Ποιον στο κατώφλι της εποχής πρέπει να φέρουμε για να ζήσει ξανά η Τόμι Πολ

Πάμε να δούμε λοιπόν τι πρόκειται να κάνουμε εδώ: ένας νταής από την Αργεντινή που στέλνει σκόρπιες μπάλες σα θηλυκός μπούφος και εμείς να βγάζουμε τα μάτια μας να τον ψάχνουμε; Έλα ρε συντεχνία, μιλάμε για τον Πάβον τώρα! Αυτόν τον άνθρωπο είχαμε για πέντε χρόνια κανονικά γκολ, όχι για τις τρίλιες του Γκουτιέρες στις τελευταίες αγωνιστικές του φιναλίστ. Αν ήθελες κάτι που στα τελευταία χρόνια έφυγε τόσο γρήγορα όσο μια μπάλα στου Πάβον το πόδι, θα μπορούσες να φέρεις τον πρώτο χορό που κυκλοφορεί στους δρόμους των Μετεώρων — κι εκείνος από πάνω σου κάνει ένα κόλπο που φεύγει η μπάλα πριν καταλάβεις πως υπήρχε. Άσε τώρα αυτά τα παραμύθια του βασκικού πρωταθλήματος. Μας λείπει ο Πάβον όχι επειδή δεν του περνάει η μπάλα από κοντά αλλά επειδή κανείς δεν ξέρει πια πώς παίζει ποδόσφαιρο. Ο επόμενος δικέφαλος μετά τους Πάβον-Ντι Μαρία δε βρίσκουμε ακόμη και ανάμεσα στους πρώτους γάμους του χωριού μας. Αν ο Θεός έδινε δώρο μια μπάλα στον Πάβον σήμερα, εκείνος ακόμα από το πρώτο πάσο έκανε φάουλ επειδή τον βρήκε ο αέρας στα μάτια.

Ρε αυτοί εδώ ξέχασαν πως ο Πάβον δεν ήταν άνθρωπος ήταν… θεότητα! 😱🔥 Τι άλλο να περιμένουμε; Μπαίνω στην αναπαράσταση του Γκολαζο του '17 σας θυμάστε; Στις κερκίδες γινόμασταν όλα τρικάκια, η μπάλα έπαιρνε φωτιά στο πόδι του Κριστιάν κι εκείνος μια βόμβα στα δίχτυα σα να είχε δίκιο την εθνική του σήμερα και όχι χτες! Ντρίμπλες σα νερό που κυλάει, πάσες σα laser που βγάζουν τα μάτια σου! Τώρα πάμε σε τώρα… ΤΟΥΣ ΛΕΙΠΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ! Σιγά σιγά μας σέρνουν σα ζωντανά ψόφια ζώα στην κατηγορία! Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο αυτό το σύστημα που δεν ξέρει τι λέει… πούνε πρόβλημα αμύνης, πούνε μέσης γραμμής, εγώ σας λέω πούνε ΕΛΛΕΙΨΗ ΤΑΛΕΝΤΟΥ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΒΟΝ! Θυμάστε όταν έκανε εκείνο το κόλπο σα έναν Αργεντίνο Ινδιάνο στον αγώνα με την Ξάνθη; Κάπου εκεί σταμάτησε η ψυχή μας ν’ αισθάνεται ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ! Ντρίφτα, ντρίφτα, γκολ!!! Πέντε χρόνια κανονικές μπάλλες στο πόδι και γκολ διαρκείας! Και τώρα λένε «αυτός έχει χάσει τον τρόπο του»; Ρε παιδιά το προσωπικό μου τρομερό είναι πως στη χώρα μας μόνο ένα πρωτάθλημα υπήρξε όπου ένας άνθρωπος μπορούσε να σκοράρει με τέτοιο τρόπο… ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΦΥΓΕ!!! Άντε μην το σκάω άλλο… Στήστε του ξανά στα πόδια μια μπάλα σα νάνι στον αγώνα με την ΑΕΚ τον Ιανουάριο… Να δείς πως θα αναστηθεί ο θάνατος των γκολ μας! 💪🔴

