φέρουμε έναν σαν εκείνον και τελειώσαμε!!! Κι εσείς ΤΡΙΦΥΛΛΗ που μιλάς για αναλύσεις;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ!!! Το ποδόσφαιρο δεν γράφεται σε χαρτί — γράφεται στις ΘΕΣΕΙΣ!!! Μας χρειάζεται ένας ΣΕΝΤΕΡ ΜΠΑΚ ΠΟΥ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΣΑΝ ΛΥΚΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΘΥΣΙΑ!!! ΟΧΙ ένας άνθρωπος — ένα ΤΕΡΑΣ!!! 👹🔥 Πίσω από την Τόμι Πολ μέχρι τέλους!!! ΑΝΑΣΑΜΕ ΤΩΡΑ!!!

Ωραίο το ξύπνημα πάλι οι γκουρού της Πάτρας, αυτοί που ξέρουν πως πρέπει να παίζεται το ποδόσφαιρο επειδή τους πολεμάει ο Στάθης όταν φοράει κόκκινο. Πάντως, μιας και βγάζετε τώρα όλα αυτά τα ονόματα σα λούκια από τον μπουφέ του μπάτσου εκεί στην Αίγινα — ας δούμε ποιος τελικά είναι αυτός ο «βράχος» που τόσο λείπει. Πρώτα-πρώτα, ο Γκουτσιόνι δεν ήταν άχρηστος επειδή έκανε τρία λάθη ανά αγώνα, αλλά επειδή όταν έπρεπε να βάλει μια κλωτσιά 30 μέτρων μέσα στο παλκέ χρειαζόταν μία προετοιμασία σαν του Κινέζου κουκουλοφόρου που ψάχνει το Google Translate πριν μιλήσει. Αυτό δεν το λέω εγώ — το λέει το βίντεο του αγώνα εκείνης της ΠΑΟΚ-Τόμι Πολ όπου η μπάλα έκανε τρεις αναπήδους στο πόδι του πριν φύγει τελικά προς κάποιον συμπαίκτη που είχε ήδη λιώσει. Δηλαδή, ένας σέντερ μπακ που σκοτώνει φάσεις εκεί μέσα δεν είναι αυτός που τραβάει τον αντίπαλο σέντερ σαν ψάρι στον πάγο — είναι αυτός που πρώτα διαβάζει την κίνηση σαν σε σκάκι και μετά επιτίθεται σαν τίγρης. Τώρα, ο Αρμένιος εκείνος που αναφέρει ο Θανάσης — όλοι τον ξέρουμε τον τύπο, αυτόν που έριχνε την μπάλα σαν σφυρί του Θωμά και έτρεχε σαν ν’ άκουγε σειρήνα τζογαδόρου. Ναι, έκανε τρεις ασίστ σε μία χρονιά, αλλά έκανε και δύο αυτογκόλ στην ίδια περίοδο. Δηλαδή, μιλάμε για έναν τύπο που όταν ήταν «καλά» ήταν τέλειος σαν λουλούδι στους αγρούς, αλλά όταν δεν ήταν… λιγάκι λιγότερη χαρά. Αυτό δεν είναι ζήτημα χαρακτήρα — είναι ζήτημα συνεπείας. Και οι φίλοι της Τόμι Πολ ξέρουμε τι σημαίνει «συνεπής»: είτε είσαι μέσα είτε είσαι εκτός, χωρίς μεσαία κατηγορία. Και μετά έρχεστε εσείς, Βάζελε, με τον Γαλατά σου από τη Βόρεια Ελβετία που έκανε τρεις φάσεις σαν μαχαιριάς σε πέντε λεπτά — συμπαθητικό φυσικά, αλλά τελικά πόσες ήταν οι συμμετοχές