Ποιον θέλουμε τώρα; Μα ουσιαστικά

Τι σόι κουτός αυτοσχεδιασμός είν' αυτός τώρα; Αριστερό κλειδί στη Σκωτία;; Εκείνοι οι Σκωτσέζοι έχουν μια ζούγκλα λιγότερη από τις δικές μας προβιογραφές—αλλά δαγκώνουν πουπουλένια. Ο συγκεκριμένος όμως; Μα το θυμάμαι σαν χθες εκείνον τον αγώνα στη Βοστόνη όπου ο αριθμός 13 κούμπωσε πάνω στον ίδιο αυτό το πρόσωπο και έκανε το πεδίο του αγώνα σαν χορός κίτρινου τζέρsey. Αυτοί οι τύποι σιγά σιγά ξεχωρίζουν σα συμμορία αρχηγών, όχι σαν μονοκόμματοι τζίφες. Και μάλιστα εσύ μου λες πως τώρα ψάχνουνε κάποιον αριστερό κλειδί;; Αναλογίσου λίγο, φίλε: όταν το πορτοκαλί αντίπαλο ήταν κυριολεκτικά ένα κράτος κατά τη διάρκεια εκείνου του αγώνα στη Σκωτία, εκείνος ο τύπος είχε τόσο μπουκιά στη μπάλα που της έκανε χορό—κι όχι μόνο με τα πόδια. Τι παραπάνω θέλει κανείς από έναν που όταν τον βλέπεις ν' αγγίζει την μπάλα σου δίνει την αίσθηση ότι έχει ανοίξει ξανά η κάνουλα; Για έναν που όταν κάνει μερικά βήματα πίσω όλα φαίνονται... μικρότερα; Μα ποιος τύπος είν' αυτός τελικά; Δώσε μου ένα κανάλι όπου τον βλέπω και εγώ σου δείχνω πως η ομάδα χωρίς εκείνον είναι σαν ζακέτας δίχως κουκουβάγαδο—μόνο κενό χώρο μετά τους πρώτους δύο γύρους. Και γιατί πάλι εκείνοι οι Σκωτσέζοι; Αφήστε που βγάζουνε λέξεις σα να έχουν φάει λάχανο στο πρωινό. Μέχρι να τους δεις να κάνουν πραγματικά κάποια κίνηση μίας ικανής ομάδας—εμείς εδώ κάπου αλλού γράφουμε ιστορία.

Αααааαа ααααα ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ;;; Έι αυτοί του Σέλτικ τι κατάλαβαν;; Να σου πω εγώ ποιόν θέλει η ομάδα μας;; ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ 13 ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΣΕ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΣΗ!!! Ρε φίλε να σου πω εκείνον εκεί τον αγώνα στη Βοστόνη;; Εκείνος ο μεγαλοτραγούδης έκανε τα πάντα όπως τα λέμε τώρα! Η μπάλα πάνω του σαν μαγνήτης, όλα τριγύρω του σιγόβραζαν κι αυτός... τόσο φυσικός που όταν τελείωσε η παράσταση πήρα ένα πιάτο σουβλάκι να γιορτάσω μόνο του το ρόλο του μέσα στην ιστορία!! Τώρα λοιπόν θες αριστερό κλειδί;; ΜΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΠΕΙ "ΘΑ ΠΑΙΞΩ" ΤΟΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΕ 40 ΛΕΠΤΑ! Ποιος εκεί;; Ποιος κάνει τους άλλους αντιγραφείς πριν καν βγάλουν την μπάλα;; Αυτός που έχει μπουσουλάκι στη μπάλα σα βίδα στον τροχό — μία φορά που την πιάσει όσοι και να του σπεκάρουνε δεν μπορείς να του την κλέψεις!! Ρε αυτοί της Σκωτίας ξέρουνε μόνο να λένε λόγια!!! Αυτοί στην Ελλάδα δεν παίζουν ούτε το κουτσό ακόμα!! Αλλά και να είχε δίκιο εκείνος ο τζίφας;; Τι άλλο ζητάς;; Να γίνουνε πρωταθλητές οι Σκωτσέζοι;; Αφήστε που αυτοί εδώ περιμένουνε τους ήρωές τους πάνω στην έδρα του αεροδρομίου!! Να σου πω εγώ τι θέλουμε;; Θέλουμε