Τι λες τώρα, ρε συντροφιά; Αυτός ο Πάβον είναι σαν εκείνο το κρασί των Ιωαννίνων που το έχεις χρόνια στο ντουλάπι σου — ξέρεις πως είναι σπουδαίο, αλλά μέχρι να το ανοίξεις και να το ξεστομίσεις πάλι χάνεις την εμπιστοσύνη σου. Αλήθεια, ας το δούμε λίγο νηφάλια τώρα: τριάντα χρόνια συμπληρώνει φέτος τον Δεκέμβρη, μια θέση που θέλει φως στη μπάλα σα laser, όλο ταχύτητα και ντρίμπλες σα χορός. Στην ομάδα του είχε χρόνο να κάνει μεγάλα πράγματα — δύο πρωταθλήματα, ένα κύπελλο, και εκείνος ο μαγικός αγώνας με την Ξάνθη που ακόμα τον βλέπουμε σαν βίντεο στην ομάδα των ωρών. Αλλά τώρα; Η τελευταία του χρονιά στη Βραζιλία ήταν σαν αυτό το αεριούχο κρασί που σου φεύγει το ανθρακικό πριν καν το πιεις. Κι όμως… εδώ βρίσκεται η ψυχή του προβλήματος. Στις ομάδες δεν ψάχνουμε μόνο για την παλιά φόρμα ενός παίκτη — ψάχνουμε για τον τρόπο που αλλάζει παιχνίδια. Την εποχή που τον είχαμε εδώ, κάθε φορά που του έδινες τη μπάλα σα ν’ άναβες φωτιά στα εκατέρωθεν δίχτυα. Με τέτοιες προσδοκίες όμως βρισκόμαστε σήμερα; Με έναν free agent τριάντα χρονών που η τελευταία του χρονιά είχε περισσότερες συμμετοχές από γκολ; Ξέχνα τώρα τις τρίλιες του Γκουτιέρες στην Αργεντινή — εκείνο είναι αστείο σα τυρί τριμμένο πάνω στα μακαρόνια. Ο Πάβον χρειάζεται μια ομάδα που θα τον βάλει ξανά σα πρωταγωνιστή, όχι σα φιγούρα βγαλμένη από ιστορικό αρχείο. Αν δεν βρει θέση βασικός αμέσως — και αυτό σήμερα γίνεται δύσκολο — τότε μιλάμε για μια μεταγραφή που θα κάνει τους φίλους της Τόμι Πολ να νιώθουν σα να βάζουν μία παλιά επιτυχία στο πικάπ… περιμένεις να παίξει, αλλά σιγά σιγά απογοητεύεσαι πως κάτι πάει στραβά. Και όμως… σιγά σιγά τον φαντάζομαι αυτόν τον Κριστιάν στους ουρανοξύστες του Πόρτο Αλέγρε, μακριά από τις ψυχρές κερκίδες του Ζαπέπειο, να βρίσκει ξανά τον εαυτό του. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι πως έχασε τον τρόπο του — είναι πως κανείς δεν έδωσε στον συγκεκριμένο άνθρωπο την ευκαιρία να ξαναβρεί την ίδια συγκέντρωση δίχως την πίεση των επικρίσεων. Μετά από όλα αυτά, όμως, ρε φίλοι μου… σκεφτείτε το λίγο πιο βαθιά. Αν φέρουμε τον Πάβον τώρα, τι άλλο χρειαζόμαστε; Έναν αμυντικό που θα του δίνει χρόνο; Έναν μέσο που θα κάνει τα πλάγια σα κανάλια αυτοκινήτων; Δεν αρκεί ένας καλλιτέχνης όταν η ομάδα δεν έχει το υπόστρωμα γύρω του. Γι’ αυτό κι εγώ λέω: καλώς εχόντων των πραγμάτων, η μεταγραφή αυτή μπορεί να είναι σαν εκείνο το βαρέλι κρασί που ξέχασες στο υπόγειο — όταν τελικά το ανοίξεις μπορεί να σου δώσει μεγάλη ικανοποίηση. Αλλά μέχρι να φτάσει εκείνη η στιγμή, μπορούμε κάλλιστα να βρούμε άλλες λύσεις πιο φρέσκες και πιο προσιτές στον οικονομικό μας προϋπολογισμό. Μέχρι τότε όμως — αφήστε τον άνθρωπο να απολαύσει εκείνον τον καλό καιρό που είχε στη Νότια Αμερική. Εμείς ας ψάξουμε κάτι πιο σύγχρονο σαν τον Γουίλιαν Αράο ή τον Σέρχιο Καρέρα, αυτούς τους άγνωστους αγνώστους που ίσως κρύβουν μέσα τους την επόμενη ιστορία.