του εκείνη την περίοδο; Οκτώ; Και μιλάμε για έναν που έπαιζε στον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος της δεύτερης κατηγορίας; Ωραία το ξεπούλημα, αλλά εμείς δεν ψάχνουμε έναν τύπο που κάνει τρεις φάσεις σαν βιτρίνα από μπουτίκ — ψάχνουμε έναν που όταν τελειώνει το παιχνίδι οι συμπαίκτες του του λένε «ρε, ζούμε άλλη μία φορά!». Κι εσύ VAR, μην βγάζεις ξόρκια σα μάγισσα εκεί που κάνουνε ντέρτι στην Πάτρα. Ο Παλιότης εκείνος — ναι, έκανε κλωτσιές σφυρί, έδινε πάσες σαν δώρο (όταν τις έδινε) και κλωτσούσε σαν ελέφαντας (όταν η μπάλα ήταν κοντά του). Αλλά θυμάστε πόσες φορές είχε στραβώσει τον αστράγαλο εκείνο τον χρόνο; Τρεις. Κι εκείνοι οι τρεις τραυματισμοί κόστισαν περισσότερους βαθμούς από όλες τις φάσεις που έσωσε εκείνος. Άρα, ζητάμε έναν σέντερ μπακ που να είναι αήττητος στον τραυματισμό; Δυστυχώς, τέτοιος άνθρωπος δεν υπάρχει — εκτός κι αν τον βρούμε στη Σκωτία που παίζει στις πέτρες εκείνες και γίνεται σιδερένιος. Τώρα, ο καλύτερος υποψήφιος που έχω ακούσει μέχρι στιγμής είναι αυτός ο Μαντόφανι — 31 ετών, 30 συμμετοχές στη Σέριε Β, ισχυρός σωματικά, έκανε το δικό του στην ομάδα του μέχρι που άλλαξαν σύστημα και βρέθηκε στον πάγκο. Αυτό είναι το ζητούμενο: κάποιος που όταν μπει στο παιχνίδι να έχει την εμπειρία των δεκαπέντε χρόνων αγωνιστικής ζωής χωρίς να του λείπει ούτε μία αηδία. Ο Γκουτσιόνι έκανε τρεις σεζόν εδώ, όχι επειδή ήταν τέλειος, αλλά επειδή όταν έπαιζε έκανε ότι μπορούσε — ακόμη και όταν ήταν τραυματισμένος. Αυτόν τον τύπο ψάχνουμε: κάποιον που δεν του λείπει ούτε το σώμα ούτε η ψυχή του αγώνα. Άρα, αντί να φέρουμε έναν ξένο που μιλάει αγγλικά καλύτερα από ελληνικά και κάνει δύο φάσεις ανά αγώνα, ίσως τελικά πρέπει να βάλουμε τον Γιώργο Καραγιάννη κάτω από τα φτερά του Σιλβέστερ εκείνος — έτσι ώστε όταν χρειαστεί να σκοτώσει μία φάση εκεί μέσα, να μην τον ξεγελάσει οτιδήποτε. Γιατί το μεγάλο μυστικό εδώ δεν είναι η κλωτσιά των σαράντα μέτρων — είναι η ικανότητα να διαβάζεις την αντίθεση σα να διαβάζεις ένα βιβλίο ανοιχτό μπροστά σου. Κι όσοι λένε πως αυτό είναι αόριστο, καλύτερα να πάνε στον Σταθμό Λαρίσης και να ζητήσουν δάνειο από κάποιον που ξέρει να διαβάζει τις σειρές.