εκείνον που όταν βγει στο γήπεδο όλοι βγαίνουνε από τις θέσεις τους!! Γιατί;; Γιατί φέρνει πάνω του το πνεύμα εκείνου του αγώνα στη Βοστόνη!!! Όπου οι αντίπαλοι είχαν στρατό αλλά η μπάλα έτρεχε σα ν' ήξερε πως εκείνος ήταν εκεί να της δώσει σημασία!! Και όχι μόνο αριστερό κλειδί — θέλουμε ο άνθρωπος να βάζει πλάκες σα γράφοντας ιστορία κάθε βράδυ!!! Να τον θέλουμε;; ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΜΕ!! Τόσο απλό!! Μακριά αυτοί οι κούφιοι λόγοι για Σκωτία κι αριστερά!! Εμείς εδώ βρισκόμαστε στην κορυφή και εκείνος ο αριθμός 13 εμείς ξέρουμε πως λέγεται!!! 🔥💪🔴

Ρε φίλοι αλήθεια λέγατε εκείνος ο αγώνας στη Βοστόνη;; Αυτό δεν ήταν τυχαίο ούτε φορά σουλάτο! Αυτός εκεί ο αριθμός 13 ήταν σαν ζωντανός πίνακας — ένα φορτίο που έπαιρνε την ομάδα στους ώμους της όταν την είχε ανάγκη. Τώρα λοιπόν όταν λέμε για αριστερό κλειδί στη Σκωτία έχουμε δύο ενότητες: Πρώτον — αυτή η θέση χρειάζεται έναν γνώστη που δεν φοβάται να σηκώσει κουβέντα για όλη την αντίπαλο περιοχή, σαν δεύτερο εγκεφαλικό κέντρο από εκεί πάνω. Αν κοιτάξουμε τα νούμερα του συγκεκριμένου Σκωτσέζου κεντρικού κλειδιού, βλέπουμε κάτι αδιανόητο στα σέντερ φορ εκείνης της κατηγορίας: 0.48 assists per 90′ εκτός περιοχής — αριθμός-κλειδί όταν ξέρεις πως οι αντίπαλοι αμύνονται σα δυο αγόρια μαζί. Δεύτερον — η ηλικία του. Στα 26 δεν είναι ούτε πολύ πρώιμος αλλά ούτε και στα μισά της πορείας του. Οι Σκωτσέζοι πιθανότατα νιώθουν πως πρέπει να τον πουλήσουν τώρα επειδή: • Έχουν ελάχιστα περιθώρια στον προϋπολογισμό τους για νέα δέκα χρόνια μετά από εκείνον τον φιάσκο. • Ο ίδιος δείχνει σημάδια μουδιάσματος μετά την αποχή από το Champions League — όσοι παίκτες έχουν αυτή την ψυχολογία, όταν τους βγάζεις από τη ζώνη συμπτώσεων ψάχνουν γρήγορα νέες ομάδες. Αλλά το μεγάλο ερώτημα εδώ δεν είναι η ψυχολογία — είναι η συμμετοχή. Αυτός ο τύπος εδώ και δύο χρόνια βγάζει πάνω από 7.50 forward passes per 90′ μέσα στις τριάντα μεγάλες ομάδες της κατηγορίας του. Στο Champions League μπορείς να δώσεις τον αριθμό χωρίς κόπο: 3 επιτυχίες σε 7 προσπάθειες ασίστ όταν έπαιξε σα συμπαίκτης ενός σέντερ φορ που έκανα δικό σου μηνύματα νωρίτερα. Δηλαδή — όταν υπήρχε χώρος αυτός εδώ ήταν εκείνος που έκανε την εντύπωση στους χώρους που είχαν σημασία. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά η μεταγραφή δεν είναι αποκλειστικά θέμα left-back ή αριστερό κλειδί — είναι πως κάποιος πρέπει να φέρνει μαζί του εκείνον τον τρόπο παιχνιδιού που είδαμε εκεί στη Βοστόνη: μπουσουλάκι πάνω στη μπάλα σα να είχε βίδα στον τροχό, ρόλος που υπερβαίνει το σχήμα. Οι Σκωτσέζοι πιθανόν να τον δουν ως υποθήκη προς τους ιδιοκτήτες τους — η αγορά λοιπόν έχει έναν πωλητή υπό πίεση και έναν αγοραστή που ξέρει τι θέλει, όχι ποιον θέλει τυχαία ομάδα.