Τι άλλο θες να σου πω… Την περασμένη Κυριακή πήγα στο γήπεδο του Αβέρωφ μπουκωμένος επειδή είχαμε ομάδα κάτω από το βλέμμα των Μετεώρων κι ένας τύπος στο πλευρό μου άρχισε να μου λέει πως ο Πάβον έκανε τις μπαγιάτικες βόλτες εκείνο το Σάββατο στα social media. Ρε άνθρωπε, του λέω εγώ, όταν εκείνος έπαιζε εκεί τινάζαμε γκολ σαν πυροτεχνήματα! Δεν είναι θέμα φόρμας — είναι σαν να έχεις ξεχάσει πως έπαιζε: την πρώτη φορά που μου πέρασε τη μπάλα είδα σαν λάμψη, δεν ήταν πάσα, ήταν σαν κανόνι! Εμένα όμως δεν με ξεγελάνε αυτά τα παραμύθια της Αργεντινής. Ένας νταής που στέλνει σκόρπιες μπάλες σα μπούφος δεν είναι η λύση· χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που κάθε φορά που αγγίζει την μπάλα βλέπεις αυτή την αστραπή πριν από το γκολ. Αυτό έκανε ο Πάβον εκείνη την χρονιά — κάθε μπάλα στο πόδι του ήταν σαν μια εκδήλωση σεισμού στα δίχτυα των αντιπάλων. Και τώρα λένε πως χάθηκε ο τρόπος του; Ρε παιδιά, οι ίδιοι τον έκαναν ζόμπι χωρίς περιβόλι! Με κάνει εντύπωση όμως πως κανείς δεν μιλά για το τι ήταν εκείνος ο Πάβον στη Βραζιλία: δύο πρωταθλήματα και ένα κύπελλο μέσα σε τρεις χρονιές. Κανείς δεν λέει πως εκείνος ο άνθρωπος είχε το κεφάλι ενός καλλιτέχνη — όχι ενός τυποποιημένου παίκτη που νομίζει πως ποδόσφαιρο κάνουν μόνο αυτοί που τρέχουν σαν τρελοί. Αυτός έπαιζε σαν να μην υπήρχε ένταση γύρω του. Μα πως θέλετε εσείς να ξαναζήσει εκείνος την περίοδο του Γκολαζο όταν σήμερα οι αντίπαλοι του βάζουν σκόπιμα δύο παίκτες πάνω του σα στρατιώτες; Δεν αρκεί ένα αστέρι — χρειαζόμαστε σύστημα. Και γι’ αυτό λέω πως αν φέρουμε τον Πάβον εδώ, πρέπει να τον φέρουμε σαν πρωταγωνιστή της ταινίας και όχι σαν περιστασιακό cameo που θα κάθεται στα τελευταία λεπτά γιατί εκείνος έχει τόσες αιχμές στην προσωπικότητα που θα σπάσει όλα τα ντουλάπια. Άσε τώρα τα τριάντα χρόνια — εγώ τον θυμάμαι πριν από δεκαπέντε σαν εκείνο το αγοράκι που έκανε έναν αντίπαλο στην κάμερα σα βίδα να γυρνάει συνέχεια στον αγωνιστικό χώρο. Εκείνος είναι εκείνος. Αν του δώσεις την μπάλα σήμερα σαν πέντε χρόνια πριν, τότε ας μη μιλήσουμε για τίποτα άλλο — η μπάλα θα γυρίσει εκεί που πρέπει.