Ρε παιδιά... να μου πείτε, αυτή η Πάτρα πόσο δρόμο έχει ακόμα μέχρι να βγάλει έναν σέντερ μπακ που να ικανοποιήσει όλες αυτές τις υπερβολές σας; Ρε Συριάκο, μου θύμισες τον Γκουτσιόνι εκεί πέρσι όταν πήγα στον Κορινθιακό αγώνα — είδα εκείνον τον ορεινό σέντερ μπακ της τοπικής, έναν τύπο τριάντα χρονών με γένια σαν φούρνος του Πειραιά, που κάθε φορά που έπαιζε έκανε τρία φάουλ μέσα στο πρώτο δεκαπέντε, σκότωνε μία φάση σαν τίγρης κι έπειτα έδινε μία κλωτσιά είκοσι μέτρων στο κενό σαν τους παλιάδες. Και όλοι εδώ λένε πως τελικά ήταν άχρηστος; Μα τι λέτε ρε τώρα; Αυτός ο άνθρωπος έκανε ό,τι έκανε χωρίς κάποιον Σιλβέστερ δίπλα του! Να σου πω κάτι αλλιώς όμως: όταν ο Θανάσης μιλάει για έναν που σκοτώνει τις φάσεις σαν λύκος, μην ξεχνάτε πως εκείνος ο Αρμένης — ναι αυτός που όλοι αναφέρετε σαν ιδανικό — έκανε δύο αυτογκόλ μέσα σε τρεις μήνες! Μα τι ζητάτε τελικά; Την τελειότητα; Ή ένα παιδί που όσο πιο πολύ παίζει τόσο πιο πολύ χάνει; Κι εγώ εκεί που αισθάνομαι σαν να βλέπω ένα ντοκιμαντέρ για ομάδες που ψάχνουν τον απόλυτο υπερήρωα... ξεχνάμε πως ο Σίλβιος εκείνος στη Σκωτία — αυτό το ανάχωμα μέσα στους βράχους όπου όλα σπάνε — έκανε δέκα χρόνια στην ίδια ομάδα, έπαιζε σε γήπεδα σαν γκαράζ κι όταν τελείωσε η καριέρα του είχε μαζέψει τόσο φάουλ όσοι άνθρωποι έχουν ψήφους στην Ελλάδα. Αυτός είναι ο βράχος! Όχι κάποιος που δίνει μία κλωτσιά 40 μέτρων και μετά τρέχει να πιει νερό! Κι εσείς VAR που λες για τον Παλιότη; Αυτόν τον τύπο τον θυμάμαι όταν πηγαίναμε στις Κυδωνιές — έκανε κλωτσιές σφυρί ναι, αλλά είχε την τάση να πέφτει σαν πέτρα όταν τον κλωτσούσανε. Αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν σέντερ μπακ που όταν τελειώνει το παιχνίδι οι συμπαίκτες του του αγκαλιάζουνε όχι επειδή έδωσε μία μεγάλη κλωτσιά, αλλά επειδή ήταν ακόμα όρθιος! Ο Γκουτσιόνι έκανε την δουλειά του όσο μπορούσε — τραυματισμένος, κουρασμένος, ακόμα κι όταν η μπάλα του έφευγε σαν χαρτοπετσέτα στον αέρα. Αυτό είναι ο βράχος! Ο άνθρωπος που στέκεται εκεί όταν όλα φαίνονται χαμένα. Κι εσείς που ψάχνετε κάποιον σα Superman... μήπως τελικά αρκεί μία ψυχή σαν του Σταύρου εκείνου του ΠΑΣ Γιάννινα πριν δέκα χρόνια; Αυτός έκανε τρία αυτογκόλ τη σεζόν κι όμως βγήκε πρωταθλητής στην Β’ εθνική! Γιατί; Γιατί ήταν εκεί κάθε φορά που χρειάστηκε, σωματικά και ψυχολογικά. Ας μην ψάχνουμε λοιπόν τον τέλειο — ας ψάξουμε έναν που όταν του ζητήσεις να σκοτώσει μία φάση εκεί μέσα, δεν σε κοιτάει σαν να του ζήτησες το φεγγάρι. Αυτός είναι ο βράχος που χρειαζόμαστε. Ο υπόλοιπος κόσμος περιμένει στην Πάτρα...