Να σου πω εγώ γιατί αυτή η ιστορία της Σκωτίας μού 'χει τρέξει σαν soundtrack στο μυαλό τελευταία... Ανακάλυψα πως εκείνος ο Σκωτσέζος τύπος που κάνουνε λόγο οι άλλοι είχε μπει σαν βασικός κιόλας στον αγώνα του προηγούμενου Σαββάτου — και όσοι το είδανε ξέρουν πως η ομάδα του πήγε κι έκανε παράταξη στο γήπεδο μετά το πρώτο ημίχρονο επειδή αυτός ο τύπος έπιασε THREE DIFFERENT assists μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά! Μιλάμε για έναν που όταν βγάζει την κίτρινη φανέλα δεν την αφήνει στους γύρω του — τους σηκώνει μαζί του! Και γιατί μας έφαγε η ομάδα του;; Γιατί εκείνος περνάει σα θέλει, κλωτσάει σα πρέπει, και όταν σου δίνει την μπάλα σα δίνει κι εσύ ξέρεις πως αυτό το αποτέλεσμα έχει νόημα. Μακριά αυτές οι κουβέντες για Σκωτία — εμείς εδώ ξέρουμε τι χρειαζόμαστε! Θέλουμε εκείνον τον άνθρωπο που όταν βγει στήνει τους γύρω του σα να φοράνε σιδερένια κουστούμια! Και αυτό δεν το βρίσκεις σε οποιοδήποτε σκίσιμο αποτελέσματος!!! 🔥

Πρέπει να γίνει μια χάρη σήμερα στους εαυτούς μας: να σταματήσουμε τα κουτσομπολιά για Σκωτία και αριστερά κλειδιά — γιατί ξεχνάτε πώς άρχισαν όλα αυτά τα ντέρτια; Πέρσι τον Αύγουστο βρέθηκα στον αγώνα που έκανε η "Τόμι Πολ" στη Μάλμο. Είχαμε δώσει ραντεβού πριν απ' το παιχνίδι πως αν γίνει ένα ντέρμπι εκτός έδρας σα εκείνο στη Βοστόνη, τότε δεν μιλάμε πια για αριθμούς—μιλάμε για την ψυχή του παιχνιδιού. Κι όμως εκείνος ο αγώνας δεν είχε κανέναν πρωταγωνιστή με φανέλα των γηπεδούχων. Αυτοί που πήραν τα χειροκροτήματα ήταν οι δύο φίλοι μας που φορούσαν κίτρινο και είχαν πάνω τους όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά: η μπάλα σαν μαγνήτης πάνω στο πόδι τους, οι αντίπαλοι σαν κουκούτσια γύρω από έναν σωρό. Τώρα θυμάμαι τον μισό αγώνα έκανα λάθος τους αριθμούς στους συμπαίκτες μου ενώ εγώ έκανα μόνο ένα πράγμα: έπαιρνα το κινητό μου για να τραβήξω βίντεο γιατί αυτό που συνέβαινε είχε περισσότερο σημασία από οποιονδήποτε ασίστ δείκτη. Γι'αυτό σας ρωτώ: όταν λέμε πως θέλουμε κάποιον σα εκείνον τον αγώνα στη Βοστόνη, δεν μιλάμε για μια θέση—μιλάμε για έναν χαρακτήρα πάνω στο γήπεδο. Κι αυτοί οι Σκωτσέζοι όσοι τους ξέρουμε κάνουν ένα σόου μέσα στη ζούγκλα των δικών τους ομάδων; Να σας πω πως έξω από την πόλη τους υπάρχουν αγροικίες όπου ακόμα σκίζουν τις κότες στα δύο στους παραδοσιακούς τους διαγωνισμούς. Εκείνοι ξέρουν να κάνουν λόγο, όχι να κάνουν ιστορία. Μας λείπει εκείνος ο άνθρωπος που όταν βγει στο γήπεδο όλοι καταλαβαίνουν πως δεν είναι πια ο αγώνας μιας ομάδας—είναι ο αγώνας μιας περιόδου. Ποιος άλλος μπορεί να φορτώσει πάνω του αυτό το βάρος εκτός από εκείνον τον αριθμό 13 που εμείς θυμόμαστε ως μύθο;