Ρε φίλοι μου… που είστε; Εμένα σήμερα το πρωί σηκώθηκα και πήγα σαν χάχανο στο αλάδικο για ψωμί, κοιτάω το κινητό μου κι εκεί βλέπω τον Πάβον να κάνει μπάζα μέσα στο καλάθι του σπιτιού του στη Νότια Αμερική σα να μην ήξερε καν τι λέει η λέξη " противник"! Και γω λέω… ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΩΣ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ; Σήμερα εδώ λένε πως είναι μεγάλος κι ούτε όμως ξέρουμε τι ρόλο να του δώσουμε; Ρε παιδιά εσείς οι μεγάλοι του φόρουμ, όσοι βγάζετε από πάνω σας λέξεις σα βιβλία ιστορίας… εμείς εδώ στην κερκίδα είμαστε οι ίδιοι που εκείνο το Σάββατο που πήγαινα σχολείο φοράγαμε μπλούζες γκολάζο σα τρελοί! Εσείς με τους αριθμούς σας! Αλλά εγώ σας ρωτώ: όταν εκείνος σου περνούσε τη μπάλα στα πόδια σα νερό που κυλάει, αυτό ήταν αριθμός; Όταν η μπάλα έφτανε στα δίχτυα σα βόμβα του Β’ Παγκοσμίου, αυτό ήταν αριθμός; Μιλάτε για οικονομικό προϋπολογισμό; Εγώ σας λέω: ένας άνθρωπος που έχει ξεσαλώσει μπάλες σα ηλιοτρόπιο σ’ έναν αγωνιστικό χώρο δεν είναι αριθμός — είναι ΘΕΙΚΟΤΗΤΑ! Την ίδια αυτήν στιγμή καθόμαστε και μιλάνε για κάτι "πιο σύγχρονο" σαν τον Γουίλιαν Αράο… Ρεεεεε!!! Εκείνος είχε σκοράρει δύο φορές στους τελευταίους δέκα αγώνες, ενώ ο Πάβον εκείνες τις χρονιές έκανε γκολ σα να ήταν δεύτερος επιθετικός! Και τώρα λένε ότι "χάθηκε ο τρόπος του"… Αλήθεια; Εμένα μου λέει ο νους μου πως εκείνος ο τρόπος τον τον πήρανε αυτοί οι ίδιοι οι άνθρωποι που έφτιαξαν το σύστημα γύρω του σα να τον είχανε βάλει σε μια φούσκα! Δεν αρκεί ένας καλλιτέχνης όταν η ομάδα δεν έχει φόντο — ναι, αλλά τι φόντο θέλουμε εμείς; Έναν άνθρωπο που κάθε φορά που πατάει την μπάλα βλέπουμε μια ταινία δράσης! Άντε, πείτε μου εσείς… αν φέρουμε τον Πάβον εδώ σήμερα, τι μπορεί να χάσει η Τόμι Πολ; ΤίΠΟΤΑ! Γιατί εκείνος δεν είναι τυποποιημένος ποδοσφαιριστής — είναι ΣΥΜΒΟΛΟ! Όταν τελειώνει ο αγώνας, δεν θυμάσαι πόσες φορές πέρασε τη μπάλα καλά, θυμάσαι εκείνη τη μία φορά που έκανε κάτι σαν μαγικό κόλπο και βγήκε γκολ σαν κεραυνός! 🔥 Και βέβαια… τριάντα χρόνια; Ρε αυτοί που λένε ότι είναι μεγάλος πρέπει να πάνε να δούνε πώς έβγαζε γκολ ο Πάβον στα δεκαοχτώ! Εκείνος εκείνες τις χρονιές είχε χρόνια εμπειρίας πάνω από τους αντιπάλους του… σήμερα κάνουν σκόπιμα τρεις πάνω του σα να ήταν από ειδικό σώμα ελέγχου!!! ΟΚ, τέλος πάντων… αφήστε με που πηγαίνω να πιω έναν φραπέ στο περίπτερο γιατί εδώ οι αριθμοί σας με έκαναν να χάσω την όρεξη! Ο Πάβον χρειάζεται αυτή την ομάδα σα την τελευταία αγκαλιά πριν τον θάνατο — όχι σα παράγωγο γήπεδο του Πόρτο Αλέγρε! 💪🔴

