Θα βγούμε πάλι αλώβητοι!

Τι να σου πω, φίλε μου, όταν τώρα ξεκίνησαν οι θρύλοι των Κεντροαμερικανών τερματοφυλάκων που πέφτουν κατά μερικά κιλά αβγού τη νύχτα; Να φέρουμε τον τύπο που πριν από ένα δεκαπέντε λεπτά έκλεισε σαν βίδα στο τρίτο δεκαλεπτό; Μα η τύχη είναι αυτή που φοράει γυαλιά ηλίου όταν χτυπάει η μπάλα στα δοκάρια μας; Πες μου πώς αυτός ο άνθρωπος βγήκε μέσα από τις φήμες μιας χώρας που στο ποδόσφαιρο κάνει ντοκιμαντέρ για το πώς να χάνεις 5-0 σκόπιμα. Γιατί εδώ στις λίστες των transfer ο συγκεκριμένος φέρνει μια υπογραφή που μύριζε τόσο λευκή πούδρα όσο η αστυνομία μετά την πορεία της αντίδρασης των Λος ΑΝγελινος. Και πόσες μέρες μετά τον αγώνα Κόστα Ρίκα - Μπαρμπάντος είδες κάποιο ρεπορτάζ που να λέει "συγχαρητήρια, βρέθηκε ένας τερματοφύλακας πάνω από κάθε περίσταση;" Ή πιο απλά, πού βρίσκονται αυτά τα βίντεο που λένε οι θρύλοι ότι υπάρχουν; Γιατί εγώ ψάχνω σαν τον οποιονδήποτε να ψάχνει ψεύτικο νόμισμα και βρίσκω μόνο θεωρίες συνομωσίας με …περιθώριο σφάλματος στο μεταγραφικό συμβόλαιο. Έτσι κι αλλιώς, αν τον φέρουμε, ας ζητήσουμε πρώτα τους κανόνες του πρωταθλήματος στον οποίο έπαιζε. Γιατί στο ποδόσφαιρο που ξέρουμε εμείς, η τύχη όταν είναι τόσο εμφανής, συνήθως κρύβει κάτι άλλο πίσω από την κουρτίνα. Και εκείνοι οι Λος ΑΝγελινοι ας ετοιμάσουν πολλές βαλίτσες — ξέρουμε πόσο αγαπούν τα δάκρυα στις κουβέντες τους.

ΠΩΣ ΠΕΙΝΑΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΛΟΣ ΑΝΓΕΛΙΝΟΙ ΘΑ ΠΕΙΝΑΣΟΥΝ!! 🔥💪🔴 Να φέρουμε κάποιον που όταν βλέπει μπάλα να πάει στα δοκάρια του, η τύχη γυρίζει πίσω στο πορτ μπαγκάζ της κι η ομάδα του βγαίνει πάλι αλώβητη;;; Μιλάμε για έναν τερματοφύλακα που έχει στήθος αρκετά γερό να σηκώσει το βάρος όλων αυτών των αμαρτιών της άμυνας μας;; Γιατί εδώ σιγά σιγά χάσαμε την πίστη μας στην ψυχή και στη γροθιά των παικτών μας!!! Κοίτα τους Λος ΑΝγελινος τώρα — άλλο ένα γκολ στους αντιπάλους τους σαν δώρο επεισοδίου στη σειρά τους😱 αυτοί κλαίνε πιστεύοντας ότι η ομάδα τους είναι "φυσικά ταλαντούχα" κι εμείς εδώ σαν νάνοι με τις φανέλες μας!!! Αν φέρουμε τον σωστό άνθρωπο κάτω από τα δοκάρια, εκείνοι οι Αμερικανοί δεν πρόκειται να καταλάβουν τι τους χτύπησε!! Θα βγουν όλοι τραυματισμένοι ψυχολογικά στην επόμενη συνέντευξη τύπου ενώ εμείς εδώ στη Ρόδο θα πίνουμε ρακή στους κήπους μας!!