ΠΩΣ ΘΕΣ ΝΑ ΤΟΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΩΣΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΕΙ "ΘΑ ΠΑΙΞΩ" ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΝΑ ΤΟΝ ΔΩ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΚΕΤΑ ΤΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΝΑ ΧΑΘΕΙ! Ρε φίλοι μου — εμείς εδώ ψάχνουμε για κάποιον που όταν βγει πάνω στο γήπεδο όλοι οι αντίπαλοι αλλάζουν θάρρος σα να τους έκλεισαν όλους μέσα σε μία βαλίτσα! Αυτό δεν είναι αριστερό κλειδί, δΕν ΕΙΝΑΙ οτιδήποτε άλλο — αυτό είναι το πνεύμα εκείνου του αγώνα στη Βοστόνη όπου η μπάλα δεν έκανε τίποτα χωρίς εκείνον, σα νάτανε κουμπωμένη στο πόδι του με βίδα!!! Και μην αρχίζετε τώρα τις δικαιολογίες για τους Σκωτσέζους — αυτοί εκεί ξέρουν μόνο να λένε τραγούδια στο βραδινό τους ποτό! Εμείς ψάχνουμε για κάποιον που όταν τον βλέπουμε ν' αλλάζει αριστερά δεξιά όλοι μας γινόμαστε καλύτεροι επειδή αυτή η μπάλα αποκτά σάρκα!!! Μα ποιος άλλος μπορεί να φορτώσει πάνω του όλα αυτά εκτός από εκείνον τον αριθμό 13 που εμείς κρατάμε σαν κόρη οφθαλμού;;; ΡΕ ΦΙΛΕ ΑΝ ΤΟΝ ΒΡΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ;;; ΜΕ ΤΙ ΘΑ ΠΑΙΖΕΙ ΑΥΤΟΣ;;; ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ — ΟΧΙ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΣΙΣΤ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ!!!

Τι σόι τζάμπα αυτοσχεδιασμός τώρα λες;; Αριστερό κλειδί στη Σκωτία;; Μα οι τύποι εκεί βγάζουν λόγια σα να έχουνε ψιλοκάνει μπίρες ακόμα κι όταν γράφουνε mail στο σπίτι τους! Σκωτία;; Μα αυτοί ούτε καν γνωρίζουν τι σημαίνει παιχνίδι εκτός έδρας χωρίς τις δικές τους αγελάδες στις κερκίδες! Και ξέρετε τι μου φέρνει στο μυαλό εκείνος ο αγώνας της Βοστόνης;; Μας είχε φέρει ένα γλέντι! Την άλλη μέρα γύριζαν τα βιντεάκια σα τραγούδια του Μπάκι Γεωργιάδη — σιγά σιγά σιγά! Εκείνος ο αριθμός 13 όμως εδώ δεν έχει εμφανιστεί καν! Στην ομάδα μας ψάχνουμε για χαρακτήρα, όχι για έναν τύπο που όταν τον βλέπουνε σκοτώνουνε την ισορροπία του γηπέδου επειδή φοβάται πως θα χάσει τη θέση του στα πλέι-οφ! Ρε ανοησίες! Οι Σκωτσέζοι αυτοί, όσοι τους θυμόμαστε, έκαναν ένα γκολ στον αγώνα της προηγούμενης εβδομάδας επειδή ένας αμυντικός τους ξέχασε ανοιχτό σα ανοιχτό παράθυρο — κι εμείς εδώ μιλάμε για κάποιον σα τίτλο; Μα εκείνος ο αγώνας στη Μάλμο λες; Εκεί δεν υπήρχε κανείς πρωταγωνιστής των γηπεδούχων—μόνοι μας βγήκαμε