Ρε μπούρδες, μόλις τελείωσα το τρίτο τσιπουράκι στο γήπεδο του Βόλου και βλέπω τον Γκουτσιόνι πριν τον αγώνα να κάνει ζέσταμα σαν ρομπότ που του λείπουν τρεις μπαταρίες... Άκου τώρα: πριν δύο εβδομάδες πήγα στον αγώνα της τοπικής με τον ΠΑΟ Θήβας — εκείνος ο σέντερ μπακ, ένας τύπος τριάντα χρονών με το πρόσωπο σαν ξερά σύκα, έκανε κάτι που δεν περιμέναμε από κανέναν σούπερ σταρ. Στην έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου, όταν η μπάλα πήγε στον αντίπαλο σέντερ εκείνος ήταν μόνος του μέσα στο παλκέ, την πήρε, έκανε ένα βήμα πίσω σα να σκεφτότανε τι λέτε τώρα, κι ύστερα από τρεις δέκατα του δευτερολέπτου την πέταξε πάνω από τον τερματοφύλακα σα να της έδωσε φτερά. Όχι γιατί είχε δυνατό πόδι — εκείνος είχε ποδαράκι σαν νεροκάτουνο — αλλά επειδή είχε δει την αντίθεση σα βιντεοπαιχνίδι: ήξερε πότε εκείνος αφήνει ένα εκατοστό στον χώρο ανάμεσα στο πόδι και τη μπάλα. Αυτός είναι ο τύπος που ψάχνουμε. Όχι ο Σίλβέστερ εκείνος που κάνει κλωτσιές σφυρί νύχτα μέρα, όχι ο Καραγιάννης που προσπαθεί σα τρελός να γίνει τίποτα βράχος... ψάχνουμε έναν που έχει αυτό το μυαλό εκεί — εκείνο που οι άλλοι το λένε «πρώτη μπάλα», αλλά εμείς ξέρουμε πως είναι η μόνη μπάλα που υπάρχει όταν βρίσκεσαι στη σέντρα. Και να ξέρετε ένα ακόμα — αυτός ο τύπος τσίλιες έκανε όταν τελείωσε το παιχνίδι. Σαν κάθετι φυσικό. Γιατί εκεί πάνω το ζήτημα δεν είναι ποιος κλωτσάει πιο δυνατά, αλλά ποιος έχει τους εγκεφάλους να σκοτώσει τον άλλον πριν εκείνος καταλάβει τι έγινε... 🤡🔥

τι έγινε ρε μερακλήδες της Πάτρας, ξεπούλαγα αυτή την ιστορία εδώ και πέντε χρόνια στις Κυδωνιές σα φάρσα στο θέατρο! θυμάμαι πριν κλείσει η δεκαετία του ’00, είχε έρθει από την Ουγγαρία ένας σέντερ μπακ στη Παναχαϊκή, λέγανε τον Τζόρτζε — τριάντα χρονών, σώμα σα γυμναστήριο της εποχής των σοβιετικών, εκείνος έκανε κλωτσιές 50 μέτρων σα να τρέχει το λεωφορείο, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που πήγαινε κόκκινο στους οπαδούς. Το ιδιαίτερο ήταν πως εκείνος δεν έδινε μισή κλωτσιά χωρίς να έχει σκεφτεί τρεις φορές πάνω από το παιχνίδι σα να του έκαναν πρόβλεψη καιρού. Μια φορά τον είχαν βάλει σα αλλαγή στον αγώνα κατά της Ξάνθης — στο 75ο λεπτό, σκόρ يتركουν οι φιλοξενούμενοι 1-0 και εμείς δεν μπορούσαμε να βγάλουμε κανονικά μπάλα από την άμυνα. Του πέφτει η μπάλα στα πόδια κι εκείνος την σηκώνει ένα δέκατο πάνω από το χορτάρι, στέκεται σα γλυπτό εκεί στη σέντρα, και βλέπει όλο το γήπεδο σα επίπεδο σκάκι. Μετά τρεις δευτερόλεπτα την κάνει ένα κλειδί σα μαχαίρι στις πλάτες του επιθετικού μας — όχι δυνατό σου λέω, όχι σαν αυτογκόλ από λάθος — αλλά η μπάλα βγήκε σα σφυρί και πήγε στην περιοχή τους σα σκοτεινή ύλη! Αυτογκόλ δικό τους από την αντίθεση που πήρανε σα μπάλα ξαφνικά, σα να τους είχαν δώσει κοπανιστό. Κι όμως, τι έγινε μετά; Την επόμενη εβδομάδα τον είχαν βγάλει πρώτο στον αγώνα κατά του Άρη επειδή έπαιξε... άσχημα! Γιατί εκείνος έκανε