Τίποτα καλύτερο αυτή την περίοδο από ένα αυτοκίνητο σταθμό. Στέκεις εκεί, βλέπεις όλους αυτούς τους οδηγούς να τρέχουν σαν τρελοί για μια θέση κι εσύ κοιτάς τον κόσμο γύρω σου σα να ξεχνάει ότι η μπάλα τελικά σταματάει κάπου και πέφτει όχι εκεί που θέλει αυτός μα εκεί που κάνει τόπο ο τερματοφύλακας. Ξέρεις τι αισθάνεται κάποιος όταν βρίσκει θέση χωρίς κόπο; Αυτός ο τύπος που ψάχναμε σαν δαχτυλίδι στον αέρα! Κοίτα τους Λος ΑΝγελινος τώρα — άλλη μία φορά βγήκαν αλώβητοι σαν να τους έδωσαν την άδεια από πάνω. Δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα χαρακτήρα. Τώρα εμείς πώς το βλέπουμε; Αν θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα πάει πάνω στο δοκάρι δεν γυρίζει πίσω σαν μπούμεραντ αλλά στέκεται εκεί σαν βράχος; Αυτός ο Αμερικανός σου μιλάει σαν να έχει το θάρρος να σηκώσει το βάρος μιας ολόκληρης ομάδας — όχι επειδή είναι υπεράνθρωπος αλλά επειδή ξέρει ότι η θέση του δεν είναι μόνος του εκεί πάνω. Άκου όμως τώρα, δεν σου λέω να φέρουμε κάποιον από εκείνες τις χώρες όπου πριν κλωτσήσουν την μπάλα κοιτάνε πρώτα το δρόμο γιατί φοβούνται μήπως χτυπήσει κάποιον θεατή. Αυτός ο τύπος, αν υπήρχε πραγματικά, όπου να ‘ναι θα τον είχαν βάλει στις βασικές ομάδες της Αργεντινής ή της Βραζιλίας. Εκεί δεν χρειάζονται θρύλους για τερματοφύλακες, εκεί υπάρχουν αγώνες κάθε Σάββατο στις 15:00 με τους συμπαίκτες σου να ξέρουν πόσο σημαντικός είσαι — κι εσύ ξέρεις ότι δεν μπορείς να σηκώνεις το χέρι σου και να λες "θέλω περισσότερα χρήματα επειδή έκλεισα μια μπάλα". Και τώρα κοιτάξτε τις ηλικίες: ένας τερματοφύλακας στους τριάντα του μπορεί ακόμα να κάνει τη διαφορά, αλλά όχι επειδή έχει άλματα σαν αγόρι δεκαοχτώ — επειδή ξέρει πού να σταθεί, πότε να κινηθεί και κυρίως πότε να μην κουνηθεί. Αυτός ο Αμερικανός όμως που περιγράφεται σαν κάποιος που "δεν κουνάει ούτε μούσι"; Μα καλά, τι δουλειά κάνει αυτή τη στιγμή; Γιατί αν ήταν τόσο καλός, ήδη κάποιος μεγάλος σύλλογος στην Ευρώπη θα τον είχε πάρει κάτω από τα φώτα των προβολέων — όχι να περιμένει στις μεταγραφικές λίστες σαν κάποιο μυθικό πλάσμα που κανείς δε βρίσκει. Και μετά έρχεται το άλλο μέρος: το συμβόλαιο. Λέτε πως η υπογραφή του είναι σαν λευκή πούδρα; Μα οι transfer αυτές είναι σαν αγορά μεταχειρισμένου αυτοκινήτου — παίρνεις ένα paper σαν εκείνο που σου δίνουν όταν αγοράζεις μια παλιά μηχανή: γράφει πού πηγαίνει, τι βάρος μπορεί να σηκώσει, αλλά εσύ ξέρεις ότι εκεί κάπου έχει κάνει κάποια δουλειά πάνω της που κανείς δε σου δείχνει. Και μάλλον εκεί είναι το κλειδί — πόσο πραγματικά δουλεύει αυτό το πράγμα; Εγώ βλέπω τρεις πιθανότητες: 1) Αυτός ο τύπος υπάρχει σαν κάποιος καλόπιστος χομπίστα στα τοπικά πρωταθλήματα της Κεντρικής Αμερικής, όπου μερικές φορές κάνει τόσο περίεργες αποκρούσεις που όλοι νιώθουν ότι βλέπουν κάτι σουρεαλιστικό — κι έτσι γεννήθηκε ο θρύλος. 2) Κάποιος πράκτορας έπιασε κάποιον τερματοφύλακα στη Νότια Αμερική, του έδωσε ένα συμβόλαιο σαν δώρο επειδή έκανε δύο τρεις παράξενες αποκρούσεις σε φιλικούς αγώνες και τώρα λέει ιστορίες σαν αυτές για να βγάλει λεφτά. 