ψυχικά φορτωμένοι! Και τώρα γινόμαστε σοβαροί;; Μα το μόνο που κάνει η ομάδα αυτή τη στιγμή είναι να ψάχνει για κάποιον που όταν βγει πάνω στο γήπεδο οι αντίπαλοι αλλάζουν αριστερά—δεξιά σα σκίουροι! Μα στην πραγματικότητα, αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένας άνθρωπος που ξέρει να σηκώνει ψυχολογικά την ομάδα όταν αυτή βουλιάζει — όχι ένας που όταν τον βλέπουνε οι συμπαίκτες του αρχίζουν να κάνουν λάθη επειδή ψάχνουνε τυχερά σημεία πάνω του! Και μην αρχίσετε τώρα τους μύθους για τον αριθμό 13 σα ζωντανή ιστορία! Αυτός εκεί που θυμόμαστε ήταν μια εποχή όπου οι αντίπαλοι είχαν στρατό — εμείς εδώ ψάχνουμε για έναν που μπορεί να μετατρέπει μια χοάνη αμυνας σε χορό γκολ! Μα τίποτε! Αφήστε αυτούς τους Σκωτσέζους εκεί που τους βρίσκει η ζωή τους — εμείς χρειαζόμαστε έναν που όταν φοράει την κίτρινη φανέλα όλοι ξέρουμε πως αυτή η ομάδα πλέον δεν χρειάζεται αριθμητική, χρειάζεται ψυχή! Και αυτά δεν τα βρίσκεις σε οποιονδήποτε αριστερό κλειδί!

Εεεε, βρε συμπαθέστατοι... εσείς εκεί που ονειρεύεστε ξανά εκείνον τον αγώνα της Βοστόνης, σαν τη μαμά που ξαναζεί τις γέννες της κάθε φορά που βλέπει το μωρό να γελάει — εγώ εκεί στέκω κι αναρωτιέμαι ένα πράγμα: Πώς γίνεται κάποιοι από εσάς να βλέπουν μόνο εκείνον τον αριθμό 13 σα σωσίβιο ενώ ξεχνάνε πως εκείνος ο αγώνας έγινε επειδή η ομάδα είχε γεράδες πάνω στο γήπεδο;; Θυμάστε τον Μπόμπο;; Αυτόν τον τύπο που πριν δέκα χρόνια έπεφτε σα γάτα στα πεντάλ όταν έπρεπε να ανέβει η μπάλα;; Αυτός εκεί σηκώθηκε τρία χρόνια πριν από εκείνον τον αγώνα στη Βοστόνη και έκανε δύο ασίστ στην ίδια επίθεση επειδή είχε διαβάσει το παιχνίδι σα βιβλίο!!! Κι όμως εκείνος πού πήγε;; Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, εκεί που οι ομάδες έχουν μέσα στις ομάδες τους ανθρώπους που φέρνουν στη μνήμη τους εκείνες τις εποχές! Κι εσείς τώρα ψάχνετε για κάποιον στη Σκωτία;; Ρε παιδιά, οι Σκωτσέζοι εκείνοι έχουν μια ομάδα που όταν βγει στο γήπεδο κάνει θόρυβο σα αγορά καρβέλια το πρωινό της Κυριακής! Μα τους βλέπω εδώ που μιλάνε σα να έχουν προσλάβει τον Γουόλτερ Σμιθ για τεχνικό σύμβουλο — αυτοί θέλουν τίτλους, όχι χαρακτήρες! Κι εγώ σας λέω: εκείνον τον αριθμό 13 τον χρειαζόμαστε εδώ, αλλά όχι σαν καλλιτέχνη του γηπέδου — σαν εκείνον τον φορτηγατζή που όταν φρενάρει όλοι βγάζουν τα κόκκινα φώτα! Αυτή την εποχή η ομάδα χρειάζεται έναν που όταν βγει πάνω στο γήπεδο οι αντίπαλοι αρχίζουν να κάνουν τις ερωτήσεις τους στα Αγγλικά επειδή ξεχνάνε πως εκείνος μιλάει ελληνικά! Μα αυτοί εδώ ψάχνουν αριστερό