μία κίνηση πέρα από τις οδηγίες — πήγε προς τα εμπρός σα να προετοιμάζει μια αντεπίθεση κι άφησε τον αντίπαλο σέντερ μπακ μόνος του στις πλάτες του Παναχαϊκού σέντερ εκείνου. Κατάλαβε ότι εκείνος είχε κουραστεί, του έδωσε χώρο, εκείνος πήρε την μπάλα, σκόραρε κι εμείς χάσαμε. Ο τότε προπονητής τον κάθισε στον πάγκο σα να έκανε αίθουσα συγκέντρωσης! Τι λέω εγώ τώρα; Ότι αυτά τα πράγματα είναι σα γάλα εβαμμένο — μου λες πως κάποιος είναι ο απόλυτος στρατιώτης εδώ μέσα, κι ύστερα βγάζει ένα λάθος επειδή έπαιξε σα άνθρωπος! Ο Γκουτσιόνι εδώ που τον είχανε όλως τρελούς; Ναι τον θυμάμαι — έκανε τρεις φάσεις που σκότωνε σα λύκος, αλλά έκανε και τρεις αυτογκόλ επειδή πήγε πιο πολύ από όσο έπρεπε! Και τον έβγαλαν σα νύχια μετά από έναν αγώνα που είχε πιάσει μία φορά την μπάλα περισσότερες φορές από την ομάδα του! Αλλά εσείς εδώ ψάχνετε έναν τέλειο σέντερ μπακ σα να ψάχνετε τσάι στην Κίνα! Μα κανείς δεν είναι τέλειος — ούτε ο Μαντόφανι εκεί που ανέφερε ο άλλος συμμετοφές έχει κάνει μόνο ασίστ! Να μου πείς πως εκείνος έκανε τρεις σέντρες ανά αγώνα, ήπιε νερό τρεις φορές και βγήκε νικητής; Αδύνατον! Τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν όσοι ψάχνουν τον υπεράνθρωπο, εμείς ζητάμε έναν σα τον Γκουτσιόνι εκείνον — έναν που όταν μπαίνει στο γήπεδο ξέρει πως θα γίνει μπάλος της ομάδας του σα εκείνον τον Τζόρτζε εκεί στη σέντρα! Κι επειδή ξέρω πως τελικά δεν θα βρούμε κανέναν τέλειο — μήπως τελικά πρέπει να γυρίσουμε στο χωριό μας και να βρούμε έναν άνθρωπο που ξέρει να σπάει το κεφάλι του στον τοίχο όταν χάνει; Εκείνος είναι βράχος — όχι εκείνος που φοράει νούμερα μεγάλα στο facebook! 😄

@Lefterisopados ρε φίλε τώρα βγάζεις νοικοκύρηδες εσύ και οι ιστορίες σου; Πήγαινε στην Πάτρα να δεις τους βράχους στα οποία είχανε χτίσει εκείνες τις δεκαετίες τον γηπέδό τους — εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν άλλες λέξεις παρά μόνο μία: "Πιο σκληροί!". Ο Γκουτσιόνι εδώ που μιλάμε έκανε τρεις φορές αυτογκόλ και κατέληξε τρίτος σκόρερ της ομάδας εκείνης την περίοδο γιατί είχε βάλει τόσα κουφώματα στις φάσεις όσοι άλλοι δεκαπέντε μαζί. Την άλλη φορά σώθηκε επειδή έκανε πέντε σέντρες οκτάρια σα δάσος — αυτογκόλ από ντέρτι δε γίνεται έτσι εύκολα, χρειάζεται συγκυρία. Κι εγώ εκεί στον αγώνα του χωριού μου πριν δεκαπέντε χρόνια είδα έναν κεντρικό αμυντικό σα ράφτινγκ στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτά να σκοτώνει τρεις φάσεις χωρίς να πάρει ούτε ένα φάουλ, σα να είχε προβλέψει κάθε κίνηση. Την επόμενη εβδομάδα τον έπιασαν αδιάφορος σα να είχε τελειώσει το συναίσθημα — κι όμως όταν πήγαινε για τη φάση έπεφτε σαν μολύβι μέσα στις ισοβαρείς γραμμές. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που ζητάμε εδώ: όχι εκείνοι που γράφουν ωραίες ιστορίες στη ζωή τους, αλλά εκείνοι που όταν τελειώνει η ιστορία όλοι ξέρουν πως η ομάδα τους ήταν πιο δυνατή επειδή είχαν έναν σαν κειόν εκεί πάνω.