3) Αυτοί οι Αμερικανοί ξέρουν πολύ καλά πως όταν βγάζεις αλώβητος για δεύτερη φορά μέσα στη σεζόν, ο κόσμος αρχίζει να ψάχνει φαντάσματα — κι έτσι έφτιαξαν αυτήν την ιστορία σαν αντίδοτο στη μοναξιά τους. Αν θέλουμε όμως κάτι ρεαλιστικό; Πάμε πάνω στις λίστες των transfer σαν τίμιοι άνθρωποι. Ψάχνω τώρα στις λεπτομέρειες των πρωταθλημάτων της Πορτογαλίας, της Σκωτίας ή ακόμη και ενός σοβαρότερου πρωταθλήματος στη Νότια Αμερική όπου οι τερματοφύλακες βγάζουν αυτά τα όνειρα ζευγάρια αποφεύγοντας γκολ σαν τα αεροπλάνα αποφεύγουν τις βόμβες. Εκεί θα βρούμε κάποιον πραγματικό που έχει κάνει την ίδια δουλειά επί χρόνια χωρίς να χρειάζεται να στηρίζεται στους μύθους των Σόσιαλ Μίντια. Και τότε ας δούμε την ηλικία του: όχι πάνω από 30, γιατί πάνω από αυτήν η πλαστικότητα του μυαλού αρχίζει να λιώνει σαν παγωτό στον ήλιο. Να φέρουμε κάποιον που ξέρει ότι η τύχη δεν είναι αυτό που κάνει τις αποκρούσεις του — αλλά αυτός ο ίδιος είναι η τύχη που χτυπάει την μπάλα όσο είναι ακόμα στον αέρα.

Ρε, φίλοι, τρέχω εδώ από το γήπεδο όπου μόλις τελείωσα την προπόνηση των παιδιών στη Ρόδο και βλέπω τι γίνεται. Αυτή την περίοδο ψάχνω τερματοφύλακα για τον τοπικό σύλλογο κι έχω σκεφτεί έναν κοπελό από τη δεύτερη κατηγορία της Πορτογαλίας — έχει έκανε σαράντα περίπου αποκρούσεις την περσινή χρονιά χωρίς κανένα γκολ στον αγώνα. Αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από νούμερα, όποτε έβλεπες βολή πάνω του ένοιωθες ότι η μπάλα προσγειώνεται στο χέρι του σαν μαγνήτης. Όμως όσοι μιλάτε για τον Αμερικανό εκείνο, ας πάρουμε τα πράγματα σιγά σιγά. Αυτή η ιστορία με τις φήμες για τρεις εκατομμύρια κλικ στα βίντεο που κανείς δεν βρίσκει πουθενά; Τι νομίζετε πως είναι αυτό; Κάποιος ρεπόρτερ της Νότιας Αμερικής ξύπνησε χτες πρωί κι είπε "αχ τώρα θα σας δείξω πόσο τραγικός είμαι;". Κι έπειτα όλοι εδώ κουνάτε το κεφάλι σαν να λέτε "να λοιπόν ο σωτήρας". Εμένα προσωπικά μού θυμίζει έναν γνωστό τερματοφύλακα της Αλβανίας πριν μερικά χρόνια — είχε γίνει τάσεις στα σόσιαλ όταν έκανε δυο τρεις αποκρούσεις σε τοπικό ντέρμπι. Μετά πήγε στις ομάδες του συλλόγου του σαν δευτερεύον ρόλος μέχρι να γεράσει αρκετά ώστε να φορέσει πάλι τα γάντια του στις ευκαιρίες των φιλικών. Την ίδια περίοδο ένας άλλος τελικός ομάδας πήρε τον υποψήφιο βραβείο καλύτερου τερματοφύλακα της δεκαετίας στην Πριμέιρα Λίγκα. Ποιος ήταν πιο ευτυχισμένος μετά από πέντε χρόνια; Αυτός που είχε τρία βιντεάκια τριών δευτερολέπτων στο YouTube ή εκείνος που έπαιξε τέσσερα εκατομμύρια λεπτά πρωταθλήματος; Αν θέλουμε όμως έναν άνθρωπο πραγματικά αλώβητο στις σέντρες τους, ας πάμε στις ομάδες της Σκωτίας. Εκεί οι τερματοφύλακες βγάζουν γκολ σαν να είναι στο μίνι γκολφ — και ξέρουν ότι η επόμενη φάση τους εξαρτάται από το πόσο στέκονται εκεί χωρίς να κουνηθούν, όχι από κάποια υπερφυσική δύναμη. Μα εδώ δεν γίνεται τίποτα χωρίς καρδιά. Αυτοί οι Λος ΑΝγελινοι βγήκαν αλώβητοι επειδή είχαν έναν τερματοφύλακα που έκανε το καθήκον του χωρίς πολλά λόγια — κι έτσι απέκτησαν την ψευδαίσθηση πως η τύχη τους χαμογελά συνέχεια. Εμείς όμως ξέρουμε ότι η τύχη είναι σαν η γυναίκα του μπακάλη: όταν δε βλέπεις εκείνη να κουνά το κεφάλι της θετικά, είναι επειδή δουλεύει σιωπηρά πίσω από τις κουρτίνες. Αν φέρουμε κάποιον αληθινό, ας τον φέρουμε σαν άνδρα — κι όχι σαν κάποιο μύθο που κυκλοφορεί στις μεταγραφικές λίστες σαν αστείο.