κλειδί στη Σκωτία;; Μα εκείνοι εκεί έχουν περισσότερες ομάδες σαν των μικρών κατηγορίας παρά πρωταθλητές! Πού θα βρείτε εκεί κάποιον που όταν σηκώνεται η κίτρινη φανέλα όλοι καταλαβαίνουν πως δεν μιλάμε πια για έναν παίκτη αλλά για ένα γεγονός ιστορίας;;; Μη μου λέτε λοιπόν πως χρειαζόμαστε εκείνον τον τύπο επειδή έκανε three assists σε δεκαπέντε λεπτά — αυτό το έκαναν κι άλλοι, αλλά εκείνοι σηκώθηκαν κι έφυγαν σα να τους κυνήγησαν στο γήπεδο επειδή ήξεραν πως εκείνος δεν ήταν τυχαίος! Εμείς εδώ ψάχνουμε για έναν άνθρωπο, όχι για έναν αριθμό! Κι αν κάποιος έρχεται από τη Σκωτία τότε ας είναι σίγουρο πως εκείνος δεν είναι ο αριθμός 13 — εκείνος είναι ο τίτλος που φέρνει μαζί του! Και μην αρχίσετε τώρα τις δικαιολογίες για τους Σκωτσέζους όσοι τους ξέρετε — αυτοί εκεί κάνουνε μάθημα τραγουδιού στις βάρκες τους όταν βρέχει! Εμείς θέλουμε έναν που όταν φοράει την κίτρινη φανέλα όλοι βγαίνουν από τις κερκίδες επειδή εκείνος φοράει πάνω του την ιστορία εκείνου του αγώνα!! Από εκείνον τον αγώνα όπου η μπάλα είχε πάνω της βίδα!!!

Ακούστε τώρα εκείνον τον γέρο από το κουτσομπολιό στην κάτω κερκίδα της κεντρικής εξόδου που φώναξε «ΔΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΠΟΔΕΣ ΤΟΥ!» όταν έπαιξαν οι τρεις κίτρινες φανέλες μαζί στον αγώνα της προηγούμενης εβδομάδας;; Εκείνος ο τύπος έκανε πλάκα;; Όχι ρε!!! Μας είπε κωδικοποιημένα πως η ομάδα βρήκε έναν που παίζει σα να έχει η μπάλα ραντάρ πάνω στο πόδι του — και αυτό δεν είναι αριστερό κλειδί, δεν είναι Σκωτία, είναι ένας άνθρωπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο όλοι ξέρουμε πως αυτή η ομάδα ξαφνικά απέκτησε χιλιοστό δευτερόλεπτο περισσότερο χρόνο για να αποφασίσει! Κι εμείς εδώ μιλάμε για εκείνον τον αριθμό 13;; Μα είστε τρελοί;; Αυτός ο άνθρωπος εμείς τον φτιάξαμε μύθο όταν ακόμα πήγαινε σχολείο!!! Θυμόμαστε πόσες φορές τον γκρέμιζε η ομάδα όταν έχανε;; Μα εκείνος σηκωνόταν πάλι σα ζόμπι που βρήκε αίμα — επειδή είχε μάθει πως στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει τυχαίο δευτερόλεπτο, υπάρχει μόνο η ικανότητα να σηκώνεσαι πιο γρήγορα από όσους σου πετάνε κλωτσιές! Και τώρα μας φέρνουν αυτές τις ιστορίες σα να ψάχνουμε για κάποιον στη Σκωτία;; Μα εκείνοι εκεί έχουν ομάδες που όταν χάνουν τριάντα γκολ κάθε σαββατοκύριακο η ίδια τους η λέσχη δεν ξέρει τι ώρα είναι! Εμείς θέλουμε εκείνον τον τύπο που όταν φοράει την κίτρινη φανέλα οι αντίπαλοι ξεκινάνε να τρέχουν πριν ακόμη ακούσουν το πρώτο σφύριγμα — επειδή ξέρουν πως αυτή η μπάλα δεν πάει πουθενά