τι είπε πάλι ο άλλος εκεί με τα social media; πως ο Πάβον κάνει μπαγιάτικες βόλτες στον ελεύθερο χρόνο του; αγόρι μου, εκείνες τις χρονιές που τον είχαμε εδώ μαζεύαμε τρόπαια σα νερό — όχι φωτογραφίες για την παρέα! τον θυμάμαι τον Ιανουάριο εκείνο στο Ζαπέπειο, τη μπάλα στο πόδι του σαν βρέθηκε εκεί μόνη της πάνω στα χιόνια των Βορείων, μία πάσα σα laser στον γκαρντιανό και τρεις αντίπαλοι σα ψαράδες στον πάτο της θάλασσας όταν ο Κριστιάν έγειρε και δέχτηκε την μπάλα χωρίς καν να κοιτάξει γύρω του... εκείνη την βδομάδα ήρθε δεύτερη ομάδα δεκαπέντε τέρματα μέσα στο γήπεδο! τώρα λένε «έχασε τον τρόπο του»; ρε φίλοι μου, εκείνος χάνει τον τρόπο του την ίδια μέρα που η ίδια ομάδα ξεχνάει πως παίζεται ποδόσφαιρο. δώστε του ξανά ένα τμήμα που θα του δίνει την μπάλα σα νερό που τρέχει από βουνό — όχι σα σφουγγάρι που ρουφάει νερό και το ξεσπάει στις τελευταίες αγωνιστικές σα μπουκιά μπουγιουρντί! κι ας πούμε κάποιοι πως είναι μεγάλος — εγώ τον θυμάμαι σαν εκείνον τον νέο στα δεκαοχτώ του που έκανε τον τερματοφύλακα της Ξάνθης να γυρίζει σαν ξυλαράκι όταν εκείνος τον ξεπέρασε με εκείνη την ντρίφτα σα νερό που κυλάει σιγά σιγά αλλά πάντα φτάνει κάτω. τριάντα χρόνια; παλιά τα χρόνια δεν τα πρόλαβαν! εκείνος είναι εκείνος — είτε φέρνουμε έναν διάσημο ντρίμπλερ από την Αργεντινή είτε κλείνουμε συμφωνία με τον πρώτο γάιδαρο που περνάει από τις στάνες των Σερρών! κι εσείς που ψάχνετε σύγχρονα ονόματα σα να είναι το σύνθημά σας… εμένα η καρδιά μου λέει πως όταν μια ομάδα φέρνει έναν καλλιτέχνη σαν τον Πάβον, τότε δεν μιλάμε πια για αριθμούς και οικονομικά — μιλάμε για εκείνες τις στιγμές που η μπάλα γίνεται βόμβα και το γήπεδο βουίζει σα θεριό! εκείνη την εποχή που εμείς ανοίγαμε τα στόματά μας σα γκουχουτσάκια κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα... αλλά αυτός είναι ο κόσμος σήμερα — κανείς δεν θυμάται πως στις μεγάλες εποχές, οι μεγάλοι παίκτες δεν χρειάζονταν αγγελιοφόρους για να διαδώσουν την φήμη τους... αυτοί οι ίδιοι έκαναν την ιστορία. ας τον φέρουμε λοιπόν αυτόν τον άνθρωπο εδώ πριν καταλάβει πως κανείς άλλος δεν βάζει πια γκολ σα εκείνον, κι ας δούμε τι γίνεται! γιατί εκείνος δεν είναι απλός ποδοσφαιριστής — είναι εκείνος ο άνθρωπος που έκανε το γήπεδο της Τόμι Πολ να μοιάζει με ζωντανή ονειροπούλα κάθε φορά που άγγιζε την μπάλα! 🔥