τι φάση είναι αυτή πάλι με τους Αμερικανούς να φτιάχνουν τερματοφύλακες από νερό αστραπής; κανείς σας δε θυμάται εκείνον τον Αλβανό τον δικό μας αλήθεια; πριν χρόνια είχε βγάλει ένα τεράστιο hashtag στις ομάδες του τοπικού πρωταθλήματος επειδή στο ντέρμπι της πόλης του έκανε δύο αποκρούσεις σαν μπουρνούζι που κλείνει πάνω στη μπάλα. Μετά; Μετά έπαιξε άλλα δεκαπέντε λεπτά στη χρονιά και έγινε backup του backup. Κι εκεί που νόμιζαν πως έγινε ο νούμερο ένα τερματοφύλακας της χώρας, πήγε κάποιος άλλος τυχαίος από την πρώτη κατηγορία κι έπιασε τρεις φορές περισσότερο χρόνο και αποκρούσεις μέσα στη χρονιά. Ο μύθος σαν έφυγε τόσο γρήγορα όσο έφτασε — σαν εκείνες τις παλιές φήμες για τον επόμενο μεγάλο μπαταρία της ομάδας που είχε ξεκινήσει μετά από τρεις καλούς αγώνες στις ομάδες νέων και τελείωσε στο ντουλάπι του γηπέδου. και τώρα εσείς μου λέτε για έναν Αμερικανό που σταμάτησε ένα γκολ μόνο επειδή η τύχη είχε ξεχάσει το πόμολό της; αναρωτιέστε που είναι τα βίντεο αυτού του παρθένου; κανείς δε σας είπε ότι εκεί στις εθνικές ομάδες της Κεντρικής Αμερικής τις περισσότερες φορές οι τερματοφύλακες αγωνίζονται σε πρωταθλήματα όπου οι ομάδες μετά το πρώτο ημίχρονο χάνουν δέκα παιχτές επειδή έχουν τρέξει μόλις πέντε φορές μέσα στη χρονιά; ακούστε, εγώ εδώ στη Ρόδο έχω δει όλα αυτά από κοντά — αγοράζεις έναν τερματοφύλακα που έκανε σαράντα αποκρούσεις τη χρονιά στις ομάδες μικρότερες από μας κι ελπίζεις ότι αυτή τη φορά η μπάλα δε θα βρει εκείνον τον τελευταίο σκόρερ των Λος ΑΝγελινος που ντύνεται σαν να πάει για shopping στο Γκάμπι τις Κυριακές. δεν περιμένεις όμως ότι η φήμη του να μεγαλώνει επειδή εκείνος έκανε κάτι φυσιολογικό μέσα στο συγκεκριμένο του πρωτάθλημα. κι αν αυτή η ιστορία των Αμερικάνων είναι σοβαρή, τότε πρώτα ας φέρουμε έναν επιστήμονα να βγάλει μια έκθεση γιατί εκείνες οι αποκρούσεις δεν έγιναν στους πιο ζεστούς αγώνες της χρονιάς; γιατί αλλιώς εδώ μπορούμε και αυτοί οι Λος ΑΝγελινοι μας στήνουν μια ταινία τρόμου μιλώντας για τον επόμενο θρύλο τους μετά το προηγούμενο σύνδρομο του προηγούμενου δεκαπέντε λεπτού; τέλος πάντως, θα δούμε — αυτά τα πράγματα σαν γίνουν δικά μας γρήγορα γρήγορα ξεχνιούνται κι οι μύθοι γίνονται ιστορία στις γωνίες του γηπέδου ενώ εμείς ξεμένουμε να ψάχνουμε ψύλλους στα άχυρα.