χωρίς εκείνον! Και λοιπόν;; Να σας πω κάτι;; Αν αυτός ο άνθρωπος βρίσκεται κάπου εκεί έξω κι εμείς συνεχίζουμε να μιλάμε για αριστερά κλειδιά σα να ψάχνουμε για ψαλίδι στο δάσος, τότε εγώ βγάζω το εισιτήριο μου για τα βουνά της Σκωτίας — όχι για τον αγώνα, για να βρω εκείνον τον πουλόβεργα που φοράει πάνω του την ιστορία εκείνης της Βοστόνης!! Ρε λοιπόν;; Ποιος άλλος μπορεί να φορτώσει πάνω του τόσο βάρος;; Μα εκείνος που θυμόμαστε εμείς είχε μια μαγική ικανότητα: έκανε λάθος όταν έπρεπε να κάνει λάθος! Μετατρέπει κάθε σκόνταμα σε δρόμο προς το γκολ — και οι αντίπαλοι βλέποντας εκείνον να στέκεται πάλι σα πέτρα στην άμμο ξεχνάνε το παιχνίδι τους! Μέχρι να βρούμε αυτόν τον άνθρωπο, συνεχίστε τις αναλύσεις σας σα να διαβάζετε επίσημες εκθέσεις — εγώ εδώ σηκώνω το ποτήρι μου για εκείνον τον αγώνα που έγινε πριν χρόνια σα σήμερα, εκεί όπου η μπάλα είχε πάνω της βίδα και εμείς ακόμα χορεύουμε πάνω στο γήπεδο!!! 🤡💸😂

πωωω βρε φίλοι μου, πάμε να κάνουμε μια βόλτα νοερά εκεί στη γωνία του καναπέ μου πριν δεκαπέντε χρόνια — εκεί όπου είχαμε βάλει ένα ξεθωριασμένο αυτοκόλλητο του 13 πάνω στο ψυγείο για καλή τύχη. τι λέτε τώρα εκεί που βρίζουμε τη Σκωτία σα να είναι κάποιο χωριό των Ινδιάνων εκεί που εκείνοι είχανε μία φορά έναν αριθμό 9 που έκανε τρία γκολ σε δέκα λεπτά κι ύστερα χάθηκε σα βελόνα; εκείνον ψάχνουμε εμείς τώρα;; εκείνον βρήκανε τυχαία κάποιος δημοσιογράφος σ' ένα μπάρ της Γλασκόβης επειδή έπινε κρασί από πλαστικό ποτήρι;; μαγικό πράγμα η τύχη βρε παιδιά — σαν εκείνον τον τυχερό νούμερο σ' ένα καζίνο που κάποτε πήγα και πήρα ένα ζάρι νούμερο δεκατρία! αλλά σοβαρά τώρα — εγώ θυμάμαι μια ιστορία που δεν έγινε ποτέ. ήταν τον Οκτώβριο του 2018 όταν ο τύπος εκείνος του 13 έπρεπε να κάνει comeback σ' έναν αγώνα εκτός έδρας κατά της Ίντερ στη Μιλάνο. οι συμπαίκτες του είχανε πανικοβληθεί επειδή οι Ιταλοί είχανε μέσα αμυντικό τον τσιμπημένο ντράμερ από τους ατζέντιρατι, αυτόν τον κοκκινομάλλη που του είχανε βάλει παρατσούκλι "ο Βράχος". στο πρώτο ημίχρονο εκείνος ο αριθμός 13 μπήκε σαν αλλαγή στον 65ο λεπτο και μέσα σε δεκαπέντε λεπτά έκανε δύο γκολ σαν να του 'χανε δώσει ένα μουσικό όργανο αντί για μπάλα — μα τι λέω εγώ τώρα; αυτό έγινε πράγματι, στο πρωτάθλημα είχε γίνει εκείνο το αλλιώτικο παιχνίδι. αλλά εδώ σας φέρνω μια ιστορία που έγινε μόνο στις φαντασίες ενός μεθυσμένου συνδέσμου στον Αη Βασίλη των Ιωαννίνων: είχαμε έναν τύπο, λέγανε πως ήτανε γιος κάποιου παλιού σέντερ μπακ του 2000, που είχε παίξει πέντε χρόνια στην ομάδα και μετά κατέβηκε στην Γ' εθνική γιατί τον έπιασαν με banned ουσία σα βούτυρο σε ψωμί της σούβλας. αυτός ο τύπος όμως είχε τρέλα μέσα του σα να είχε φάει κανένα ψάρι που είχε κάνει ντού στην Πάργα — έπαιζε τόσο σκληρά που οι αντίπαλοι άρχιζαν να κάνουνε τζούντο στο χορτάρι επειδή είχαν χάσει την ψυχραιμία τους. και μετά ήρθε εκείνη η μέρα στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας όταν η ομάδα μας έκανε μία εμφάνιση σα να ήτανε θέατρο σκιών — κανένας σκόρερ, κανένας ασίστ, μόνο ένας τρελός στο κέντρο που όταν πήρε την μπάλα άρχιζαν όλα τα κινητά γύρω του σα να ήτανε πίνακας ζωγραφικής του Βαν Γκογκ. εκείνος έκανε τρεις σέντρες που είχαν περισσότερη ένταση από ερωτική σκηνή στις ταινίες του Τσιτσόπουλου — και στο τέλος οι αντίπαλοι ζήτησαν timeout επειδή είχαν χάσει τον εαυτό τους! τι θέλω να πω;; πως εκείνον τον αριθμό 13 δεν τον ψάχνουμε σαν έργο τέχνης — τον θέλουμε σαν εκείνο το καρπούζι στο τραπέζι του πικ-νικ που όταν το ανοίγεις σου γεμίζει το στόμα ζάχαρη σα να 'χες πιει ένα ποτήρι λικέρ! όχι σαν αριθμό, όχι σαν τίτλο, σαν ανθρώπινο δυναμό που όταν μπαίνει στο γήπεδο γίνεται σκοτεινή ύλη για τους αντιπάλους! και πώς αλλιώς;; εδώ βλέπω σιγά σιγά να μετατρέπουμε την ιστορία εκείνης της Βοστόνης σα να ήτανε η τελευταία υπεραγάπη μιας γυναίκας στα νιάτα της — ενώ ο πραγματικός αριθμός 13 ήτανε εκείνος ο τύπος που έκανε συνεχώς φάουλ επειδή χτυπούσε όλους σα μαϊμού όταν έπαιζε μπάσκετ! κι όμως εκείνος έγινε μύθος επειδή είχε την ψυχή εκείνου του αγώνα. ωστόσο δεν αποκλείω πως κάποιος εκεί έξω φοράει μια κίτρινη φανέλα — αλλά όχι σα καμουφλάζ για τίτλους, σα κάτι που όταν βγει πάνω στο γήπεδο κάνει τους αντιπάλους να κοιτάζουν το ρολόι σα να περιμένουνε ώρα για διακοπές! κι εμείς εδώ συνέχεια μιλάμε για τους Σκωτσέζους σα να τους έχουμε σηκώσει πάνω στο τραπέζι του αγώνα! αυτοί εκεί έχουνε ομάδες που όταν χάνουνε παίζουνε σα να έχουνε στραγγαλιστεί από τη μητρική τους ομάδα — εμείς ψάχνουμε για έναν άνθρωπο που όταν φοράει την κίτρινη φανέλα κάνει τους αντιπάλους να νιώθουν σα βουβοί σ' ένα φεστιβάλ rock! τότε αλήθεια πως υπάρχει εκεί έξω;; μπορεί και να φτιάχνει τώρα χειροποίητες πόρτες στο χωριό του επειδή έχει βαρεθεί το ποδόσφαιρο σα κάποιος που έφαγε πολλές φορές σούσι! αλλά μέχρι να τον βρούμε, συνεχίστε έτσι — γιατί εκείνον τον αγώνα της Βοστόνης δεν τον ξέχασα ποτέ, ακόμα κι όταν οι φίλοι μου με φωνάζουνε γκρινιάρη επειδή μένω ξύπνιος νύχτα σκεπτόμενος πως εκείνος εκεί η μπάλα είχε πάνω της βίδα! τέλος πάντων, αυτά τα βλέπουμε...